Үнді ұлттық конгресі 1885 ж. құрылды. Негізгі мақсаты – білімді үндістер арасында саяси диалог құру, Британ империясымен әрекеттесу. Тарихы, негіздейтін тұлғалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1885 жылы Бомбей қаласында елдің түкпір-түкпірінен келген 72 өкіл жиналғанда Үндістан Ұлттық Конгресі құрылды. Көрнекті делегаттардың ішінде Дадабхай Наороджи, Сурендранатх Банерджи, Бадруддин Тьябжи, Ферозешах Мехта, В.С. Банерджи, С. Рамасвами Мудалиар, С. Субрамания Айер және Ромеш Чундер Датт есімдері болды. Ағылшын Алан Октавиан Хьюм, бұрынғы британдық мемлекеттік қызметкер, Үндістан Ұлттық Конгресінің негізін қалаушылардың бірі еді.
none
The Indian National Congress was established when 72 representatives from all over the country met at Bombay in 1885. Prominent delegates included Dadabhai Naoroji, Surendranath Banerjee, Badruddin Tyabji, Pherozeshah Mehta, W. C. Banerjee, S. Ramaswami Mudaliar, S. Subramania Iyer, and Romesh Chunder Dutt. The Englishman Allan Octavian Hume, a former British civil servant, was one of the founding members of the Indian National Congress.
Құрылуы және алғашқы күндер (1885-1905)
Британдық-индиялық азаматтық қызметтегі (БИЖ) зейнеткер офицері Алан Октавиан Хьюм білімді үндістер арасында азаматтық және саяси диалог үшін платформа құру мақсатында Үнді ұлттық конгресін құрды. 1857 жылғы Үндістан көтерілісінен кейін Үндістанды басқару құқығы Шығыс Индия компаниясынан Британ империясына ауыстырылды. Британдық Радж, немесе жай ғана Радж деп аталатын Британ үстемдігіндегі Үндістан, ағылшын тілінде білім алған үндістердің көмегімен Үндістанды басқаруын қолдауға және ақтауға тырысты. Бұл үндістер ағылшын мәдениетімен және саяси ой-пікірлерімен жақсы таныс және оларға жақын болды. Қызығы, Конгрестің өсуіне және сақталуына, әсіресе 19 ғасырдағы британдық үстемдік дәуірінде, британдық биліктің қолдауы және ағылшын тілінде білім алған үндістер мен англо-үндістердің өсуі себеп болды. Хьюм ұйым құруға кірісті. Ол бастапқыда Калькутта университетінің таңдаулы түлектерімен байланыс жасады. 1883 жылғы хатында ол былай деп жазды: «Әрбір ұлт өзіне лайықты үкіметке ие болады. Егер сіздер, елдің ең білімді, таңдалған азаматтары, жеке құлшыныс пен өзімшілдіктен бас тартып, өзіңізге және еліңізге көбірек еркіндік, әділ басқару, өз істеріңізге қатысу үшін күреспесеңіздер, онда біз, сіздің достарыңыз, жаңылысқанбыз, ал қарсыластарымыз дұрыс. Лорд Рипонның сіздерге арналған асыл тілектері бекер болып шығады, сондай-ақ, қазіргі уақытта прогресске үміт жоқ, және Үндістан қазіргідей үкіметке ие болуға лайық емес». 1885 жылдың мамырында Хьюм вице-корольдің келісімін алып, үкіметке байланысты және үнді қоғамдық пікірін білдіру платформасы ретінде әрекет ететін «Үнді ұлттық одағын» құрды. 12 қазанда Хьюм және білімді үндістер тобы «Ұлыбритания мен Ирландияның сайлаушыларына Үндістан халқының үндеуі» атты құжатты жариялады. Бұл құжатта 1885 жылғы Ұлыбритания парламенті сайлауында Ауғанстандағы британдық әскери науқандарына қаржы жинау үшін Үндістанға салық салуға қарсы және Үндістандағы заңнамалық реформаларды қолдаушы кандидаттарға дауыс беруге шақырылды. Алайда, бұл үндеу сәтсіз аяқталды және көптеген үндістер оны «жағымсыз жағдай, бірақ олар өз күресін жеке жүргізуі керек екенін түсінуге жеткізді» деп қабылдады. 1885 жылдың 28 желтоқсанында Үнді ұлттық конгресі Бомбей қаласындағы Гокулдас Тежпал Санскрит колледжінде 72 делегаттың қатысуымен құрылды. Хьюм Бас хатшы болып тағайындалды, ал Калькуттадан келген Вомеш Чундер Боннерджи президент болып сайланды.
Retired British Indian Civil Service (ICS) officer Allan Octavian Hume founded the Indian National Congress in order to form a platform for civil and political dialogue among educated Indians. After the Indian Rebellion of 1857, control of India was transferred from the East India Company to the British Empire. British controlled India, known as the British Raj, or just the Raj, worked to try to support and justify its governance of India with the aid of English educated Indians, who tended to be more familiar with and friendly to British culture and political thinking. Ironically, a few of the reasons that the Congress grew and survived, particularly in the 19th century era of undisputed British dominance or hegemony, was through the patronage of British authorities and the rising class of Indians and Anglo Indians educated in the English language based British tradition. Hume embarked on an endeavor to get an organization started. He began by reaching out to selected alumni of the University of Calcutta. In an 1883 letter, he wrote that, "Every nation secures precisely as good a Government as it merits. If you, the picked men, the most highly educated of the nation, cannot, scorning personal ease and selfish objects, make a resolute struggle to secure greater freedom for yourselves and your country, a more impartial administration, a larger share in the management of your own affairs, then we, your friends, are wrong and our adversaries right, then are Lord Ripon's noble aspirations for your good fruitless and visionary, then, at present at any rate all hopes of progress are at an end[,] and India truly neither desires nor deserves any better Government than she enjoys." In May 1885, Hume secured the viceroy's approval to create an "Indian National Union", which would be affiliated with the government and act as a platform to voice Indian public opinion. Hume and a group of educated Indians came together on 12 October and published "An Appeal from the People of India to the Electors of Great Britain and Ireland" which asked British voters in the 1885 British general election to support candidates sympathetic to the positions of Indians. These included opposition to taxation of India to finance British campaigns in Afghanistan, and support for legislative reform in India. The appeal however, was a failure, and was interpreted by many Indians as "a rude shock, but a true realization that they had to fight their battles alone." On 28 December 1885, the Indian National Congress was founded at Gokuldas Tejpal Sanskrit College in Bombay, with 72 delegates in attendance. Hume assumed office as the General Secretary, and Womesh Chunder Bonnerjee of Calcutta was elected president.
Мұсылманның жауабы
Көптеген мұсылман қауымдарының басшылары, мысалы, танымал педагог Сайед Ахмед Хан, Конгресске теріс қарады, себебі оның мүшелерінің көп бөлігі индустардан тұрды. Индуизм қауымы мен діни басшылары да Конгрессті еуропалық мәдени шабуылды қолдайтын күш деп санап, қарсы болды. Үндістан халқының көпшілігі оның құрылғаны туралы білмеді немесе қызығушылық танытпады, өйткені Конгресс кедейлік, денсаулық сақтаудың нашарлығы, әлеуметтік құлдырау және британ үкіметінің халықтың мүдделерін елемеуі сияқты мәселелерді шешуге тырыспады. Конгресс сияқты ұйымдар элиталық, білімді және бай адамдардың институты ретінде қабылданатын. Бал Гангадар Тилак – свараджды ұлттың тағдыры деп қабылдаған алғашқы үнді ұлтшылдарының бірі. Тилак Үндістандағы британдық отаршылдық білім беру жүйесіне қарсы болды, ол Үндістанның мәдениетін, тарихын және құндылықтарын жоққа шығарып, қорлап, үнді мәдениетін кемсірткенін ойлады. Ол ұлтшылдардың сөз бостандығына шектеу қойылғанына және қарапайым үндістердің өз елінің ісіне қатысу мүмкіндігінің болмауына наразы болды. Осы себептерге байланысты ол свараджды жалғыз және табиғи шешім деп санады: барлық британдық нәрселерден бас тарту, бұл үнді экономикасын экономикалық қанаудан қорғайды және біртіндеп Үндістанның тәуелсіздігіне жеткізеді. Оны Бипин Чандра Пал, Лала Ладжпат Рай, Ауробиндо Гош, В.О. Чидамбарам Пиллай сияқты жаңадан көзге түсіп келе жатқан қоғам қайраткерлері қолдады. Олардың ықпалымен Үндістанның төрт ірі аймағы – Мадрас, Бомбей, Бенгал және Пенджаб, халықтың талаптарын қалыптастырып, үнді ұлтшылдығын күшейтті. Гопал Кришна Гокхале, Ферозеша Мехта және Дадабхай Наорожи бастаған умеренделер келіссөздер мен саяси диалог жүргізуді қатыстырды. Гокхале Тилакты зорлық-зомбылық пен тәртіпсіздікке шақыратыны үшін сынады. 1906 жылғы съезде халық мүшелері болмағандықтан Тилак пен оның жақтастары партиядан кетуге мәжбүр болды. Тилақтың тұтқындалуымен үнділік қарсылықтың барлық үміті күйреп қалды. Конгресс халықтың сенімін жоғалтты. 1906 жылы мұсылмандар «Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы» құрды, Конгрессті үнді мұсылмандары үшін жарамсыз деп есептеді. 1916 жылы Бал Гангадар Тилак пен Мұхаммед Әли Джиннаның күш-жігерінің нәтижесінде Конгресс Лакхнау сессиясында қайта бірікті. Тилак өз көзқарасын жұмсартты және енді британдықтармен саяси диалог жүргізуге дайын болды. Ол, жас Мұхаммед Әли Джинна мен Энни Бесантпен бірге, үнділіктердің өз елдерінің ісіне қатысуын қамтамасыз ету мақсатында «Үй билігі қозғалысын» бастады – бұл свараджға дейінгі қадам болды. Империя шеңберінде доминион мәртебесіне қол жеткізу үшін «Бүкіл Үндістандық үй билігі лигасы» құрылды.
Many Muslim community leaders, like the prominent educationalist Syed Ahmed Khan, viewed the Congress negatively, owing to its membership being dominated by Hindus. Hindu community and religious leaders were also averse, seeing the Congress as supportive of European cultural invasion. The ordinary people of India were not informed of or concerned about its existence on the whole, for Congress never attempted to address the issues of poverty, lack of health care, social oppression, and the prejudiced negligence of the people's concerns by the British government. The perception of bodies like the Congress was that of an elitist, then educated and wealthy people's institution. Bal Gangadhar Tilak was among the first Indian nationalists to embrace swaraj as the destiny of the nation. Tilak deeply opposed the British colonial education system in India which he thought ignored and defamed India's culture, history, and values, defying and disgracing the Indian culture. He resented the denial of freedom of expression for nationalists and the lack of any voice or role for ordinary Indians in the affairs of their nation. For these reasons, he considered swaraj as the natural and only solution: the abandonment of all things British, which would protect the Indian economy from economic exploitation and gradually lead to eventual Indian independence. He was backed by rising public leaders like Bipin Chandra Pal and Lala Lajpat Rai, Aurobindo Ghose, V. O. Chidambaram Pillai who held the same point of view. Under them, India's four great states – Madras, Bombay, Bengal, and Punjab region shaped the demand of the people and India's nationalism. The moderates, led by Gopal Krishna Gokhale, Pherozeshah Mehta, and Dadabhai Naoroji, held firm to calls for negotiations and political dialogue. Gokhale criticized Tilak for encouraging acts of violence and disorder. The Congress of 1906 did not have public membership, and thus Tilak and his supporters were forced to leave the party. With Tilak's arrest, all hopes for an Indian offensive were stalled. The Congress lost credit with the people. Muslims formed the All India Muslim League in 1906, considering the Congress as completely unsuitable for Indian Muslims. The divided Congress re united in the pivotal Lucknow session in 1916, with the efforts of Bal Gangadhar Tilak and Muhammad Ali Jinnah. Tilak had considerably moderated his views and now favoured political dialogue with the British. He, along with the young Muhammad Ali Jinnah and Mrs. Annie Besant launched the Home Rule Movement to put forth Indian demands for Home Rule – Indian participation in the affairs of their own country – a precursor to Swaraj. The All India Home Rule League was formed to demand dominion status within the Empire.
Шампар мен Кеда
Мохандас Карамчанд Ганди, кейін Махатма Ганди деп кеңінен танылды, Чампаран мен Кхедада британдықтарды жеңіп, Үндістанға азаттық күресіндегі алғашқы жеңісін сыйлады. Үндістан Ұлттық Конгресі осы қозғалысты қолдады; үндістер осы ұйымның тиімділігіне сенім артты, британдықтарды осы ұйым арқылы жеңуге болатынын түсінді, және бүкіл елден миллиондаған жас Конгресс қатарына қосылды.
Mohandas Karamchand Gandhi, who later on became more popular as Mahatma Gandhi, had success in defeating the British in Champaran and Kheda, giving India its first victory in the struggle for freedom. Then Indian National Congress had supported that movement; Indians gained confidence in the working of that organization that the British could be thwarted through that organization, and millions of young people from across the country flooded into Congress membership.
Жан үшін шайқас
Саяси көшбасшылардың толық бір тобы Гандимен келіспеді. Бипин Чандра Пал, Мұхаммед Әли Джинна, Энни Бесант, Бал Гангадар Тилак барлығы азаматтық мойынсұнбау идеясын сынады. Бірақ Гандиді халық және үнді ұлтшылдарының жаңа буыны қолдады. 1918, 1919 және 1920 жылдары өткен бірнеше мәжілістерде ескі және жаңа буын арасындағы белгілі және маңызды пікірталастар болды. Ганди және оның жас жақтастары Конгресс мүшелерін британдық үкімге тікелей қарсы күресуге құлшыныс пен энергиямен шақырып, жігерлендірді. Мохандас К. Гандидің Үндістан Ұлттық Конгресінің президенті болып сайлануымен партияның болашағы үшін болған күрес жеңіліске ұшырады және Үндістанның тағдырына жаңа жол салынды. Мотилал Неру, Лала Ладжпат Раи және басқа да белгілі тұлғалар Гандиді қолдады, себебі Тилак пен Гокхале сияқты халықты жетекке ала алатындарына көздері жетпеді. Осылайша, енді елге жол көрсету толығымен Гандидің Конгресіне байланысты болды.
A whole class of political leaders disagreed with Gandhi. Bipin Chandra Pal, Muhammad Ali Jinnah, Annie Besant, Bal Gangadhar Tilak all criticized the idea of civil disobedience. But Gandhi had the backing of the people and a whole new generation of Indian nationalists. In a series of sessions in 1918, 1919 and 1920, where the old and the new generations clashed in famous and important debates, Gandhi and his young supporters imbued the Congress rank and file with passion and energy to combat British rule directly. With the election of Mohandas K. Gandhi to the presidency of the Indian National Congress, the battle of the party's soul was won, and a new path to India's destiny was forged. Motilal Nehru, Lala Lajpat Rai and some other stalwarts backed Gandhi as they were not sure that they can lead the people like Tilak and Gokhale. Thus it was now entirely up to Gandhi's Congress to show the way for the nation.
Махатма Ганди дәуірі
Ганди 1919 жылдан 1948 жылға дейін Үндістанның тәуелсіздік күресіне жетекшілік етті. Сондықтан бұл кезең Үндістан тарихында Ганди дәуірі деп белгілі. Осы кезеңде Махатма Ганди Үндістан Ұлттық Конгресіне басымдық етіп, ол Конгресс Үндістанның тәуелсіздік күресінің алдында тұрды. Ганди 1915 жылы Үндістан Ұлттық Конгресіне қосылып, 1923 жылы одан шықты.
Gandhiji dominated the Indian freedom struggle from 1919 to 1948. That is why this period is known as the Gandhian era in Indian history. During this time, Mahatma Gandhi dominated the Indian National Congress, which in turn was at the forefront of the Indian freedom struggle. Gandhi joined in 1915 and left the Indian National Congress in 1923.
Билікке көтерілу (1937-1942)
1935 жылғы Үндістан Үкіметі туралы заңға сәйкес, Конгресс алғаш рет 1937 жылғы провинциялық сайлауларда саяси билікті сезінді. Ол өте табысты өнер көрсетіп, сайлау өткізілген он бір провинцияның сегізінде билікке келді. Оның ішкі ұйымы саяси көзқарастар мен идеологиялардың алуан түрлілігінің арқасында дамыды. Назар толық тәуелсіздікке ғана берілгендіктен, елдің болашақ басқаруы туралы қызығушылық пен теориялық ойларға да ауысты. Алайда, вице-король Лорд Линлитгоу халық сайлаған өкілдермен ақылдаспай-ақ, Үндістанды Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысушы деп жариялағанда, Конгресс министрліктері отставкаға шықты. Субхас Чандра Бостың радикалдық жақтастары, социализм мен белсенді революцияға сенушілер, Бостың 1938 жылы Конгресс төрағасы болып сайлануымен партиялық сатыда көтерілді.
Under the Government of India Act 1935, the Congress first tasted political power in the provincial elections of 1937. It performed extraordinarily well, coming to power in eight of the eleven provinces where elections were held. Its internal organization bloomed in the diversity of political attitudes and ideologies. The focus would change slightly from the single minded devotion to complete independence, to also entertaining excitement and theorizing about the future governance of the nation. However, when the Viceroy Lord Linlithgow declared India a belligerent in World War II without any consultation with the elected representatives of the people, the Congress ministries resigned. The radical followers of Subhas Chandra Bose, believers in socialism and active revolution would ascend in the hierarchy with Bose's 1938 election to the Congress presidency.
Дәстүршілдер
Бір көзқарас бойынша, дәстүрлі көзқарас, саяси мағынада емес, Сардар Валлабхай Пател, Раджендра Прасад, Ц. Раджагопалачари, Прушоттам Дас Тандон, Хан Абдул Гаффар Хан және Маулана Азад сияқты конгресс мүшелерінде көрініс берді, олар Гандидің серіктестері мен ізбасарлары болды. Олардың үкіметке қарсы күрестерге жетекшілік ету арқылы қол жеткізген ұйымдық күші даусыз болды және 1939 жылғы сайлауда жеңіске жеткеніне қарамастан, Бос ұлттық лидерлер арасындағы сенімсіздік салдарынан Конгресс төрағалығынан бас тартты. Бірақ бір жыл бұрын, 1938 жылғы сайлауда Бос Гандидің қолдауымен сайланды. 1939 жылы Бостың екінші мерзімге сайлануы туралы пікір таласы туды. Ганди Бостан гөрі Жавахарлал Неруді артық көретін, ол бұрын екінші мерзімге сайланған болатын. Бостың өзінің айырмашылықтары зорлықсыздыққа қарағанда революциялық әдістерге берілуіне қатысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік-Шығыс Азияда Ұлттық Армиясын құрғанда, ол Гандидің есімін атады және оны Ұлттың Әкесі деп жариялады. Тек Үндістанның, Азияның немесе Маулана Азад пен Хан Абдул Гаффар Хан жағдайында Ислам цивилизациясының ежелгі мұрасына ғана сүйенгендерін айту дұрыс емес. Олар, Закир Хусайн және Э.В. Арянаякам сияқты педагогтармен бірге, білім берудің оқушыларға өз қолдарымен нәрселер жасауға және өзін-өзі қамтамасыз ететін дағдыларды үйренуге мүмкіндік беру керек деп сенді. Бұл әдіс Египеттің кейбір аймақтарында да қолданылды. (Реджинальд Рейнольдстің "Африкалықтардан сақ болыңыз" еңбегін қараңыз). Закир Хусайн кейбір еуропалық педагогтардан шабыттанды және Гандидің қолдауымен бұл тәсілді Үндістанның тәуелсіздік қозғалысы енгізген Негізгі Білім беру әдісімен үйлестіре алды. Олар болашақ мемлекет үшін білім беру жүйесінің, экономиканың және әлеуметтік әділеттің моделі жергілікті талаптарға сәйкес болуы керек деп ойлады. Көпшілігі Батыс әсерінің артықшылықтарына және социализмнің әлеуметтік-экономикалық теңдігіне ашық болғанымен, ешқандай модельмен шектелуге қарсы болды.
According to one approach, the traditionalist point of view, though not in a political sense, was represented in Congressmen like Sardar Vallabhbhai Patel, Rajendra Prasad, C. Rajagopalachari, Purushottam Das Tandon, Khan Abdul Ghaffar Khan and Maulana Azad, who were also associates and followers of Gandhi. Their organizational strength, achieved through leading the clashes with the government, was undisputed and proven when despite winning the 1939 election, Bose resigned from the Congress presidency because of the lack of confidence he enjoyed amongst national leaders. A year earlier, in the 1938 election, however, Bose had been elected with the support of Gandhi. Differences arose in 1939 on whether Bose should have a second term. Jawaharlal Nehru, who Gandhi had always preferred to Bose, had had a second term earlier. Bose's own differences centred on the place to be accorded to non violent as against revolutionary methods. When he set up his Indian National Army in South east Asia during the Second World War, he invoked Gandhi's name and hailed him as the Father of The Nation. It would be wrong to suggest that the so called traditionalist leaders looked merely to the ancient heritage of Indian, Asian or, in the case of Maulana Azad and Khan Abdul Ghaffar Khan, Islamic civilization for inspiration. They believed, along with educationists like Zakir Husain and E W Aryanayakam, that education should be imparted in a manner that enables the learners also to be able to make things with their own hands and learn skills that would make them self supporting. This method of education was also adopted in some areas in Egypt. (See Reginald Reynolds, Beware of Africans). Zakir Husain was inspired by some European educationists and was able, with Gandhi's support, to dovetail this approach to the one favoured by the Basic Education method introduced by the Indian freedom movement. They believed that the education system, economy and social justice model for a future nation should be designed to suit the specific local requirements. While most were open to the benefits of Western influences and the socio economic egalitarianism of socialism, they were opposed to being defined by either model.
Соңғы шайқастар
Конгресс аясындағы соңғы маңызды эпизодтар тәуелсіздікке қадам жасайтын соңғы кезең мен елдің дін негізінде бөлінуіне байланысты болды.
The last important episodes in the Congress involved the final step to independence, and the division of the country on the basis of religions.
Үндістаннан кету
Тамил Надудан шыққан көрнекті лидер Чакраварти Раджагопалачари британдық соғысқа қолдау көрсетуді белсенді түрде жақтау үшін Конгресс партиясынан кетті. Бұл 1942 жылы басталды.
Chakravarthi Rajagopalachari, the prominent leader from Tamil Nadu resigned from the Congress to actively advocate supporting the British war effort. It was started in 1942.
Үндістан Ұлттық Армиясының сынақтары
1946 жылы АХА соттары кезінде Конгресс АХА қорғаныс комитетінің құрылуына көмектесті, ол Азад Хинд үкіметінің әскерлерінің ісін күшпен қорғады. Комитет АХА-ның қорғаныс командасы құрылғанын жариялады және сол кездегі белгілі заңгерлерді, оның ішінде Бхулабхай Десай, Асаф Али және Джавахарлал Неруді қамтыды. 1942 жылдың 8 тамызында «Үндістанды тастап кету» заңы қабылданды.
During the INA trials of 1946, the Congress helped to form the INA Defence Committee, which forcefully defended the case of the soldiers of the Azad Hind government. The committee declared the formation of the Congress' defence team for the INA and included famous lawyers of the time, including Bhulabhai Desai, Asaf Ali, and Jawaharlal Nehru. QUIT INDIA BILL passed on 8 Aug 1942.
Үндістанның әскери флоты көтерілісі
Кейбір Конгресс мүшелері бастапқыда Үндістан Корольдік теңіз күштерінің бүлігін басқарган теңізшілерді қолдаған. Бірақ бүлік сәтсіз аяқталғандықтан, шешуші сәтте олар қолдауын кері тартып алды.
Some members of the Congress initially supported the sailors who led the Royal Indian Navy Mutiny. However, they withdrew support at the critical juncture, as the mutiny failed.
Үндістанның бөлінуі
Конгресс ішінде Хан Абдул Ғаффар Хан, Сайфуддин Китчлев, доктор Хан Сахиб және Пакистанның құрамына енбекке тиіс провинциялардан шыққан конгресс мүшелері Бөлінуге қарсылық танытты. Үндістандық ислам ғалымы Маулана Азад қағида бойынша бөлінуге қарсы болды, бірақ ұлттық жетекшілікке кедергі келтіргісі келмеді; үнді тарапында қалуды ұсынды.
Within the Congress, the Partition was opposed by Khan Abdul Ghaffar Khan, Saifuddin Kitchlew, Dr. Khan Sahib and Congressmen from the provinces that would inevitably become parts of Pakistan. Maulana Azad, an Indian Islamic scholar, opposed partition in principle, but did not wish to impede the national leadership; preferred to stay with Indian side.
Конституция
Конгресс пен Конституция талқылауларында Конгресс ұстанымы кіріктірушілік пен либерализммен сипатталды. Үкімет Раджға адал және либералды болған бірнеше белгілі үндістерді маңызды лауазымдарға тағайындады және Үндістанды басқаруға және ұлтшылдық қозғалыстарды басуға Раджға көмектескен үнді мемлекеттік қызметкерлеріне ешқандай жаза шараларын қолданбады. Конгресс басымдығымен құрылған Ассамблея Конституция жобасын дайындау комитетінің төрағасы ретінде Конгресске қатысты сыншы болған Б.Р. Амбедкарды бекітті. Хинду Махасабхасының жетекшісі Сыма Прасад Мукерджи өнеркәсіп министрі болды. Конгресс өзінің негізгі уәделерін орындап, каста, дін немесе жыныс бойынша кемсітушілік пен теңсіздікті қылмыстық жазалайтын Конституцияны қабылдады. Бастауыш білім алу құқығы болып бекітілді, ал Конгресс үкіметтері заминдар жүйесін жойды, ең төменгі жалақы мөлшерін белгіледі және ереуілге шығуға және кәсіби одақтар құруға рұқсат берді.
In the Assembly and Constitution debates, the Congress attitude was marked by inclusiveness and liberalism. The Government appointed some prominent Indians who were Raj loyalists and liberals to important offices, and did not adopt any punitive control over the Indian civil servants who had aided the Raj in its governance of India and suppression of nationalist activities. A Congress dominated Assembly adopted B. R. Ambedkar, a fierce Congress critic as the chairman of the Constitution draft committee. Syama Prasad Mookerjee, a Hindu Mahasabha leader became the Minister for Industry. The Congress stood firm on its fundamental promises and delivered a Constitution that abolished untouchability and discrimination based on caste, religion or gender. Primary education was made a right, and Congress governments made the zamindar system illegal, created minimum wages and authorized the right to strike and form labor unions.
Басшылықтың өзгеруі
1947 жылы Конгресс президентігі Живатрам Крипаланиға өтті, ол Гандидің ардагері және Нехру мен Пателдің одақтасы болды. Үндістанның екі жетекшісі бейтараптық танытып, 1947, 1948 және 1949 жылдарғы президенттік сайыстардың сайланған жеңімпазын толық қолдады. Дегенмен, 1950 жылғы сайыста Нехру мен оның социалистік қанаты арасында тартыс басталып, Патель мен Конгресс дәстүршілдері арасында дау туды. Нехру индустар мен мұсылмандар қарым-қатынасына қатысты «проблемалық» көзқарастары бар индустарды жаңғыртушы деп санайтын Перушоттам Дас Тандонның кандидатурасына қарсы күшті лобби жасады. Нехру Тандонға қарсы Крипаланиді ашық қолдады, бірақ бұл мәселеде Пателге құрмет көрсетпеді. Пателдің үндемейтін қолдауымен (әсіресе Пателдің туған штаты Гуджаратта, Пателдің еңбегінің арқасында Крипалани бір дауыс та алмады) Тандон шарапатты жарысқа қатысты, ал Нехру отставкаға кететінін мәлімдеді. Пателдің көндіруімен Нехру отставкаға кетпеді. Алайда, 1950 жылы Пателдің қайтысымен тепе-теңдік Нехрудің пайдасына өзгерді. Крипалани, С. Раджагопалачари және Тандон шеттетілді, ал Конгресс партиясының сайлаудағы сәттілігі енді тек Нехрудың басшылығы мен танымалдығына байланысты болды. 1952 жылғы сайлаудағы үлкен жеңісімен Конгресс Үндістанның басты саяси партиясына айналды.
In 1947, the Congress presidency passed upon Jivatram Kripalani, a veteran Gandhian and ally of both Nehru and Patel. India's duumvirate expressed neutrality and full support to the elected winner of the 1947, 1948 and 1949 presidential races. However, a tug of war began between Nehru and his socialist wing, and Patel and Congress traditionalists broke out in 1950's race. Nehru lobbied intensely to oppose the candidacy of Purushottam Das Tandon, whom he perceived as a Hindu revivalist with "problematic" views on Hindu Muslim relations. Nehru openly backed Kripalani to oppose Tandon, but neglected courtesy to Patel upon the question. With Patel's tacit support (especially in Patel's home state of Gujarat, where due to Patel's work, Kripalani received not one vote) Tandon won a tight contest, and Nehru threatened to resign. With Patel's convincing, Nehru did not quit. However, with Patel's death in 1950, the balance shifted permanently in Nehru's favor. Kripalani, C. Rajagopalachari and Tandon were marginalized, and the Congress Party's election fortunes began depending solely on Nehru's leadership and popularity. With the 1952 election sweep, the Congress became India's main political party.
Нехру мен Шастри дәуірі (1952-1966 жж.)
1951 жылдан 1964 жылы қайтыс болғанға дейін Джавахарлал Неру партияның басты басшысы болды. Конгресс 1951–52, 1957 және 1962 жылдардағы жалпы сайлауларда үлкен жеңіске жетіп билікке келді. Нехру өкілеттігі кезінде импортты алмастыру индустрияландыру саясатын жүзеге асырды және мемлекеттік сектор мен жеке сектордің қатар өмір суретін аралас экономиканы жақтады. Оның пікірінше, негізгі және ауыр өнеркәсіптерді құру – Үндістан экономикасының дамуы мен жаңғыруының алғы шарты болды. Салқын соғыс кезінде бейтараптық саясаты Нехруға Шығыс және Батыс блогынан Үндістанның өнеркәсіптік базасын құруға қажетті қаржылық және техникалық қолдау көрсетуге мүмкіндік берді. Ол билікте болған кезеңде Нехруға төрт рет қастандық жасалды. Өміріне жасалған алғашқы қастан 1947 жылы Солтүстік-Батыс шекаралық провинциясына сапар барысында болды. Екіншісі – 1955 жылы Махараштрада пышақ ұстаған қаңғыбас тартқыштан келді. Үшіншісі 1956 жылы Бомбей қаласында орын алды. Төртіншісі – 1961 жылы Махараштрадағы теміржолға бомба қоюға жасалған сәтсіз әрекет болды. Осыған дейін ол тоғыз жыл Мадрас штатының бас министрі болған. Камарадж сондай-ақ Конгресс ішіндегі оңшыл көшбасшылар тобы – «синдикаттың» мүшесі болды. 1963 жылы 1962 жылғы Үнді-қытай соғысындағы жеңілістен кейін Конгресс танымалдылығын жоғалтты. Партияны қайта жандандыру мақсатында Камарадж Нехруға Камарадж жоспарын ұсынды, ол алты Конгресс бас министрін (оның ішінде өзі де) және алты аға министрді партиялық жұмысқа көшу үшін отставкаға кетуге шақырды. 1964 жылы Нехру аорталық диссекциядан қайтыс болды, бұл партияның болашағы туралы көптеген сұрақтар тудырды. Нехрудың қайтысынан кейін Гүлзарилал Нанда 1964 жылдың 27 мамырында Конгресс партиясының жаңа парламенттік көшбасшысы сайланатынша премьер-министр болып тағайындалды. Нехрудан кейін кім жетекші болады деген мәселеде Мораржи Десай мен Лал Бахадур Шастридің арасында күрес болды. Ақырында Шастри келесі парламенттік көшбасшы, демек премьер-министр болып сайланды. Камарадж Лал Бахадур Шастринің Мораржи Десайдан жеңіске жетуіне көмектескендігі үшін «патша жасаушы» деп есептелді. Премьер-министр ретінде Шастри Нехрудің Министрлер кеңесінің көп бөлігін сақтап қалды; Т. Т. Кришнамахари Үндістанның қаржы министрі, ал Яшвантрао Чаван қорғаныс министрі болып қалды. Шастри Сваран Сингхті сыртқы істер министрінің орнына тағайындады. Шастри Жавахарлал Нерудің қызы және партияның бұрынғы президенті Индира Гандиді Ақпарат және хабар тарату министрі етіп тағайындады. Гүлзарилал Нанда Ішкі істер министрі қызметін жалғастырды. Премьер-министр ретінде Шастри Нехрудің бейтараптық саясатын жалғастырды, бірақ Кеңес Одағымен жақын қарым-қатынас орнатты. 1962 жылғы Қытай-Үнді соғысынан кейін және Қытай мен Пәкістан арасындағы әскери байланыстардың құрылуынан кейін Шастридің үкіметі Үндістанның қарулы күштерінің қорғаныс бюджетін кеңейтті. Ол сонымен қатар сүт өндірісі мен жеткізуді арттыру мақсатында Ұлттық сүт дамыту кеңесін құрды – «Ақ революцияны» іске қосты. 1965 жылы Мадраста индуистерге қарсы қозғалыс Шастринің кезінде болды. 1965 жылғы Үнді-Пәкістан соғысында жеңіске жеткеннен кейін Шастри ұлттық батыр атанды. Оның «Жай жаван, жәй кисан» («Жай солдат, хай шаруа») деген ұраны соғыс кезінде кеңінен танымал болды. 1966 жылдың 11 қаңтарында, Ташкент декларациясына қол қойғаннан кейін бір күн өткен соң, Шастри Ташкентте жүрек талмасынан қайтыс болды, бірақ оның өліміне байланысты мән-жайлар әлі де құпия болып табылады. Шастридің қайтысынан кейін Конгресс Мораржи Десайдан гөрі Индира Гандини партия басшысы етіп сайлады. Бұл нәтижеге қол жеткізуде К. Камараджтың да үлесі зор болды. Партияның болашағына қатысты Конгресс басшылығы арасындағы келіспеушіліктер Орисса Жана Конгресі, Бангла Конгресі, Уткал Конгресі және Бхаратия Кранти Дал сияқты бірнеше жаңа партиялардың құрылуына әкелді.
From 1951 until his death in 1964, Jawaharlal Nehru was the paramount leader of the party. Congress gained power in landslide victories in the general elections of 1951–52, 1957, and 1962. During his tenure, Nehru implemented policies based on import substitution industrialisation, and advocated a mixed economy where the government controlled public sector co existed with the private sector. He believed the establishment of basic and heavy industries was fundamental to the development and modernisation of the Indian economy. The policy of non alignment during the Cold War meant Nehru received financial and technical support from both the Eastern and Western Blocs to build India's industrial base from nothing. During his period in office, there were four known assassination attempts on Nehru. The first attempt on his life was during partition in 1947 while he was visiting the North West Frontier Province in a car. The second was by a knife wielding rickshaw puller in Maharashtra in 1955. A third attempt happened in Bombay in 1956. The fourth was a failed bombing attempt on railway tracks in Maharashtra in 1961. Prior to that, he had been the chief minister of Madras state for nine years. Kamaraj had also been a member of "the syndicate", a group of right wing leaders within Congress. In 1963 the Congress lost popularity following the defeat in the Indo Chinese war of 1962. To revitalise the party, Kamaraj proposed the Kamaraj Plan to Nehru that encouraged six Congress chief ministers (including himself) and six senior cabinet ministers to resign to take up party work. In 1964, Nehru died because of an aortic dissection, raising questions about the party's future. Following the death of Nehru, Gulzarilal Nanda was appointed as the interim Prime Minister on 27 May 1964, pending the election of a new parliamentary leader of the Congress party who would then become Prime Minister. During the leadership contest to succeed Nehru, the preference was between Morarji Desai and Lal Bahadur Shashtri. Eventually, Shashtri was selected as the next parliamentary leader thus the Prime Minister. Kamaraj was widely credited as the "kingmaker" in for ensuring the victory of Lal Bahadur Shastri over Morarji Desai. As prime minister, Shastri retained most of members of Nehru's Council of Ministers; T. T. Krishnamachari was retained as Finance Minister of India, as was Defence Minister Yashwantrao Chavan. Shastri appointed Swaran Singh to succeed him as External Affairs Minister. Shastri appointed Indira Gandhi, Jawaharlal Nehru's daughter and former party president, Minister of Information and Broadcasting. Gulzarilal Nanda continued as the Minister of Home Affairs. As Prime Minister, Shastri continued Nehru's policy of non alignment, but built closer relations with the Soviet Union. In the aftermath of the Sino Indian War of 1962, and the formation of military ties between China and Pakistan, Shastri's government expanded the defence budget of India's armed forces. He also promoted the White Revolution—a national campaign to increase the production and supply of milk by creating the National Dairy Development Board. The Madras anti Hindi agitation of 1965 occurred during Shastri's tenure. Shastri became a national hero following victory in the Indo Pakistani War of 1965. His slogan, "Jai Jawan Jai Kisan" ("Hail the soldier, Hail the farmer"), became very popular during the war. On 11 January 1966, a day after signing the Tashkent Declaration, Shastri died in Tashkent, reportedly of a heart attack; but the circumstances of his death remain mysterious. After Shastri's death, Congress elected Indira Gandhi as leader over Morarji Desai. Once again, K. Kamaraj was instrumental in achieving this result. The differences among the top leadership of the Congress regarding the future of the party during resulted in the formation of several breakaway parties such as Orissa Jana Congress, Bangla Congress, Utkal Congress, and, Bharatiya Kranti Dal.
Индира дәуірі (1966-1984)
1967 жылы Үндістанның 1967 жылғы жалпы сайлауындағы нашар көрсеткіштен кейін Индира Ганди саяси сол қанатқа қарай бет бұрды. 1969 жылдың ортасында ол партияның жетекші тұлғаларымен бірнеше мәселе бойынша дауласты. Атап айтқанда, Үндістан президенті лауазымына ресми кандидат Нилам Санжива Редди емес, тәуелсіз кандидат В.В. Гириді қолдауы және Гандидің Үндістандағы 14 ірі банкты күрт ұлттандыруы. Кейін сол жылы Конгресс партиясының президенті С. Нижалингаппа оны тәртіпсіздік үшін партиядан шығарды. Оған жауап ретінде Ганди INC-нің өз фракциясын құрды, ол Конгресс (R) деп те белгілі болды. Алғашқы партия кейін Үндістан Ұлттық Конгресі (O) деп аталды. Оның негізгі басшылары – Камрадж, Морарджи Десай, Нижалингаппа және С.К. Патил, олар консервативті бағытты ұстанып тұрды. Бөлініс Самиукт Видхаяк Далдың біріккен оппозициясы Үндістанның солтүстік аймағындағы бірнеше штаттарды бақылауға алған кезде орын алды. Индира Ганди партияға халықтың қолдауын ұйымдастыру үшін популистік саясатты қолдануды көздеді. Жалпы Үндістан Конгресі Комитетінде 705 мүшесінің 446-сы Индираның жағына өтті. Бұл үндістер арасында Индираның Конгресі – нағыз Конгресс (INC R) деген сенімді күшейтті. «Ескі Конгресс» партия символын – жұмсақ тіркелген екі бұқаны сақтап қалды, ал Индираның жаңа фракциясына Сайлау комиссиясы партияның сайлау символы ретінде сиыр мен баласын берді. 1971 жылы өткен парламенттік сайлауда Ганди басқарған Конгресс (R) кедейлікті жою (Гариби Хатао) сияқты прогрессивті саясат негізінде үлкен жеңіске жетті. 1971 жылғы сайлаулардан бұрын Конгресс (R) саясатында княздық штаттардың бұрынғы билеушілеріне берілетін жеке қоржынды жою және 1969 жылы Үндістанның 14 ірі банкін ұлттандыру ұсыныстары болды. 1969 жылы Индира Ганди үкіметі жеке қоржынды жоюға және атақтарды ресми тануға тырысқанда сәтсіз аяқталды. Осы мақсатта Конституцияға түзетулер енгізу туралы заң жобасы Лок Сабхада қабылданды, бірақ ол Раджья Сабхада қажетті үштен екі көпшілікті ала алмады. Алайда 1971 жылы Үндістан Конституциясына 26-шы түзету енгізілгеннен кейін жеке қоржын жойылды. 1962 жылғы Қытай-Үнді соғысының салдарынан Үндістанда үлкен бюджет тапшылығы туындады, мемлекеттік қазынасы бос қалды, инфляция өсті және валюталық резервтер азайды. 1962 жылғы қысқа соғыс экономикадағы әлсіздіктерді көрсетті және қорғаныс өнеркәсібі мен Үндістан армиясына назар аударды. Үкімет үшін үшінші бесжылдық жоспарды (1961-1966 жж.) қаржыландыру үшін жеткілікті қаражат болмады. Партияның аға мүшесі Субхадра Джоши жеке банктерді ұлттандыруды талап ететін ресми емес ұсыныс жасады, бұл ұлттандыру даму үшін қаражаттарды жинақтауға көмектеседі деді. 1969 жылдың шілдесінде Индира Ганди жарлық арқылы 14 ірі жеке банктерді ұлттандырды. 1971 жылы ұлттандыруды қолдайтын науқанмен қайта сайланғаннан кейін Индира Ганди көмір, болат, мыс, мұнай өңдеу, мақта мата және сақтандыру салаларын ұлттандырды. Басты себеп – жұмыс орындарын сақтау және ұйымдасқан еңбекшілердің мүдделерін қорғау. Алайда Ганди отставкаға кету туралы талаптарды қабылдамады және Жоғарғы Сотқа шағымдану жоспарларын жариялады. Тәртіпсіздік пен заңсыздық күшейгеніне жауап ретінде Ганди үкіметі Конституцияның 352-бабына сәйкес президент Фахруддин Али Ахметке Төтенше жағдай жариялауды ұсынды. Он тоғыз айлық Төтенше жағдай кезінде Гандидің сайланбаған кіші ұлы және саяси мұрагері Санжай Ганди мен оның жақын серіктестері тарапынан кеңінен қысым көрсетілді және билікті теріс пайдаланды. 1975 жылдың 25 маусымында жарияланған Төтенше жағдай 1977 жылдың 21 наурызында ресми түрде аяқталды. Барлық саяси тұтқындар босатылып, Лок Сабхаға жаңа сайлаулар жарияланды. Наурыз айында өткен парламенттік сайлауда Индираға қарсы оппозициялық партиялардың «Джаната» одағы Конгресске қарсы үлкен жеңіске жетіп, Конгресстің 153 мандатына қарсы 295 орынға ие болды. Ганди өзінің мандатын «Джаната» партиясынан келген Радж Нарайнға жоғалтты. 1978 жылдың 2 қаңтарында ол және оның жақтастары бөлініп, «Конгресс (I)» деп белгілі жаңа оппозициялық партия құрды – «I» әрпі Индираны білдірді. Келесі жылы оның жаңа партиясы заң шығарушы органның жеткілікті мүшелерін тартты, ол ресми оппозицияға айналды. 1978 жылдың қарашасында Ганди парламенттік мандатын қайта иеленді. 1980 жылдың қаңтарында «Конгресс (I)» партиясының үлкен жеңісінен кейін ол қайтадан премьер-министр болып сайланды. Ұлттық сайлау комиссиясы 1984 жылғы жалпы сайлауда «Конгресс (I)» партиясын нағыз Үндістан Ұлттық Конгресі деп жариялады. Алайда «I» белгісі 1996 жылға дейін алынбады. 1983 жылы Бхиндранвал қарулы жақтастарымен Амритсар қаласындағы Алтын ғибадатханаға барып, қару-жарақ жинауға кірісті. 1984 жылдың маусым айында бірнеше сәтсіз келіссөздерден кейін Ганди Үндістан армиясына Алтын ғибадатханаға басып кіріп, кешенді бақылауға алуға және Бхиндранвал мен оның қарулы жақтастарын алып кетуге бұйрық берді. Бұл оқиға «Көк Жұлдыз» операциясы деп белгілі болды. 1984 жылдың 31 қазанында Гандидің екі күзетшісі Сатвант Сингх және Беант Сингх премьер-министр резиденциясының бағында «Көк Жұлдыз» операциясын санкциялағандығына жауап ретінде оны қызметтік қаруларымен атқылады. Оның қазасы 1984 жылғы антисікх қырғынына әкеп соқты, оның салдарынан 3000-17000 адам қаза тапты.
In 1967, following a poor performance in the 1967 Indian general election, Indira Gandhi started moving toward the political left. In mid 1969, she was involved in a dispute with senior party leaders on several issues. Notably — Her support for the independent candidate, V. V. Giri, rather than the official Congress party candidate, Neelam Sanjiva Reddy, for the vacant post of the president of India and Gandhi's abrupt nationalisation of the 14 biggest banks in India. Later in the year, the Congress party president, S. Nijalingappa, expelled her from the party for indiscipline. Mrs. Gandhi as a counter move launched her own faction of the INC. It was also known as Congress (R). The original party then came to be known as Indian National Congress (O). Its principal leaders were Kamraj, Morarji Desai, Nijalingappa and S. K. Patil who stood for a more right wing agenda. The split occurred when a united opposition under the banner of Samyukt Vidhayak Dal, won control over several states in the Hindi Belt. Indira Gandhi, on the other side, wanted to use a populist agenda in order to mobilise popular support for the party. In the All India Congress Committee, 446 of its 705 members walked over to Indira's side. This created a belief among Indians that Indira's Congress was the Real Congress (INC R). The "Old Congress" retained the party symbol of a pair of bullocks carrying a yoke while Indira's breakaway faction was given a new symbol of a cow with a suckling calf by the Election Commission as the party election symbol. In the mid term parliamentary elections held in 1971, the Gandhi led Congress (R) won a landslide victory on a platform of progressive policies such as the elimination of poverty (Garibi Hatao). The policies of the Congress (R) under Gandhi before the 1971 elections included proposals to abolish the Privy Purse to former rulers of the Princely states, and the 1969 nationalisation of India's 14 largest banks. The 1969 attempt by Indira Gandhi government to abolish privy purse and the official recognition of the titles did not meet with success. The constitutional Amendment bill to this effect was passed in Lok Sabha, but it failed to get the required two thirds majority in the Rajya Sabha. However, in 1971, with the passage of the Twenty sixth Amendment to the Constitution of India, the privy purses were abolished. Due to Sino Indian War 1962, India faced a huge budgetary deficit resulting in its treasury being almost empty, high inflation, and dwindling forex reserves. The brief War of 1962 exposed weaknesses in the economy and shifted the focus towards the defence industry and the Indian Army. The government found itself short of resources to fund the Third Plan (1961–1966). Subhadra Joshi a senior party member, proposed a non official resolution asking for the nationalisation of private banks stating that nationalisation would help in mobilising resources for development. In July 1969, Indira Gandhi through the ordinance nationalised fourteen major private banks. After being re elected in 1971 on a campaign that endorsed nationalisation, Indira Gandhi went on to nationalise the coal, steel, copper, refining, cotton textiles and insurance industries. The main reason was to protect employment and the interest of the organised labour. However, Gandhi rejected calls to resign and announced plans to appeal to the Supreme Court. In response to increasing disorder and lawlessness, Gandhi's ministry recommended that President Fakhruddin Ali Ahmed declare a State of Emergency, based on the provisions of Article 352 of the Constitution. During the nineteen month emergency, widespread oppression and abuse of power by Gandhi's unelected younger son and political heir Sanjay Gandhi and his close associates occurred. Implemented on 25 June 1975, the Emergency officially ended on 21 March 1977. All political prisoners were released and fresh elections for the Lok Sabha were called. In parliamentary elections held in March, the Janata alliance of anti Indira opposition parties won a landslide victory over Congress, winning 295 seats in the Lok Sabha against Congress' 153. Gandhi lost her seat to her Janata opponent Raj Narain. On 2 January 1978, she and her followers seceded and formed a new opposition party, popularly called Congress (I)—the "I" signifying Indira. During the next year, her new party attracted enough members of the legislature to become the official opposition. In November 1978, Gandhi regained a parliamentary seat. In January 1980, following a landslide victory for Congress (I), she was again elected prime minister. The national election commission declared Congress (I) to be the real Indian National Congress for the 1984 general election. However, the designation I was dropped only in 1996. In 1983, Bhindranwale with his armed followers headquartered themselves in the Golden Temple in Amritsar and started accumulating weapons. In June 1984, after several futile negotiations, Gandhi ordered the Indian Army to enter the Golden Temple to establish control over the complex and remove Bhindranwale and his armed followers. This event is known as Operation Blue Star. On 31 October 1984, two of Gandhi's bodyguards, Satwant Singh and Beant Singh, shot her with their service weapons in the garden of the prime minister's residence in response to her authorisation of Operation Blue Star. Her assassination prompted the 1984 anti Sikh riots, during which 3,000–17,000 people were killed.
Ражив Ганди мен Рау дәуірі (1984-1998)
1984 жылы Индира Гандидің ұлы Ражив Ганди Конгресс партиясының номиналды басшысы болды, ал оның қазасынан кейін премьер-министрлік қызметін атқарды. Желтоқсан айында ол Конгрессті үлкен жеңіске жеткізді, нәтижесінде заң шығарушы органға 401 орын бөлді. Оның үкіметі мемлекеттік бюрократияны реформалау және ел экономикасын либералдау шараларын қабылдады. Ражив Гандидің Пәнджәп және Кашмирдегі сепаратистік қозғалыстарды тоқтатуға жасаған тырысыстары күтпеген салдарға әкелді. Оның үкіметі бірнеше қаржылық дауларға қатысқаннан кейін оның басшылығы тиімсіз бола бастады. Ганди партия мүшелерімен кеңесіп, асығыс шешімдерден аулақ болатын, жайлы мінезді адам ретінде танылды. "Бофорс" ісі оның адал саясаткер ретіндегі беделін түсірді, бірақ 2004 жылы ол пара алу айыптарынан ақталды. 21 мамыр 1991 жылы Ганди Тамил жолбарыстарымен байланысы бар әйел әкелген гүлдерге жасырылған бомбадан қаза тапты. Ол Тамил Надуда болашақ парламенттік сайлауларға үгіт жүргізіп жатқан кезде оқиға орын алды. 1998 жылы Үндістан соты Гандиді өлтіруге қатысқан 26 адамды кінәлі деп тапты. Шри-Ланкадан шыққан тамил содырлары мен олардың үндістандық одақтастары Гандиге кек қайтаруды көздеді, себебі 1987 жылы Шри-Ланкаға бейбіт келісімді сақтауға көмектесу үшін жіберген үнді әскерлері тамил содырларымен шайқасқан. Ражив Гандиден кейін 1991 жылдың маусымында премьер-министр болып сайланған П. В. Нарасимха Рао партия басшысы болды. Оның премьер-министрлікке тағайындалуы саяси маңызға ие болды, өйткені ол Оңтүстік Үндістаннан осы лауазымға тағайындалған алғашқы адам еді. Сайлаудан кейін ол азшылық үкіметін құрды. Рао 1991 жылы сайлауға қатыспады, бірақ премьер-министр болып сайланғаннан кейін Андхра-Прадеш штатындағы Нандиалдан қосымша сайлауда жеңіске жетті. Оның басшылығымен елде маңызды экономикалық өзгерістер орын алды және Үндістанның ұлттық қауіпсіздігіне қатысты бірнеше оқиғалар болды. Рао өнеркәсіп саласын басқарды және сауда және өнеркәсіп министрлігінің қарамағына кіретін лицензиялық жүйені жоюға жеке жауапты болды. Ол көбінесе "Үндістан экономикалық реформаларының әкесі" деп аталады. Болашақ премьер-министрлер Атал Бихари Важпаи мен Манмохан Сингх Рао үкіметі бастаған экономикалық реформа саясатын жалғастырды. Рао лицензиялық жүйені жоюды жеделдетіп, бұрынғы үкіметтердің социалистік саясатын кері бұрды. Ол тарихи экономикалық өзгерістерді бастау үшін Манмохан Сингхті өзінің қаржы министрі етіп тағайындады. Раоның мандатымен Сингх Үндістанның жаһандану реформаларын іске қосты, бұл Үндістанның экономикалық құлдырауының алдын алу үшін Халықаралық валюта қорының (ХВҚ) саясатын енгізуді қамтыды. 1996 жылға қарай партияның беделі сыбайлас жемқорлық туралы айыптамаларға байланысты төмендеді, ал сол жылы өткен сайлауда Конгресс партиясы Лок Сабада 140 орынға дейін қысқарды, бұл оның сол кезге дейінгі ең төмен көрсеткіші еді. Рао премьер-министр қызметінен, ал қыркүйек айында партия президенті қызметінен кетті. Оның орнын партияның бірінші брахман емес басшысы Ситарам Кесри басты. Рао мен Кесри билік еткен кезеңде екі көшбасшы Конгресс партиясының жұмыс комитеттеріне және партия президенттері лауазымына ішкі сайлаулар өткізді.
In 1984, Indira Gandhi's son Rajiv Gandhi became nominal head of Congress, and went on to become prime minister upon her assassination. In December, he led Congress to a landslide victory, where it secured 401 seats in the legislature. His administration took measures to reform the government bureaucracy and liberalise the country's economy. Rajiv Gandhi's attempts to discourage separatist movements in Punjab and Kashmir backfired. After his government became embroiled in several financial scandals, his leadership became increasingly ineffectual. Gandhi was regarded as a non abrasive person who consulted other party members and refrained from hasty decisions. The Bofors scandal damaged his reputation as an honest politician, but he was posthumously cleared of bribery allegations in 2004. On 21 May 1991, Gandhi was killed by a bomb concealed in a basket of flowers carried by a woman associated with the Tamil Tigers. He was campaigning in Tamil Nadu for upcoming parliamentary elections. In 1998, an Indian court convicted 26 people in the conspiracy to assassinate Gandhi. The conspirators, who consisted of Tamil militants from Sri Lanka and their Indian allies, had sought revenge against Gandhi because the Indian troops he sent to Sri Lanka in 1987 to help enforce a peace accord there had fought with Tamil Militant guerrillas. Rajiv Gandhi was succeeded as party leader by P. V. Narasimha Rao, who was elected prime minister in June 1991. His rise to the prime ministership was politically significant because he was the first holder of the office from South India. After the election, he formed minority government. Rao himself not contested elections in 1991, but after he was sworn in a prime minister, he won in a by election from Nandyal in Andhra Pradesh. His administration oversaw major economic change and experienced several home incidents that affected India's national security. Rao, who held the Industries portfolio, was personally responsible for the dismantling of the Licence Raj, which came under the purview of the Ministry of Commerce and Industry. He is often called the "father of Indian economic reforms". Future prime ministers Atal Bihari Vajpayee and Manmohan Singh continued the economic reform policies begun by Rao's government. Rao accelerated the dismantling of the Licence Raj, reversing the socialist policies of previous governments. He employed Manmohan Singh as his finance minister to begin a historic economic change. With Rao's mandate, Singh launched India's globalisation reforms that involved implementing International Monetary Fund (IMF) policies to prevent India's impending economic collapse. By 1996, the party's image was suffering from allegations of corruption, and in elections that year, Congress was reduced to 140 seats, its lowest number in the Lok Sabha to that point. Rao later resigned as prime minister and, in September, as party president. He was succeeded as president by Sitaram Kesri, the party's first non Brahmin leader. During the tenure of both Rao and Kesri, the two leaders conducted internal elections to the Congress working committees and their own posts as party presidents.
INC (1998 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
1998 жылғы жалпы сайлауда Конгресс партиясы Лок Сабхада 141 орынға ие болды, ол олардың сол кезге дейінгі ең төмен көрсеткіші еді. Алдағы сайлауда партияның беделін арттыру және нәтижелерін жақсарту мақсатында Конгресс жетекшілері Раджив Гандидің жесірі Соня Гандини партия басшылығына шақырды. Ол бұрын партия ісіне белсенді түрде араласу туралы ұсыныстарды қабылдамай, саясаттан қалысқан болатын. Партия басшысы болып сайланғаннан кейін, оның итальяндық тегіне қарсылық білдірген партияның бір бөлігі жарылып, Шарад Павар басқаратын Ұлттық Конгресс партиясын (ҰКП) құрды. Соня Ганди партия президенті болған алғашқы жылдары партияны жаңғыртуға күш салды; оның шетелде тууы және саяси салауаттылығының жетіспеуі үнемі сынға ұшырады. 1999 жылы Ұлттық Демократиялық Альянс (ҰДА) үкіметі тағайындаған мерзімінен бұрынғы сайлауда Конгресс партиясының көрсеткіші тағы да төмендеп, 114 орынға дейін түсті.
The 1998 general elections saw Congress win 141 seats in the Lok Sabha, its lowest tally until then. To boost its popularity and improve its performance in the forthcoming election, Congress leaders urged Sonia Gandhi, Rajiv Gandhi's widow, to assume leadership of the party. She had previously declined offers to become actively involved in party affairs and had stayed away from politics. After her election as party leader, a section of the party that objected to the choice because of her Italian ethnicity broke away and formed the Nationalist Congress Party (NCP), led by Sharad Pawar. Sonia Gandhi struggled to revive the party in her early years as its president; she was under continuous scrutiny for her foreign birth and lack of political acumen. In the snap elections called by the National Democratic Alliance (NDA) government in 1999, Congress' tally further plummeted to just 114 seats.
УПА үкіметтері (2004-2014)
2004 жылғы жалпы сайлауда Конгресс аймақтық партиялармен, соның ішінде НКП және Дравида Мунетра Каджагаммен одақ құрды. Партияның науқаны әлеуметтік интеграцияға және қарапайым халықтың әл-ауқатын жақсартуға баса назар аударды – бұл идеологияны Ганди өзі Конгресс президенті кезінде қолдаған болатын. «Congress ka haath, aam aadmi ke saath» («Конгресс пен қарапайым адам қол ұстасып») деген ұран НДА-ның «Үндістан жарқырап тұр» науқанына қарсы қойылды. Конгресс басқаратын Біріккен прогрессивті одақ (UPA) жаңа парламентте 222 орын жеңіп алып, НДА-ны айқын артықшылықпен жеңді. Коммунистік фронттың қолдауымен Конгресс көпшілікті қамтып, жаңа үкімет құрды. Партия ішінде зор қолдауға қарамастан, Ганди премьер-министр лауазымын қабылдамай, оның орнына Манмохан Сингхті тағайындады. Ол партия президенті қызметін сақтап, Ұлттық кеңесшілер кеңесін (ҰКК) басқарды. Өкіметтің алғашқы мерзімінде УПА бірнеше әлеуметтік реформалар қабылдады. Олардың ішінде жұмыспен қамтуға кепілдік беру туралы заң, Ақпарат алу туралы заң және Білім алу құқығы туралы заң бар. ҰКК, сондай-ақ үкіметті сырттан қолдаған Солшыл фронт, мұндай заңнаманы итеріп шығарушы күш ретінде қарастырылды. Солшыл фронт АҚШ-Үндістан азаматтық ядролық келісіміне қатысты келіспеушіліктерге байланысты үкіметке қолдау көрсетуден бас тартты. Парламентте 62 орынды жоғалтқанына қарамастан, үкімет одан кейін өткен сенімсіздік дауысынан өтті. Ұлттық парламент сайлауында (Лок Сабха) Конгресс 207 орын жеңіп алды, бұл 1991 жылдан бергі кез келген партияның ең жоғары көрсеткіші болды. Жалпы алғанда, УПА 262 орын жеңіп, екінші рет үкімет құруға мүмкіндік алды. Бірінші УПА үкіметінің әлеуметтік саясаты және БЖП-ның бөлінуге ұйытқылық жасайтыны жеңіске үлкен үлес қосты.
For the 2004 general election, Congress forged alliances with regional parties including the NCP and the Dravida Munnetra Kazhagam. The party's campaign emphasised social inclusion and the welfare of the common massesan ideology that Gandhi herself endorsed for Congress during her presidencywith slogans such as Congress ka haath, aam aadmi ke saath ("Congress hand in hand with the common man"), contrasting with the NDA's "India Shining" campaign. The Congress led United Progressive Alliance (UPA) won 222 seats in the new parliament, defeating the NDA by a substantial margin. With the subsequent support of the communist front, Congress won a majority and formed a new government. Despite massive support from within the party, Gandhi declined the post of prime minister, choosing to appoint Manmohan Singh instead. She remained as party president and headed the National Advisory Council (NAC). During its first term in office, the UPA government passed several social reform bills. These included an employment guarantee bill, the Right to Information Act, and a right to education act. The NAC, as well as the Left Front that supported the government from the outside, were widely seen as being the driving force behind such legislation. The Left Front withdrew its support of the government over disagreements about the U. S.–India Civil Nuclear Agreement. Despite the effective loss of 62 seats in parliament, the government survived the trust vote that followed. In the Lok Sabha elections held soon after, Congress won 207 seats, the highest tally of any party since 1991. The UPA as a whole won 262, enabling it to form a government for the second time. The social welfare policies of the first UPA government, and the perceived divisiveness of the BJP, are broadly credited with the victory.
Ұлттық деңгейдегі жеңілістер (2014 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
2014 жылғы Лок Саба сайлауына қарай партия көпшілік қолдауын жоғалтты, негізінен бірнеше жыл бойы елдегі нашар экономикалық жағдайларға байланысты және 2G спектр ісі мен Үндістан көмірін бөлу туралы афераға қатысты үкімет қызметкерлеріне қатысты сыбайлас жемқорлық туралы бірқатар айыптауларға наразылық білдірді. Конгресс 44 орынға ие болды, ал БЖДП мен оның одақтастары 336 орынға ие болды. Ұлттық сайлаудағы партияның ең нашар көрсеткіші тіркелді, дауыс үлесі алғаш рет 20 пайыздан төмен түсті. Нарендра Моди Сингхтің орнын басып, Ұлттық демократиялық одақтың басшысы ретінде премьер-министр болды. Соня Ганди 2017 жылғы желтоқсанда партия төрағасы лауазымынан зейнетке шықты, ол он тоғыз жыл қызмет етті. Оның орнын ұлы Рахул Ганди иеленді, ол 2017 жылғы президенттік сайлауда қарсылықсыз сайланды. Гандидің отставкасынан кейін партия басшылары оның орнына лайықты кандидатты іздеуді бастады. Конгресс жұмыс комитеті 10 тамызда жиналып, бұл мәселе бойынша соңғы шешім қабылдады және консенсус кандидатын таңдағанға дейін Соня Гандиді уақытша президент етіп алуды сұрайтын қаулы қабылдады. Адыр Ржан Чодхури – Лок Сабхадағы Оппозиция көшбасшысы. Гаурав Гогой – Лок Сабхадағы вице-лидер, Равнет Сингх Битту – партияның жетекшісі. Үміткерлердің анкеталық мәлімдемелерін талдау негізінде Ұлттық сайлауды бақылау (NEW) және Демократиялық реформалар қауымдастығы (ADR) жариялаған баяндамада 2014 жылдан бері партиядан ең көп саяси дезертирлік болғандығы көрсетілді. Баяндамаға сәйкес, 2014-2021 жылдар аралығында өткен сайлауларда 222 кандидат басқа партияға кетіп, 177 депутат пен заңгер партиядан шығып кетті. Бұл дезертирлік Аруначал Прадеш, Мадхья Прадеш, Гоа, Карнатака, Пудучерри (ОТ) және Манипурдағы үкіметтердің құлауына әкелді. 2022 жылдың қыркүйегінде партия Рахул Ганди басшылығымен Индияның оңтүстік ұшындағы Каньякумариден Кашмирдің солтүстік шекарасына дейін «Бхарат Джодо Ятра» атты жаяу жорығын бастады. Қазан айында жұмыс комитеті 2022 жылғы ҰКП президенттік сайлауын өткізді. Соня Ганди мен Рахул Ганди екеуі де сайлауға қатысудан бас тартты, ал Малликарджун Харге мен Шаши Тхарур негізгі үміткерлер ретінде танылды. Харге дауыс берудің 84,14% -ын жинап, 24 жыл ішінде Ганди емес алғашқы президент болды. 2023 жылдың шілдесінде Конгресс 25 саяси партиямен бірге 2024 жылғы жалпы сайлауда НДА үкіметіне қарсы тұру үшін «Үндістанның Ұлттық Даму және Біріктіру Альянсы» (I.N.D.I.A. альянсы) деп аталатын оппозициялық бірлік альянсын құрды. Альянсқа Тринмул Конгрессі, ААП, RJD, CPIM және DMK сияқты ірі ұлттық және өңірлік партиялар кіреді.
By the 2014 Lok Sabha elections, the party had lost much of its popular support, mainly because of several years of poor economic conditions in the country, and growing discontent over a series of corruption allegations involving government officials, including the 2G spectrum case and the Indian coal allocation scam. Congress won only 44 seats in the Lok Sabha, compared to the 336 of the BJP and its allies The UPA suffered heavy defeat, which was its worst ever performance in a national election with its vote share dipping below 20 per cent for the first time. Narendra Modi succeeded Singh as Prime Minister as the head of the National Democratic Alliance. Sonia Gandhi retired as party president in December 2017, having served for a record nineteen years. She was succeeded by her son Rahul Gandhi, who was elected unopposed in the 2017 INC presidential election. Following Gandhi's resignation, party leaders began deliberations for a suitable candidate to replace him. The Congress Working Committee met on 10 August to make a final decision on the matter and passed a resolution asking Sonia Gandhi to take over as interim president until a consensus candidate could be picked. Adhir Ranjan Chowdhury is the Leader of the Opposition in Lok Sabha. Gaurav Gogoi is deputy leader in Lok Sabha, Ravneet Singh Bittu is whip. Based on an analysis of the candidates' poll affidavits, a report by the National Election Watch (NEW) and the Association for Democratic Reforms (ADR) says that, the Congress has highest political defection since 2014. According to the report, a total of 222 electoral candidates have left the Congress to join other parties during polls held between 2014 and 2021, whereas 177 MPs and MLAs quit the party. Defection resulted loss of its established governments in Arunachal Pradesh, Madhya Pradesh, Goa, Karnataka, Puducherry (UT), and Manipur. In September 2022, the party launched the Bharat Jodo Yatra, a padayatra from the southern tip of India at Kanyakumari to the northernmost territory of Kashmir, led by Rahul Gandhi. In October, the working committee held the 2022 INC Presidential Election. Sonia Gandhi and Rahul Gandhi both declined to contest, and Mallikarjun Kharge and Shashi Tharoor emerged as the main contenders. Kharge secured 84.14% of the votes, becoming the first non Gandhi president in 24 years. In July 2023, the congress, along with 25 political parties made an opposition unity alliance named the Indian National Developmental Inclusive Alliance (known by its backronym as the I. N. D. I. A. alliance) for the 2024 general election against the NDA government. The alliance includes major national and regional parties such as the Trinamool Congress, AAP, RJD, CPIM, and DMK.