Кіріспе

Виньях шығанағы – Оңтүстік Каролина штатының шығысындағы Джорджтаун округінде орналасқан Уаккамоу, Пи-Ди, Блэк және Сампит өзендерінің құйылысқан жері. Оның атауы XVIII ғасырда осы аймақта тұрған виняу тайпасынан шыққан. Георгитаунның тарихи порты осы шығанақта орналасқан, ал шығанақ әдетте Гранд-Страндтың аяқталу нүктесі болып саналады. Бұл шығанақ – теңіз деңгейінің көтерілуінен пайда болған, суға батқан жағалаудың куәсі. Бұл жер ежелгі американдық мәдениеттердің ұрпақтары үшін балық аулауға өте қолайлы орын болған. Ағылшын отарлаушылары бұл аймақты теңіз порты және күріш егу, ағаш өңдеу орталығы ретінде дамытқан. Шығанаққа кіреберісте Солтүстік арал, Оңтүстік арал және Мысық аралдары орналасқан. Бүгінде алғашқы екі аралдың және үшінші аралдың көп бөлігі Том Яукидің жабайы табиғат орталығын құрайды, себебі Бостон Ред Сокс командасының бұрынғы иесі Том Яуки осы аралдарды Оңтүстік Каролинаның табиғи ресурстар департаментіне мұра етіп қалдырған. Виньях шығанағы – АҚШ-тың шығыс жағалауындағы су шығынының мөлшері бойынша төртінші ірі саға. Онда көптеген су және құрлықта тіршілік ететін жануарлар мекендейді, олардың ішінде есерог, акула, дельфин, қызыл балық, шағалақ, жұлдызды балық, ақ креветка, көк қабысқа, пеликан, аққабақ бүркіт, корморант және түрлі теңіз қаздары бар.

Тарих

1521 жылы 24 маусымда Педро де Кехос және Франсиско Гордильо басқарған екі кеме Уиньях шығанағына алғаш рет келді. Испандықтар Уиньях шығанағына алғаш берген атауы Сан-Хуан Баутиста болды, себебі олар Әулие Жоханның шомылу күні келді. Олардың бірі, Франсиско де Чикора, Испанияға барып, корольдік тарихшысы Питер Мартирмен ұзақ сұхбаттасып, толыққанды есептер жариялады. Де Кехо 1525 жылы Уиньях шығанағына қайта оралып, Флоридадағы Амелия аралынан Мэриленд штатындағы Чесапик шығанағына дейін зерттеді. Оның табылғандары мен жер аттары 1526 жылы Хуан Веспуччидің картасында жарияланды. Қазіргі Америка Құрама Штаттары болып табылатын аймақтағы алғашқы африкалық құлдар 1526 жылы 9 тамызда Уиньях шығанағына келді, осы кезде Лукас Васкес де Айллон 600 колонист әкеліп, жаңа елді мекен құруға кірісті. Жазбаларда колонистердің арасында құл африкалықтар болғаны айтылады, бірақ олардың саны көрсетілмеген. Бұл оқиға 1619 жылы Вирджинияға алғашқы құл африкалықтар келгенге шамамен 100 жыл бұрын болды. Франсиско де Чикора осы топпен аудармашы ретінде оралып, кейін отбасына қашып кетті. Бір айдан кейін Айллон колонияны қазіргі Грузияға көшірді, бірақ ол бірнеше айдан кейін сәтсіз аяқталды. Құл африкалықтар жергілікті халықпен бірге өмір сүру үшін қашып кеткен болуы мүмкін, ал қалған 100 аман қалған адам Санто-Домингоға қайтып келді.