Льюис Нкоси: Оңтүстік Африка жазушысы мен журналисінің өмірі мен шығармашылығы
Lewis Nkosi
Льюис Нкоси (1936-2010) – оңтүстік африкалық жазушы, журналист, саяси қуғынға ұшырағандықтан 30 жыл шет елде тұрды. Әдебиет сыншысы, романдар, өлеңдер жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка жазушысы және әдеби сыншысы (1936–2010)
South African writer and literary critic (1936–2010)
Льюис Нкоси (5 желтоқсан 1936 – 5 қыркүйек 2010) – Оңтүстік Африка жазушысы және журналисі. 1950-1960 жылдары қабылданған Коммунизмді басу және Жарияланымдар мен ойын-сауық туралы заңдар оған және оның шығармаларына шектеулер салғандықтан, ол 30 жыл бойы эмиграцияда өмір сүрді. Көп қырлы тұлға болған ол, әдеби сын, поэзия, драма, роман, әңгімелер, эссе, сондай-ақ журналистиканы қоса алғанда, әртүрлі жанрларда жазды.
Lewis Nkosi (5 December 1936 – 5 September 2010) was a South African writer and journalist, who spent 30 years in exile as a consequence of restrictions placed on him and his writing by the Suppression of Communism Act and the Publications and Entertainment Act passed in the 1950s and 1960s. A multifaceted personality, he attempted multiple genre for his writing, including literary criticism, poetry, drama, novels, short stories, essays, as well as journalism.
Ерте өмір
Нкоси Оңтүстік Африканың Квазулу-Натал аймағындағы Эмбо деген жерде дәстүрлі зулу отбасында дүниеге келген. Ол жергілікті мектептерде білім алған, содан кейін Дурбан қаласындағы М. Л. Сұлтан техникалық колледжіне қабылданды.
Nkosi was born in a traditional Zulu family in a place called Embo in KwaZulu Natal, South Africa. He attended local schools, before enrolling at M. L. Sultan Technical College in Durban.
Кейінгі өмірі
Нкоси жиырма жасына келгенде журналист болып жұмыс істей бастады, алғаш Дурбанда, 1955 жылы «Ilanga lase Natal» («Натал күні») атты апталық басылымға қосылды, содан кейін Йоханнесбургте «Drum» журналында және 1956 жылдан 1960 жылға дейін «Drums Sunday» газетінің бас репортері және «Golden City Post» газетінде жұмыс істеді.
Nkosi in his early twenties began working as a journalist, first in Durban, joining the weekly publication Ilanga lase Natal ("Natal sun") in 1955, and then in Johannesburg for Drum magazine and as chief reporter for Drums Sunday newspaper, the Golden City Post, from 1956 to 1960.
Оңтүстік Африкадағы әдеби мансап
Ол көптеген журналдар мен газеттерге эсселер жазды. Оның эсселері апартеидті және расистік мемлекетті сынады, нәтижесінде Оңтүстік Африка үкіметі оның еңбектерін тыйым салды.
He contributed essays to many magazines and newspapers. His essays criticised apartheid and the racist state, as a result of which the South African government banned his works.
Қалған жері
Нкоси 1950-1960 жылдарда қабылданған Коммунизмді басу заңы мен Жарияланымдар және ойын-сауық заңындағы баспа ережелеріне байланысты жазуына қатысты ауыр шектеулерге тап болды. Оның еңбектері Коммунизмді басу заңы бойынша тыйым салынды және ол жазушы ретінде қатты шектеулерге ұшырады. Сонымен қатар, ол Гарвард университетінен Ниман стипендиясын алған алғашқы қара нәсілді Оңтүстік Африка журналисі болды. АҚШ-қа баруға рұқсат сұрағанда, Нкоси Оңтүстік Африкадан бір реттік шығу рұқсатын алды, осылайша елге қайту мүмкіндігінен айырылды. 1961 жылы Гарвардта оқуға стипендияны қабылдап, ол 30 жылдық жер аударудың бастауын берді. 1962 жылы ол Чинуа Ачебе, Воле Сойинка, Нгуги ва Тхионг'о және Езекиел Мфалеле сияқты жазушылармен бірге Макерере университетінде өткен Африка жазушыларының конференциясына қатысты. Лондонға көшіп келгеннен кейін Нкоси BBC-де жұмыс істеді және 1962-1965 жылдар аралығында «Africa Abroad» радио бағдарламасын жасады, сондай-ақ NET телеарнасының «African Writers of Today» телесериалы үшін көрнекті африкалық жазушылармен сұхбаттар жүргізіп, «The New African» журналының әдеби редакторы қызметін атқарды (1965-1968). Ол 1967 жылы «Swinging London» туралы «Three Swings on a Pendulum» бағдарламасында пайда болды, оны BBC iplayer-де көруге болады. 1970 жылы ол Калифорния университетінің Ирвин қаласындағы қонақ профессор болды. Лондон университетінің ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша бакалавр (1974) және Сассекс университетінің магистр (1977) дәрежелерін алғаннан кейін, ол Вайоминг университетінде ағылшын тілінің профессоры болды (1991-91), сонымен қатар Замбия мен Польшаның Варшава қалаларындағы университеттерде оқытушы болып жұмыс істеді. Нкоси 2010 жылдың 5 қыркүйегінде Йоханнесбургтегі Wellness Clinic-те 73 жасында қайтыс болды. Оның артында өмірлік серігі Астрид Старк Адлер және екі қызы – Джой мен Луиза қалды. Нкосидің естелік шарасы 8 қыркүйекте Йоханнесбургтегі Ньютаун мәдени аймағындағы Африка мұражайында өтті, ал оның жаназасы 10 қыркүйекте Дурбанда болды.
Nkosi faced severe restrictions on his writing due to the publishing regulations found in the Suppression of Communism Act and the Publications and Entertainment Act passed in the 1950s and 1960s. His works were banned under the Suppression of Communism Act, and he faced severe restrictions as a writer. At the same time, he became the first black South African journalist to win a Nieman Fellowship from Harvard University to pursue his studies. When he applied for permission to go to United States, Nkosi was granted a one way exit permit to leave South Africa, thus being barred from returning. In 1961, accepting the scholarship to study at Harvard (1961–1962), he began a 30 year exile. In 1962, he attended the African Writers Conference at Makerere University, along with the likes of Chinua Achebe, Wole Soyinka, Ngugi wa Thiong'o and Ezekiel Mphahlele. Moving to London, Nkosi obtained work with the BBC and between 1962 and 1965 produced the radio programme Africa Abroad, also interviewing major African writers for the television series African Writers of Today on NET, and serving as literary editor for The New African magazine (1965–1968). He appeared in Three Swings on a Pendulum, a programme about "Swinging London" in 1967, which can be viewed on BBC iplayer. In 1970, he was visiting Regents professor at the University of California Irvine, and having earned a BA degree in English literature from the University of London (1974) and an MA from the University of Sussex (1977), he went on to become a Professor of English at the University of Wyoming (1991–91), as well as holding visiting teaching positions at universities in Zambia and in Warsaw, Poland. Nkosi died aged 73 on Sunday, 5 September 2010, at the Johannesburg Wellness Clinic. survived by his partner, Astrid Starck Adler, and his twin daughters, Joy and Louise. A memorial service for Nkosi was held on 8 September at the Museum Africa, Newtown Cultural Precinct, in Johannesburg, and his funeral took place in Durban on 10 September.
Романдар
Нкоси әдеби өмірін 1960 жылдары бастағанмен, ол көркем әдебиетке «Драм» журналындағы әріптестерінен әлдеқайда кешірек кірді. Оның алғашқы романы «Жұптасқан құстар» 1986 жылы жарық көрді. Одан кейін «Жер астындағы халық» романы 2002 жылы, ал үшінші романы «Манделаның эгосы» 2006 жылы жарыққа шықты.
Though Nkosi started his literary career in the 1960s, he entered the realm of fiction much later than his Drum colleagues. His first novel, Mating Birds, was published in 1986. His next novel, Underground People, came out in 2002 and his third novel, Mandela's Ego, in 2006.
Жұптасу құстары (1986)
"Жыныстанушы құстар" атты кітапта Түштiк Африканың білімді қара нәсілді азаматы Нди Сибияның әңгімесі баяндалады. Ол өлім жазасын күтіп отырған түрмеде болған оқиғасын баяндап береді. Жұмыссыз жүрген Сибия Дурбан қаласын аралап жүріп, бөлінген жағажайға жетеді. Сол жерде ол қоршаудың арғы жағында (жағалаудың ақ жағында) ақ қызды табады. Олар бір-біріне үнсіз қарайды да, бір-біріне жабық қарым-қатынас жасайды. Олар Оңтүстік Африкадағы нәсілдік заңдар ұсталса, түрмеге жабылғанын жақсы білетін. Ақ қыз өзінің жалаңаш денесін Сибияға әдейі көрсетті. Ол бүкіл оқиғаны ақ қыз бен өзінің арасындағы махаббат оқиғасы ретінде қабылдайды. Қыздың жағажайда жиі көрініп, қызығушылық танытқан көрінісі Сибияны өзіне сендіруге талпындырады. Жағажайда бірнеше рет үнсіз кездескеннен кейін, Сибия оның үйіне барады, оны жалғыз және дайын деп тауып, жыныстық қатынасқа түседі. Бірақ көршілері оларды тауып алады, ал ақ қыз Сибияны зорлауда айыптайды. Ақ төрешілердің соты басталады. Сотта ақ қыз Вероника Сибия туралы білгенін жоққа шығарып, оған қатысты зорлау туралы айыпты қайталайды. Сот Сибияны кінәлі деп тауып, өлім жазасына кесіп отыр. Роман даулы пікірлер тудырып, сыншылардың назарын аударды. 1986 жылы Макмиллан күміс қалам сыйлығы берілді. "Нью-Йорк Таймс" бұл романды 1986 жылдың ең үздік жүз кітабының бірі деп жариялады.
Mating Birds is the narration of an educated South African black native called Ndi Sibiya. He narrates the story from prison, awaiting a death sentence. As a jobless youth Sibiya wanders the city of Durban and reaches the segregated beach. There he finds a white girl on the other side of the fence (on the white side of the beach). They silently exchange looks and enter into a muted affair. They were well aware that race laws in South Africa would sentence them to imprisonment if caught. The white girl intentionally allows her naked body to be seen by Sibiya. He takes the entire episode as a love affair between the white girl and himself. The girl with her regular appearances on the beach and seeming interest dupes Sibiya into believing her. After several silent meetings on the beach, Sibiya follows her to her bungalow, finds her lonely and willing, and enters into sexual copulation. But they are discovered by neighbours, and the white girl accuses Sibiya of rape. A trial by white judges begins. In the court, the white girl, Veronica, denies any knowledge of Sibiya and reiterates the charge of rape against him. The court finds Sibiya guilty and sentences him to death. The novel generated a controversy and received critical attention, being awarded the Macmillan Silver Pen Prize in 1986. The New York Times declared the novel one of the best hundred books of 1986.
Жер астындағы адамдар (2002)
Нкосидің екінші романы "Жер асты адамдары" – саяси триллер. Бұл романда ол нәсілдер аралық сексуалдық қатынастар тақырыбынан бас тартып, Оңтүстік Африкадағы қарулы күрес тақырыбына ден қойды. Корнелиус Молапо – тіл мұғалімі және Ұлттық Азаттық Қозғалысының мүшесі, нәсілшіл ақ азшылық үкіметіне қарсы қарулы соғыс жүргізіп жатқан ұйым. Ол – ақын, шебер дебатор, көптеген кітаптарды құмарлықпен оқиды, тіпті крикет ойнайды. Ол Орталық Комитеттің саясатын жиі сынап, мүшелерін ашуландырады. Оған қарсы тұру үшін олар стратегия жасайды. Ұйымның Орталық Комитеті Корнелиуске елдің шалқары Табанене деген жерге барып, шаруалардың көтерілісіне қатысуды ұсынады. Орталық Комитет оның қалыпты өмірден алыстауынан пайдаланып, оның үкімет тарапынан ұрлануын жоспарлайды. Басында ол тартынса да, көнуге мәжбүр болады. Табанене жеткен соң Корнелиус кедей, сауатсыз, жұмыссыз ауыл тұрғындарын революционерлерге айналдырып, оларды жетектейді. Бұл міндетті орындау үшін ол Табанененің құлатылған басшысының қызы, ханшайым Мадиден көмек сұрайды. Жасырын операциялар кезінде ол екі ақ нәсілді адамды тұтқынға алады. Бірақ ол қарусыз бейбіт азаматтарды өлімге жіберуге дайын емес. Темдеу арада Орталық Комитет Корнелиустың қызметтен жоғалуы туралы үлкен науқан ұйымдастырады. Олар оны Оңтүстік Африка полициясының кінәлі екенін айтады, бірақ полиция оның қайда екенін білмейтінін мәлімдейді. Ұлттық Азаттық Қозғалысы мәселені Біріккен Ұлттар Ұйымы мен Халықаралық Адам Құқықтары Ұйымы сияқты халықаралық ұйымдарға жеткізеді. Соңғысы Оңтүстік Африкада туып, Англияға эмиграциялаған Энтони Фергюсонды тергеу үшін жібереді. Энтонидің әпкесі мен анасы әлі де Оңтүстік Африкада тұрады. Біраз демалыс алғаннан кейін ол Корнелиусты іздеуге кіріседі, бірақ табысқа жете алмайды. Корнелиустың революционер ретіндегі сәттілігіне қызғанышпен қараған Орталық Комитет мүшелері ақ тұтқындарды олардың жетекшісін түрмеден босату үшін пайдалануды, үкіметпен келіссөздер жүргізуді және соғысты тоқтатуды жоспарлайды. Бірақ Орталық Комитеттің күткеніне қарамастан, Корнелиус оларға бағынбай, полиция бөлімшелеріне және басқа да нысандарға шабуыл жасайды. Полицияның қуғынынан қашу үшін Корнелиус жасырынған жерін тастап, ақ тұтқындарға ешқандай зиян келтірмей кетуге рұхсат береді. Ақ тұтқындар полицияға жетіп, Корнелиустың суретін таниды және оның күресте белсенді қатысқанын растайды. Әрине, полиция Энтони Фергюсонның ниетіне күмән келтіріп, оны Корнелиусты берілуге көндіру үшін Табаненеге баруын сұрайды. Ол Орталық Комитет мүшесінің көмегімен Табаненеге жетеді. Бірақ Корнелиус берілуден бас тартады және өмірін арнаған халықты тастағысы келмейді. Соңында полиция оқ атып, ол қаза табады.
Nkosi's second novel, Underground People, is a political thriller. In this novel, he moved away from the theme of inter racial sexual relations and centred the story on the armed struggle in South Africa. Cornelius Molapo is a language teacher and a member of the National Liberation Movement, an organisation waging armed war against the racist white minority government. He is a poet, a great orator, hungry reader of many books, and even plays cricket. He often criticises the policy of the Central Committee and irks its members. To counter him, they draw a strategy. The Central Committee of the Organization advises Cornelius to go to a remote part of the country called Tabanyane and to participate in peasant uprisings. The Central Committee plans to make use of his absence from mainstream life into an act of abduction by the Government. At first he hesitates, but reluctantly agrees. After reaching Tabanyane, Cornelius organises the poor illiterate jobless country men into revolutionary men and leads them. In this task, he enlists the support of Princess Madi, who is a daughter of the deposed chief of Tabanyane. During the clandestine operations, he takes two white hostages into his custody. However, he is unwilling to execute the unarmed civilians. Meanwhile, the Central Committee starts a big propaganda about the disappearance of Cornelius from duties. They blame it on the South African police, who deny any knowledge of him. The National Liberation Movement brings the matter to international organisations including the United Nations and Human Rights International. The latter sends its official Anthony Ferguson, who was born in South Africa and immigrated to England, to investigate the matter. Anthony's sister and mother are still living in South Africa. After some rest he undertakes to search for Cornelius unsuccessfully. The Central Committee members, plagued by jealousy of his success as a revolutionary, want to use the issue of white hostages for the release of their leader from prison, engage in talks with the Government and to observe a ceasefire. But contrary to the expectations of the Central Committee, Cornelius defies them and conducts attacks on the police stations and other locations. To escape police persecution, Cornelius leaves his hideout, and allows the white hostages to leave unharmed. The white hostages reach police and recognise Cornelius's photo and confirm his active presence in the fight. Naturally, police suspect the intentions of Anthony Ferguson and ask him to go to Tabanyane, to convince Cornelius to surrender. He takes the help of a member of the Central Committee and reaches Tabanyane. However, Cornelius refuses to surrender and ditch the people for whom he had been fighting. Eventually, the police shoot, and he dies.
Манделаның эгосы (2006)
Нкосидің үшінші романы – «Манделаның эгосы» (2006) – зулу ауылында өскен Думисани Гумеде деген жасөспірімнің тарихы. Оның ағасы Саймон Нельсон Мандела туралы көптеген әңгімелер айтады және оны ұлы көшбасшының ізбасары етеді. Аға Саймонның әңгімелері өтірік пен жартылай шындыққа толы. Ол Думисаниге Манделаның әйелдерге құштар екенін де айтады. Манделаның «нағыз өмірінен» шабыттанған Думисани өз жеңістерін тоқтатпайды. Ауылдағы барлық қыздар оның сүйкімділігіне ғашық болады, тек Нобюле – әдемі, жетім қыз ғана мойын бұрмайды. Думисанидің Манделаға деген құрметі соншалыққа жетеді ki, ол футбол клубын құрып, төрағасы болады. Ол тіпті Питермарицбург қаласына барып, Манделамен кездеседі, ол барлық нәсілдерге тең құқық пен нәсілдер арасындағы диалог талап етілетін конвенцияда сөз сөйлейді. Оқуын бітірген соң Думисани туристік фирмаға гид болып жұмысқа орналасады. Думисанидің досы, туристік автобустың жүргізушісі Софа Сонке, оған Дурбаннан күнделікті газет әкеледі. Нобюлеге қол жеткізу үшін көптеген әрекеттен кейін Думисани ақыры сәттілікке жетеді және ол оны қабылдайды. Ол оны өзен жағасында кездесуге шақырады. Осы күні Думисани Манделаның тұтқындалғаны туралы хабарды естиді. Бұл жаңалық оны қатты дүр сілкіндіріп, күшін алып қояды. Думисани Нобюлемен бірігуге тырысқанда, денесі оған бағынбайды. Ол қайта-қайта тырысады, бірақ жыныстық қуаты оны тастап кетеді. Нобюле көз жасымен кетеді. Думисани көптеген бақсыларға, тайпалық дәрігерлерге және ауруханалардағы дәрігерлерге жүгінеді. Бірақ ешқандай ем көмектеспейді. Ол үйінен кетіп, жылдар бойы ел аралап, мақсатсыз саяхаттайды. Орта жасқа келгенде, бір күні ол Манделаның түрмеден босатылғаны туралы хабарды естиді. Ол Манделаның босатылғаннан кейін алғашқы рет жұртшылық алдында сөйлеген сөзін тыңдайды. Ол қуанышқа бөленеді. Қуанышынан ол жанындағы әйелді құшақтап алады, ал оның жоғалған жыныстық құштарлығы қайта оралады. Оның өмірі жаңадан басталады. «Манделаның эгосы» 2007 жылғы «Санди Таймс» көркем әдебиет сыйлығының финалистерінің тізіміне енді.
Nkosi's third novel, Mandela's Ego (2006), is the story of Dumisani Gumede, a teenage boy who has come of age in a Zulu village and runs after every girl and woman to satiate his newly acquired power. His uncle Simon tells him many stories about Nelson Mandela and makes him a follower of the great leader. Uncle Simon's storytelling is invested with lies and half truths. He also tells Dumisani that Mandela is a great pursuer of women. Taking cue from the "real life" of Mandela, Dumisani goes unstopped in his conquests. In his village, every girl falls for his charms except Nobuhle, a beautiful orphaned girl. Dumisani's admiration for Mandela goes to the extent of starting a football club, with Dumisani as its chairman. He even goes to the city of Pietermartizburg to see Mandela, who comes there to address a convention demanding equal rights for all races and a dialogue among all the races. After his schooling, Dumisani joins a tourist company as a guide. Dumisani's friend Sofa Sonke, driver of the tourist bus, brings every day a newspaper from Durban for him. After many attempts to win Nobuhle, Dumisani finally succeeds and gets accepted by her. She invites him to meet her on the river bank. On the same day, Dumisani receives the news of Mandela's arrest. The news shocks him and takes his nerve away. When Dumisani tries to unite with Nobuhle, his body fails. He tries again but his sexual energy deserts him. Nobuhle leaves in tears. Dumisani consults many witch doctors, tribal doctors and conventional doctors in hospitals. But nothing works to cure him. He leaves his home, wanders the country aimlessly for years. When he reaches middle age, one day he hears the news of Mandela's release from prison. He attends the first public address of Mandela after the release. He rejoices. In his joy, he huddles a woman next to him, and his lost sexual urge returns. His life is restored. Mandela's Ego was shortlisted for the 2007 Sunday Times Fiction Award.
Поэзия
Нсокидің аз ғана өлеңдерінің ішінде "Герберт Дхломоға" өлеңі Ilanga lase Natal (1955 жылғы 22 қазан) газетінде жарияланған. Нтоңла Масилела атап өткендей, Нсокидің ерте жастағы үмітіне қарамастан, "оның өмірі бойында жеті өлең ғана жазды, соңғысы 1980 жылдардың басында ол тұрып жатқан Лусака қаласында жазылып, Африка Ұлттық Конгресінің саяси және мәдени шолу журналы – Sechaba-да жарияланды".
Nkosi's few poems include "To Herbert Dhlomo" in Ilanga lase Natal (22 October 1955). Ntongela Masilela notes that, despite Nkosi's early promise, "in his whole life he wrote seven poems, the last one written in Lusaka in the early 1980s where he was then living and published at that time in Sechaba, the political and cultural review of the African National Congress."
Әдеби сын және журналистика
Ол саясат, тарих, африка мәселелері, американдық мәдениет және өркениетті қоса алғанда, көптеген мәселелер бойынша сын мақалалар жазды. Ешбір сыншы осыншама алуан түрлі тақырыптарды қамтымайды. Оның сындық еңбектеріне «Үй және жер аударылу» (1965), «Трансплантацияланған жүрек» (1975) және «Тастар мен маскалар: Африка әдебиетінің тақырыптары мен стильдері» (1981) кіреді. Оның мақалалары мен басқа да еңбектері төрт онжылдық бойы Америкада, Англияда және Африкада жарияланды. Оның жазбалары жарияланған басылымдар: Drum, Ilanga lase Natal, Golden City Post, Transition, The Guardian, The Africa Report, Afro Asian Writings, Sechaba, New Society, The Spectator, New Statesman, The Observer, Negro Digest, Black Orpheus, Fighting Talk, Contact, The African Guardian, Southern African Review of Books, London Review of Books, Genèva Afrique, The New African және Harvard Crimson. Нкосидің еңбектері танылып, университеттер мен колледждердің оқулықтары ретінде ұсынылуда. Оның кейбір сындық еңбектері мен мақалалары африкалық әдебиет сын және әдебиет саласындағы стандартты анықтамалық мәтіндер ретінде қабылданды. Нкосидің еңбегі туралы зерттеулер үшінші әлем елдерінде де қарқын алды. Ол KZN әдеби туризм жобасының көрнекті жазушысы. Линді Стибель және Майкл Чапман редакциялаған «Writing Home: Lewis Nkosi on South African writing» жинағы 2016 жылы жарық көрді, оған оның «Үй және жер аударылу» (1965), «Трансплантацияланған жүрек» (1975) және «Тастар мен маскалар» (1981) жинақтарынан, сондай-ақ журналдар мен басылымдардан алынған жазбалар енді. 2021 жылы Нкосидің басқа да мәтіндері мен екі пьесасы Астрид Старк Адлер және Даг Хенриксен редакциялаған «Льюис Нкоси. Қара психиатры | Үйге ұшып бара жатыр! Текстер, перспективалар, құрмет» кітабына енгізілді.
He wrote critical essays on many issues, including politics, history, African affairs, American culture, and civilisation. No other critic touches upon such diversified themes. His critical works include Home and Exile (1965), The Transplanted Heart (1975), and Tasks and Masks: Themes and Styles of African Literature (1981). His essays and other works were published over four decades in America, England and Africa. Publications in which his writing appeared include Drum, Ilanga lase Natal, Golden City Post, Transition, The Guardian, The Africa Report, Afro Asian Writings, Sechaba, New Society, The Spectator, New Statesman, The Observer, Negro Digest, Black Orpheus, Fighting Talk, Contact, The African Guardian, Southern African Review of Books, London Review of Books, Genèva Afrique, The New African, and Harvard Crimson. Nkosi's works are gaining recognition and being prescribed as university and college textbooks. Some of his works of criticism and essays have been accepted as standard reference texts in the area of African literary criticism and literature. Research on Nkosi's work has also gained momentum across the Third World countries. He is a featured writer in the KZN Literary Tourism project. Writing Home: Lewis Nkosi on South African writing, a collection edited by Lindy Stiebel and Michael Chapman, was published in 2016, drawing on his collections Home and Exile (1965), The Transplanted Heart (1975) and Tasks and Masks (1981), and other writings from journals and magazines. In 2021, other texts and two plays by Nkosi were included in the book Lewis Nkosi. The Black Psychiatrist | Flying Home! Texts, Perspectives, Homage, edited by Astrid Starck Adler and Dag Henrichsen.