Лариса (Аргос) – ежелгі қамал, 19 ғасыр бойы қолданылған. Византиялық-венециялық сарайлар, монастырлар орналасқан. Тарихы, орналасқан жері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лариса (Λάρισα, сондай-ақ Κάστρο Λάρισα, "Лариса қамалы") – Аргос қаласының ежелгі және орта ғасырлық акрополі, қаланың батыс шекарасында, биік жартасты төбеде орналасқан. Страбонның сөзіне сүйенсек, бұл қала пеласгиялықтардың бір тобының құрметіне аталған. Төбесінде византиялық-венециялық қамалдың қираған қалдықтары бар, одан төмен, таудың беткейінің ортасында шамамен Панагия Катакекримени Портокалуза монастыры орналасқан, ал қамал кіреберісінің қарсы бетінде Агия Марина (Сент Маргарет) монастыры – әйелдер монастыры орналасқан. Бұл жер 19 ғасыр бойы бекітіліп, үздіксіз пайдаланылып келді.
Larisa (Λάρισα, also Κάστρο Λάρισα, "Castle Larisa") is the ancient and medieval acropolis of Argos, located on a high rocky hill, within the town's boundaries to the west. According to Strabo, it is named for a group of Pelasgians. The summit is occupied by the ruins of a Byzantine Venetian castle, below it, roughly midway down the slope of the mountain, is Panagia Katakekrymeni Portokalousa monastery, and opposite the castle entrance, the Monastery of Agia Marina (Saint Margaret), a nunnery. The site was fortified and in continuous use for nineteen centuries.
Ежелгі
Микен дәуірінде негізгі елді мекен мен ғибадатханасы Ларисаның солтүстігіндегі Аспис төбесінде орналасқан. Бұл қауым өзінің басты зиратын олардың арасындағы Дейрас қыратында сақтап, ол классикалық дәуірде Дейрас қақпасының орнына айналды. Ларисаның шығыс беткейі мен оның шығысындағы жазық жерге кейінгі қола дәуірінде дориандар қоныстанды, ал олардың елді мекені мен ғибадатханасы Классикалық Аргостың ядросы болды. Афиналық шеберлер б.з.д. 421 жыл шамасында Науплионға жалғасатын ұзын қабырғаларды (афиналық ұзын қабырғалармен салыстырылатын) салуға кірісті. Бір кезде, Спарта шабуылының қаупінен сескенген аргивтер қабырғаны салуға білімі жоқ ерлер, әйелдер мен құлдарды жұмылдырды; алайда, бұл күш-жігерге қарамастан, қабырға Спарта патшасы Агис II шабуыл жасағанда жартылай ғана бітірілді, оның әскері барлық қабырғаларды қиратты. 600 жылы славян шапқыншылығынан қала құлады.
In Mycenean times, the principal settlement and temple were on the Aspis hill, to the north of Larisa. This community that kept its main cemetery on the col of Deiras, between them, which in classical time became the location of the Deiras Gate. The eastern slope of Larisa and the flat ground to its east was settled in the Late Bronze Age by the Dorians, and their settlement and temple became the nucleus of Classical Argos. Long walls (analogous to the Athenian Long Walls) connecting to Nauplion were begun circa 421 B. C. by Athenian masons. At one point, in fear of a threatened Spartan invasion, the Argives committed unskilled men, women and slaves to work on the wall; despite these efforts, the wall was only half completed when Argos was attacked by King Agis II of Sparta, whose men pulled down all the walls. and it fell to a Slavic incursion in 600 A. D.
Орта ғасырлар
Византиялықтар 12 ғасырда онда жаңа қамал салды. 1212 жылы оны крестші Вильгардуиннің Джеффри басып алды. Ол әскери көмек алмасу шартымен Афина герцогы Отто де ла Рошке берілді, соның нәтижесінде Аргос және Науплия иелігінің маңызды бекіністерінің біріне айналды. 14 ғасырда қамалдың негізі жөнделді, ал жаңа басқарушылар, ағайынды Вальтер мен Фрэнсис Фушерольдер, Афина герцогтігін басып алған және Арголидке де қауіп төндірген Каталондық әскердің шабуылдарына қарамастан, нығайып тұрды. 1388 жылы Аргос пен Науплияны соңғы мұрагер Мария Энгьен Венеция Республикасына сатты. Бірақ Венеция билікке иегер алдынан, Морея деспоты I Теодор Палеолог және оның одақтасы, әкесі Нерио I Акчайлоли, Эвренос басқарған Осман әскерінің көмегімен оларды басып алды. Венециялықтар Науплиядан Нерионы тез қуғанмен, Аргос Теодордың қолында алты жыл бойы қалды. 1393 жылы Теодор, басқа византиялық және серб вассалдарымен бірге Осман сұлтаны I Баязидке Серреске шақырылды. Басқа вассалдар Теодордың Аргос пен Пелопоннестің басқа аймақтарын өз иелігіне қосу үшін албандық жалдамалы әскерді пайдаланғанына наразылық білдіргеннен кейін, Баязид Теодорға Фессалияға әскери жорыққа қатысуды және Аргос пен Монемвасияны Османдықтардың бақылауына беруді бұйырды. Теодор бұйрыққа бағынды, бірақ кейін қашып, Монемвасияны қайтарып алды, бірақ Аргосты венециялықтарға сатуға келісті, олар 1394 жылдың 11 маусымында оны басып алды. Бір жылдан кейін Аргос қаласын Никополь шайқасында крестшілер армиясын жеңгеннен кейін Осман әулетінің әскерлері тонады; олар бұрын Афинаны уақытша басып алған және Пелопоннестің қалған бөлігін қиратып, Теодорды жеңіске жеткізбейінше, содан кейін шегінді. Аргос пен Лариса 1463 жылы Бірінші Осман-Венеция соғысының басталуына дейін венециялықтардың қолында болды, содан кейін Османдықтар басып алды.
The Byzantines founded a new castle there in the 12th century. In 1212, it was captured by the Crusader Geoffrey of Villehardouin. It was surrendered to the Duke of Athens, Otto de la Roche, in exchange for military assistance, becoming one of the chief fortresses of the Lordship of Argos and Nauplia. In the 14th century it underwent repairs to its foundations, and under its new bailiffs, the brothers Walter and Francis Foucherolles, held fast despite the depredations of the Catalan Company, which had conquered the Duchy of Athens, and were threatening the Argolid as well. In 1388, Argos and Nauplia were sold by the last heiress, Maria of Enghien, to the Republic of Venice. Before Venice could take control, however, the Despot of the Morea Theodore I Palaiologos, and his ally and father in law Nerio I Acciaioli seized them with the aid of an Ottoman army under Evrenos. Although the Venetians were quickly able to oust Nerio from Nauplia, Argos remained in Theodore's hands for six years. In 1393, Theodore, along with other Byzantine and Serbian vassals were summoned to Serres by the Ottoman sultan Bayezid I. After the other vassals complained of Theodore's behavior in using Albanian mercenaries to add Argos and other places in the Peloponnese to his dominions, Bayezid ordered Theodore to accompany him on a military expedition in Thessaly, and the cession of Argos and Monemvasia to Ottoman control. Theodore obeyed, but later escaped and recovered Monemvasia, but agreed to sell Argos to Venetians, which they occupied on 11 June 1394. A year later, Argos town was sacked by troops of the Ottoman dynasty fresh from their victory over a Crusader army at the Battle of Nicopolis; these had already temporarily occupied Athens and would go on to defeat Theodore before ravaging the rest of the Peloponnese and then withdrawing. Argos and Larisa remained in Venetian hands until conquered by the Ottomans at the outbreak of the First Ottoman–Venetian War in 1463.
Қазіргі заманғы
1821 жылы Грекия Тәуелсіздік соғысында Деметриос Ипсилантис таудың шаңырағындағы бекініс басып алды. Ол кейінгі әскери қимылдарда ірі роль атқармады. 18 ғасырда таудың беткейінде әйелдер монастыры, ал 19 ғасырда ерлер монастыры (қазіргі шіркеу) салынды. Тәуелсіздік соғысы кезінде монастырь уақытша үкімет үшін монета соғу үшін ұлттық монетахана ретінде қысқа мерзімге пайдаланылды, бірақ бұл функция Эгина аралындағы нысанға берілді.
In 1821 the castle at the summit was captured by Demetrios Ypsilantis in the Greek War of Independence. It played little to no role in subsequent military actions. A nunnery had been built on the slopes in the 18th century, followed by a male monastery (now a church) in the 19th century. At one point during the War of Independence the monastery was briefly used as a national mint to strike coins for the provisional government, before this function was transferred to a facility on Aegina.