Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық мемлекет қайраткері және әскери қызметкер (1787–1828)
Argentine statesman and soldier (1787–1828)
Мануэль Доррего (11 маусым 1787 – 13 желтоқсан 1828) – аргентиналық мемлекет қайраткері және әскери қызметкер. Ол 1820 жылы Буэнос-Айрес губернаторы болды, ал 1827 жылдан 1828 жылға дейін қайтадан губернаторлық қызметін атқарды.
Manuel Dorrego (11 June 1787 – 13 December 1828) was an Argentine statesman and soldier. He was governor of Buenos Aires in 1820, and then again from 1827 to 1828.
Ерте өмір және білім
Дорего 1787 жылғы 11 маусымда Буэнос-Айресте португал саудагері Хосе Антонио до Рего мен Мария де ла Ассенсион Саластың отбасында дүниеге келді. 1803 жылы Сан-Карлос Корольдік колледжіне оқуға түсті, ал оқуын жалғастыру үшін Чили Бас капитандығындағы Сан-Фелипе Корольдік университетіне көшті. Ол 1810 жылы Чили Тәуелсіздік соғысының бастапқы қадамдарын қолдады, бұл испан отаршылдық билігінің жойылуына және Чилидің бірінші Үкіметтік хунтасының құрылуына әкелді.
Dorrego was born in Buenos Aires on 11 June 1787 to José Antonio do Rego, a Portuguese merchant, and to María de la Ascensión Salas. He enrolled in the Real Colegio de San Carlos in 1803, and moved to the Real Universidad de San Felipe in the Captaincy General of Chile to continue his studies. He supported the early steps of the Chilean War of Independence in 1810, which led to the removal of the Spanish colonial authorities and the establishment of the first Chilean Government Junta.
Мансап
Ол Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларына (қазіргі Аргентина) көшіп, Мануэль Белграно басқаратын Солтүстік армиясына қосылды. Ол Тукуман және Салта шайқастарында шайқасып, екеуінде де жарақаттанды. Белграно оны дуэль ұйымдастырғаны үшін жазалады. Осының салдарынан ол Солтүстік армиясының екі жеңіліске ұшыраған Вилькапухио және Айохума шайқастарына қатыспады, ал кейін Белграно Доррегоның қатыспамауына өкінді.
He moved to the United Provinces of the Río de la Plata (modern Argentina), and joined the Army of the North, under the command of Manuel Belgrano. He fought in the battles of Tucumán and Salta, being injured in both. He was sanctioned by Belgrano for promoting a duel. As a result, he did not take part in the battles of Vilcapugio and Ayohuma, two defeats of the Army of the North, and Belgrano regretted later the absence of Dorrego from them.
Қайту, уақытша губернатор, екінші қуғын
1819 жылы Пуэрредонның кеткеннен кейін Буэнос-Айреске оралды. Ол уақытша губернатор болып тағайындалды және Альвеар, Каррера және Эстанслао Лопес әскерлерімен күресті. Бірақ қалада оған қарсылық болды, губернаторлыққа тұрақты түрде Мартин Родригес тағайындалды. Ол қайта қуылды және Жоғарғы Перуға көшті. Китода Симон Боливармен кездесіп, континенттің барлығын алып федерацияға біріктіру туралы оның идеяларын қолдады.
He returned to Buenos Aires in 1819, following the departure of Pueyrredón. He was appointed as interim governor, and fought against the armies of Alvear, Carrera and Estanislao López. Still, he was resisted in the city, and the stable appointment as governor was given to Martín Rodríguez instead. He was banished again, and moved to Upper Peru. He met Simón Bolívar in Quito, and supported his ideas of unifying all the continent into a giant federation.
Екінші оралу және губернаторлық
Көп ұзамай Дорего Буэнос-Айреске оралып, 1826 жылғы Конституциялық Ассамблеяда Буэнос-Айрес заң шығару органында жұмыс істеді. Ол федералдық үкімет жүйесін ынталы түрде қолдады және шектеулі сайлау құқығын сынады. Бірақ 1826 жылғы Конституция күшті орталықтандырылған үкіметті және шектеулі сайлау құқығын бекітті. Дорего Аргентинаның бірінші президенті болып тағайындалған унитарист Бернардино Ривадавия үкіметіне қарсы шығып, "Эль Трибуно" газетінде сын-ескертпелерін жариялады. Барлық провинциялардың қарсылығына тап болған Ривадавия президенттік лауазымынан қанағаттанды, вице-президент Висенте Лопес и Планес те отставкаға шықты. Елде мемлекет басшысы болмағандықтан, заң шығару органы Дорегоны Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы етіп тағайындады. Ол кедейлерге көмек көрсету шараларын қабылдады, елдің федералдық құрылымын дамытуға көмектесті және Аргентина-Бразилия соғысын аяқтады.
Dorrego returned to Buenos Aires a short time afterwards and worked in the legislature of Buenos Aires in the 1826 Constituent Assembly. He strongly supported a federal system of government and criticized the qualified suffrage. However, the 1826 Constitution promoted a strong centralized government and qualified suffrage. Dorrego opposed the government of the unitarian Bernardino Rivadavia, who was appointed as the first president of Argentina, and voiced his criticism in the newspaper "El Tribuno". Resisted by all the provinces, Rivadavia resigned as president, and vice president Vicente López y Planes resigned as well. No longer having a national head of state, the legislature appointed Dorrego as governor of the Buenos Aires province. He took measures to support the poor, promote a federal organization of the country, and ended the Argentine–Brazilian War.
Төңкеріс және өлім
Аргентина әскерлері Дорегоға наразы болды, өйткені ол британдық дипломатия қойған талаптарды қабылдады, олар қақтығыста әскери жеңістерге жеткеніне қарамастан. Юнитариандық партияның ықпалымен Хуан Лавалле 1828 жылдың 1 желтоқсанында Доррегоға қарсы төңкеріс жасады. Доррего қаладан шығып, ауылда әскерін жинады. Ол жеңіліске ұшырады, сосын Лавалле оны өлімге кесті.
The Argentine troops were discontented with Dorrego because he accepted the conditions imposed by the British diplomacy despite their military victories in the conflict. Encouraged by the Unitarian party, Juan Lavalle led a coup against Dorrego on 1 December 1828. Dorrego left the city and organized his forces in the countryside. He was defeated, and then executed by Lavalle.
Салдары
Лавалле заң шығарушы органын жапты және федералистерге қарсы саяси зорлық-зомбылық кезеңін бастады, бірақ Хуан Мануэль де Росас оны жеңіп, отставкаға кетуге мәжбүр етті. Росас Лавалленің төңкерісінен бұрынғы институттарды қайта орнатты.
Lavalle closed the legislature and began a period of political violence against the Federals, but he was defeated and forced to resign by Juan Manuel de Rosas, who restored the institutions that existed before Lavalle's coup.