Төрт қадамдық әсерді бағалау: Денсаулық сақтау және адам құқықтарының интеграциясы
Four-step impact assessment
Төрт қадамдық әсерді бағалау – адам құқықтары мен денсаулық сақтау мақсаттарын үйлестіретін Harvard құралы. Мақсаттардың қақтығысуын анықтап, тиімді шешімдер табуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Төрт қадамдық әсерді бағалау – Гарвардтың қоғамдық денсаулық мектебіндегі денсаулық сақтау және адам құқықтары жөніндегі Франсуа Ксавье Багнуд орталығында Джонатан Манн және оның әріптестері бастап, жариялаған академиялық құрылым. Бұл бағалау адам құқықтары мен қоғамдық денсаулық арасындағы мақсаттарды келісуді ескереді. Мұндай тәсіл әр саланың өзара байланысын өлшеу арқылы мақсаттардың бұзылуын анықтауға мүмкіндік береді. Осындай бұзушылықтар немесе үйлесімдер Манн және оның әріптестері ұсынған 2х2 кесте арқылы картаға түсіріледі, мысалы төменде көрсетілгендей. ТОК
The Four Step Impact Assessment is an academic framework initiated and published by Jonathan Mann and colleagues at the François Xavier Bagnoud Center for Health and Human Rights at the Harvard School of Public Health. The assessment takes into account the negotiation of objectives between human rights and public health. Such an approach takes into account a measure of each discipline's respective overlap to expose infringement of goals. Such infringement or confluence can be mapped out in what Mann and colleagues proposed in a 2 by 2 table, as illustrated below. TOC
Негіздер мен даму
Манн қоғамдық денсаулық сақтау, этика және адам құқықтарының өзара тиімді күштерін біріктірудің басты жақтаушысы болды. Ол адам денсаулығы мен адам құқықтары тығыз байланысты екенін теориялық тұрғыда дәлелдеді және оны белсенді түрде насихаттады. Осы салалар денсаулықты жақсарту, әл-ауқатты арттыру және ерте өлімнің алдын алу мақсатындағы философиялары мен міндеттерінде үйлеседі деп сарптады. Манн өз еңбегінде денсаулық пен адам құқықтары арасындағы қатынасты түсіндірудің негізгі моделі ретінде қызмет еткен үш компоненттен тұратын тәсілді ұсынды. Біріншіден, денсаулық – адам құқығы мәселесі. Екіншіден (керісінше), адам құқықтары – денсаулық мәселесі. Адам құқықтарының бұзылуы денсаулыққа зиян келтіреді. Үшіншіден, денсаулық пен адам құқықтары арасында байланыс бар (мұқият тексеруді қажет ететін гипотеза). Әдебиеттер алғашқы екі тұжырымның дұрыстығын растайды, бірақ Манн және оның әріптестері үшінші тұжырымды тексеруді талап етіп, әлемді оны іске асыруға шақырды. Осы аяқта Манн биоэтика, құқықтану, қоғамдық денсаулық сақтау заңнамасы және эпидемиология салалары арасындағы философиялық ұстанымдар, терминология, білім беру және оқыту, жұмысқа орналастыру және жұмыс әдістеріндегі айырмашылықтарды жоюға тырысты. Сонымен қатар, Манн қоғамдық денсаулық сақтау қызметкерлері мен азаматтық бостандықтарды қорғаушылар арасындағы «қақтығысты қарым-қатынастар» тарихы, оның атаған «күшті» денсаулық пен адам құқықтарының бірігуіне қол жеткізуге кедергі келтіретінін білді.4 Салалар арасындағы келіспеушіліктер болғанымен, Манн бұл қиындықтарға назар аударуды маңызды деп есептеді. Келіссөздерді жүргізуші және делдал рөлінде Манн, осы салалардың қиылысы тек философиялық ортақ түсініктерге қол жеткізілсе және ынтымақтастыққа негізделсе ғана пайдалы болатынын атап көрсетті.
Mann was a central advocate of combining the synergistic forces of public health, ethics and human rights. He theorized and actively promoted the idea that human health and human rights are integrally and inextricably connected, arguing that these fields overlap in their respective philosophies and objectives to improve health, well being, and to prevent premature death. In his work, Mann proposed a three pronged approach that has appropriately acted as a fundamental explanation of the relationship between health and human rights. First, health is a human rights issue. Secondly (and conversely), human rights are a health issue. Human rights violations result in adverse health effects. Thirdly, linkages exist between health and human rights (a hypothesis to be rigorously tested). Literature substantiates the effects of the first two points, but Mann and colleagues proceeded to call for the validation of the third point and challenged the world to practice it. With this framework, Mann attempted to bridge a perceived gap of philosophies, correspondence and vocabulary, education and training, recruitment, and work methods between the disciplines of bioethics, jurisprudence, public health law and epidemiology. Furthermore, Mann knew that the history of “conflictual relationships” between officials of public health and civil liberties workers presented challenges to the pursuit of what he called a “powerful” confluence of health and human rights – a positive approach.4 While conflict between disciplines exists, Mann thought it important to first raise awareness of these challenges. In the spirit of negotiation and acting as mediator, Mann pointed out that such an intersection of fields can only benefit if a common ground in philosophies is uncovered and planted with a flag of cooperation.