Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық өнер қозғалысы
Japanese art movement
Кано мектебі (狩野派) – жапондық сурет өнерінің ең танымал мектептерінің бірі. Кано сурет салу мектебі 15 ғасырдың аяғынан бастап 1868 жылы басталған Мейдзи дәуіріне дейін сурет салудың басым стилі болды, осы кезде мектеп көптеген түрлі салаларға бөлінді. Кано отбасы бірнеше ұрпақ бойы көрнекті суретшілерді тәрбиеледі, ал олармен бірге мектеп шеберханаларында оқыған көптеген туыс емес суретшілерді де санауға болады. Кейбір суретшілер отбасымен одақ құрып, атын өзгертті, ал басқалары асырап алынды. Жапон өнерінің тарихшысы Роберт Трит Пэйннің айтуынша, "тікелей туған ұрпақтарынан осыншама көп дарынды адамдарды өндірген басқа отбасыны табу қиын". Мектеп қытай сурет өнерінің қайта жаңғыруымен басталды, бірақ ерекше жапондық дәстүрлерді көрсететін, ақсүйектердің сарайларын безендіретін үлкен панельдер үшін жарқын түсті және анық контурлы стильді дамытты, сонымен бірге қытай стиліндегі монохромды қылмен салынған суреттерді де жасауды жалғастырды. Ол шогунаттың қолдауымен, тиімді түрде ресми өнер стилін білдірді, ол "18 ғасырда сурет салуды оқытуды дерлік монополиялады". Олар негізінен ақсүйектер, шогундар және императорлар үшін жұмыс істеді, кең ауқымда стильдерді, тақырыптарды және форматтарды қамтыды. Бастапқыда инновациялық және Азучи-Момояма дәуірінің (1573-1614) жаңа сурет салу түрлеріне үлкен үлес қосып, 17 ғасырдан бастап мектеп суретшілері өз ұстанымдарында консервативті және академиялық болып қана қоймай, сонымен қатар формалдылыққа ұмтылды.
The Kanō school (狩野派) is one of the most famous schools of Japanese painting. The Kanō school of painting was the dominant style of painting from the late 15th century until the Meiji period which began in 1868, by which time the school had divided into many different branches. The Kanō family itself produced a string of major artists over several generations, to which large numbers of unrelated artists who trained in workshops of the school can be added. Some artists married into the family and changed their names, and others were adopted. According to the historian of Japanese art Robert Treat Paine, "another family which in direct blood line produced so many men of genius would be hard to find". The school began by reflecting a renewed influence from Chinese painting, but developed a brightly coloured and firmly outlined style for large panels decorating the castles of the nobility which reflected distinctively Japanese traditions, while continuing to produce monochrome brush paintings in Chinese styles. It was supported by the shogunate, effectively representing an official style of art, which "in the 18th century almost monopolized the teaching of painting". It drew on the Chinese tradition of literati painting by scholar bureaucrats, but the Kanō painters were firmly professional artists, very generously paid if successful, who received a formal workshop training in the family workshop, in a similar way to European painters of the Renaissance or Baroque. They worked mainly for the nobility, shōguns and emperors, covering a wide range of styles, subjects and formats. Initially innovative, and largely responsible for the new types of painting of the Azuchi–Momoyama period (1573–1614), from the 17th century the artists of the school became increasingly conservative and academic in their approach.
Ерте кезең
Мектепті самурай және әуесқой суретші Кагенобудың ұлы Кано Масанобу (1434–1530) құрған. Масанобу, Қытай ықпалының қайта жаңғыруының көшбасшысы Сесшудың (1420–1506) замандасы болды, ол мансабының ортасында, шамамен 1467 жылы Қытайға сапар шеккен. Сесшу, шамамен 1414 жылдан (оқушы ретінде) және 1465 жылға дейін жазылған Шубунның шәкірті болған болуы мүмкін, ол да жапон суретіндегі қытайлық идеалистік дәстүрлерді жаңғыртудың маңызды тұлғасы еді. Масанобу мансабын Шубун стилінде бастады, ал оның туындылары 1463 және 1493 жылдар аралығында жасалған. Ол Муромачи үкіметінің сарай суретшісі болып тағайындалды, ал оның туындыларына қытай стиліндегі пейзаждар, сондай-ақ адамдар, құстар мен гүлдер бейнеленген суреттер кірді. Оның қолынан шыққан аз ғана туынды сақталған; олардың ішінде Дайтоку джидің қосалқы ғибадатханасы Синдзюаньдегі қарлы пейзаждағы кран суреті бар. Масанобудың қытай стиліндегі «Лотус гүлдерін бағалайтын Чжоу Маошу» туындысы Кюсю ұлттық мұражайында (сол жақта суретте көрсетілген) сақталып, Жапонияның ұлттық қазынасы болып табылады. Масанобу өз ұлдары Кано Мотонобуды (1476–1559) және кіші Юкинобуды (немесе Утаносукені) тәрбиеледі. Мотонобу, әдетте мектептің ерекше техникасы мен стилін, немесе керісінше, әртүрлі стильдерді қалыптастырғаны үшін марапатқа ие болды, бұл қытайлық конвенцияларды қолдана отырып, суреттерге нақты сызықтар мен күшті контурлар қосты. Қытай үлгілеріндегі атмосфералық тереңдіктің нәзік әсерлеріне онша мән берілмеді, ал композиция элементтері көбінесе сурет кеңістігінің алғы жағына орналастырылып, ерекше жапондық стильде сәндік эффектілерге қол жеткізілді. Мотонобу, Тоса мектебінің басшысы Тоса Мицунобудың қызына үйленді, ол классикалық жапондық ямато-э стилін, негізінен баяндау және діни тақырыптармен жалғастырды, ал Кано суреттері кейіннен осы мектепке тән дәстүрлі жапондық тақырыптарды да қамтыды.
The school was founded by the very long lived Kanō Masanobu (1434–1530), who was the son of Kagenobu, a samurai and amateur painter. Masanobu was a contemporary of Sesshū (1420–1506), a leader of the revival of Chinese influence, who had actually visited China in mid career, in around 1467. Sesshū may have been a student of Shūbun, recorded from about 1414 (as an apprentice) and 1465, another key figure in the revival of Chinese idealist traditions in Japanese painting. Masanobu began his career in Shūbun's style, and works are recorded between 1463 and 1493. He was appointed court artist to the Muromachi government, and his works evidently included landscape ink wash paintings in a Chinese style, as well as figure paintings and birds and flowers. Few works certainly from his hand survive; they include a large screen with a crane in a snowy landscape in the Shinju an, a sub temple of Daitoku ji. Masanobu's Chinese style Zhou Maoshu Appreciating Lotuses in the Kyushu National Museum (illustrated left) is a National Treasure of Japan. Masanobu trained his sons Kanō Motonobu (1476–1559) and the younger Yukinobu (or Utanosuke). Motonobu is usually credited with establishing the school's distinctive technique and style, or rather different styles, which brought a firmer line and stronger outlines to paintings using Chinese conventions. Less interest was taken in subtle effects of atmospheric recession that in the Chinese models, and elements in the composition tend to be placed at the front of the picture space, often achieving decorative effects in a distinctively Japanese way. Motonobu married the daughter of Tosa Mitsunobu, the head of the Tosa school, which continued the classic Japanese yamato e style of largely narrative and religious subjects, and Kanō paintings subsequently also included more traditional Japanese subjects typical of that school.
Қалдықтың сәндеуі
Бұл мектеп 1603 жылы Токугава сёгунатының құрылуымен аяқталған Адзучи-Момояма азамат соғысы кезеңіндегі күрес кезінде пайда болған даймё (феодалдар) жаңа отбасыларының қамалдарындағы жаңа стильдегі безендіру үшін сурет салудың жаңа түрлерін дамытуда шешуші рөл атқарды. Жаңа билікке әскери шеберлігімен келген мырзалар, көбінесе буддалық монастырьларда және императорлық сарайда ұзақ жылдар бойы қалыптасқан жапон мәдениетінің күрделі дәстүрлеріне толыққанды енбеген еді. Алтын түстегі (алтын жапырақ немесе бояу) жарқын түстермен салынған батыл және күшті стильдер осы тапсырыс берушілердің талғамына сай келді және үлкен бүгілетін экрандарға (бёбу) және жылжымалы есіктер жиынтығына (фусума) қолданылды. Ең сәнді бөлмелерде қабырғалардың көп бөлігі суреттелген, бірақ ағаш қабырғалармен бөлінген, кейбір суреттер осы қабырғаларға қарамастан жалғасты. Көптеген мысалдар қамалдардағы өрттен, соның ішінде соғыстағы өрттен жоғалып кетті, бірақ басқалары монастырьлар үшін салынды немесе қамалдардан оларға сыйға берілді, егер олар екінші дүниежүзілік соғыстың бомбалауынан аман қалған болса, сақталу мүмкіндігі жоғары болды. Көбінесе суреттелген тақырыптар пейзаждар, көбінесе жануарлар мен айдаһарлардың, құстардың, ағаштардың немесе гүлдердің фонында, немесе бірнеше ірі тұлғалар бейнеленген композициялар болды, бірақ жоғарыдан қарап тұрған панорамалық көріністер де салынды. Суреттелген жануарлар мен өсімдіктердің көбінесе бүгінгі күні түсініксіз болатын моральдық немесе саяси мағынасы бар еді; төмендегі галереяда бейнеленген Кано Эйтокудың Чао Фу және оның Бұқасының қытай стиліндегі туындысы қытай аңызын бейнелейді және "саяси лауазымның ішкі қауіптерін көрсететін Конфуцийлік моральды" қамтиды, бұл жаппай саяси амбициядан туындаған азамат соғысынан кейінгі кезеңде Жапония үшін өте маңызды хабарлама болды. Қамал безендіруінің ең танымал мысалдарының бірін Киотодағы Нидзё қамалында табуға болады. 1588 жылы әскери қолбасшы Тоётоми Хидэёси гүлдерге баратын жолға 100 суреттелген экраннан тұратын дәліз құрған деседі. Орамалардан айырмашылығы, жылжымалы есіктер әдетте қолтаңбаланбайтын, ал экрандар да сирек қолтаңбаланатындықтан, бірнеше стильде сурет салатын суретшілерге туындыларын дұрыс тағайындау қиын мәселе болып табылады. Сонымен қатар, мектеп қытай дәстүрінде ілуге арналған жібек пейзаждарға монохромды сыямен сурет салуды, сондай-ақ портреттер сияқты басқа да тақырыптарды салуды жалғастырды. Бұл туындылар тік, қалың тоқыма жібекпен тігілген, дәстүрлі қытай форматында (жапонша какемоно) және кітаптар үшін қолданылатын ұзын көлденең қолмен салынған туындылар (эмакимоно) форматында болды. Көптеген экрандар мен есіктер, әсіресе монастырьлар үшін монохромды түсте суреттелген, ал туындылар да толық түсте салынды. Кано суретшілері өте жазық суреттер жасады, бірақ олар жануарлар мен басқа да нысандардың егжей-тегжейлі реалистік бейнелерін абстрактілі, көбінесе толық бос, бұлттар мен басқа да фондық элементтермен үйлестірді. Алысты көрсету үшін теріс кеңістікті пайдалану, бұлтты, көк аспанды немесе теңізді білдіру дәстүрлі қытай тәсілдерінен алынған және Кано суретшілері оны шеберлікпен қолданды. Жұқа қылқаламмен салынған суреттер нәзік және жұмсақ ортада жасалған, ал қабырғалар мен экрандарға арналған осы суретшілер жасаған алтынмен боялған қағаз түріндегі туындылар өте әдемі болды.
The school was instrumental in developing new forms of painting for decorating the new styles of castles of the new families of daimyōs (feudal lords) that emerged in the struggles of the Azuchi–Momoyama period of civil war that ended with the establishment of the Tokugawa shogunate in 1603. The new lords had risen to power by military skill, and mostly lacked immersion in the sophisticated traditions of Japanese culture long cultivated in Buddhist monasteries and the Imperial court. Bold and vigorous styles using bright colour on a gold ground (background in gold leaf or paint) appealed to the taste of these patrons, and were applied to large folding screens (byōbu) and sets of sliding doors (fusuma). In the grandest rooms most of the walls were painted, although interrupted by wooden beams, with some designs continuing regardless of these. Very many examples in castles have been lost to fires, whether accidental or caused in war, but others were painted for monasteries, or given to them from castles, which if they survived World War II bombing have had a better chance of survival. Common subjects were landscapes, often as a background for animals and dragons, or birds, trees or flowers, or compositions with a few large figures, but crowded panoramic scenes from a high viewpoint were also painted. The animals and plants shown often had moral or perhaps political significance that is not always obvious today; the Chinese style ink wash scroll by Kanō Eitoku of Chao Fu and his Ox, illustrated in the gallery below, illustrates a Chinese legend and contains a "Confucian moral [which] points to the dangers inherent in political position", a very topical message for Japan in the period following the disruptive civil wars caused by naked political ambition. Some of the most famous examples of castle decoration can be found at the Nijō Castle in Kyoto. In 1588 the warlord Toyotomi Hideyoshi is said to have assembled a walkway between 100 painted screens as the approach to a flower party. That, unlike scrolls, sliding doors were by convention not signed, and screens only rarely, considerably complicates the business of attributing works to painters who were able to paint in several styles. At the same time the school continued to paint monochrome ink on silk landscapes for hanging scrolls in the Chinese tradition, as well as other types of subjects such as portraits. The types of scrolls were both vertical for hanging, with a backing usually of thick woven silk, the traditional Chinese format which became the most common in Japan in this period (kakemono in Japanese), and in the long horizontal handscroll (emakimono) format as used for books. Many screens and doors were also painted in monochrome, especially for monasteries, and scrolls were also painted in full colour. Kanō ink painters composed very flat pictures but they balanced impeccably detailed realistic depictions of animals and other subjects in the foreground with abstract, often entirely blank, clouds and other background elements. The use of negative space to indicate distance, and to imply mist, clouds, sky or sea is drawn from traditional Chinese modes and is used beautifully by the Kanō artists. Bold brush strokes and thus bold images are obtained in what is often a very subtle and soft medium. These expertly painted monochrome ink paintings contrast with the almost gaudy but no less beautiful gold on paper forms these artists created for walls and screens.
Эитокудың кипарис экран
Бұл сегіз панельді экран, шамамен 1590 жылы Эитокуға жатқызылады, жаңа Момояма қамалы стилінің күшін көрсетеді, оны дамытуға ол үлкен үлес қосты. Ол Токио ұлттық мұражайында сақталған Жапонияның ұлттық қазынасы және Пейн оны «композицияның жылдамдығымен, табиғат дизайнының тазалығымен және әр қылқалам соққысының күшімен ерекшеленетін классикалық туынды» деп сипаттаған. Тұманды бейнелейтін алтын түсті аймақтар фонға еріксіз орналастырылып, алып ағаштардың күшті суретімен үйлесетін декоративтік әсемдікті күшейтеді. Экранның өлшемі ерекше үлкен, ал композицияда (солдан санағанда) 2-ші және 3-ші, 4-ші және 5-ші, 6-шы және 7-ші панельдер арасында көзге көрінетін үзілістер бар. Бұл оның бастапқыда төрт жылжымалы есік ретінде жасалғанын көрсетеді, оны осы үзілістер мен есік тұтқаларының жабық ойықтарынан да аңғаруға болады. Экран зигзаг пішінде орнатылғанда бұл үзілістер көзден жасырынып, көрінуі азаяды. Экран көне Ямато-э жапон өнерінде жиі қолданылатын «қозғалатын бұлт» әдісін пайдаланады, онда суретші бейнелемеген аймақтар тұманды көрсететін біртекті түспен (осы жағдайда алтын) жасырылады. Мұндай үлгілер, әсіресе бір алып ағаш бейнеленгендер, мектепте кең таралған композицияға айналды. Оны Санрецудың бірнеше онжылдықтан кейін салған шабдалы ағашының суретімен (төменде көрсетілген) салыстыруға болады, ол алғашқы батыл Момояма стилінің сәл жұмсақ нұсқасын көрсетеді.
This eight panel screen attributed to Eitoku, around 1590, shows the vigour of the new Momoyama castle style, which he is probably mainly responsible for developing. It is a National Treasure of Japan in the Tokyo National Museum, and described by Paine as "typical for hurried sweep of composition, for pure nature design, and for strength of individual brush stroke. Golden cloud like areas representing mist are placed arbitrarily in the background, and emphasize the decorative magnitude of what is otherwise the powerful drawing of giant tree forms". The screen is unusually large and there are noticeable discontinuities in the composition at the breaks between (counting from the left) panels 2 and 3, 4 and 5, 6 and 7. These reflect the original format as a set of four sliding doors, which can be deduced from this and the covered over recesses for the door pulls. The discontinuities would be much less obvious when the screen was standing in a zig zag pattern, as would normally have been the case. The screen uses the "floating cloud" convention of much older Yamato e Japanese art, where areas the artist chooses not to represent are hidden beneath solid colour (here gold) representing mist. Designs of this type, dominated by a single massive tree, became a common composition in the school, and this one can be compared to the similar screen of a plum tree by Sanretsu from a few decades later (illustrated below), which shows a more restrained version of the first bold Momoyama style.
ықпал етудің биіктігі және құлдырау
Кано Эйтоку (1543–1590), Мотонобудың немересі және, мүмкін, оның шәкірті, осы буынның ең маңызды суретшісі болды және ол ірі суреттерде алтын жапырақты фонды алғаш қолданған деп саналады. Ол жаңа қамал стилін дамытудағы негізгі тұлға болған сияқты, бірақ оның маңыздылығы айқын болғанымен, оған, әсіресе, жеке қолымен жасалған нақты туындыларды табу қиын; оған жатқызылатын ірі жұмыстарда ол мектептің басқа суретшілерімен бірлесіп жұмыс істеген болуы мүмкін. Екі суретші ұлы болғанымен, Тойотоми Хидэёсидің ұсынысымен (немесе бұйрығымен) Эйтоку Кано Санракуды (1561–1635) асырап алды, ол оның қызына үйленіп, мектеп басшысы болды. Санракудың туындылары (осында екі суреті келтірілген) Момояма кезеңінің күштілігін, табиғатты тыныш бейнелеумен және Эдо дәуіріне тән түстердің күрделілігімен үйлестіреді. Санраку ұл таба алмағандықтан, Кано Сансэцуға (1589–1651) қызын беріп, оны асырап алды. Сансэцу мен оның мектебі Киотода қалды, ал көптеген Кано суретшілері шогуннан шақырылғаннан кейін Эдоға көшіп кетті, ол Момояма кезеңінің жарқын түсті стиліне адалдығын сақтады. Оның ұлы Эйно да осы стильде сурет салған, бірақ ол жапон суретінің тарихын жазған туындысымен танымал, ол Кано мектебіне жоғары мәртебе берді. 17 ғасырдың басында қалыптасқан формалар, стильдер мен тақырыптар келесі екі ғасыр бойы айтарлықтай жаңарусыз дамып, жетілдіріле берді. Кано мектебі Жапонияда ең сәтті болғанымен, оның және басқа мектептердің арасындағы ерекшеліктер азайды, себебі барлық мектептер әртүрлі стильдер мен форматтарда жұмыс істеді, бұл авторсыз туындыларды анықтауды қиын етіп, оларға дұрыс баға беруді күрделендірді. Кано мектебі Киотода және жаңа астана Эдода әртүрлі тармақтарға бөлінді, олардың көпшілігі осы кезеңде үшке топтасты: Каджибаси, Накабаси және Кобикичо, олар Эдодағы орналасқан жерлерімен аталды. Мектептің «үш атақты суретшісінің» соңғысы – Мотонобу мен Эйтокумен бірге Кано Таню (алғашқы аты Моринобу, 1602–1674) болды. Ол бала кезінен-ақ ерекше дарынымен көзге түсіп, 10 жасында шогунның қабылдауына қатысып, 1617 жылы жоғары лауазымға тағайындалды. Ол Эйтокудың екінші ұлы Кано Таканобудың (1572–1618) немересі болды, ол да белгілі суретші болды; Танюдың інісі Ясунобу отбасының негізгі тармағына асырап алынды. Таню Эдодағы мектептің Каджибаси бөлімшесін басқарды және көптеген сарайларда, Император сарайында суреттер салған, оның стилі аса батыл болмаса да, өте әдемі болды, бірақ оның шеберлігі жеткіліксіз имитаторлардың қолында қатаң және академиялық сипатқа ие болды. Ең жақсы Кано суретшілері көбінесе аристократия үшін жұмыс істеді, стиль мен тақырыптар бұрын қалыптасқан нұсқаларын қайталап, оларды өзгертпейтін болды, бірақ басқа Кано мектебінің суретшілері жаңа қалалық саудагерлер класы үшін жұмыс істеді және укиё-э баспасының жаңа түріне көшті. Хиросиге – Кано мектебінің ықпалына түскен укиё-э суретшілерінің бірі. Мейдзи кезеңінде ресми қолдау жойылғанына қарамастан, суретшілер 20 ғасырдың басына дейін Кано стилінде жұмыс істеуді жалғастырды. 1880 жылы қайтыс болған Кано Шосэнин отбасының негізгі тармағының ұрпағы болды. Мектептің соңғы ізбасары Кано Казунобу (1816–1853) болды, ол осы есімді құрметпен қабылдады және 500 Архаттың үлкен суреттерін жасады, олар Екінші дүниежүзілік соғыстан бері жасырылғаннан кейін жақында қайта назар аударуда.
Kanō Eitoku (1543–1590), a grandson of Motonobu and probably his pupil, was the most important painter of this generation, and is believed to have been the first to use a gold leaf background in large paintings. He appears to have been the main figure in developing the new castle style, but while his importance is fairly clear there are few if any certain attributions to him, especially to his hand alone; in the larger works attributed to him he probably worked together with one of more other artists of the school. Despite having two painter sons, at the suggestion (if not the order) of Toyotomi Hideyoshi, Eitoku adopted Kanō Sanraku (1561–1635), who married his daughter and succeeded him as head of the school. Sanraku's works (two illustrated here) at their best combine the forceful quality of Momoyama work with the tranquil depiction of nature and more refined use of colour typical of the Edo period. When Sanraku had no son he married Kanō Sansetsu (1589–1651) to his daughter and adopted him. Sansetsu and his school remained in Kyoto when most Kanō artists moved to Edo (often after a summons from the shōgun), and he continued to adhere to the brightly coloured style of the Momoyama period. His son Einō painted in the same style, but is better known for a biographical history of Japanese painting, which gave the Kanō school pride of place. The range of forms, styles and subjects that were established in the early 17th century continued to be developed and refined without major innovation for the next two centuries, and although the Kanō school was the most successful in Japan, the distinctions between the work of it and other schools tended to diminish, as all the schools worked in a range of styles and formats, making the attribution of unsigned works often unclear. The Kanō school split into different branches in Kyoto and the new capital of Edo, which had three for much of this period: the Kajibashi, Nakabashi and Kobikicho, named after their locations in Edo. The last of the "three famous brushes" of the school, with Motonobu and Eitoku, was Kanō Tan'yū (originally named Morinobu, 1602–1674), who was recognised as an outstanding talent as a child, attending an audience with the shōgun at the age of 10, and receiving a good official appointment in 1617. He was Eitoku's grandson through his second son Kanō Takanobu (1572–1618), also a significant painter; Tan'yū's brother Yasunobu was adopted into the main line of the family. Tan'yū headed the Kajibashi branch of the school in Edo and painted in many castles and the Imperial palace, in a less bold but extremely elegant style, which however tended to become stiff and academic in the hands of less talented imitators. The best Kanō artists continued to work mostly for the nobility, with increasingly stultified versions of the style and subject matter already established, but other Kanō trained artists worked for the new urban merchant class, and in due course moved into the new form of the ukiyo e print. Hiroshige is among the ukiyo e artists whose work shows influence from the Kanō school. Despite the loss of official patronage with the Meiji period, artists continued to work in the Kanō style until the early 20th century. Kanō Shōsen'in, who died in 1880, was a descendant of the main line of the family. One late follower of the school was Kanō Kazunobu (1816–1853), who adopted the name as a sign of his respect, and painted a series of large scrolls of the 500 Arhats which has recently received a revival of attention after being hidden away since World War II.
Ұлттық қазына
Жапонияда әлі күнге дейін сақталған мектептердің бірқатар суреттері Жапонияның ұлттық қазыналарының ресми тізіміне (суреттер) енгізілген. 15 ғасырдағы Азучи-Момояма кезеңінен Кано Масанобудың (жоғарыда суреттелген) "Жоу Маошу лотостарды бағалайды" атты қытай стиліндегі ілініс және Кано Хидейоридің "Көлбезек көрермендер" атты алты бөлімді экраны, Ямато-э тақырыбының Кано мектебіндегі алғашқы үлгісі. Момояма кезеңінен Киотодағы Дайтоку-дзи монастырындағы Жуко-ин (абаттың жатақханасы) қабырғаларындағы, есіктеріндегі және экрандарындағы Кано Эйтоку мен оның әкесі Шоэйдің бөлме безендірулері бар; бұл мұнда суреттелген төрт маусымның құстары мен гүлдері бейнеленген есіктерді қамтиды. Сондай-ақ, Эйтокудың Токио ұлттық мұражайындағы Кипарис ағашы бейнеленген экраны, жоғарыда талқыланған және суреттелген, сондай-ақ Ямагатаның Йонезава қаласындағы мұражайда елорданың ішіндегі және айналасындағы кең көріністерді көрсететін алты панельді экран да бар. Кано Наганобудың 1923 жылғы жер сілкінісінде екі бөлігі жоғалған, салыстырмалы түрде ірі тұлғалар бейнеленген экран жұбы бар. Тізімге енген басқа суретшілер, мысалы Хасегава Тохаку (16 ғасыр) және Маруяма Окё (19 ғасыр), осы мектепте білім алған немесе оның ықпалында болған. Осы мектептің көптеген басқа туындылары Жапонияның маңызды мәдени мүліктері деген төменгі мәртебеге ие болды.
A number of paintings by the schools that are still in Japan are included in the official List of National Treasures of Japan (paintings). From the 15th century Azuchi–Momoyama period come the Chinese style hanging scroll Zhou Maoshu Appreciating Lotuses by Kanō Masanobu (illustrated above), and a six section screen by Kanō Hideyori of Maple Viewers, an early Kanō example of Yamato e subject matter. From the Momoyama period there is a set of room decorations on walls, doors and screens by Kanō Eitoku and his father Shōei, in the Jukō in (abbot's lodging) at the Daitoku ji monastery in Kyoto; this includes the doors with Birds and flowers of the four seasons illustrated here. Also by Eitoku is the screen with a Cypress tree in the Tokyo National Museum, discussed and illustrated above, and a pair of six panel screens showing crowded panoramic views of Scenes in and around the capital in a museum in Yonezawa, Yamagata. By Kanō Naganobu there is a pair of screens (less two sections lost in an earthquake in 1923) showing relatively large figures Merry making under aronia blossoms, also in the Tokyo National Museum. Other artists with works on the list, for example Hasegawa Tōhaku (16th century) and Maruyama Ōkyo (19th century), were trained by the school or otherwise influenced by it. Many other works by the school have received the lower designation of Important Cultural Properties of Japan.
Кано отбасы
Кано суретшілері отбасын Кано Масанобу (1434–1530) негіздеген. Әкесі Кано Кагенобу арқылы Масанобу Камакура дәуіріндегі Кано кланының самурайы – Кано Мунесигеден тараған деп есептеледі. Осы тектің арқасында Кано отбасы Кудо кланы арқылы Фудзивара кланынан шыққан. Төмендегі тізім Кано отбасының және оның тармақтарының биологиялық мүшелерін көрсетеді.
The Kanō family of painters was founded by Kanō Masanobu (1434–1530). Through his father, Kanō Kagenobu, Masanobu is said to be a descendant of Kanō Muneshige, a samurai of the Kamakura period of the Kanō clan. Through this lineage, the Kanō family would descend from the Fujiwara clan through the Kudō clan. The following list is of biological members of the Kanō family and its branches.