Стивен У. Хэннок: Америкалық суретшінің ландшафттары мен өнері

Кіріспе

Американдық суретші (1951 жылы туған)

Стивен В. Ханнок (31 наурыз 1951 жылы туған) – американдық суретші, атмосфералық пейзаждарымен – су тасқан өзендер, түнгі суреттер мен кең көріністердің композицияларымен танымал. Ол сонымен қатар отбасы, достар немесе күнделікті өмірдегі оқиғаларға қатысты мәтіндік жазуларды шығармаларына енгізеді. Суретші өзінің ерекше техникасы арқылы бояудың қабаттарын матаға жағып, оларды қағазмен тегістеп, жаңа бояу қабаттарын жағып, қайта-қайта тегістеу арқылы ерекше жарқырақтылық құрады. Оның кейбір туындылары Гудзон мектебінен шабыттанған деп саналады.

Ерте өмір және білім

Ханнок мектептен кейінгі алғашқы сурет сабағын Дирфилд академиясында (ол жерде бітіруші курсты өткізді) алды. Кейін ол екі жыл Боудоин колледжінде оқыды, содан кейін Смит колледжінде сабақтарға қатысты. 1976 жылы Ханнок Боудоин және Смитте жасаған жұмыстары негізінде Гэмпшир колледжінің дипломын алды. Смит колледжінде оқып жүргенде Ханнок скульптор және гравюрашы Леонард Баскиннің назарына ілікті, ол жанында бірнеше жыл анатомиялық суреттер, ксилографиялар, мүсіндер және картиналар жасаумен айналысты. Сұхбатының бірінде Ханнок Баскиннің шәкірттігін былай сипаттады: "Мен Баскин үшін жеке жұмыс істеу үшін хоккейден бір маусымға рұқсат алдым, бірақ ешқашан қайтып бармадым", - деді Ханнок. "Көркем өнер күш алып, барлық назарымды қажет етті. Баскинмен жұмыс істеу – сол кездегі ең ұлы суретшілердің бірімен жеке-жеке жұмыс істеуге мүмкіндік берген, көзге көрінетін ең жақсы өнер мектебі болды". Смитте сабақ алу Ханнокты Элизабет Монганның, Смит колледжінде өнер тарихын оқытқан, және оның қарындасы Агнес Монганның, Гарвард университетіндегі Фогг өнер мұражайының директоры болған, ықпалына енгізді. Ханнок осы екеумен 25 жыл жұмыс істеді; ол 2000 жылғы "Оксбоу" картинасын, қазір Нью-Йорктегі Метрополитен мұражайында сақталып тұрғанын, осы қарындастарға арнады. Баскиннің шәкірттігін аяқтағаннан кейін Ханнок суретшілік мансабын бастау үшін Массачусетс штатының Нортгемптон қаласында тасталған зауытты тапты.

Кәсіби өмірінің алғашқы жылдары (1974-1984)

Леонард Баскинмен бірге оқып жүргенде, Ханнок фосфоресцентті бояулармен тәжірибе жасауға кірісті, қара шамда (black light) жарықтанғанда жарқырайтын үлкен, қиял жемісінен туған ландшафттар жасады. Бұл жарқыраған туралқылар жарқыраған киноэкрандарды имитациялауға бағытталған әрекет болды және суретшінің Смит колледжінің өнер мұражайында (ол онда жеке көрме өткізген ең жас суретші болды) және Массачусетс университетінің Көркемөнер орталығындағы алғашқы музейлік көрмелерінің негізіне айналды.

1984-2000 жылдар

1984 жылы Ханнок Массачусетс штатының Нортгемптон қаласынан Нью-Йорк қаласына көшіп келді, онда неоэкспрессионизм гүлденіп, тұжырымдамалық туындылар жасалып жатты. Бұл туындылар көз тартарлықтай, Ханноктың жасайтын пейзаждарынан мүлдем бөлек әлем сияқты көрінетін. Ханнок меценат Айрин Менен Хантерден алған гранттарға, сондай-ақ кездейсоқ жұмыстарға және модель ретіндегі сирек жұмыстарға арқа сүйеп, студиялық кеңістік пен азық-түлікке төледі. Ханноктың айтуынша, "Кімде-кім менің слайдтарыма көңіл бөлгенге дейін екі жыл өтті". 1988 жылдың желтоқсан айында Newsweek журналында Кэтлин МакГиганның "Ландшафтты өзгерту" атты мақаласы жарияланды. Бұл мақалада Ханнок, Апрель Горник және Марк Иннерст сияқты суретшілермен бірге "өзгертуші" пейзаж суретшілерінің бірі ретінде ерекше аталып, олардың тартымды туындылары "бірден таныс та, сонымен бірге жат сезім тудыратын" бір орынды бейнелейтіні айтылды. 1991 жылы мейрамхана иесі Дэнни Мейер және оның серіктесі, шеф-аспазы Том Количио Ханнокқа 1994 жылы ашылған Нью-Йорк қаласындағы Gramercy Tavern жобасының интерьерін безендеу үшін сәулетші Питер Бентелмен бірлесіп жұмыс істеу туралы ұсыныс жасады. Олардың жаңа идеясы – өнерді мейрамхана дизайнының ажырамас бөлігіне айналдыру, оны кейіннен қосымша элемент ретінде қарастырмау. Бүгінгі күнге дейін Ханнок команданың мейрамханалары үшін оннан астам картина жасады, соның ішінде Нью-Йорктегі Хадсон өзені жағасында орналасқан Colicchio and Sons мейрамханасы үшін Челси Хайлайнның үлкен полотносын салды. 1999 жылы Ханнок, фильмнің техникалық тобының қалған бөлігімен бірге "What Dreams May Come" фильмі үшін "Арнайы визуалды эффекттер" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. 1996 жылы Ханнок салған ондаған картина фильмнің "Суреттелген әлем" сахналарының негізін құрады. 2000 жылы Томас Коулдың "Оксбоу" (1836) туындысынан шабыттанған картиналар көрмесінде Ханноктың "Оксбоу: Шіркеуден кейін, Коулдан кейін, су тасқыны" (Матриархтар үшін су тасқыны өзені, E. & A. Mongan), "Жасыл шам" (2000) картиналары қойылды. Бұл картиналар Метрополитен өнер мұражайының тұрақты коллекциясында сақталады. Сондай-ақ Метрополитен өнер мұражайының тұрақты коллекциясында суретшінің 2007 жылы сатып алынған Фрэнк Мур және Дэн Ходермарскиге арналған Катерскиллл сарқырамасы картинасы бар. Бұл картинада коллаж элементтері мен жазбалар кездеседі. Сонымен қатар, Ханноктың туындылары Ұлттық өнер галереясы (Вашингтон, Колумбия округі), Смитсоновтың американдық өнер мұражайы (Вашингтон, Колумбия округі), Уитни американдық өнер мұражайы (Нью-Йорк, Нью-Йорк), Сан-Диего қазіргі заманғы өнер мұражайы (Сан-Диего, Калифорния) және Бостон көркем өнер мұражайы (Бостон, Массачусетс) сияқты коллекцияларда сақталған.

In 1984, Hannock moved from Northampton, Massachusetts to New York City where Neo Expressionism was in full swing and conceptual works which, at first glance, seemed a world apart from the landscapes Hannock was creating. Hannock relied on grants from patron Irene Mennen Hunter––along with odd jobs and occasional work as a fashion model––to pay for studio space and groceries. As Hannock says, "It took me two years before anyone would even look at my slides." In December, 1988, Newsweek featured an article by writer Cathleen McGuigan entitled, "Transforming the Landscape" in which––along with artists such as April Gornik and Mark Innerst––Hannock was spotlighted as one of the "maverick" landscape painters whose seductive works map "a place that feels at once familiar and strange." In 1991, restaurant owner Danny Meyer and his partner/chef Tom Colicchio approached Hannock with the idea that he work with architect Peter Bentel on the interior of their New York City project, Gramercy Tavern, which opened in 1994. Their novel idea was that, rather than an afterthought, art could be a fundamental part of the restaurant's design. To date, Hannock has created over a dozen paintings for the team's restaurants, including a huge canvas of the Chelsea Highline at Colicchio and Sons on the Hudson River in New York City. In 1999 Hannock, along with the rest of the film's technical crew, won an Academy Award for "Special Visual Effects" for the film, What Dreams May Come. Dozens of paintings Hannock began in 1996 were the foundation for the film's "Painted World" scenes. In 2000, an exhibition of paintings inspired by views of the Oxbow in the Connecticut River, subject of Thomas Cole's The Oxbow (1836), included Hannock's The Oxbow: After Church, After Cole, Flooded, (Flooded River for the Matriarchs, E. & A. Mongan), Green Light (2000) It is held in the permanent collection of the Metropolitan Museum of Art. Also part of the permanent collection at the Metropolitan Museum of Art, is the artist's painting Kaaterskill Falls for Frank Moore and Dan Hodermarsky, acquired in 2007. The painting includes collage elements and written words. In addition, Hannock's work is in such collections as the National Gallery of Art, Washington, D. C.; The Smithsonian American Art Museum, Washington, D. C.; the Whitney Museum of American Art, New York, N. Y.; the Museum of Contemporary Art, San Diego, CA; and the Museum of Fine Arts, Boston, MA.

Жеке өмір

Ханнок 2000 жылы сол кездегі PR директоры және ресторатор Дэнни Мейердің ассистенты Бриджет Уоткинске үйленді. Олардың қызы Джорджия сол жылдың маусым айында дүниеге келді. Төрт жыл өткен соң, 2004 жылдың қазан айында Ханнок әйелін жоғалтты, оның қайтысына жүкті кезінде анықталған ми ісігінен туындаған асқынулар себеп болды.

Жарияланымдар

Стивен Ханнок, Соңғы суреттер: Джейсон Розенфельд мәтінімен висталар, авторлық құқығы 2012, Marlborough Gallery, Inc. Стивен Ханнок, Джейсон Розенфельд, Марта Хоппин, Гаррет Уайт және Марк С. Тейлордың кіріспесімен. Жарық: Стивен Ханноктың суреттері, S. Лейн Фейсонның алды сөзі, Дункан Кристидің кіріспесі. 2000 жылы Chronicle Books баспасында жарық көрді. Стивен Ханнок; Mckenzie Fine Art, Inc. Нью-Йорк; Мишель Кохн галереясы; Лос-Анджелес; 2002; Джейсон Розенфельдтің мақаласы. Стивен Ханнок, Space & Time; Дейтон өнер институты, 1999; Расселл галереясы, Дирфилд академиясы, 1998; Хал Фишердің мақаласы. Шебер және шәкірт, Леонард Баскин мен Стивен Ханноктың таңдамалы туындылары; Гэмпшир колледжі кітапханасы галереясы, 1998; Хосея Баскиннің мақаласы. Стивен Ханнок; Джеймс Грэм және Ұлдары, Нью-Йорк, 1996 ж.; Хью М. Дэвис кіріспесі, Роберт Аткинстің каталогтағы мақаласы. Шіркеуден кейін, Коулдан кейін: Стивен Ханноктың Oxbow; Тимкен өнер мұражайы; 1995 ж.; Роберт Аткинстің мақаласы.