АҚШ армиясының 1873 жылғы Springfield мылтығы

Кіріспе

Қызметтік мылтық

Спрингфилд 1873 моделі – АҚШ армиясы қабылдаған алғашқы стандартты, еңбектік зарядтамалы мылтық (бірақ Спрингфилд 1866 моделі 1867 жылы Бозман жолындағы әскерлерге шектеулі түрде берілген). Мылтықтың толық ұзындығы мен карабин нұсқалары кейінгі шайқастарда үндістерге қарсы кеңінен қолданылды. 1873 модельі – Allin тұйық есігінің бесінші нұсқасы, және оның атауы тұйық есіктей ашылатын шаршылы тұйық блогынан шыққан. Жаяу әскер мылтығының үлгісі 325/8 дюймдік (829 мм) ұңғыны, ал ат әскерінің карабині ұңғыны пайдаланды. Оның орнына жақсартылған Спрингфилд 1884 моделі келді, ол да .45-70 калибрлі болды.

Таңдау процесі

1872-1873 жылдары бригадир генерал Альфред Терри басқарған әскери комиссия АҚШ армиясы үшін мылтықтар мен карабиндерге арналған артқыдан зарядталатын жүйені таңдау мақсатында, Springfield, Sharps, Peabody, Whitney, Spencer, Remington және Winchester сияқты бірнеше отандық және шетелдік өндірушілерден 99 мылтықты қарастырып, тексеру және сынақтан өткізді. Сынақтардың ішінде дәлдік, сенімділік, ату жылдамдығы және қолайсыз жағдайларға төтеп беру қабілеті бойынша тесттер болды. Бір оқпен және дүрылдемелі жүйелер де қарастырылды, бірақ сол кезде бір оқпен ату жүйесінің массалық өндірісте сенімдірек және арзан екені анықталды. Атыс сынақтары Springfield қару-жарақ фабригінде және Губернатор аралында өтті, онда жаңа ғана келген сарбаздар үшін Springfield мылтығының орташа ату жылдамдығы минутына 8 оқ, ал тәжірибелі сарбаздар үшін минутына 15 оқ құрады. Комиссия "№99 Springfield" мылтығын ұсынды, ол 1873 жылғы үлгіге айналды.

АҚШ Қару-жарақ департаментінің 1874 және 1887 жылғы есептерінде жазылған баллистика

".45-70 405" деген оқ-дәрі атауы берілді, бұл .45 калибрлі (11.63 мм) тесік диаметрін, қара ұнтақтың белгілі бір мөлшерін және оқпен ұшырылатын оқты білдіреді. Оның бастапқы жылдамдығы А-ға тең болды. Кабинаға арналған (карбинге арналған) азайтылған қуатты оқ-дәрі (карбинге арналған жүк) жасалды, бұл атты әскерлердің кері соққысын жеңілдетуге арналған. Springfield Model 1884 500 грандық қорғасын оқпен секундтына 1315.7 фут жылдамдыққа ие болды. Кабина оғының бастапқы жылдамдығы секундтына 1150 фут болды. 1884 жылғы модельдегі мылтық 100 ярдтан 1525 фут-фунт энергия, ал 1000 ярдтан 562.3 фут-фунт энергия тудырды, максималды ұшу қашықтығы 3500 ярдты құрады. Springfield Model 1873-тің, 45-70 400 оғымен атылғандағы, камерадағы жұмыс қысымы 19,000 psi құрайды. Springfield Model 1884-тің, 45-70 500 оғымен атылғандағы, камерадағы жұмыс қысымы 25,000 psi құрайды. Springfield Model 1873-тің орташа дәлдігі 100 ярдта орташа радиусы 1.7 дюйм болатын шеңберді құрады, бұл ~3.4 MOA-ға сәйкес келеді. Springfield Model 1884-тің орташа дәлдігі 100 ярдта орташа радиусы 1.3 дюйм болатын шеңберді құрады, бұл ~2.6 MOA-ға сәйкес келеді. Сондықтан, орташа Springfield Model 1884-тің дәлдік потенциалы неміс K98k немесе Springfield-тің кейінгі M1 Garand-ымен салыстыруға болады. АҚШ қару-жарақ департаментінің сынақтарында "жаттығулы адам бұл қаруды патрон қорабынан заряддап, минут сайын 12-13 рет атуға болады. (Иықтан патрон қорабынан минут сайын 25 рет атуға болады)" деп көрсетілген.

Жауынгерлік қолданыс

Мылтық бастапқыда мыс корпусты патронмен жабдықталған және 19 ғасырдың екінші жартысында Америка батысында қолданылған. Дегенмен, мыс корпустардың сапасын бақылаудың нашарлығы және сақтау жағдайларының дұрыс болмауы жиі патрон корпусының атылған кезде бөлінуіне алып келді. АҚШ қару-жарақ департаментінің Спрингфилд 1873 үлгісіне арналған нұсқаулығында былай делінген: «Егер патронның басы атылған кезде түсіп қалса, корпусты шығарудың ең жақсы тәсілі – патрондан доп алып, пышақпен немесе домалатып, оны оқпанның аузына енгізе алатындай етіп кішірейтеді. Оқтың басы жабылғанда, допты доппен қатты соғып, допты деформациялап, бассыз корпусты толтырады. Оқтың басын ашып, допты және корпусты доппен оңай шығаруға болады». Кейіннен сарбаздарға бассыз корпусты шығаруға арналған арнайы құрал берілді. 1876 жылғы маусымда Кіші Бигхорн шайқасында подполковник Джордж Армстронг Кастердің батальонының (карбин мен карбинге арналған оқ-дәрімен қаруланған) жеңіліске ұшырағаннан кейін жүргізілген тергеулер алғашқыда олардың карбиндерінің істен шығуы салдары болуы мүмкін деген болжам жасады. Алайда, 1983 жылы жүргізілген археологиялық қазбалар көрсеткендей, табылған корпустардың 3,4 пайызы ғана істен шыққан қарулардан алынған. Бұл тазалау таяғымен немесе басқа заттармен алынған корпустарды, сондай-ақ шайқас аймағынан тыс жерде тазаланған істен шыққан мылтықтарды ескермеді. Кастер батальонының барлық қарулары үндістердің меншігіне өтті. Капитан Томас Френч, М ротасының командирі, Рено қорғаныс позициясында өз жаяу әскер мылтығының тазалау таяғын қолданып, атты әскерлерден берілген істен шыққан карбиндерді тазалаумен айналысты. Патрон кейіннен мыс емес, латунь корпусымен қайта жасалды, себебі латунь мыс сияқты кеңеймейді. Бұл үлкен жетістік болды және латунь сол кезден бастап АҚШ әскери патрондарының негізгі материалына айналды. Little Big Horn апатынан кейін әскерлер аптасына екі рет нысана ату жаттығуларын орындауға міндеттелді. Қара ұнтақпен жұмыс істейтін 1873 үлгісі АҚШ әскери қызметіндегі негізгі мылтық болып қала берді, бірақ ол біртіндеп Норвегияның Krag–Jørgensen жүйесінің туындысы болған Спрингфилд 1892 үлгісімен алмастырылды. Алмастыру 1892 жылы басталды, және ескіргеніне қарамастан, 1873 үлгісі Куба мен Филиппиндегі испан-американ соғысы кезінде екіншілік бөлімшелерде қолданылды, онда ол 7 мм испандық 1893 үлгісінің Mauser жүйелі мылтығымен қаруланған испандық күштерге қарсы үлкен кемшілікке тап болды.

The rifle was originally issued with a copper cartridge case and used in the American West during the second half of the 19th century. However, poor quality control with copper cases and poor storage conditions not uncommonly led to cartridge case separations upon firing. Original U. S. Ordnance Department instructions for the Springfield Model 1873 write: "Should the head of a cartridge come off in the act of firing, the best mode of extracting the shell is to take out a ball from a cartridge and reduce it with a knife or by rolling, so that it can be inserted into the muzzle of the barrel. Ram the ball hard with the ramrod when the breech block is closed; this will upset the ball and fill the headless shell. Open the breech block and the ball and shell can be easily pushed out with the ramrod." Soldiers were later issued with a purpose designed headless shell extractor to remedy case head separations and jams. After the defeat of Lieutenant Colonel George Armstrong Custer's battalion (armed with the carbine and carbine load ammunition) at the Battle of the Little Bighorn in June 1876, investigations first suggested that jamming of their carbines may have played a factor, although archaeological excavations in 1983 discovered evidence that only 3.4 percent of the cases recovered showed any indication of being pried from jammed weapons. This did not account for cases removed by a cleaning rod or other objects nor for jammed rifles cleared away from the immediate battle area and outside the very limited archaeological survey area. Every Custer battalion weapon became Indian property. Captain Thomas French, M Company Commander was kept busy on the Reno defensive position line using the cleaning rod from his infantry rifle to clear the jammed carbines passed to him from the cavalryman on the line. The cartridge was subsequently redesigned with a brass case, since that material did not expand as much as copper. This was shown to be a major improvement, and brass became the primary material used in United States military cartridges from then to the present. After the Little Big Horn disaster, troops were required to perform target practice twice a week. The black powder Model 1873 continued to be the main service rifle of the U. S. military until it was gradually replaced by the Springfield Model 1892 bolt action rifle, a derivative of the Norwegian Krag–Jørgensen action. Replacement began in 1892, and despite its obsolescence, the Model 1873 was still used by secondary units during the Spanish–American War in Cuba and the Philippines, where it was at a major disadvantage against Spanish forces armed with the 7 mm Spanish Model 1893 Mauser bolt action rifle.