1979 жылғы Тур де Франс: Хиналудың жеңісі және Альп д'Юэздің екі мәрте финіші

Кіріспе

1979 жылғы "Тур де Франс" – велосипед спортының "Үлкен турларының" бірі – "Тур де Франс" жарысының 66-шы мәресі болды. Жарыс 27 маусым мен 22 шілде аралығында өтті, жалпы ұзындығы [қашықтық] болатын 24 кезеңнен тұрды. Бұл "Тур де Франс" тарихында Альп д’Юз тауында екі рет аяқталған жалғыз жарыс. Осы жарысты Бернар Ино жеңіп алды, ол ұпайлар бойынша да жеңіске жетті, ал оның командасы екі командалық есепте де бірінші орынды иеленді. Кереметі, Ино мен екінші орын алған Йооп Зоетемелк басқа GC талапкерлерінен жарты сағатқа жуық көш соқты, және қазіргі заман тарихында Парижге жол тартқан кезде Сары жейдеге күш сынаған жалғыз жағдай осы болды. Тау сатылысы бойынша Джованни Баттаглин, ал жас шабандоздар сыныбында Жан Рене Бернодо жеңіске жетті.

Жарыс туралы жалпы түсінік

Прологты Кнетеман жеңіп алды, Зоетемелк пен Хино екеуі де төрт секундтан кейін келді. Бірінші кезең шабарманды бірден тауларға алып барды. Бірінші кезеңде Жан Рене Бернодо мен Рене Биттингер пелотонның алдына шықты, Биттингер сегіз секундқа кезеңді жеңіп алды, ал Бернодо екінші орынға ие болды, бірақ жалпы жарыста көшбасшы болды. Екінші кезең – бұл соңғы кезең, онда Бернард Хино немесе Жооп Зоетемелк емес, сары жейде киетін адам анықталады, бұл тауға жеке уақыт сынағы, онда алдыңғы бес финишкер жалпы есепте алдыңғы бес орынға көтерілді. Хино кезеңді жеңіп, жарыс көшбасшысы болды, ал Зоетемелк жалпы есепте екінші орынға шықты, ал Хоаким Агостиньо, Хенни Куйпер және Свен Åке Нильсон үздік бестікке кірді. Үшінші кезеңнің соңында ең мықты шабарманды анықтау үшін спринттік финиш болды, олар тауларды жеңіп шықты. Хино Руди Певенаджды жеңіп алды, бірақ ең мықты шабарман бірге келгендіктен, жалпы есепте өзгеріс болған жоқ. Төртінші кезең – командалық уақыт сынағы, оны үнемі жеңіске жетіп отыратын команда жеңіп алды, ал өте күшті команда екінші орынды иеленді. Бұл командалардың ешқайсысының да Хиноға нақты қауіп төндіретін GC жүргізушісі болған жоқ, алайда үшінші және төртінші орындағы командалар Куйпер мен Зоетемелкпен бірге болды. Хиноның командасы жалпы есепте бесінші орында аяқтады, яғни ол осы командалардың барлығынан уақыт жоғалтты және оның көшбасшылығы қазір Зоетемелкке 0:12, ал Куйперге 0:31 болды, ол команда дұрыс емес дөңгелектерді таңдағандықтан, бұл кезеңнен кейін мүмкіндікті жіберіп алды және көптеген рет тесіліп, Хино мен Зоетемелкке озу мүмкіндігінен айырылды. Агостиньо және оның командасы алтыншы орынға көтеріліп, екінші орынды бөліскен Зоетемелкпен 4-орынға көтерілді. Бесінші кезеңде Ян Раас Жаку Эскласанды, Ирландияның жас шабарман Шон Келлиді, Марк Демейерді және Хиноны жеңіп алды, ал GC жүргізушілері арасында өзгеріс болған жоқ. Алтыншы кезеңде өткен күнгі үздік бестіктің барлығы жеңіске жету үшін күресті, бірақ бұл жолы Жозеф Джейкобс Хиноны, Раасты, Келлиді, Демейерді және Эскласанды озып, бір секундқа жеңіп алды. Хиноның екінші орын алғаны оның жалпы есептегі ең жақын жүргізушілерінен 0:12 есебімен артық болды. Жетінші кезеңде Кристиан Левавассер, Кристиан Пуарье және Лео ван Влиет қатысқан үш шабарман қашып кетті, онда ван Влиет кезеңді жеңіп алды, ал жалпы жағдай өзгеріссіз қалды. Сегізінші кезең – тағы бір командалық уақыт сынағы, ол есептегі өзгерістерге әкелді. TI–Raleigh және Ijsboerke тағы да ең мықты командалардың қатарында болды және олар тек 0:08 айырмашылықпен болды, ал Raleigh тағы бір жеңіске жетті. Нәтижесінде, олардың ең жоғары орын алған шабарман Уэли Саттер жалпы есепте төртінші орынға көтерілді. Ijsboerke Хиноның Renault командасынан кейін үшінші орынды иеленді, олар өте күшті секіруді жасап, екінші орынға жайғасты, Raleighден 0:06 қашықтықта. Мико–Mercier командасы Зоетемелк пен Нильсон төртінші орынды иеленді, бірақ Renault-қа екі минутқа жуық уақыт жоғалтты, демек, Хино тыныс алуға мүмкіндік алды, ол Зоетемелкке 1:18, ал үшінші орынды иеленген Нильсонға 2:40 есебімен алды. Куйпердің Peugeot командасы мен Агостиньоның Flandria командасы нашар нәтиже көрсетті, Куйпер 4:30-да үшінші орыннан жетінші орынға түсті, ал Агостиньо бесінші орында қалды, бірақ 4:05-ке артта қалды. Тоғызыншы кезең – Рубеистің қорқынышты тас жолдарымен бетпе-бет келген үздік шабарман үшін маңызды кезең болды. Турдың кез келген тас жолдары әрқашан қауіпті, ондаған, тіпті ондаған кішігірім және кейде үлкен апаттар орын алады, көптеген шабарман бірнеше рет дөңгелегін тесіп алады және ауа райына байланысты ыстық пен шаң-тозаңға толы немесе балдырлы болады, сондықтан шабарманның соңында таза беті болмайды. Бұл кезең де ерекше емес еді, ақырында бес шабарманнан тұратын топ жеңіп, финиш сызығына жетті, онда Андре Дирикс, Диди Турау, Мишель Полентье және Зоетемелк сызықты Лудо Делькроистан 0:19 артта қалды. Хино өзі арақашықтыққа ие болды және басқа көптеген GC шабарманға уақыт жинады және ол уақыт жинамағандарға тіпті бірге қалды. Нильсон, Саттер және Куйпердің барлығы Хиномен бірдей уақытпен өтті, ал басқа 10 үздік шабарман, соның ішінде Гери Верлинден мен Бернодо оған уақыт жоғалтты. Хоаким Агостиньоның күні жаман болды, ол бесінші орынды жоғалтып, топ-10-нан түсіп, Хинодан 10:00-дан артық қалыс қалды. Оның стандарттары бойынша Хиноның да күні жаман болды, өйткені ол сары жейдеден айырылды, ол қуанышты емес, өйткені ол кезеңнен кейін "бүгінде болғаннан кейін көп азап шегетін кейбір шабарман бар" деп қорқытты. Бес тірі қалған шабарманның ішінде Дирикс Хинодан шамамен 3:00 уақытқа жақындады, бірақ ол нақты қауіп деп есептелмеді. Делькрокс та жеңімпаз болғандықтан қауіпті емес еді, ал Турау немесе Полентье Хинодан он минуттан астам айырмашылық болғанда қауіпті болуы мүмкін еді, бірақ олардың екеуі де Badger-ден он минуттан артық қалып қойды, сондықтан оның екінші Тур жеңісіне қол жеткізуі үшін олар маңызды емес еді. Осылайша, оның ашуы көбінесе Зоетемелкке бағытталған сияқты, ол 2:08 есебімен көшбасшылықты иеленді және Хиноға нақты қауіп төндірді. Анығында, оны жеңе алатын жалғыз шабарман, оны жеңіп, үлкен айырмашылықпен жеңді, апаттардан, дөңгелек тесілуден, наразылық білдірушілерден сақталып, Турдың осы кезеңінен жеңіспен шықты. Хино екінші орынға түскенімен, бес рет Тур жеңімпазы Жак Анкетил Хиноның осы кезеңнен кейін жауабына риза болды және Хино Турды жеңіп алады деп болжады, өйткені ол жоғалтуларын шектеді. Он екінші кезеңде Кристиан Сезнек Жозеф Боргуетті бір секундқа жеңіп, кезеңді жеңіп алды, ал Хенни Куйпер, күнінің басында көшбасшыдан 8:00 артта болған бесінші орында Зоетемелк пен Хиноны басып озуға тырысты. Ол жақсы уақытты жеңіп алды және нәтижесінде үшінші орынға көтерілді, +6:09 есебімен. Алайда, он үшінші кезеңде ол алған уақыттың көп бөлігін жоғалтты. Пьер Раймонд Виллемиан Руди Певенаджды үш секундқа жеңіп, кезеңді жеңіп алды, ол оныншы орыннан алтыншы орынға көтерілді. Виллемиан көшбасшыларға қауіпті емес еді, сондықтан олардың ешқайсысы да оны қуған жоқ, бірақ Хино Зоетемелк көшбасшылығынан үш секундты қысқартты, оны +1:29 есебімен қысқартты. Он төртінші кезеңде Зоетемелк үшінші орынды иеленген Куйперге, төртінші орынды иеленген Саттерге және бесінші орынды иеленген Нильсонға 0:20 қосты, бірақ Хино Зоетемелкке озуға және голландтықтан 0:40 уақытты қайтарып алды, оның көшбасшылығы бір минуттан асты. Демейер, Эскласан және Келли фиништік тақтада болды. Жанкүйерлер үшін Турдың соңғы километрге дейін күрескенін көру әрине таңғажайып болды. Хино Зоетемелкке шамамен велосипедтің ұзындығымен алға өтті, ал екі жарым минуттан кейін үшінші орын үшін спринттік жарыс басталды, онда Дитрих Турау Жак Боссисті және Пол Шервенді жеңіп алды. Күн Хино көшбасшылықпен басталды, +3:07 есебімен, ол Хиноның Тур де Франс чемпионы болғанымен аяқталды, +3:07 есебімен, Зоетемелк рекордтық бес рет Тур де Франста екінші орынды иеленді, бұл өзі де таңғажайып, өйткені "Мәңгілік екінші" Раймонд Пулидор үш рет ғана екінші орынды иеленді. Өзгерген нәрсе – үшінші орынды иеленген Агостиньо енді жарты сағаттан астам артта қалды. Үздік шабарман атанған Хино, тау шабарман атанған Джованни Баттаглин, жас шабарман атанған Жан Рене Бернодо және жарыс белсенділігі үшін жүлде алған...

The prologue was won by Knetemann; Zoetemelk and Hinault both followed at four seconds. The first stage took the riders immediately into the mountains. During stage one Jean René Bernaudeau and René Bittinger got to the front of the peloton with Bittinger claiming the stage win by eight seconds, and Bernaudeau taking 2nd but moving into the overall race lead. Stage two would be the final stage someone not named Bernard Hinault or Joop Zoetemelk would wear the maillot jaune, which was a mountain climb individual time trial where the top 5 finishers moved into the top 5 in the overall standings. Hinault won the stage and took over the race lead as Zoetemelk moved into 2nd place overall while Joaquim Agostinho, Hennie Kuiper and Sven Åke Nilsson rounded out the top 5. Stage three ended up as a sprint finish decided amongst the strongest riders who had survived the climbs. Hinault edged Rudy Pevenage at the line but as the strongest riders had finished together there was no change atop the General classification. Stage four was a team time trial won by the consistently dominant squad with the very strong team finishing 2nd. Neither of these teams had a GC rider who was a clear and present threat to Hinault, however the 3rd and 4th place teams in and did with Kuiper and Zoetemelk. Hinault's squad finished in 5th place overall, meaning he lost time to all of these teams and his lead was now only 0:12 over Zoetemelk and 0:31 over Kuiper, who was upset at the missed opportunity following this stage as the team had chosen the wrong tires and punctured numerous times likely costing him the chance to overtake Hinault and Zoetemelk. Agostinho and his team finished 6th moving him from a tie for 2nd with Zoetemelk to 4th place overall just 0:10 ahead of Ake Nilsson. Stage five was a flat stage where Jan Raas outsprinted Jacques Esclassan, the up and coming Irishman Sean Kelly, Marc Demeyer and Hinault for the win with no changes among the GC riders. Stage six saw all five out of the five top 5 finishers from the previous day once again competing for the win except this time Joseph Jacobs was able to get ahead of Hinault, Raas, Kelly, Demeyer and Esclassan to win the day by a single second. Hinault's 2nd place finish added 0:12 to his lead over the riders closest to him in the overall standings. Stage seven came down to a three rider escape involving Christian Levavasseur, Christian Poirier and Leo van Vliet where van Vliet took the stage win as the overall situation remained static. Stage eight was another team time trial which caused some movement in the standings. TI–Raleigh and Ijsboerke were once again among the strongest teams and were separated by only 0:08 with Raleigh claiming another win. As a result, their highest place rider Ueli Sutter moved into 4th place overall. Ijsboerke finished 3rd behind Hinault's Renault team, who put together a very strong ride finishing in 2nd just 0:06 behind Raleigh. The Miko–Mercier squad of Zoetemelk and Nilsson finished 4th but lost nearly two minutes to Renault meaning Hinault now had some breathing room leading Zoetemelk by 1:18 and the now 3rd place Nilsson by 2:40. The Peugeot–Esso team of Kuiper and the Flandria team of Agostinho fared poorly with Kuiper dropping from 3rd to 7th place at 4:30 behind, whereas Agostinho remained in 5th place, but was now 4:05 back. Stage nine was a pivotal stage that had major ramifications for the top riders who had to contend with the much dreaded cobblestones of Roubaix. Any of the cobbled sections included in the Tour are always treacherous, they result in numerous, if not dozens of minor and occasionally major crashes, many riders get multiple flat tires and depending on the weather it is either intolerably hot and dusty or so muddy that no rider has a clean face by the end of the stage. This stage was no different and in the end a group of five riders survived to the finish line in the lead group where André Dierickx, Didi Thurau, Michel Pollentier and Zoetemelk crossed the line 0:19 behind Ludo Delcroix. Hinault was actually able to distance himself and gain time on many of the other GC riders and the ones he did not gain time on he stayed even with. Nilsson, Sutter and Kuiper all crossed with the same time as Hinault whereas other top 10 riders going into the stage including Gery Verlinden and Bernaudeau lost time to him. Joaquim Agostinho had a disastrous day in which he lost his 5th place, fell out of the top 10 altogether and was more than 10:00 behind Hinault. By his standards Hinault also had a disastrous day, as he lost the yellow jersey, which he was not happy about as he threatened following the stage that, "there are some riders who will suffer plenty after what happened today", in reference to the select group of riders who got away from him and survived in the breakaway. Of the 5 breakaway survivors Dierickx gained enough time to come within about 3:00 of Hinault but he was not considered a realistic threat. Neither was the stage winner Delcroix and while Thurau or Pollentier might have been threats if they had gaps upwards of ten minutes on Hinault, both of them were still ten minutes or more behind the Badger and therefore irrelevant as far as his pursuit of his 2nd Tour victory was concerned. As such his anger was seemingly directed primarily at Zoetemelk, who had taken over the lead by 2:08, and was a very real threat to Hinault. In essence the only rider that could beat him, did beat him, and beat him by a considerable margin somehow finding a way to avoid the crashes, the flat tires, the protesters and ‘surviving’ within the winning group of this stage of the Tour which was borrowed from The Hell of the North. Even though Hinault had dropped to 2nd place more than two minutes off the lead, Five time tour champion Jacques Anquetil was pleased with the way Hinault responded following this stage and predicted that Hinault won the Tour, because he had kept his losses limited. During stage twelve Christian Seznec beat Joseph Borguet by one second to win the stage as Hennie Kuiper, who started the day in 5th place at 8:00 off the lead joined in the attacks to try to cut into Zoetemelk and Hinault. He managed to win a decent chunk of time back and in the process jumped back into 3rd at +6:09. In stage thirteen however, he would lose back much of the time he gained. Winning the stage three seconds ahead of Rudy Pevenage, was Pierre Raymond Villemiane who jumped from 10th place up to 6th. Villemiane was a distant threat to the leaders and therefore not pursued by either of their teams, but Hinault did manage to take a three second bite out of Zoetemelk's lead cutting it down to +1:29. In stage fourteen Zoetemelk added 0:20 to his lead over 3rd place Kuiper, 4th place Sutter and 5th place Nilsson, however Hinault was able to get away from Zoetemelk and win back 0:40 on the Dutchman, cutting his lead to under a minute. Finishing atop the stage podium was Demeyer, followed by Esclassan and Kelly. It must certainly have been an unfamiliar sight for the fans in attendance to see the Tour fought over until the last kilometre had been ridden. Hinault crossed the line about a bike length ahead of Zoetemelk and about two and half minutes later the bunch sprint began for 3rd place with Dietrich Thurau edging out Jacques Bossis and Paul Sherwen. Just as the day began with Hinault in the lead by +3:07, it ended with Bernard Hinault as Tour de France champion by +3:07 over Joop Zoetemelk, who had now finished in 2nd place in the Tour de France for a record 5th time, which in and of itself is remarkable considering the ‘Eternal Second’ Raymond Poulidor only finished 2nd three times. Something that did change was the 3rd place rider Agostinho was now nearly a half hour behind. Winning the points classification was Hinault, the mountains classification was won by Giovanni Battaglin, the young rider classification went to Jean Renè Bernaudeau and the Combativity award was presented to Zoetemelk,
who won the award ahead of Battaglin who in addition to winning the KOM competition, also finished 6th and was named the most combative rider on four stages. Besides the struggle for the first place, there was also a noteworthy struggle for the last place, the lanterne rouge. After the 20th stage, Philippe Tesnière was last in the general classification, with Gerhard Schönbacher before him. Tesnière had already finished last in the 1978 Tour de France, so he was aware of the publicity associated with being the lanterne rouge. In the 21st stage, Tesnière therefore rode extra slow. Hinault took 1 hour, 8 minutes and 53 seconds to win the time trial, Schönbacher used 1 hour, 21 minutes and 52 seconds, while Tesniere rode it in 1 hour, 23 minutes and 32 seconds; both were slower than all other cyclists. Tesnière's time was more than 20% slower than Hinault's, which meant that he had missed the time cut, and was taken out of the race.

Допинг қолдану

"Тур де Франс" жарысында алғаш рет допинг тестілеу кезінде анаболикалық препараттар табылды. Допингтік сынақтарды Манфред Донике Кельн қаласындағы зертханасында жүргізді. 17-ші кезеңнен кейін тау сарайының көшбасшысы Джованни Баттаглиннің 13-ші кезеңде допингке оң нәтиже бергені хабарланды. Ол жалпы есепте 10 минуттық айыппұл алды, сондай-ақ 13-ші кезеңде жинаған барлық тау ұпайларын және қосымша 10 ұпайлық айыппұлдан айырылды. Франс Ван Лоой мен Гилберт Шомаз да допингке оң нәтиже берді. Жарыс аяқталғаннан кейін Жооп Зоетемелк допинг қолданғаны анықталды, ол бұрын мойындаған болатын. Зоетемелк жалпы есепте 10 минуттық айыппұл төледі және жауынгерлік сыйлығынан айырылды, бірақ он минуттан астам айырмамен ресми түрде 2-орында қалды. Оның "мәңгілік екінші" имиджі келесі жылы толығымен жойылды.