Кіріспе
Ресейлік революциялық көшбасшы Андрей Сергеевич Бубнов (Андре́й Серге́евич Бу́бнов; 3 сәуір [е.к. 22 наурыз] 1883 – 1 тамыз 1938) – Ресей большевигі, революциялық көшбасшы, Украинадағы большевиктердің жетекшілерінің бірі, кеңестік саясаткер және әскери қайраткер, сондай-ақ Сол қанаттағы оппозицияның мүшесі.
Andrei Sergeyevich Bubnov (Андре́й Серге́евич Бу́бнов; 3 April [O. S. 22 March] 1883 – 1 August 1938) was a Russian Bolshevik revolutionary leader, one of Bolshevik leaders in Ukraine, Soviet politician and military leader and member of the Left Opposition.
Ерте мансап
Бубнов Владимир губернаторлығының Иваново Вознесенск қаласында (қазіргі Иваново, Иваново облысы, Ресей) дүниеге келді. Ол жергілікті орыс саудагерінің отбасында өсті. 1900 жылдан бастап революциялық үйірмелерге қатысып, Мәскеу ауыл шаруашылық институтында оқыды. Бітіре алмады. 1903 жылы Ресей әлеуметтік-демократиялық жұмысшы партиясының (РСДРП) большевиктер қанатына қосылды. 1908 жылы тұтқындалды, бірақ Троцкийдің айтуынша, бұл топ «мүлдем тиімсіз» болды, себебі Ленин мен Зиновьев жасырын өмір сүрді, ал Зиновьев пен Каменев жоспарланған төңкерілге қарсы болды және «ешқашан жиналған емес». Бубновтың нағыз маңызы – Әскери-революциялық комитет мүшесі ретінде болды. «Осы орган, партияның «Политбюросы» емес, төңкерілге әскери дайындық жасады» және билікті басып алуды ұйымдастырды. Оның міндеті – пошта және телеграф жүйелерін басып алуды қадағалау болды. Қараша төңкерілісінен кейін теміржол комиссары болып тағайындалды, содан кейін генерал Калединнің жаңа құрылған Ақ әскеріне қарсылықты ұйымдастыру үшін Дондағы Ростовқа жіберілді. 1918 жылдың ақпанында Солшыл коммунистерге қосылып, Украинаға көшті, неміс майданының шығысындағы «бейтарап аймақта» партизан отрядтарын құруға кірісті. 1918 жылдың қазан айында Бубнов неміс қолдауымен гетман Скоропадский, кейін украин ұлтшылы Саймон Петлюра басқарған Киевке көшті. Киевтің тыйым салынған кеңесінің төрағасы болды және Қызыл Армия Киевті алғаннан кейін де лауазымын сақтап қалды. Орталық комитеттен қайтадан шығарылды, көп ұзамай тоқыма өнеркәсібін басқару үшін Мәскеуге қайтарылды. 1921 жылдың наурыз айында өткен кезекті партия съезінде коммунистік партияның орталықтандырылған басқаруын талап еткен «Демократиялық централистердің» өкілі болды. Бірақ Кронштадт көтерілісі басталғанын естіген соң, оны басуға қатысу үшін солтүстікке асықты, осыған орай Қызыл Ту орденімен марапатталды. 1926 жылдың 20 наурызында Кантон төңкерілісінен кейін жаңа ұлтшыл көшбасшы Чан Кайшимен келісім жасады. Содан кейін Григорий Войтинский мен Федор Раскольниковпен бірге «Қытайдағы жағдай туралы алдын ала тезистер» жұмысын жасады, ол сол жылдың қараша және желтоқсан айларында ECCI-ге ұсынылды.
Тұтқындалу және өлім
1937 жылдың қазан айында Ұлы тазалау кезінде Бубнов Кремльге Орталық Комитет отырысына келді, бірақ күзетшілер оны кіргізбеді. Қорқып, ол Білім комиссариатына қайта оралды, және сол күні кешке радиодан өзінің Халық комиссары лауазымынан алынғанын естіді. Бірнеше күннен кейін, 1937 жылдың 17 қазанында, оны НКВД тұтқындады. Ол Партияның Орталық Комитетінен шығарылды. Айдар жалған болса да, Бубнов шамалы уақыттан кейін мойындады – әдетте, азаптаулардың нәтижесінде – және НКВД-ға осылай бірқатар жұмыс істеді, оны өзін кінәлаудан бас тартқан Павел Постышевпен бір камераға отырғызды, Бубновтың оның қарсылығын бұзуға көмектеседі деген үмітпен. 26 шілдеде Бубновтың аты Сталинге ұсынылған 138 адамның өлім тізіміне енгізілді, ол олардың барлығын атуға бұйрық берді. 1938 жылдың 1 тамызында 20 минуттық соттан кейін ол өлім жазасына кесілді және сол күні атылды. Кеңес режимінің әдеттегі тәсілі тазалаудан өткен адамдардың тағдырын жасырып отыру болатын: олар ішкі жер аудару лагеріне жіберілді ме, психиатриялық ауруханаға жіберілді ме (онда режим қамауды және дәрі-дәрмек беруді мейірімді "емдеу" ретінде жасырды) немесе өлім жазасына кесілді. Бұл саясат олардың отбасылары мен халықтың көпшілігін олардың әлі де бір лагерьде немесе ауруханада тірі қалған болуы мүмкін деген сенімге итермеледі. Бубнов 1956 жылдың наурыз айында Хрущев отырарлығындағы десталинизация кезінде қайтыс болғаннан кейін ақталуға ие болды. Кеңес үкіметі бұрыннан-ақ атылып кеткен тазалаудан өткен адамдардың тізімін жарияламады. Сондықтан, олардың туыстары 1970 жылдарға дейін әртүрлі психиатриялық ауруханаларда оларды іздеуді тоқтатпады, Бубновтың жағдайы да осылай болды.