Николай Некрасов: Ресей саяхатшысы және Финляндияның соңғы генерал-губернаторы
Nikolai Vissarionovich Nekrasov
Николай Некрасов (1879-1940) – ресейлік либерал саяхатшы, Финляндияның соңғы генерал-губернаторы. Кадет партиясын құрған, мемлекеттік дума депутаты болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей саясаткері (1879–1940)
Russian politician (1879–1940)
Николай Виссарионович Некрасов (Никола́й Виссарио́нович Некра́сов) (1 қараша 1879 [ескі стиль бойынша 20 қазан 1879], Санкт-Петербург – 7 мамыр 1940, Мәскеу) – ресейлік либерал саясаткер және Финляндияның соңғы генерал-губернаторы.
Nikolai Vissarionovich Nekrasov (Никола́й Виссарио́нович Некра́сов) (November 1 1879 [O. S. October 20 1879], Saint Petersburg – May 7, 1940, Moscow) was a Russian liberal politician and the last Governor General of Finland.
Парламенттік мансап
Діни қызметкердің отбасында дүниеге келген Некрасов 1902 жылы көлік инженері мамандығын алып, аспирантураны шетелде оқуға кетті. 1904 жылы Ресейге оралғаннан кейін Томск инженерлік институтында профессор болып жұмыс істеді. 1905 жылдың соңында, 1905 жылғы Революцияның қызу шағында, ол Конституциялық-демократиялық партияны (Кадеттер партиясы) құруға көмектесті және оның Ялтадағы (Қырым) өңірлік бөлімін басқарды. 3-ші (1907) және 4-ші (1912) Мемлекеттік Думаға сайланды. Некрасов Ресей халықтарының Ұлы Шығысы деп аталатын еркін масондық ложаның белсенді мүшесі болды. 1912 жылдан 1913 жылға дейін және 1914 жылдан 1916 жылға дейін бас хатшы қызметін атқарды. 1909-1915 жылдары Некрасов Кадеттердің Орталық комитетінің мүшесі болды, онда ол тұрақты түрде орталықтан солға қарай ұмтылды. Лена трагедиясынан кейін 1912 жылдың 9 сәуірінде ол Кадеттердің парламенттік сауалына жауап берді, онда еңбекшілер мен капиталдың арасындағы экономикалық шиеленіске үкіметтің заңсыз араласуын сынады, бұл араласудың капиталдың жағында болғанын айтты. Кейін 1912 жылы Некрасов патша үкіметі Думадағы "құрылысшылық жұмысты" мүмкін емес етіп қойғанын, партия заң шығарудың орнына Думаны үкіметке қарсы насихат құралы ретінде пайдалануы керек деп мәлімдеді. 1915 жылдың 11 маусымында ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көпшіліктің үкіметке шексіз сенім білдіруге дайын екенін көргендіктен Орталық комитеттен кетті. 1916 жылдың 6 қарашасында Некрасов Дума төрағасының орынбасары болып сайланды. Сонымен қатар, император Николай II мен оның сарайы елді әскери жеңіліске және революцияға бастап бара жатқанына көз жеткізген Некрасов бұрынғы Дума төрағасы Октябрист Александр Гучков, Керенский, Александр Коновалов және өнеркәсіпші Михаил Терещенкомен бірге Николайды тақтан түсіру жоспарын жасады. Николайдың 13 жасар ұлы Алексей таққа мұрагер болып, Николайдың либералды көзқарастағы бауыры, Ұлы князь Михаил регент болып тағайындалатын болды. Алайда, 1917 жылғы ақпан революциясы олардың жоспарларын орындауға мүмкіндік бермеді.
Born in the family of a priest, Nekrasov graduated with a degree in transportation engineering in 1902 and went abroad for graduate studies. After returning to Russia in 1904, he became a professor at the Tomsk Engineering Institute. In late 1905, at the height of the Russian Revolution of 1905, he helped found the Constitutional Democratic Party (aka the Kadet party) and headed its regional office in Yalta, Crimea. He was elected to the 3rd (1907) and 4th (1912) State Dumas. Nekrasov was an active member of the irregular freemasonic lodge, the Grand Orient of Russia's Peoples. He was the Secretary General from 1912 to 1913 and again from 1914 to 1916. Between 1909 and 1915, Nekrasov was a member of the Kadets' Central Committee, where he was consistently Left of center. He delivered the Kadets' parliamentary interpellation on April 9, 1912 after the Lena massacre, denouncing what he described as the government's illegal interference in an economic dispute between labor and capital on the side of the latter. Later in 1912 Nekrasov argued that "constructive work" within the Duma had been made impossible by the Tsarist government and that the party should be more confrontational and use the Duma for anti government propaganda instead of lawmaking. On June 11, 1915 he resigned from the Central Committee over what he saw as the majority's willingness to give the government a blank check during World War I. On November 6, 1916, Nekrasov was elected deputy Chairman of the Duma. At the same time, convinced that Emperor Nicholas II and his court were leading the country down the road to a military defeat and revolution, Nekrasov began plotting with former Duma Chairman Octobrist Alexander Guchkov, Kerensky, Aleksandr Konovalov and industrialist Mikhail Tereshchenko to force Nicholas to abdicate. Nicholas’ 13 year old son, Alexei, would then assume the throne and Nicholas' more liberal brother, Grand Duke Michael, would become Regent. Their plans were still in progress when the February Revolution of 1917 made them moot.
Үкімет министрі (1917 жылдың наурыз-тамыз айлары)
Некрасов 1917 жылғы 27 ақпанда Мемлекеттік Думаның Уақытша комитетінің мүшесі болды. 2 наурызда ол Дума құрған Ресей Уақытша үкіметінде көлік министрі болып тағайындалды. Ол үкіметке орташа социалистерді (меншевиктер мен социалистік-революционерлерді) қосуды жақтады және 5 мамырда құрылған либералды-социалистік коалициялық үкіметте лауазымын сақтап қалды. Маусым айының соңында Некрасов Уақытша үкіметтің Украина Радасымен келіссөздердегі өкілдерінің бірі болды, нәтижесінде Украинаға Ресей құрамында белгілі бір деңгейде автономия берілді. Бұл келісімге кадеттердің жетекшілері қатаң қарсылық танытты, олар этникалық азшылықтар мәселесін Ресей Конституциялық Ассамблеясы шақырылғанға дейін шешуді кейінге қалдыруды қалады. 2 шілдеде басқа кадет министрлері наразылық танытып үкіметтен кеткен кезде, Некрасов партиядан шығып, 8 шілдеде Александр Керенский Георгий Львовты үкімет басшысы қызметінен алмастырғаннан кейін премьер-министрдің орынбасары болды. 24 шілдеде Керенский басшылығымен коалиция қайта құрылғанда, Некрасов премьер-министрдің орынбасары қалды және Радикалдық демократиялық партия атынан қаржы министрі де болды. Тамыз айының соңында Корнилов ісі кезінде Некрасов бастапқыда Керенскийді қолдады, бірақ кейін Керенскийдің отставкасы дағдарыстан шығудың жолы болуы мүмкін деп ұсынды, соның салдарынан қыркүйектегі келесі коалициялық үкіметтен шығарылды.
Nekrasov became a member of the Provisional Committee of the State Duma on February 27, 1917. On March 2 he was appointed transportation minister in the Russian Provisional Government formed by the Duma. He argued for the inclusion of moderate socialists (Mensheviks and Socialist Revolutionaries) in the government and kept his post in the liberal socialist coalition government formed on May 5. In late June Nekrasov was one of the Provisional Government's representatives at the negotiations with the Ukrainian Rada, which granted Ukraine a measure of autonomy within Russia. The agreement was adamantly opposed by the Kadet leadership, which wanted to postpone any decisions regarding ethnic minorities until the convocation of the Russian Constituent Assembly. When other Kadet ministers left the government in protest on July 2, Nekrasov resigned from the party and became deputy prime minister on July 8 after Alexander Kerensky replaced Georgy Lvov as head of government. When the coalition was re formed under Kerensky on July 24, Nekrasov remained deputy prime minister and also became finance minister, representing the Radical Democratic Party. During the Kornilov Affair in late August, Nekrasov first supported Kerensky, but at one point suggested that Kerensky's resignation may present a way out of the crisis, which resulted in his exclusion from the next coalition government in September.
Финляндияның соңғы генерал-губернаторы (1917 жылдың қыркүйек-қараша аралығы)
17 қыркүйекте (осы сәттен бастап жаңа стиль бойынша) Михаил Александрович Стахович қызметтен кеткеннен кейін Некрасов Финляндияның генерал-губернаторы болып тағайындалды. Некрасовтың міндеті – Финляндия Сенаты мен Ресей Уақытша үкіметі арасында келіссөздер жүргізу еді. Сенат Финляндияның автономиясын келісімшарт арқылы сақтап қалуды көздеді. Бұл ұсыныс қыркүйек айында Керенскийден мақұлдау алды, бірақ қазан айында Сенат Финляндияның тәуелсіздігін одан да арттыратын жаңа ұсыныс жасады. 7 қараша күні таңертең Некрасов Санкт-Петербургке Керенскийге ұсынысты тапсыруға бағыт алғанда, Қазан революциясы кезінде Уақытша үкіметтің большевиктер тарапынан құлатылғанын білді. Ол Сенатқа Финляндияға қайта оралмайтынын хабарлады.
On September 17 (New Style from this point on) Nekrasov was appointed Governor General of Finland after Mikhail Aleksandrovich Stakhovich quit from his post. Nekrasov's job was to negotiate between the Finnish Senate and the Russian Provisional Government. The Senate wanted to secure the Finnish autonomy with a treaty. This was approved by Kerensky in September, but in October the Senate came with a new proposal which would further increase Finnish independence. On the morning of November 7 Nekrasov, on his way to Saint Petersburg to hand over the proposal to Kerensky, found out that Provisional Government had been overthrown by the Bolsheviks during the October Revolution. He informed the Senate that he would not return to Finland.
1917 жылғы төңкерістен кейін
Некрасов Ресей азамат соғысы кезінде жасырын өмір сүрді және большевиктерге қарсылық көрсетпеді, 1919 жылы Қазанға көшті. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1921 жылы наурыз айында тұтқындалып, 2 ай түрмеде отырды. Мамыр айында босатылып, Тұтыну кооперативтері одағының басқару кеңесіне мүше болып кірді, ол 1930 жылы 3 қарашада тағы тұтқындалғанға дейін осы қызметте болды. Ол меншевиктер орталығының құйрық саудасына қатысқан деп айыпталып, 10 жылға бас бостандығынан айырылды. 1933 жылы наурызда мерзімінен бұрын босатылып, 1939 жылы 13 маусымда қайта тұтқындалды, өлім жазасына кесілді және 1940 жылы 7 мамырда атылды.
Nekrasov kept a low profile during the Russian Civil War and did not resist the Bolsheviks, moving to Kazan in 1919. After the war ended, he was arrested in March 1921 and kept in prison for 2 months. He was released in May and made a member of the governing board of the Union of Consumer Cooperatives, where he remained until his next arrest on November 3, 1930. He was accused of having been involved in the Menshevik Center conspiracy and sentenced to 10 years in prison. After an early release in March 1933, he was arrested again on June 13, 1939, sentenced to death and shot on May 7, 1940.
Шығармалары
Тұтыну кооперациясының даму перспективалары (М. Л. Максимовпен), [? ], 1927, 207 б. Мемлекеттік өнеркәсіп пен тұтыну кооперациясы арасындағы қарым-қатынастар туралы жалпы шарттар (Абрам Ананұлы Киссинмен), Мәскеу, 1928, XI, 174 б.
Perspektivy razvitiia potrebitel'skoi kooperatsii na piat' let (with M. L. Maksimov), [? ], 1927, 207p. General'nye dogovory vo vzaimootnosheniiah gosudarstvennoi promyshlennosti i poterbitel'skoi kooperatsii (with Abram Anan'evich Kissin), Moscow, 1928, xi, 174p.