Кіріспе
Диазодинитрофенол (ДДНП) – алғашқы дайыздалған қосылыс болды; кейіннен бояулар мен жарылғыш заттар жасауға қолданылды. Ол таза күйде сары кристалдар түзеді; бірақ таза емес түрлерінің түсі қою сарыдан жасылға, тіпті қоңырға дейін өзгеруі мүмкін. Ол сірке қышқылында, ацетонда, тұнқы қышқылының жоғары концентрациясында, көптеген полярлық емес еріткіштерде ериді және суда аз еруге қабілетті. Оны жою үшін суық натрий гидроксидінің ерітіндісін пайдалануға болады. ДДНП суға батыру арқылы сезімталдығын төмендетуге болады, себебі ол қалыпты температурада суда реакцияға түспейді. Ол соққыға аз сезімтал, бірақ сынап фулминатынан күшті және қорғасын азидіге шамалас күшті. ДДНП-нің үйкеліске сезімталдығы сынап фулминаты мен қорғасын азидіне қарағанда әлдеқайда төмен. ДДНП басқа материалдармен бірге бастапқы қоспалар жасау үшін қолданылады, әсіресе жалынға немесе жылуға жоғары сезімталдық қажет болған жағдайларда. ДДНП көбінесе қозғалтқышқа арналған бастауыш құрылғыларында бастапқы жарылғыш зат ретінде қолданылады және "жасыл" немесе "улы емес" (қорғасынсыз) бастауыш жарылғыш құрамында қорғасын стифнатына балама ретінде қолданылады. Қорғасынсыз бастауыштар, қорғасынға негізделген бастауыштармен салыстырғанда нашар және біркелкі емес тұтандыру қабілетіне байланысты, қару-жарақтарда пайдалануға жарамсыз деп танылды.
Тарих
Диазодинитрофенол алғаш рет 1858 жылы неміс химигі Питер Грисс жасады. Ол алғашқы диазоқосылыстардың бірі болды және содан кейін ұзақ жылдар бойы бояулардың бастапқы материалы ретінде пайдаланылды. Грис 1859 жылы диазодинитрофенолдың қыздырғанда жарылатынын атап өткенімен, 1892 жылға дейін диазодинитрофенол жарылғыш зат ретінде алғаш рет қолданылмады. Ол кезде Вильгельм Уилл мен Фридрих Лензе, Германияның Шпандау қаласындағы Militär Versuchsamt (әскери зерттеу кеңсесі) неміс химиктері, азидтерді жарылғыш заттарды іске қосу үшін қолдану мүмкіндігін зерттеуге кірісті. Зерттеулер құпия түрде жүргізілді. Қайғылы оқиғадан кейін жұмыс тоқтатылды.
used as a starting material for dyes. Although Griess had mentioned in 1859 that diazodinitrophenol exploded upon heating, it was not until 1892 that diazodinitrophenol was first used as an explosive – when Wilhelm Will and Friedrich Lenze, German chemists at the Militär Versuchsamt (military research office) in Spandau, Germany, began to investigate azides as potential initiators of explosives. The research was conducted secretly. After a fatal accident, the work was discontinued.