Джозеф Э. Шварцберг: Американдық жазушы, бейбітшілік жақтасы және ғалым

Кіріспе

Американдық жазушы, бейбітшілік белсендісі және профессор Джозеф Э. Шварцберг (5 ақпан 1928 жыл - 19 қыркүйек 2018 жыл) – американдық жазушы, бейбітшілік белсендісі және әлемдік федералист, Миннесота университетінің тұрақты профессор. Ол көптеген кітаптардың авторы, сонымен қатар 1980 жылы Америка тарихи қауымдастығының Ватумулл сыйлығын жеңіп алған Оңтүстік Азияның тарихи атласының редакторы және негізгі авторы болды. 1984 жылы Америка географиялық қауымдастығы оны жыл сайынғы сыйлығымен марапаттады. Картография тарихының екінші томының бірінші кітабындағы оның бірнеше маңызды тараулары осы еңбектің 1992 жылы Америка баспагерлері қауымдастығынан ең үздік ғылыми кітап үшін Р. Р. Хокинс сыйлығын алуына ықпал етті. Ол Дүниежүзілік федералистік қауымдастығының директорлар кеңесінде қызмет етті, Саясат және мәселелер комиссиясын төрағалық етті және Citizens for Global Solutions ұйымының Миннесота бөлімінің президенті болды.

Ерте өмір

1928 жылдың 5 ақпанында Нью-Йорктегі Бруклинде дүниеге келген Шварцберг Филип пен Фрэнсис Шварцбергтің төрт баласының екіншісі болды. Ол, үлкен ағасы және екі кіші қарындасы бес жылға жуық уақыт аралығында туды. Отбасының барлық алты мүшесі кішкентай киім дүкенін жүргізуге қатысты. Олар депрессияның қиын жылдарында дүкеннің артындағы екі бөлмеде, ал жағдай жақсарғанда дүкеннің үстіндегі пәтерде тұрды. Шварцберг 1945 жылы Эразм Холл орта мектебін, ал 1949 жылы Бруклин колледжін (cum laude) бітірді, онда геология мамандығын оқыды. Оқу жылдарында үш жаз бойы фермаларда жұмыс істеп, соғысқа көмектесті. Бірақ 1945 жылдың жазында соғыс аяқталысымен ол Мексикаға автостоппен саяхаттап, Тынық мұхитының жағалауындағы Акапулько қаласына жетті. Колледжде ол сол кезде сирек кездесетін, түрлі нәсіл өкілдерінен құралған студенттік бауырластықтың президенті болды. Б.А. бакалаврлік дәрежесін алғаннан кейін Шварцберг Вашингтон маңындағы АҚШ армиясы карталық қызметінің карталық барлау бөлімінде географ болып жұмыс істеді және бір уақытта Мэриленд университетінде магистрлік дәрежесін алуға тырысты. Оның магистрлік диссертациясы «Оңтүстік Мэрилендтегі Ескі Тәртіпті Амиш және Штауффер меннониттері» аталған қауымдастықтар арасындағы далалық зерттеулерге негізделген. Бұл жұмыс оған далалық жұмысты ұнатуға және «қарапайым халыққа» және жалпы алғанда, қалыпты нормалардан өзгеше өмір салты бар қоғамдарға қызығушылық танытуға көмектесті. Сол кезде Вашингтонның Бірінші унитариан шіркеуі арқылы ол сол уақытта дамып келе жатқан Дүниежүзілік федералист қозғалысымен танысты. Ол содан бері «бір әлем» идеясына адал. Корея соғысы басталғаннан кейін Шварцберг АҚШ армиясына шақырылды. Ол жаяу әскердің негізгі дайындығын аяқтағаннан кейін дереу Кореяға жіберіледі деп күткен, бірақ оның орнына Сан-Францискодағы Президиода орналасқан топографиялық инженерлік батальонға тағайындалды. Тоғыз ай сол бөлімде қызмет еткеннен кейін ол 2-ші лейтенант рөліне ие болды және Вирджиния штатындағы Форт-Белвоарға ауыстырылды, онда ол 1952 жылдың желтоқсанында Германияның Хайдельберг қаласына жіберілген, жаңа құрылған жер астындағы барлау бөлімінде жұмыс істеуге дайындалды. Ол Германияда кеңінен саяхаттап, тіл білімін жетілдіруге көптеген мүмкіндіктер алды. Корея соғысының аяқталуы жас офицерлердің санын азайтуға әкеп соқты, бұл Шварцбергке, сол кезде 1-ші лейтенант болғанға, мерзімінен бұрын елден шығуға мүмкіндік берді. Осылайша, шетелде үш жылға жуық саяхаттап, тұрып-тұру кезеңі басталды. Бұл кезеңде 1953 жылдың басында Испанияның Севилья қаласында (сол кезде Франконың үкімділігінде) төрт ай, 1953-1954 жылдары Парижде сегіз ай Сорбоннада француз тілі мен мәдениетін оқыды (G.I. Құқықтар туралы заң бойынша), Еуропаның көптеген басқа да аймақтарына саяхат жасады, Израильде бір ай, Солтүстік Африка мен Таяу Шығыстағы көптеген ислам елдерінде қысқа уақыт болды, Үндістан мен Оңтүстік Азияның басқа елдерінде жарты жыл саяхат жасады (Гандидің бірнеше ашрамдарына және үкімет басқаратын қоғамдық даму жобаларына барды; сондай-ақ ондаған жылдар бойы саяхаттап жүретін қасиетті адаммен (садху) достық қарым-қатынас бастады), Оңтүстік-Шығыс Азияда бірнеше ай және Жапонияда бір ай өтті. Парижде болған кезінде Шварцберг Дүниежүзілік Конституцияның алғашқы жобасын жасады, оның көптеген идеялары ондаған жылдардан кейін жарияланған мақалалар мен кітаптарға енгізілді. Оның федералисттік ойлауын әлемдегі ең көп халқы бар федералды мемлекет – Үндістандағы тәжірибесі нығайтты. Оның айтуынша, көптеген күрделі проблемаларға, шектеулі ресурстар мен өте әртүрлі халыққа қарамастан, Үндістан тұрақты демократияны сақтай алды, бұл оған көп ресурстарға ие болған федералды әлем де солай бола алады деген сенімді берді. 1956 жылдың қыркүйегінде Шварцберг Висконсин университетінде докторлық диссертациясын қорғау үшін оқуға түсті. Ол сол кезде Оңтүстік немесе Оңтүстік-Шығыс Азияда мамандануды шешті және кеңесшісі ретінде танымал географ Ричард Хартшорнды таңдады, бірақ Хартшорнның Азияда тәжірибесі болмады. Бірақ бұл маңызды емес еді. 1958 жылы Шварцберг Әлеуметтік ғылымдар зерттеу кеңесінен екі жылдық стипендияның біріншісін алды, біріншісі Үндістандағы далалық жұмыстар үшін, екіншісі диссертациясын жазу кезінде қолдау көрсету үшін. Оның далалық жұмысы велосипедпен (үнді тілшілерінің сүйемелдеуімен) Үндістанның 200 ауылына мыңдаған шақырым саяхат жасауды қамтыды. Оның диссертациясы «Индиядағы кәсіби құрылым және экономикалық даму деңгейі: аймақтық талдау» 1960 жылы аяқталды және кейіннен 1961 жылғы Индия халық санағының 4-монографиясы ретінде жарияланды.

Born in Brooklyn, New York on February 5, 1928, Schwartzberg was the second of four children of Philip and Frances Schwartzberg. He, his older brother and two younger sisters were born within a span of less than six years. All six members of the family participated in the operation of their small clothing store. They lived in two rooms behind the store during the bad years of the depression and in an apartment immediately above it when times were good. Schwartzberg graduated from Erasmus Hall High School in 1945 and in 1949 from Brooklyn College (cum laude), where he majored in geology. For parts of three summers during his high school years he worked on farms to aid the war effort; but, as the war drew to a close in the summer of 1945, he hitchhiked to and through Mexico, as far as the Pacific coast town of Acapulco. In college he joined and ultimately became president of a then rare inter racial service fraternity. Shortly after earning his B. A, Schwartzberg took a position as a geographer with the Map Intelligence Branch of the U. S. Army Map Service in a suburb of Washington, D. C. and simultaneously worked for his M. A. at the University of Maryland. His master's thesis, Old Order Amish and Stauffer Mennonite Communities in Southern Maryland, was based on field research among the communities named. This work instilled in him a love of fieldwork and an abiding interest in "plain people" and, more generally, in communities with life styles deviating from established norms. Around the same time, through Washington's First Unitarian Church, he became familiar with the then burgeoning World Federalist movement. He has maintained his allegiance to the "one world" ideal ever since. Following the outbreak of war in Korea, Schwartzberg was drafted into the U. S. Army. Although he anticipated that he would be sent to Korea immediately on conclusion of his infantry basic training, he was assigned instead to a topographic engineering battalion headquartered in the Presidio of San Francisco. After nine months in that unit he accepted a commission as a 2nd lieutenant and was transferred to Fort Belvoir, Virginia, where he trained for work in a newly created terrain intelligence unit that was dispatched to Heidelberg, Germany in December 1952. His duties entailed extensive travel in Germany and many opportunities to improve his language skills. Conclusion of the Korean War led to a major reduction of the pool of junior army officers, enabling Schwartzberg, by then a 1st lieutenant, to accept an early overseas discharge. Thus began a period of nearly three additional years of foreign travel and residence. This period included four months in Seville, Spain (then still under the rule of Franco) in early 1953; eight months in Paris in 1953–54, studying French language and civilization at the Sorbonne (courtesy of the G. I. Bill of Rights); travels in many other parts of Europe; a month in Israel; brief sojourns in many Islamic nations in North Africa and the Middle East; a half year touring India and other countries of South Asia (marked by visits at a number of Gandhian ashrams and government managed community development projects; and by the start of a decades long friendship with an itinerant holy man [sadhu]); several months in Southeast Asia; and a month in Japan. During his stay in Paris, Schwartzberg drew up a rough draft of a World Constitution, many of whose ideas were incorporated in articles and books published decades later. His federalist thinking was reinforced by his experience in India, the world's most populous federal polity. Considering that, despite its many serious problems, meager resources and incredibly diverse population, India was able to maintain a viable democracy convinced him that a federalized world, with vastly greater resources, could do so as well. In September 1956 Schwartzberg embarked on study for a doctoral degree at the University of Wisconsin. He had by then decided to specialize in either South or Southeast Asia, and chose as his advisor the renowned geographer, Richard Hartshorne, notwithstanding the fact that Hartshorne had no Asian experience. That somehow did not matter. In 1958 Schwartzberg was awarded the first of two year long fellowships from the Social Science Research Council, the first for field work in India, the second for support while writing his dissertation His field work entailed thousands of miles of travel by bicycle (accompanied by Indian interpreters) to 200 villages throughout India. His dissertation, Occupational Structure and Level of Economic Development in India: A Regional Analysis, completed in 1960, was later published as monograph no. 4 of the 1961 Census of India.

Кәсіби өмір

1960 жылы Шварцберг Пенсильвания университетінде қызметке тағайындалды, Уортон мектебінің география және өнеркәсіп кафедрасына және Оңтүстік Азия аймақтық зерттеулер кафедрасына қосылды, бұл АҚШ-тағы алғашқы аймақтық мамандандырылған бағдарлама болды. Соңғы кафедрадағы байланыстары оның Оңтүстік Азияны ғана емес, сонымен қатар аймақтық зерттеулерді жан-жақты түсінуін кеңейтті. Осыдан кейін аймақтық жүйеге қатысты бірнеше маңызды мақалалар жарық көрді, сондай-ақ Үндістанның касталық жүйесінің географиясына арналған екі маңызды зерттеме жарияланды. 1962 жылы Шварцберг Пенсильвания университетінде Бейбітшілік корпусының алғашқы еріктілер тобын Цейлонға (қазіргі Шри-Ланка) жіберуге дайындады. Ол осы топпен бірге Цейлонға соңғы бір айлық оқуға барды, содан кейін ол Үндістанда Үнді зерттеулерінің американдық институтының мүшесі ретінде шамамен бір жыл өткізді. Осы кезеңнің көп бөлігінде ол 1958-1959 жылдардағы зерттеулерін кеңейтті. Ол сонымен қатар Үндістанның халық санағы үшін тегін жұмыс істеді, елдің онжылдық санақтарының құрамдас бөліктерін құрайтын ұлттық және штаттық атластар сериясының егжей-тегжейлі үлгілерін жасады. Осы жылы ол Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының безгекті жою бағдарламасында жұмыс істейтін швейцариялық медициналық зертхана техникі Моник Рибомен танысты. Олар 1963 жылдың желтоқсанында Женевада үйленді, кейіннен Филипп (1964 ж.т.) және Пол (1966 ж.т.) есімді екі ұлдары болды. 1998 жылы олар ажырасып кетті. 1964 жылдың көктемінде Шварцберг Миннесота университетінде Оңтүстік Азияның тарихи атласын құру туралы ұсыныс туралы білді, бұл мекемеге керемет Эймс кітапханасы табыс етілгеннен кейін. Бұл қиын бастама оны қуантты, ол екі негізгі факультет өкіліне осындай атлас қамтуы керек деп ойлаған нәрселерін көрсете отырып, ұзақ хат жазды. Нәтижесінде оны Миннесотаға География кафедрасына қосылып, жұмысты редакциялауға шақырылды. Ол бұл ұсынысты қабылдады, ол желтоқсан айында күшіне енді. Атлас жобасы күтілгеннен әлдеқайда ұзаққа созылды, көптеген ғылыми гранттар берілді және мамандардың көп салалық тобынан шамамен 85 адам-жылдық еңбек қажет болды. Алғаш рет 1978 жылы Чикаго университетінің баспасында жарық көрген бұл еңбек 1992 жылы Оксфорд университетінің баспасында жаңартылған нұсқада, ал 2006 жылы Чикаго университетінің цифрлық нұсқасында қайта басылды. Ол 1978-1979 жылдардағы Үндістан тарихындағы ең үздік еңбек ретінде Америка тарихшылар қауымдастығының Ватумулл сыйлығын және Америка географтары қауымдастығының үздік жетістіктер сыйлығын жеңіп алды. 1981 жылы Дэвид Уатмулл: "Бұл сыйлық 1946 жылдан бері табыс етіліп келеді, мен осы кітаптың ең жақсы және ең құндысы екенін күмәнданбай айта аламын" деді. Бұл еңбекті бірегей ететін нәрсе – Оңтүстік Азияның қазіргі заманғы тарихшыларының зерттеулерін ғана емес, сонымен қатар осы аймақтың әртүрлі аспектілерін көптеген актерлер – Оңтүстік Азиялықтар да, сырттан келгендер де – үш мың жылдан астам уақыт бойы қалай таныстырғанын қайта құру. Атластың жариялануы Шварцбергтің одан да ірі (және әлі де жалғасып жатқан) жобаға қатысуына әкелді, ол Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы Картография тарихы жобасы дайындаған көп томдық Картография тарихын дайындау болды. Ол жұмысты жоспарлауда кеңес берумен қатар, Оңтүстік Азияның дәстүрлі картографиясы туралы мақала жазуды сұрады, бұл тақырып бойынша сол кезде дерлік ешқандай әдебиет болған жоқ. Алайда Оңтүстік Азия мен көршілес аймақтардағы кітапханаларда, мұражайларда және жеке өнер коллекцияларында, сондай-ақ далада жүргізілген зерттеулер күткеннен әлдеқайда көп картографиялық және космографиялық артефакттарды анықтады. Шварцберг тарихтың екі томының негізгі авторы және редакторы болды: дәстүрлі ислам және Оңтүстік Азия қоғамдарының картографиясы және дәстүрлі Шығыс және Оңтүстік-Шығыс Азия қоғамдарының картографиясы (Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 1992 және 1994 ж.). Екі том да Картография тарихы онлайн-сайтта тегін қол жетімді. Шварцбергтің Миннесотадағы (1964-2000) жылдары жазған қосымша еңбектері көптеген түрлерді қамтыды: көптеген кітап шолулары, саяси географиядағы очерктер, қазіргі заманғы мәселелер мен оқиғалар туралы редакциялық мақалалар, Кашмир даусына қатысты көптеген мақалалар, Оңтүстік Азиядағы халықтық аймақтар туралы жұмыс, барлау тарихымен байланысты қысқаша монография, картография тарихындағы жұмысынан туындаған түрлі еңбектер және бірнеше энциклопедияларға үлкен үлес қосты, оның ішінде "Физикалық және адам географиясы [Үндістан]" туралы ұзақ мақаласы. Шварцбергтің Кашмир туралы жазбалары аймақтың көп тарапты дауларына бейбітшілікпен шешім табуды мақсат етті. Олар негізінен 1993, 1994 және 1997 жылдары осы даулы, этникалық түрлі мемлекеттің барлық бөліктеріне жасаған сапарларына негізделген. Ол Индо-Пакистан бақылау сызығының екі жағындағы саяси актерлермен (БҰҰ қызметкерлері, азаматтық әкімшілер, әскери шенеуніктер, партия басшылары, диссиденттер [кейбіреулері жасырынып жүрген], бизнесмендер, журналистер, зорлық құрбандары және т.б.) сұхбаттастырды. Оның 1993 және 1994 жылғы сапарлары көбінесе жеке қаржыландырылса, 1997 жылғы сапары Кашмирді зерттеу тобы (KSG) демеушілік еткен және құрамына негізінен ғалымдар мен зейнеткер дипломаттар кірген фактілерді анықтау тобының құрамында болды. KSG-нің жарияланған тұжырымдары мен ұсынымдары (Шварцбергтің маңызды үлесі болған) Оңтүстік Азия, Солтүстік Америка және Еуропадағы дипломатиялық шеңберде кеңінен талқыланды, бірақ ұлттық шұбар ұлтшылдар оларды қабылдаудан алдын алды. KSG әлі де жұмыс істейді, бірақ алғашқы жылдарына қарағанда аз белсенді. Жазумен қатар Шварцберг мыңдаған студенттерге әртүрлі курстар мен семинарларда сабақ берді. Оның ең танымал курстары – кіріспе адам географиясы (әлемнің құрылысының кең шолуы) және саяси география (нақты әлемдегідей, идеализм мен реализм арасында сенімді тепе-теңдікті табу қажеттілігімен күресесіз). Оның Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азия, сондай-ақ тарихи картография бойынша арнайы курстары болды. Оның үздіксіз жұмысы үшін маңызды болған семинарлары: "Федерализмнің географиясы", "Теңіз құқығы" және "Жаңа мыңжылдыққа арналған харта". 1979-1980 жылдары ол Делидегі Джавахарлал Неру университетінің аймақтық дамуды зерттеу орталығында қонақ профессоры болып тағайындалды, онда ол халық географиясы бойынша курс пен далалық әдістер бойынша семинар ұсынды. Конференцияларға қатысу Шварцбергке конференция өткізілетін жерге баратын немесе қайтатын жолда кеңінен саяхаттауға мүмкіндік берді. Мысалы, 1992 жылғы Рио саммитінде қоршаған орта және даму мәселелері талқыланды, содан кейін Оңтүстік Америкада кеңінен саяхаттады, ал 1971 жылы Канберрадағы Шығыстанушылар халықаралық конгресінде атласын таныстырғаннан кейін Тынық мұхиты елдеріне сапарлады. Барлығында Шварцберг шамамен жүз елге сапар шекті. Уақыт-уақыт Шварцберг Үндістан, АҚШ және Канададағы көптеген үкіметтік және ғылыми мекемелерге консультант ретінде қызмет етті, сондай-ақ түрлі академиялық сыйлықтарды іріктеу комиссияларының мүшесі болды. Оның бұрын атап өткен Үндістанның халық санағы үшін жасаған жұмысы оның "кейбір артта қалған касталар" деп аталатын мүшелерге жұмыс орындарын және білім беру орындарын бөлу жүйесін әзірлеумен айналысқан Мандал комиссиясымен консультация жасауына ықпал етті. Үш жыл бойы (1985-1988) Шварцберг Халықаралық Географиялық Одақтың АҚШ Ұлттық комиссиясының сайланған хатшысы болды. ...

In 1960, Schwartzberg accepted a dual appointment at the University of Pennsylvania, joining the Wharton School's Department of Geography and Industry and the Department of South Asia Regional Studies, the first such regionally specialized program in the United States. His contacts in the latter department greatly expanded his multi disciplinary understanding, not only of South Asia, but also of regional studies in general. Several relevant papers on regionalism ensued, as did two seminal papers on the geography of the Indian caste system. In 1962 Schwartzberg was appointed to train, at the University of Pennsylvania, the first group of Peace Corps volunteers to be sent to Ceylon (now Sri Lanka). He accompanied that group to Ceylon for a final month of training, following which he spent almost a year in India as a Fellow of the American Institute of Indian Studies. For most of this period he expanded his research of the year 1958–59. He also worked, pro bono, for the Indian Census, drawing up detailed templates for the series of national and state atlases that thereafter formed components of the nation's decennial censuses. During this year he met Monique Ribaux, a Swiss medical lab technician working for the malaria eradication program of the World Health Organization. They were married in Geneva in December 1963, subsequently had two sons, Philip (b. 1964) and Paul (b. 1966). They were divorced in 1998. In the spring of 1964, Schwartzberg learned of a proposal to create a Historical Atlas of South Asia at the University of Minnesota, following the bequest to that institution of the magnificent Ames Library of South Asia. Excited by that challenging initiative, he wrote a lengthy memorandum to its two principal faculty supporters specifying what he thought such an atlas should contain. This resulted in an invitation for him to come to Minnesota to join the Geography Department and edit the work. He accepted the offer, effective that December. The atlas project took much longer than anticipated, entailing numerous research grants, and requiring roughly 85 person years of work from a multi disciplinary team of specialists. First published by the University of Chicago Press in 1978, the work was reissued in an updated edition by the Oxford University Press in 1992, and in a digitized edition by the University of Chicago in 2006. It won the Watumull Prize of the American Historical Association, as the best work on Indian history of the 1978 79 biennium and an outstanding achievement award from the Association of American Geographers. In 1981 David Watumull observed: “Over the years, since 1946 when this Prize was instituted, I can say, without a doubt, that this is the finest and most worthwhile book to be selected.” What makes the work unique is its presentation, not only of the findings of modern historians of South Asia, but also its recreations of the ways in which aspects of that region were made known by numerous actors – both South Asian and outsiders –over more than three millennia. Publication of the atlas led to Schwartzberg's role in what was to become an even larger (and still on going) project, the preparation of a multi volume History of Cartography, prepared by the History of Cartography Project at the University of Wisconsin in Madison. Apart from offering advice in planning the work, he was asked to write an article on the traditional cartographies of South Asia, a subject on which there was then virtually no extant literature. However, years of research in South Asia and neighboring regions – in libraries, museums and private art collections, as well as in the field – uncovered a vastly larger corpus of cartographic and cosmographic artifacts than one might have anticipated. Schwartzberg was to become the principal author and an associate editor of two volumes of the history: the award winning Cartography in the Traditional Islamic and South Asian Societies, and Cartography in the Traditional East and Southeast Asian Societies (Chicago: University of Chicago Press, 1992 and 1994 respectively). Both volumes are available for free access at History of Cartography Online. Schwartzberg's additional writing in his years at Minnesota (1964 2000) took numerous forms: scores of book reviews, essays in political geography, editorials on contemporary issues and events, numerous articles on the Kashmir dispute, work on folk regions in South Asia, a short monograph relating to the history of exploration, various spin offs from his work on the history of cartography, and major contributions to several encyclopedias, including the lengthy article on the “Physical and Human Geography [of India]” for the 15th edition of the Encyclopaedia Britannica on whose advisory board he subsequently served. Schwartzberg's writings on Kashmir were focused on promoting a peaceful resolution of the multi partite disputes over that region. They were based largely on his visits – in 1993, 1994 and 1997 – to all parts of that contested, ethnically diverse state. He conducted interviews, on both sides of the Indo Pakistani line of control, with a wide range of political actors (UN personnel, civil administrators, military officers, party leaders, dissidents [some in hiding], businessmen, journalists, victims of violence, and others). While his tours in 1993 and 1994 were largely self financed, that of 1997 was as part of a fact finding team sponsored by and drawn from the Kashmir Study Group (KSG), a think tank made up mainly of scholars and retired diplomats, established in 1996 by Farooq Kathwari, a wealthy Kashmir American businessman. Though the published findings and recommendations of the KSG (to which Schwartzberg was a principal contributor), were widely discussed in diplomatic circles in South Asia, North America and Europe, hawkish nationalistic spoilers ultimately prevented their adoption. The KSG still exists, but is less active than in its early years. Along with writing, Schwartzberg taught thousands of students in a variety of courses and seminars. His most popular courses were introductory human geography (a sweeping overview of how the world is constituted) and political geography (wherein one is challenged – as in the real world – by the necessity of striking a credible balance between idealism and realpolitik). More specialized were his offerings on South and Southeast Asia and on historical cartography. Of particular relevance for his on going work were his seminars on “The Geography of Federalism,” “The Law of the Sea” and “A Charter for the New Millennium.” In 1979–80, he held a visiting Fulbright professorship at the Center for the Study of Regional Development at Jawaharlal Nehru University in New Delhi, during which he offered a course in population geography and a seminar on field methods. Attendance at conferences has provided Schwartzberg with abundant opportunities for travel, either en route to or returning from the conference venue. His participation at the 1992 Rio Summit Conference on the Environment and Development, for example, was followed by extensive travel in South America; and his atlas presentation at the Canberra meeting of the International Congress of Orientalists in 1971 was combined with visits to a number of Pacific Island nations. In all, Schwartzberg has traveled to approximately a hundred countries. Intermittently, Schwartzberg served as a consultant to numerous governmental and scholarly agencies in India, the United States and Canada and as a member of selection committees for various academic awards. His previously noted work for the Indian Census was instrumental in his consulting with the Mandal Commission tasked with devising a quota system for allocating jobs and educational seats for members of so called “other backward castes.” For three years (1985–88) Schwartzberg was the elected Secretary of the US National Commission of the International Geographic Union. In recognition of his scholarly achievements the Department of Geography nominated Schwartzberg in 1995 and in 1996 for a highly competitive Regents Professorship, the highest academic honor that the University of Minnesota can bestow. However, neither nomination resulted in success. Apart from scholarship, Schwartzberg was also heavily engaged in service activities on and off campus. On campus, he served as Chair of the Department of South Asian and Middle Eastern Studies, as an elected representative in the University Senate and in the Assembly of the College of Liberal Arts, and as a member of innumerable committees. For three years (1984–87) he directed the Minnesota Studies in International Development program, providing unpaid student internships in a number of countries of the global South. He established several programs in India and headed a delegation to Colombia, which led to a program with that nation's Fundación Social a business conglomerate guided by the Jesuit teachings of “liberation theology”. For several years following the Colombia visit, Schwartzberg was among a group of activists that tried (unsuccessfully) to establish an inner city cooperative bank based on the Fundación model. In 2009 the university bestowed on him its annual “Award for Global Engagement “and the title “Distinguished International Emeritus Professor.”

In the public arena, Schwartzberg was also quite active. He served in various capacities in the Minnesota Chapter of the World Federalist Association (later Citizens for Global Solutions), including 14 years as its president. He was also active in several roles in the governance of WFA/CGS at the national level. He chaired WFA's Policy and Recommendations Committee for several years prior to the establishment of CGS in 2004 and for the following decade was especially active in the World Federalist Institute, a CGS affiliated think tank. For several decades he served as a member either of the Board, or of the Advisory Council, of the Minnesota Chapter of the United Nations Association. In 1996 Schwartzberg was one of the handful of activists who founded the Minnesota Alliance of Peacemakers, which has since grown into an umbrella institution with roughly eighty peace and justice organizational members. In the following year he was a co founder of the aforementioned Kashmir Study Group. In 1999, he was the annual honoree of the Vincent J. Hawkinson Foundation, an entity promoting peace and justice activism in five states of the Upper Midwest of the United States.

Зейнетақыдан кейін

2000 жылы Миннесота университетінен ресми түрде зейнеткерлікке шыққаннан кейін Шварцберг әлемдік басқару мәселелеріне көбірек назар аударды, көбінесе бұрын аталған бірнеше ұйымдармен жұмыс істеді – олардың журналдарында көптеген сараптамалық мақалалар жариялады, сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесінің академиялық кеңесімен ынтымақтастықта жұмыс істеді, оның журналында БҰҰ бейбіт сақтау операциялары және салмақты дауыс беру туралы мақалалар жариялады. Ол 2004 жылы Дүниежүзілік федералистік қозғалыстың – Глобалды саясат институты басылымында жарық көрген «Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесін жандандыру: салмақты дауыс беру арқылы реформалау» атты монографиясында осы идеяны одан әрі дамытты. Осы тақырыпқа байланысты «Әлемдік парламенттік ассамблеяны құру: эволюциялық саяхат» атты монография 2012 жылы Берлиндегі Демократиялық Біріккен Ұлттар Ұйымы комитеті тарапынан жарияланды. Осы екі монографиядағы және көптеген бұрынғы мақалалардағы идеялар, сондай-ақ тағы да көптеген материалдар «Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесін өзгерту: жұмыс істейтін әлемдік модельдер» атты кітапта біріктірілді, ол 2013 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы университетінің баспасынан шықты. Бұл еңбек қазіргі әлемдік басқару жүйесінің негізі болып табылатын, шексіз мемлекеттік егемендік принципіне негізделген Вестфалиялық парадигмадан бас тартуға бағытталған ұсыныстардың толық жиынтығын ұсынады. Оның радикалдылығына қарамастан, немесе мүмкін, соның салдарынан, Шварцбергтің соңғы кітабына Боутрос Бутрос-Гали, Томас Пикеринг, Брайан Уркхарт, Томас Вайс, Йохан Галтунг, Альфред де Зайас және тағы да көптеген әлемдік ойшылдар жоғары баға берді. Біріккен Ұлттар Ұйымы университетінің баспасының редакторы кітап жарыққа шығар алдында оған былай деп хат жазды: «Біз бұрын мұндай беделді қолдаушылар тобынан осыншалықты мақтау мен қолдау алған кітапты көрген емеспіз». Содан кейін баспа Шварцбергті әлемдік тәртіпті жақсарту идеялары үшін беделді Гроумайер сыйлығына алғаш рет ұсынды. (Дегенмен, ол жеңіске жете алмады). 2001 жылы Шварцберг пен оның бейбітшілік пен әділдік үшін күрескен әріптесі Луиза Парди ресми тіркелген серіктестікке кірісті, ол Миннеаполистегі шағын пәтерінен Луизаның көл жағасындағы кең үйіне, Уайт-Бер-Лейк қаласының шетіне көшіп барды. Осыдан бері Луиза Шварцбергтің жұмысына көптеген жағынан үлес қосып келеді.

Following his formal retirement from the University of Minnesota, in 2000, Schwartzberg focused more heavily on issues of global governance, working largely with several organizations already named – writing scores of op ed essays for their respective journals – and with the Academic Council on the United Nations System in whose journal he published papers on UN peacekeeping and weighted voting. He expanded his advocacy of the latter idea in a monograph published in 2004 by the World Federalist Movement – Institute for Global Policy, Revitalizing the United Nations System: Reform through Weighted Voting. A related monograph, Creating a World Parliamentary Assembly: An Evolutionary Journey, was published by the Berlin based Committee for a Democratic United Nations in 2012. The ideas in these two monographs and in many previous articles were brought together – along with many others – in a book, Transforming the United Nations System: Designs for a Workable World, published by the United Nations University Press in 2013. That work provides a comprehensive set of proposals for moving away from the Westphalian paradigm of unfettered state sovereignty on which the present system of global governance is predicated. Despite – or perhaps because of – its radical nature, Schwartzberg's most recent book has been warmly endorsed by leading global thinkers, including Boutros Boutros Ghali, Thomas Pickering, Brian Urquhart, Thomas Weiss, Johan Galtung, Alfred de Zayas and many others. Schwartzberg's editor at the United Nations University Press wrote to him shortly before publication: I don't think we've ever had a book with so much praise and backing from such a prestigious group of endorsers. The Press then made Schwartzberg its first nominee ever for the prestigious Grawemeyer Award for Ideas Improving World Order. (He did not win, however.) In 2001, Schwartzberg and his fellow peace and justice activist, Louise Pardee, entered into a domestic partnership and he moved from his cramped apartment in Minneapolis to Louise's spacious lakeside home in suburban White Bear Lake. Since then, Louise has contributed to Schwartzberg's work in many ways.

Жұмыс істейтін әлем тресі

2014 жылдың желтоқсанында Шварцберг «Жұмыс істейтін әлем трастын» құрды, оның басты мақсаты – өзінің соңғы кітабындағы көптеген жаһандық басқару ұсыныстарын тарату және насихаттау, сондай-ақ оның қайтысынан кейін де осы жұмысты жалғастыру мүмкіндігін қамтамасыз ету. Траст кітапты араб, қытай, француз, неміс, жапон, орыс және испан тілдеріне аудару бойынша келісімдер жасады, осы арқылы оның реформалық ұсыныстарын дүниежүзілік деңгейде талқылауға мүмкіндік берді. Әрбір аудармаға академиялық сипаты жоқ, қысқаша зерттеу және талқылау нұсқаулығы дайындалды. 2018 жылға дейін барлығы жапон тіліндегісінен басқасы жарық көрді. Траст жоғарыда аталған жобалардан өзге де көптеген жобаларды қолдады, олардың нәсібін барлық континенттегі адамдар көрді. Ол «Жұмыс істейтін әлемді құру» конференциясы (Миннесота университеті, 2015), «Қауіпсіздік Кеңесі реформасы жөніндегі семинар» (БҰҰ шіркеу орталығы, Нью-Йорк, 2016) және «Тұрақты бейбітшілік пен даму құралы ретінде Ұлттар Достастығы» (Брисбен, Австралия, 2018) сияқты маңызды конференцияларды демеушілік етті. Сонымен қатар, ол конференцияларды және реформаны қолдау үшін, ортақ көзқарастағы ұйымдарға (мысалы, Дүниежүзілік федералистік қозғалыс, Берлиндегі «Шекарасыз демократия», Брюссельдегі Біріккен Ұлттар Ұйымының Конституциялық зерттеулер орталығы) айтарлықтай қаржылай көмек көрсетті, Италиядағы Вентотен семинарына және Мексика қаласындағы БҰҰ моделі бағдарламасына жастардың қатысуына жол жүруіне көмектесті. Бұдан өзге, БҰҰ құрылғанының 75 жылдығын мерекелеуге орай, Бас Ассамблея қолдауымен маңызды реформа процесін бастау мақсатындағы «БҰҰ 2020» бастамасын қаржыландыруда басты рөл атқарады. Сондай-ақ, траст Миннеаполистегі Аугсбург университетінде жыл сайын өткізілетін беделді Нобель бейбіт сыйлығы форумымен бірлесіп, 2025 жылға дейін «Жұмыс істейтін әлем» лекциялық циклын ұйымдастырды. Шварцберг өзінің жеке кітап жинағын және оның мұрасын кеңейту үшін қаражатты Аугсбург университетіне сыйлады. Трастты басқаруды ерекше тиімді Нэнси Данлави негізінен жүзеге асырады, ол 2017 жылдың желтоқсанында директорлық міндетін алды, ал Шварцберг бұл кезде директор эмеритус атағын ресми түрде қабылдады. Шварцберг өте бай және мағыналы өмір сүрді. Ол өмірін әлемдік азамат ретінде, сөзбен де, іспен де өткізуге тырысты. Ол үлкен жобаларды іске асыруға дайын екенін және олардың көптегенін тәуелсіз немесе командалық жұмыспен сәтті аяқтауға қабілетті екенін көрсетті. Ол ғылыми еңбектерінің қатаңдығы, жаңалығы және әлеуметтік құндылығы үшін танылды. Ол жаһандық басқаруды жақсартуға бағытталған егжей-тежейлі және іске асырылатын ұсыныстарды жасады, бұл процестер бейбіт және эволюциялық болуын қалайды. Ол адамдардың қателіктерге бейім екенін және утопияға қол жеткізу мүмкін емес екенін түсінеді. Бірақ жұмыс істейтін әлемге қол жеткізуге болады. Ол өзінің және «Жұмыс істейтін әлем трастының» жұмысы осы мақсатқа елеулі үлес қосады және басқаларды да осы мақсатқа жету үшін күреске қосылуға шақырады деп үміттенеді.

In December 2014, Schwartzberg established The Workable World Trust, the principal purpose of which is to disseminate and promote the many global governance proposals in his most recent book, with provision to carry on that work after his demise. The trust has negotiated translations of the book into Arabic, Chinese, French, German, Japanese, Russian and Spanish, thereby facilitating virtually worldwide discussion of its reform recommendations. Additionally a much shorter, less academic Study and Discussion Guide has been prepared for each translation. All but the Japanese have already been published as of 2018. The trust has supported many projects in addition to those noted above, with beneficiaries in every continent. It has sponsored major conferences, such as the “Creating a Workable World” conference (University of Minnesota, 2015), the “Seminar on Security Council Reform” (UN Church Center, New York, 2016), and the “Commonwealth of Nations as a Vehicle for Sustainable Peace & Development” conference (Brisbane, Australia, 2018). It has also contributed substantial funds in support of conferences and reform advocacy by like minded groups (e. g. The World Federalist Movement, the Berlin based Democracy Without Borders, the Brussels based Center for United Nations Constitutional Research), and provided travel support for youth participation at the Ventotene Seminar in Italy and a Model UN program in Mexico City. It is also the principal financial backer of the “UN2020” initiative for a General Assembly backed effort to institute a major reform process to mark the 75th anniversary of the UN's founding. The trust has also endowed a Workable World lecture series through the year 2025 in conjunction with the prestigious Nobel Peace Prize Forum, held each year at Augsburg University in Minneapolis. Further, Schwartzberg has bequeathed to Augsburg his personal global governance book collection, along with a fund for the enlargement of his bequest. Management of the trust is shared mainly with the extraordinarily efficient Nancy Dunlavy, who took over the directorship in December 2017, when Schwartzberg formally assumed the title of director emeritus. Schwartzberg has had a remarkably rich and rewarding life. He has sought to lead that life as a World Citizen, in both word and deed. He has demonstrated his willingness to tackle big projects and his ability to bring many of them to successful conclusions, at times independently and at times as part of a team. He has been recognized for the rigor, originality, and social value of his scholarship. He has put forward detailed and practicable proposals for improving global governance through peaceful evolutionary processes. He recognizes that humans are fallible and that utopia is not attainable. But a workable world is. He hopes that his work and that of the Workable Word Trust – which will outlive him – will contribute significantly toward the achievement of that goal and encourage others to join in the struggle to bring it to fruition.