Орызомис: Су жануарларының туысы

Кіріспе

Жарым сулы кеміргіштер туысы Автоматты таксобокс
| қазбалық таралуы = Rancholabrean (қазіргі уақыттан 300,000 жыл бұрын) – қазіргі уақыт
| сурет = Oryzomys palustris өсімдіктер арасында.jpg
| сурет тік = 1.2
| суреттің сипаттамасы = Жоғары жағы сұр, төменгі жағы ақшыл, қамыс пен жапырақ арасындағы егеуқұйрық.
| сурет тақырыбы = Батпақты күріш егеуқұйрығы (Oryzomys palustris)
| таксон = Oryzomys
| авторы = Baird, 1857
| типтік түрі = Mus palustris
| типтік түрінің авторы = Harlan, 1837
| бөлімшелік деңгейлер = Түр
| бөлімшелік анықтамасы = Oryzomys: Allen, 1890
Micronectomys Hershkovitz, 1948#tag:ref Nomen nudum ("аты жоқ атау"). Оризоминий – Cricetidae тұқымдасының Sigmodontinae кіші тұқымдасының бір тайпасы. Бұл тайпаға негізінен Америка мен Еуразияда таралған жүздеген ұсақ кеміргіштер түрлері кіреді. Оризоминиде 2006 жылғы Марсело Векслердің филогенетикалық талдауы морфологиялық және ДНК тізбектерінің деректерін пайдаланып, Oryzomys-тің Holochilus, Lundomys және Pseudoryzomys-ті қамтитын топпен тығыз байланысты екенін көрсетті. Бұл байланысты морфологиялық және біріктірілген деректерге негізделген талдаулар растаса да, Rbp3 генінің тізбектеріне негізделген талдаулар Oryzomys-ті Nectomys, Sigmodontomys және басқа бірнеше туыстарды қамтитын топқа орналастырды. Барлық талдауларда Oryzomys Оризомини тайпасының D кладында кездеседі. Oryzomys пен Holochilus тобы арасындағы қарым-қатынас бес синапоморфиямен (ортақ туыс белгілерімен) расталды: гипотенарлық және саусаралық төсемдердің болмауы немесе азаюы; тырнақтарды қоршаған түк шоғырларының азаюы; бас сүйегінің зигоматикалық пластинасының артқы жиегінің бірінші жоғарғы азу тісінің алдыңғы жиегімен бір деңгейде болуы; және бірінші жоғарғы азу тісінің алдыңғы төбесінің антеромедиандық ойыспен бөлінуі. Бұл үш белгі Oryzomys және Holochilus тобының мүшелеріне тән жартылай сулы өмір салтына бейімделу болып табылады, сондықтан олар конвергентті эволюцияның мысалы болуы мүмкін. Оны 20 жыл бұрын Ричард Харлан алғаш сипаттаған. Атау грек тіліндегі "oryza" ("күріш") және "mys" ("егеуқұйрық") сөздерінен құралған және батпақты күріш егеуқұйрығының тамақтану әдеттеріне сілтеме жасайды. Бейрд Oryzomys-ті қазірде жойылған Hesperomys туысының кіші туысы ретінде қарастырды және оған тек батпақты күріш егеуқұйрығын қосты, бұл жіктемені 1874 және 1877 жылдары Эллиотт Куес қолдады. 1890 жылы Oryzomys туысының мәртебесі көтерілді, ал келесі жылдары оған көптеген қосымша түрлер жатқызылды, олардың көпшілігі кейін жеке туыстарға көшірілді. 1898 жылғы Catalogus Mammalium-да Эдуард Луи Трюссар Oryzomys-тің 67 түрін тізімдеді, оның ішінде қазір Calomys, Necromys, Thomasomys және Oryzomys-ке жатпайтын басқа туыстарға жатқызылған түрлер де болды. Кейбір жаңа туыстар ұсынылғандары кейін Oryzomys-ке қайта қосылды, ал "The Families and Genera of Living Rodents" (1941) еңбегінде Джон Эллерман Microryzomys, Oligoryzomys, Melanomys, Nesoryzomys және Oecomys-ті Oryzomys-тің синонимдері ретінде тізімдеді және оған шамамен 127 түрді қосты. 1948 жылы Филипп Хершковиц Нектомис және Мегаломис сияқты басқа оризоминдерді де Oryzomys-ке қосуға болатынын ұсынды, ал Клейтон Рей бұл ұсынысты 1962 жылы қабылдады. Хершковиц пен Рейдің жіктемесі кеңінен қолданылмады, ал 1976 жылдан бастап авторлар Oryzomys-ке қосылған басқа топтарды жеке туыстар ретінде қайта жаңарта бастады. Туыс әлемдегі сүтқоректілер түрлерінің үшінші басылымында (2005) 43 түрге дейін азайтылды (Оризоминидегі 110-нан), бірақ бұл әлі де табиғи, монофилетикалық топ емес; керісінше, ол көбінесе басқа туыстардың ерекше мамандану белгілері жоқ оризоминдерді біріктірді. 2006 жылы Марсело Векслердің жан-жақты филогенетикалық талдауы туыстың полифилетикалық екенін, себебі Oryzomys түрлері оризомин ағашының барлық жеріне шашырап жатқанын көрсетті. Ол Oryzomys-тің типтік түріне, батпақты күріш егеуқұйрығына жақын емес түрлерді орналастыру үшін он бір жаңа туыс құруды ұсынды; ол аздап жаңа туыстарды қажет ететін басқа нұсқаларды қарастырды, бірақ бұл Оризоминиде аз мағыналы туыс топтарына әкеледі деп мәлімдеді. Сол жылы Векслер, Персеквилло және Восс он жаңа туыс құрды: Aegialomys, Cerradomys, Eremoryzomys, Euryoryzomys, Hylaeamys, Mindomys, Nephelomys, Oreoryzomys, Sooretamys және Transandinomys бұрын Oryzomys-ке жатқызылған түрлер үшін және "Oryzomys" alfaroi-ге қатысты тағы алты түрді Handleyomys-ке орналастырды, олар үшін жаңа туыстардың сипаттамасын күтуде. Олар Oryzomys-те тек бес түрді қалдырды, ол енді табиғи, монофилетикалық топ болды. Кейінгі таксономиялық жұмыстардың нәтижесінде түрлер саны кем дегенде сегізге дейін өсті. Кейбір мәселелер әлі де бар: Канзастағы миоцен қазбасы Oryzomys pliocaenicus, оның кім екені белгісіз, бірақ Bensonomys-ке жататын болуы мүмкін, сондай-ақ Орегонның миоцен және Нью-Мексиконың плиоцен қазбалары да Oryzomys-ке жатқызылған, бірақ бұл дұрыс болмауы мүмкін.

Genus of semiaquatic rodents
Automatic taxobox
| fossil range = Rancholabrean (300,000 years before present) – present
| image = Oryzomys palustris in vegetation. jpg
| image upright = 1.2
| image alt = A rat, grayish above and pale below, among reed and leaf litter. | image caption = Marsh rice rat (Oryzomys palustris)
| taxon = Oryzomys
| authority = Baird, 1857
| type species = Mus palustris
| type species authority = Harlan, 1837
| subdivision ranks = Species
| subdivision ref =
Oryzomys: Allen, 1890
Micronectomys Hershkovitz, 1948#tag:ref|Nomen nudum ("naked name"). Oryzomyini is one of several tribes within the subfamily Sigmodontinae of the family Cricetidae, which includes hundreds of other species of mainly small rodents, distributed mainly in the Americas and Eurasia. Within Oryzomyini, a 2006 phylogenetic analysis by Marcelo Weksler which used both morphological and DNA sequence data found some evidence that Oryzomys is most closely related to a group including Holochilus, Lundomys, and Pseudoryzomys. Although analyses based on morphological and combined data supported this relationship, sequences of the Rbp3 gene alone instead placed Oryzomys among a group that included Nectomys, Sigmodontomys, and a few other genera. In all analyses, Oryzomys appeared within clade D of Oryzomyini. The relationship between Oryzomys and the Holochilus group was supported by five synapomorphies (shared derived characters)—absence or reduction of both the hypothenar and interdigital pads; reduction of ungual tufts of hairs surrounding the claws; having the back margin of the zygomatic plate of the skull at the same level as the front of the first upper molar; and the anterocone (front cusp) of the first upper molar divided by an anteromedian fossette. The first three are adaptations to the semiaquatic lifestyle that Oryzomys and the members of the Holochilus group share, and may thus be examples of convergent evolution. which had been first described twenty years earlier by Richard Harlan. The name combines the Greek oryza "rice" and mys "mouse" and refers to the feeding habits of the marsh rice rat. Baird placed Oryzomys as a subgenus of the now defunct genus Hesperomys and included only the marsh rice rat in it, a classification which was followed by Elliott Coues in 1874 and 1877. In 1890, Oryzomys was raised to generic rank, and in subsequent years numerous additional species were ascribed to it, many of which were soon moved to separate genera. In the 1898 Catalogus Mammalium, Édouard Louis Trouessart listed 67 species of Oryzomys, including some that are now placed in Calomys, Necromys, Thomasomys, and other genera unrelated to Oryzomys. Some of the new genera proposed were soon subsumed in Oryzomys again, and in The Families and Genera of Living Rodents (1941), John Ellerman listed Microryzomys, Oligoryzomys, Melanomys, Nesoryzomys, and Oecomys as synonyms of Oryzomys and included about 127 species in it. In 1948, Philip Hershkovitz suggested that other oryzomyines like Nectomys and Megalomys could as well be included in Oryzomys, and Clayton Ray followed this suggestion in 1962. Hershkovitz and Ray's classification was never widely followed, and from 1976 on authors started to reinstate some of the other groups lumped in Oryzomys as separate genera. The genus was reduced to 43 species (out of 110 in Oryzomyini) in the third edition (2005) of Mammal Species of the World, but it was still not a natural, monophyletic group; rather, it mostly united those oryzomyines that lacked the conspicuous specializations of other genera. In 2006, Marcelo Weksler's comprehensive phylogenetic analysis produced further evidence that the genus was polyphyletic, as species of Oryzomys were dispersed all over the oryzomyine tree. He proposed that eleven new genera should be created to accommodate those species that were not closely related to the type species of Oryzomys, the marsh rice rat; he considered other options that would require fewer new genera, but argued that that would result in less meaningful genus level groups in Oryzomyini. Later in the same year, Weksler, Percequillo, and Voss created ten new genera—Aegialomys, Cerradomys, Eremoryzomys, Euryoryzomys, Hylaeamys, Mindomys, Nephelomys, Oreoryzomys, Sooretamys, and Transandinomys—for species formerly placed in Oryzomys and placed six more species related to "Oryzomys" alfaroi in Handleyomys pending the description of more new genera for them. They left only five species in Oryzomys, which was now finally a natural, monophyletic group. Because of subsequent taxonomic work, the number of species has since increased to at least eight. Some problems remain: ?Oryzomys pliocaenicus, a Miocene fossil from Kansas, is of uncertain identity but may belong in Bensonomys, and fossils from the Miocene of Oregon and Pliocene of New Mexico have also been ascribed to Oryzomys, but probably incorrectly.

Түрлер

Oryzomys таралу аймағы АҚШ-тың шығысындағы Нью-Джерсиден басталып, Мексика және Орталық Америка арқылы оңтүстікке Колумбияның солтүстік-батысына және шығысқа Венесуэла мен Кюрасаодың солтүстік-батысына дейін созылады. Oryzomys түрлері көбінесе батпақтар, ағыстар және мангр сияқты ылғалды орталарда тіршілік етеді. Олар көптеген континенттік шелф аралдарында және бір мұхиттық аралда – Ямайкада кездеседі немесе кездескен. Аралдарды мекендеуге бейімділігі сумен тығыз байланыста болуынан және жағалаулық ылғалды жерлерде жиі кездесуінен туындауы мүмкін. Оризоминдер, болжам бойынша, Оңтүстік Америкада Анд тауларының шығысында пайда болған; Oryzomys-тің Орталық Америкада және басқа транс-андиялық аймақтарда кездесуі оризоминдердің осы аймаққа бірнеше тәуелсіз шабуылдарының нәтижесі болуы мүмкін. Балама ретінде, Oryzomys плиоцендік Солтүстік Американың Jacobsomys-інен дамыған болуы мүмкін. O. antillarum соңғы мұз дәуірінде, теңіз деңгейі төмен болған кезде Ямайкаға жеткен болуы мүмкін. Сазды күріш егесі де, O. couesi де жақсы жүзуге бейім және алаңдағанда суға қашады. Екеуі де түнгі уақытта белсенді және су үстінде орналасқан, бір-біріне тоқылған өсімдіктерден ұя салады. Екі түрде де жыл бойы көбейту мүмкін, бірақ сазды күріш егесінде маусымдық айырмашылықтар белгілі. Екеуінде де жүктілік шамамен 21-28 күнге созалады, ал туған балалардың саны әдетте біреуден жетіге дейін, орташа есеппен үштен бесеуге дейін жетеді. Жас сазды күріш егесі мен O. couesi шамамен 50 күндік жасқа келгенде көбейе бастайды. Сазды күріш егесі, O. couesi және O. gorgasi барлық жейтін жануарлар болып табылады, өсімдік және жануар материалдарын жейді. Олар тұқымдар мен жасыл өсімдік бөліктерін жейді және жәндіктер, шаяндар және басқа да көптеген жануарларды тұтынады. Құс-сұңқар (Tyto alba) сазды күріш егесінің басты хищнигі болып табылады және құс-сұңқардың құрылымында O. antillarum, O. couesi және O. gorgasi қалдықтары табылған. Oryzomys-тің басқа да бірнеше жануарлар жейтіні белгілі. O. couesi және сазды күріш егесінен түрлі паразиттер табылды, ал O. gorgasi-ден екі паразиттік нематода анықталды.

The range of Oryzomys extends from New Jersey in the eastern United States through Mexico and Central America south to northwestern Colombia and east to northwestern Venezuela and Curaçao. Species of Oryzomys usually live in wet habitats such as marshes, streams, and mangroves, They occur or occurred on many continental shelf islands and one oceanic island, Jamaica; their adeptness at colonizing islands may be caused by their close association with water and frequent occurrence in coastal wetlands. Oryzomyines likely evolved in South America east of the Andes; the presence of Oryzomys in Central America and other trans Andean regions is thought to be the result of one of several independent invasions of this region by oryzomyines. Alternatively, Oryzomys may have evolved from the Pliocene North American Jacobsomys. O. antillarum may have reached Jamaica during the last glacial period while sea levels were low. both the marsh rice rat and O. couesi are known to be excellent swimmers and will flee into the water when disturbed. Both are also active during the night and build nests of interwoven vegetation, which may be suspended above the water. Breeding may occur throughout the year in both species, but is known to be seasonally variable in the marsh rice rat. In both, gestation takes about 21 to 28 days and litter size is usually one to seven, averaging three to five. Young marsh rice rats and O. couesi become reproductively active when about 50 days old. The marsh rice rat, O. couesi, and O. gorgasi are known to be omnivores, eating both plant and animal material. They eat both seeds and green plant parts and consume a variety of animals, including insects, crustaceans, and many others. The barn owl (Tyto alba) is a major predator on the marsh rice rat and remains of O. antillarum, O. couesi, and O. gorgasi have been found in owl pellet deposits. Several other animals are known to prey on Oryzomys. A variety of parasites are known from O. couesi and the marsh rice rat and two parasitic nematodes have been found in O. gorgasi.

Адамдармен қарым-қатынас

Oryzomys-тің екі түрі, O. antillarum және O. nelsoni, 19 ғасырдан бері жойылып кетті, ал үшіншісі, O. peninsulae, әлі де тірі қалғаны екіталай. Осыған ұқсас себептер O. gorgasi-ге де қауіп төндіруі мүмкін, және IUCN Қызыл тізімі оны "Қауіпті жағдайда" деп бағалайды. O. albiventer мекендеу ортасының адам әрекетінен өзгеруіне ұшырады, бірақ, ықтималды, әлі де сақталып қалған. Керісінше, кең таралған түрлер – батпақты күріш тышқаны мен O. couesi – көптеп кездеседі және оларды сақтауға қатысты алаңдаушылықтар жоқ, тіпті екеуі де зиянды жануарлар деп есептеледі, бірақ кейбір популяцияларына қауіп төніп тұр. Осы екі түр сияқты, O. dimidiatus та Қызыл тізімде "Төменгі қауіптілікте" деп бағаланады. Батпақты күріш тышқаны – Байо вирусының табиғи резервуары, ол АҚШ-та хантавирусты пневмония синдромының екінші ең көп кездесетін себебі. Тағы екі хантавирус – Катакамас вирусы және Плая-де-Оро вирусы – сәйкесінше Гондураста және Мексиканың батысында O. couesi-де кездеседі, бірақ адамдарға жұқпайды.

Дәйексөз келтірілген әдебиеттер

Аллен, Дж. А. 1890. Доктор Одли С. Буллердің Орталық Америка және Оңтүстік Мексикада жасаған сүтқоректілер жинақтарына қатысты жазбалары, сондай-ақ Веспертилио, Скиурус және Лепус туыстарының жаңа түрлерінің сипаттамалары. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 3(11):175–194. Алстон, Э. Р. 1882. Орталық Америка биогеографиясы. Сүтқоректілер. Р. Х. Портер, 220 б. Энтони, Х. Е. 1920. Ямайкадағы зоолог. Табиғи тарих 20:157–168. Бейрд, С. Ф. 1857. Сүтқоректілер: Тынық мұхиты арқылы өтетін бірнеше темір жол бағыттарының зоологиясы бойынша жалпы есеп. Миссисипи өзенінен Тынық мұхитына дейінгі темір жолдың ең қолайлы және экономикалық жолын анықтау мақсатындағы зерттеулер мен сараптамалар туралы есептер (Сенаттың атқарушы құжаты 78, Вашингтон, округ Колумбиясы) 8(1):1–757. Барнард, В. П., Эрнст, Дж. В. және Стивенс, Р. О. 1971. Eimeria palustris sp. n. және Isospora hammondi sp. n. (Coccidia: Eimeriidae) – батпақты күріш тышқанынан (Oryzomys palustris (Harlan)) (абоненттік жазылым қажет). Паразитология журналы 57(6):1293–1296. Блох, К. П. және Роуз, Р. К. 2005. Вирджинияның сулы-батпақты жерлеріндегі Oryzomys palustris және Microtus pennsylvanicus популяциясының динамикасы (абоненттік жазылым қажет). Солтүстік-Шығыс натуралисі 12(3):295–306. Карлтон, М. Д. және Арройо Кабралес, Дж. 2009. Батыс Мексикадағы Oryzomys couesi кешенін (Rodentia: Cricetidae: Sigmodontinae) қарастыру. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 331:94–127. Чу, Ю. К., Оуэн, Р. Д., Санчес Эрнандес, К., Ромеро Алмарес, М. де Л. және Джонсон, К. Б. 2008. Батыс Мексикадан алынған хантавирустың генетикалық сипаттамасы және филогенезі (абоненттік жазылым қажет). Вирусты зерттеу 131:180–188. Чурчер, К. С. 1984. Канаданың батысындағы плейстоцендік шөгінділердің фауналық корреляциялары. Махани, У.К. (ред.). Кватернарлық хронологияның корреляциясы. 145–158 бб. Норвич, Ұлыбритания: Geo Books, 517 б. Кук, В. М., Тимм, Р. М. және Хайман, Д. Е. 2001. Коста-Риканың үш құрғақ орман кеміргішінің жүзу қабілеті. Revista de Biología Tropical 49(3–4):1177–1181. Куес, Э. 1874. Солтүстік Американың Muridæ-інің синопсисі. Филадельфияның Табиғи ғылымдар академиясының мәліметтері 26:173–196. Куес, Э. 1877. Қошқалар. Coues, E. және Allen, J. A. Солтүстік Америка кеміргіштерінің монографиялары. x+264 бб. АҚШ Геологиялық қызметінің аумақтық есебі 11:xii+x+1091 б. Куес, Э. 1890. Oryzomys. Уитни, У. Д. (ред.). "Хантуи" сөздігі және энциклопедиясы, V том. p. 4164. "Сенчури компаниясы". Экерлин, Р. П. 2005. Юкатан түбегіндегі (Кампече, Кинтана-Ру және Юкатан) Мексикадағы блохалар (Siphonaptera). Кариб теңізі ғылымы журналы 41(1):152–157. Эллерман, Дж. Р. 1941. Тірі кеміргіштердің туыстары мен туыстары. ІІ том. Шошқалар туысы. Лондон: Британ мұражайының қамқоршыларының бұйрығымен басылды, 690 б. Эллиот, Д. Г. 1904. Орталық Америка және Батыс Үндістанның құрлық және теңіз сүтқоректілері. Колумбия мұражайының зоологиялық сериясы 4(1):i–xxi, 1–439. Эшер, Р. Дж., Уолф, Дж. Л. және Лейн, Дж. Н. 1978. Күріш (Oryzomys palustris) және мақта (Sigmodon hispidus) тышқандарының жүзу мінез-құлқы (абоненттік жазылым қажет). Сүтқоректілер журналы 59(3):551–558. Голдман, Э. А. 1918. Солтүстік Американың күріш тышқандары. Солтүстік Америка фаунасы 43:1–100. Холл, Э. Р. және Далквест, В. В. 1963. Веракрус сүтқоректілері. Канзас университетінің басылымдары, Табиғи тарих мұражайы 14:165–362. Хансон, Дж. Д., Индорф, Дж. Л., Свиер, В. Дж. және Брэдли, Р. Д. 2010. Oryzomys palustris кешеніндегі молекулалық дивергенция: бірнеше түрге дәлел. Сүтқоректілер журналы 91(2):336–347. Гершковиц, П. 1948. Солтүстік Колумбияның сүтқоректілері. Алдын ала есеп № 3: Су тышқандары (Nectomys туысы), туысқан түрлер туралы қосымша жазбалармен. Америка Құрама Штаттарының Ұлттық мұражайының мәліметтері 98:49–56. Гершковиц, П. 1970. Neotropical Oryzomys dimidiatus және Oryzomys hammondi (Cricetinae) туралы қосымша ескертулер (абоненттік жазылым қажет). Сүтқоректілер журналы 51(4):789–794. Гершковиц, П. 1971. Колумбияның солтүстік-батысындағы Oryzomys palustris (Cricetinae, Muridae) тобының жаңа күріш тышқаны, таралу туралы ескертулермен (абоненттік жазылым қажет). Сүтқоректілер журналы 52(4):700–709. Хофманн, Дж. Е., Гарднер, Дж. Е. және Морис, М. Дж. 1990. Иллинойстың оңтүстігіндегі батпақты күріш тышқанының (Oryzomys palustris) таралуы, саны және тіршілік ету ортасы. Иллинойс штатының ғылым академиясының мәліметтері 83(3–4):162–180. Хупер, Э. Т. және Муссер, Г. Г. 1964. Neotropical крицетиндеріндегі (Muridae туысы) пинальді мүсін, муроидты кеміргіштерді жіктеу туралы түсініктемелермен. Мичиган университетінің зоология мұражайының түрлі басылымдары 123:1–57. Джонс, Дж. К. Ж. және Энгстром, М. Д. 1986. Никарагуадағы күріш тышқандарының (Oryzomys туысы) синопсисі. Музейдің эпизодтық қағаздары, Техас Техникалық университеті 103:1–23. Кручек, Б. Л. 2004. Саздық күріш (Oryzomys palustris) тышқанының сулы-көктемдік батпақтар мен биік жерлерді пайдалануы. Сүтқоректілер журналы 85(3):569–575. Линдсей, Э. Х. 2008. Cricetidae. Дженис, К. М., Гуннелл, Г. Ф. және Ухен, М. Д. (ред.). Солтүстік Американың үшін дәуірлік сүтқоректілерінің эволюциясы. II том: Кішкентай сүтқоректілер, ксенартрандар және теңіз сүтқоректілері. 456–479 бб. Кембридж университеті баспасы, 802 б. Линзи, А. В. және Хаммерсон, Г. 2008. IUCN. IUCN қоршаған ортаның қорғалуына қатысты қызыл тізімі. 2009.2 нұсқасы. <www.iucnredlist.org>. 2009 жылдың 30 қарашасы күні жүктелді. Линзи, А. В., Тимм, Р., Вудман, Н., Мэтсон, Дж. және Самудио, Р. 2016. Oryzomys couesi (2017 жылы жаңартылған нұсқасы). IUCN қоршаған ортаның қорғалуына қатысты қызыл тізімі 2016. Макфарлейн, Д. А. және Деброт, А. О. 2001. Кюрасаоның кватернарлық күріш кеміргішінің (Нидерланд Антылдары) жаңа түрі. Кариб теңізі ғылымы журналы 37(3–4):182–184. МакИнтайр, Н. Е., Чу, Ю. К., Оуэн, Р. Д., Абузеинех, А., де ла Санча, Н., Дик, К. В., Холсомбэк, Т., Нисбетт, Р. А. және Джонсон, К. 2005. Bayou вирусы, тасымалдаушылары және ортасы туралы бойлық зерттеу. Америка тропикалық медицина және гигиена журналы 73:1043–1049. Медельин, Х. Л. және Медельин, Р. А. 2006. Oryzomys couesi (Алстон, 1877). Себальос, Г. және Олива, Г. (ред.). Мексиканың жабайы сүтқоректілері. 709–710 бб. Мексика қаласы: Биологиялық білімді және пайдалану жөніндегі ұлттық комиссия және Экономикалық мәдени қоры, 986 б. Мерриам, С. Х. 1901. АҚШ және Мексиканың күріш тышқандарының (Oryzomys туысы) синопсисі. Вашингтон ғылым академиясының мәліметтері 3:273–295. Милаццо, М. Л., Кахимат, М. Н., Хансон, Дж. Д., Брэдли, Р. Д., Кинтана, М., Шерман, С., Веласкес, Р. Т. және Фулхорст, С. Ф. 2006. Catacamas вирусы, Гондурастағы Oryzomys couesi (Coues' oryzomys) күріш тышқанымен байланысты хантавирустың түрі. Америка тропикалық медицина және гигиена журналы 75(5):1003–1010. Морган, Г. С. 1993. Ямайканың кватернарлық құрлық сүтқоректілері. Америка геологиялық қоғамының естеліктері 182:417–442. Муссер, Г. Г. және Карлтон, М. Д. 2005. Superfamily Muroidea. Уилсон, Д. Е. және Ридер, Д. М. (ред.). Әлем сүтқоректілерінің түрлері: таксономиялық және географиялық анықтама. 3-басылым. Балтимор: Джонс Хопкинс университеті баспасы, 2 том, 2142 б. Пардинас, У. Ф. Дж., Д'Элия, Г. және Ортис, П. Е. 2002. Оңтүстік Американың қазбалық Sigmodontinos (Rodentia, Muroidea, Sigmodontinae): қазіргі білім күйі және перспективалар. Neotropical Mastozoology 9(2):209–252. Рей, С. Е. 1962. Антил аймағының Oryzomyine кеміргіштері. Гарвард университетінің докторлық диссертациясы, 211 б. Рейд, Ф. 2009. Орталық Америка және Оңтүстік-Шығыс Мексиканың сүтқоректілеріне арналған далалық анықтамалық. 2-басылым. Оксфорд университеті баспасы АҚШ, 346 б. Ричардс, Р. Л. 1980. Оңтүстік Индиана үңгірлерінен алынған күріш тышқанының (Oryzomys cf. palustris) қалдықтары. Индиана ғылым академиясының мәліметтері 89:425–431. Санчес Х., Дж., Очоа Г., Дж. және Восс, Р. С. 2001. Мексикадағы Oryzomys gorgasi (Rodentia: Muridae) табылуы, таксономия және табиғи тарихы туралы ескертулер (абоненттік жазылым қажет). Mammalia 65:205–214. Шмидли, Д. Дж. және Дэвис, В. Б. 2004. Техас сүтқоректілері. 2-басылым. Университет...

Allen, J. A. 1890. Notes on collections of mammals made in Central America and southern Mexico, by Dr. Audley C. Buller, with descriptions of new species of the genera Vespertilio, Sciurus, and Lepus. Bulletin of the American Museum of Natural History 3(11):175–194. Alston, E. R. 1882. Biologia centrali americana. Mammalia. R. H. Porter, 220 pp. Anthony, H. E. 1920. A zoologist in Jamaica. Natural History 20:157–168. Baird, S. F. 1857. Mammals: General report upon the zoology of the several Pacific railroad routes. Reports of explorations and surveys to ascertain the most practicable and economical route for a railroad from the Mississippi River to the Pacific Ocean (Senate executive document 78, Washington, D. C.) 8(1):1–757. Barnard, W. P., Ernst, J. V. and Stevens, R. O. 1971. Eimeria palustris sp. n. and Isospora hammondi sp. n. (Coccidia: Eimeriidae) from the marsh rice rat, Oryzomys palustris (Harlan)] (subscription required). The Journal of Parasitology 57(6):1293–1296 Bloch, C. P. and Rose, R. K. 2005. Population dynamics of Oryzomys palustris and Microtus pennsylvanicus in Virginia tidal marshes (subscription required). Northeastern Naturalist 12(3):295–306 Carleton, M. D. and Arroyo Cabrales, J. 2009. Review of the Oryzomys couesi complex (Rodentia: Cricetidae: Sigmodontinae) in Western Mexico. Bulletin of the American Museum of Natural History 331:94–127. Chu, Y. K., Owen, R. D., Sánchez Hernández, C., Romero Almarez, M. de L. and Jonsson, C. B. 2008. Genetic characterization and phylogeny of a hantavirus from Western Mexico (subscription required). Virus Research 131:180–188. Churcher, C. S. 1984. Faunal correlations of Pleistocene deposits in western Canada. pp. 145–158 in Mahaney, W. C. (ed.). Correlation of Quaternary Chronologies. Norwich, UK: Geo Books, 517 pp. Cook, W. M., Timm, R. M. and Hyman, D. E. 2001. Swimming ability in three Costa Rican dry forest rodents. Revista de Biología Tropical 49(3–4):1177–1181. Coues, E. 1874. Synopsis of the Muridæ of North America. Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 26:173–196. Coues, E. 1877. Muridae. pp. x+264 in Coues, E. and Allen, J. A. Monographs of North American Rodentia. Report of the United States Geological Survey of the Territories 11:xii+x+1091 pp. Coues, E. 1890. Oryzomys. p. 4164 in Whitney, W. D. (ed.). The Century Dictionary and Cyclopedia, Vol. V. The Century Company. Eckerlin, R. P. 2005. Fleas (Siphonaptera) of the Yucatan Peninsula (Campeche, Quintana Roo, and Yucatan), Mexico. Caribbean Journal of Science 41(1):152–157. Ellerman, J. R. 1941. The Families and Genera of Living Rodents. Volume II. Family Muridae. London: printed by order of the Trustees of the British Museum, 690 pp. Eliot, D. G. 1904. The land and sea mammals of Middle America and the West Indies. Field Columbian Museum, Zoölogical Series 4(1):i–xxi, 1–439. Esher, R. J., Wolfe, J. L. and Layne, J. N. 1978. Swimming behavior of rice rats (Oryzomys palustris) and cotton rats (Sigmodon hispidus) (subscription required). Journal of Mammalogy 59(3):551–558 Goldman, E. A. 1918. The rice rats of North America. North American Fauna 43:1–100. Hall, E. R. and Dalquest, W. W. 1963. The mammals of Veracruz. University of Kansas Publications, Museum of Natural History 14:165–362. Hanson, J. D., Indorf, J. L., Swier, V. J. and Bradley, R. D. 2010. Molecular divergence within the Oryzomys palustris complex: evidence for multiple species. Journal of Mammalogy 91(2):336–347 Hershkovitz, P. 1948. Mammals of northern Colombia. Preliminary report No. 3: Water rats (genus Nectomys), with supplemental notes on related forms. Proceedings of the United States National Museum 98:49–56. Hershkovitz, P. 1970. Supplementary notes on Neotropical Oryzomys dimidiatus and Oryzomys hammondi (Cricetinae) (subscription required). Journal of Mammalogy 51(4):789–794 Hershkovitz, P. 1971. A new rice rat of the Oryzomys palustris group (Cricetinae, Muridae) from northwestern Colombia, with remarks on distribution (subscription required). Journal of Mammalogy 52(4):700–709 Hofmann, J. E., Gardner, J. E. and Moris, M. J. 1990. Distribution, abundance, and habitat of the marsh rice rat (Oryzomys palustris) in southern Illinois. Transactions of the Illinois State Academy of Science 83(3–4):162–180. Hooper, E. T. and Musser, G. G. 1964. The glans penis in Neotropical cricetines (Family Muridae) with comments on classification of muroid rodents. Miscellaneous Publications of the University of Michigan Museum of Zoology 123:1–57. Jones, J. K., Jr. and Engstrom, M. D. 1986. Synopsis of the rice rats (genus Oryzomys) of Nicaragua. Occasional Papers, The Museum, Texas Tech University 103:1–23. Kruchek, B. L. 2004. Use of tidal marsh and upland habitats by the marsh rice rat (Oryzomys palustris). Journal of Mammalogy 85(3):569–575 Lindsay, E. H. 2008. Cricetidae. pp. 456–479 in Janis, C. M., Gunnell, G. F. and Uhen, M. D. (eds.). Evolution of Tertiary Mammals of North America. Volume 2: Small Mammals, Xenarthrans, and Marine Mammals. Cambridge University Press, 802 pp. Linzey, A. V. and Hammerson, G. 2008. In IUCN. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2009.2. <www. iucnredlist. org>. Downloaded on November 30, 2009. Linzey, A. V., Timm, R., Woodman, N., Matson, J. & Samudio, R. 2016. Oryzomys couesi (errata version published in 2017). The IUCN Red List of Threatened Species 2016. McFarlane, D. A. and Debrot, A. O. 2001. A new species of extinct oryzomyine rodent from the Quaternary of Curaçao, Netherlands Antilles. Caribbean Journal of Science 37(3–4):182–184. McIntyre, N. E., Chu, Y. K., Owen, R. D., Abuzeineh, A., de la Sancha, N., Dick, C. W., Holsomback, T. Nisbett, R. A. and Jonsson, C. 2005. A longitudinal study of Bayou virus, hosts, and habitat. American Journal of Tropical Medicine and Hygiene 73:1043–1049 Medellín, X. L. and Medellín, R. A. 2006. Oryzomys couesi (Alston, 1877). pp. 709–710 in Ceballos, G. and Oliva, G. (eds.). Los mamíferos silvestres de México. Mexico City: Comisión Nacional para el Conocimiento y Uso de la Biodiversidad and Fondo de Cultura Económica, 986 pp. Merriam, C. H. 1901. Synopsis of the rice rats (genus Oryzomys) of the United States and Mexico. Proceedings of the Washington Academy of Sciences 3:273–295. Milazzo, M. L., Cajimat, M. N., Hanson, J. D., Bradley, R. D., Quintana, M., Sherman, C., Velásquez, R. T. and Fulhorst, C. F. 2006. Catacamas virus, a hantaviral species naturally associated with Oryzomys couesi (Coues' oryzomys) in Honduras. American Journal of Tropical Medicine and Hygiene 75(5):1003–1010. Morgan, G. S. 1993. Quaternary land vertebrates of Jamaica. Geological Society of America Memoir 182:417–442. Musser, G. G. and Carleton, M. D. 2005. Superfamily Muroidea. pp. 894–1531 in Wilson, D. E. and Reeder, D. M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. Pardiñas, U. F. J., D'Elía, G. and Ortiz, P. E. 2002. Sigmodontinos fósiles (Rodentia, Muroidea, Sigmodontinae) de América del sur: Estado actual de su conocimiento y prospectiva. Mastozoología Neotropical 9(2):209–252 (in Spanish). Ray, C. E. 1962. The Oryzomyine Rodents of the Antillean Subregion. Doctor of Philosophy thesis, Harvard University, 211 pp. Reid, F. 2009. A Field Guide to the Mammals of Central America and Southeast Mexico. 2nd edition. Oxford University Press US, 346 pp. Richards, R. L. 1980. Rice rat (Oryzomys cf. palustris) remains from southern Indiana caves. Proceedings of the Indiana Academy of Sciences 89:425–431. Sánchez H., J., Ochoa G., J. and Voss, R. S. 2001. Rediscovery of Oryzomys gorgasi (Rodentia: Muridae) with notes on taxonomy and natural history (subscription required). Mammalia 65:205–214 Schmidly, D. J. and Davis, W. B. 2004. The mammals of Texas. 2nd edition. University of Texas Press, 501 pp. Schmidt, C. A. and Engstrom, M. D. 1994. Genic variation and systematics of rice rats (Oryzomys palustris species group) in southern Texas and northeastern Tamaulipas, Mexico. Journal of Mammalogy 75(4):914 928 Schwartz, C. W. and Schwartz, E. R. 2001. The wild mammals of Missouri. University of Missouri Press, 368 pp. Tate, G. H. H. 1932. The taxonomic history of the South and Central American cricetid rodents of the genus Oryzomys. Part 1, Subgenus Oryzomys. American Museum Novitates 579:1–18. Timm, R. & Reid, F. 2019. Oryzomys dimidiatus. The IUCN Red List of Threatened Species 2019. Trouessart, E. L. 1898. Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Tomus 2. Berlin: R. Friedländer and Sohn, 1469 pp. (in Latin). Underwood, H. T., Owen, J. G. and Engstrom, M. D. 1986. Endohelminths of three species of Oryzomys (Rodentia: Cricetidae) from San Luis Potosí, Mexico (subscription required). The Southwestern Naturalist 31(3):410–411 Vega, R., Vázquez Domínguez, E., Mejía Puente, A. and Cuaro, A. D. 2004. Unexpected high levels of genetic variability and the population structure of an island endemic rodent (Oryzomys couesi cozumelae). Biological Conservation 137:210–222 Voss, R. S. and Weksler, M. W. 2009. On the taxonomic status of Oryzomys curasoae McFarlane and Debrot, 2001, (Rodentia: Cricetidae: Sigmodontinae) with remarks on the phylogenetic relationships of O. gorgasi Hershkovitz, 1971. Caribbean Journal of Science 45(1):73–79. Weksler, M. 2006. Phylogenetic relationships of oryzomyine rodents (Muroidea: Sigmodontinae): separate and combined analyses of morphological and molecular data. Bulletin of the American Museum of Natural History 296:1–149. Weksler, M., Percequillo, A. R. and Voss, R. S. 2006. Ten new genera of oryzomyine rodents (Cricetidae: Sigmodontinae). American Museum Novitates 3537:1–29. Weksler, M. & Timm, R. 2017. Oryzomys gorgasi (errata version published in 2018). The IUCN Red List of Threatened Species 2017. Whitaker, J. O. and Hamilton, W. J. 1998. Mammals of the Eastern United States. Cornell University Press, 583 pp. Wolfe, J. L. 1982. Oryzomys palustris. Mammalian Species 176:1–5. Woodman, N. 1995. Morphological variation between Pleistocene and Recent samples of Cryptotis (Insectivora: Soricidae) from the Yucatán Peninsula, Mexico. Journal of Mammalogy 76(1):223–231 .