Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Литвадағы монастырь кешені
Каунас қаласының бір ауданы
Monastery complex in Lithuania
a neighborhood of Kaunas
Пажайслис монастыры мен Келу шіркеуі (, Klasztor w Pożajściu) Литвадағы ең ірі монастырь кешенін және елдегі барокко архитектурасының ең танымал үлгісін құрайды. Шіркеу – бұрынғы Ұлы Литва княздығының ең көп мәрмәрмен әшекейленген барокко шіркеуі. Ол Каунас қаласының Петрашиунай аймағындағы Пажайслис ауданында, Каунас су қоймасындағы түбекте орналасқан. Литваның мәдени ескерткіші және католиктердің қасиетті саяхат орны ретінде жарияланды. 2021 жылы Пажайслис шіркеуі мен монастырь кешені 2021 жылғы Берлин халықаралық кинофестивалінде 2020 жылғы ең жақсы еуропалық кино түсірілім орны деп танылды.
Pažaislis Monastery and the Church of the Visitation (, Klasztor w Pożajściu) form the largest monastery complex in Lithuania, and the most renowned example of Baroque architecture in the country. The church is the most marble decorated Baroque church of the former Grand Duchy of Lithuania. It is situated in the Pažaislis neighborhood of the Petrašiūnai elderate of Kaunas, Lithuania, on a peninsula in the Kaunas Reservoir. It was declared a cultural monument and a site of Catholic pilgrimage in Lithuania. In 2021, Pažaislis Church and Monastery Complex was awarded as the best European Film location in 2020 during the 2021 Berlin International Film Festival.
Тарих
1664 жылы Литва Ұлы Княздігінің дворяны және Литваның Ұлы Канцлері Кшиштоф Зигмунт Пак, латын тілінде Монс Пацис деп аталатын төбеде Камалдолес ордені үшін отаршылық ретінде салды (Пак отбасына сілтеме; Шамамен аудармасы: "Бейбітшілік тауы"); сол жылы Оборски отбасынан сатып алынған жерде. Негізгі құрылыс 1674 жылға дейін жалғасты, ал 1712 жылы қайта басталды. Монастырды Пьетро Путтини, Карло Путтини және Джованни Баттиста Фредиани жобалады. Литвада алғаш рет ерекше сәулеттік шешімдер қолданылды: алтыбұрышты шіркеу жоспары және иісті қасбеті (екеуі де Бороминидің ықпалында, ол Сант-Иво-алла-Сапиенца және Сант-Аньезе-ин-Агоне үшін (екеуі де Римде) одан да күрделі және жетілдірілген алтыбұрышты жоспарды және иісті қасбетті пайдаланды) ішкі әрлеу жұмысы Жоан Мерлиге, ал фрескалар Микеланджело Палониге жатқызылады. Кшиштоф Зигмунт Пак өлер алдында: «Мен Құдайға бергенімді Ол өзі білсін», – деп монастырь құрылысының есептерін өртеп жіберді және өсиеті бойынша монастырьда жерленді. Сол кездегі жазушылар құрылысқа 8 баррель алтын жұмсалғанын жазды. 1755 жылы мұнаралар мен күмбезді салуға патшаның камерагері Михал Ян Пак қаржыландырды. Құрылыс 1790 жылы Михал Ян Пактың қадағалауымен аяқталды. Жоғары жылтыратылған мәрмәрмен әсемделген монастырь шіркеуі кешенде орналасқан Наполеон армиясының жылқыларынан зардап шекті. 1832 жылы Ресей билігі монастырды жауып, кейіннен православие шіркеуіне айналдырды. 1870 жылы Ресей империясының әнұраны «Құдай патшаны сақтасын» авторы Алексей Львов осында жерленді. 1915–1918 жылдары православие монахтары қашқан кезде монастырьда неміс әскери госпиталі құрылды. Кетіп бара жатқан православие монахтары монастырьдан көптеген құндылықтарды, соның ішінде 1000-нан астам асыл тастармен (400-ден астам алмаз, 300 рубин және 200 изумруд) әсемделген киелі тостағанды ұрлады. 1920 жылдан кейін қираған монастырь Рим католиктеріне қайтарылды және Литваның Қасымжұлдыз монастырының қарындастары оны қалпына келтірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кеңес билігі шіркеу мен монастырды архивке, психиатриялық ауруханаға және, ақырында, өнер галереясына (1966 жылы) айналдырды. 1990 жылдары жаңа тәуелсіз Литва кешенді монастырь монахтарына қайтарды және қайта құру жұмыстары басталды. Монастырда қауым құрметтейтін Мария Белль ана мен баланың суреті, шіркеудің екі қоңырауы және XVII ғасырда құйылған Санкт-Ромуальд тақталары, сондай-ақ Литвадағы ең көне шіркеу сағаты бар.
Founded in 1664 by nobleman of Grand Duchy of Lithuania and Great Chancellor of Lithuania, Krzysztof Zygmunt Pac, as a hermitage for the Order of the Camaldolese on the hill called Mons Pacis in Latin (a hint to the Pac family; Literal translation: "Peace Mountain"; ) on the estate bought from Oborski family that year. The main construction continued until 1674 and resumed in 1712. The monastery was designed by Pietro Puttini, Carlo Puttini and Giovanni Battista Frediani. Exclusive architectural solutions were used for the first time in Lithuania: a hexagonal church plan, and a concave facade (both heavily influenced by Borromini who used a more elaborate and refined hexagonal plan and also a concave facade for Sant’Ivo alla Sapienza and also for Sant’ Agnese in Agone, both in Rome) interior stucco work is ascribed to Joan Merli and the frescos to Michelangelo Palloni. Krzysztof Zygmunt Pac burned the monastery construction bills before his death, saying, "What I have given to God, let him alone know." and was buried in the monastery according to his testament. Writers of the time wrote that the construction cost 8 barrels of gold coins. In 1755 the addition of the towers and the dome was funded by the king's chamberlain Michał Jan Pac. The construction was completed in 1690, overseed by Michał Jan Pac. The monastery's church, decorated with highly polished marble, was damaged by the horses of Napoleon's army which was based in the complex. In 1832 the monastery was closed by the Russian authorities and later converted into an Orthodox church. The author of the Imperial Russian national anthem God Save the Tsar, Alexei Lvov, was interred there in 1870. In 1915–1918 when the Orthodox monks had fled a German war hospital was established in the monastery. The leaving Orthodox monks has stolen many treasures from the monastery, including the St. Mass Cup, decorated with over 1000 gemstones (over 400 diamonds, 300 rubies and 200 emeralds). After 1920 the ruined monastery returned to Roman Catholics and was restored by sisters of the Lithuanian convent of St. Casimir. After World War II, the Soviet authorities converted the church and monastery into an archive, a psychiatric hospital and finally an art gallery (in 1966). In 1990s the complex was returned by the newly independent Lithuania to the nuns of the convent and reconstruction work began. The monastery has the painting of Mary Belle Mother and Child, revered by the congregation, two bells of the church and St. Romuald titles, cast in the seventeenth century and the oldest church clock tower in Lithuania.