Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық композитор және жазушы
Irish composer and writer
Джеймс Линэм Моллой (19 тамыз 1837 – 4 ақпан 1909) – ирландиялық композитор, ақын және жазушы. Оның әндері замандастарымен жоғары бағаланды; бірі айтқандай, «ол, немесе оның әндері, бүгінгі 'күшті' және 'көркем әндер' ұмытылғаннан кейін ұзақ уақытқа дейін есте қалады». Колледжді бітірген соң ол Дублиндегі Католик университетіне оқуға түсіп, 1858 жылы бітірді. Одан әрі оқу үшін ол Лондонға, Парижге және Боннға барды, содан соң шамамен 1863 жылдан бастап заңгер мамандығымен Лондонға қоныстанды.
James Lynam Molloy (19 August 1837 – 4 February 1909) was an Irish composer, poet, and author. His songs were praised by his contemporaries; one said that he "will be remembered, or certainly his songs will, long after the 'superior' and so called 'art songs' of to day are forgotten." After leaving the College, he went to the Catholic University in Dublin, graduating in 1858. Further studies brought him to London, Paris, and Bonn, before he settled in London from about 1863 with a lawyer's degree.
Жеке хатшы және соғыс тілшісі
Алайда ол заңгерлікпен айналыспады. Оның орнына, ол сол кездегі бас прокурордың жеке хатшысы болып жұмыс істеді. Ол Франко-прусс соғысы туралы «Лондон стандарты» газетінің әскери тілшісі болды және, әсіресе Францияда, көп саяхаттады. 1880 жылдан бастап ол Лондонға жақын Темза өзені бойындағы Хенли қаласында тұрды.
However, he never practiced law. Instead, he worked as a private secretary to the then attorney general. He was a war correspondent for the London Standard on the Franco Prussian War and traveled widely, particularly in France. From 1880 he lived in Henley on Thames near London.
Әндер мен ән жазу
Моллойдың алғашқы әндері 1865 жылы, оның 28 жасында жазылған, бірақ оның мансабы 1860 жылдардың соңындағы және әсіресе 1870 жылдардағы Лондон балладалық концерттерінің арқасында дамыды. Өмірінде ең көп айтылған табыстары – «Клошетта» (1867), «Тэди О’Флинн» (1869), «Эйлидің себебі» (1871), «Дрезден қытайы» (1875), «Дарби мен Джоан» (1878), «Махаббаттың ескі тәтті әні» (1884) және «Француз бөденесі» (1904) болды. «Махаббаттың ескі тәтті әні» көп жылдар бойы бестселлер болып, әсіресе теңізшілердің арасында танымал болды және Жойстың «Улисс» романында мәңгілікке сақталды. Конан Дойл «Соңғы құрлысу» (1917) атты туындысында «Ескі тәтті әнге» сілтеме жасайды. Оның бірнеше әні У.С. Гилбертпен бірлесіп жазылған, оның ішінде «Тэди О’Флинн» («No Cards» опереттасында қолданылған), «Коризанда» (1870) және «Эйлидің себебі» бар. Бастапқыда-ақ оның музыкасында Ирландияға қатысты әндер болды, олардың көпшілігі ирландтық дәстүрлі мелодиялық немесе ырғақты элементтерді пайдаланбағанмен, 20 ғасырдың басында олар соншалықты танымал болды ki, кейбіреулері халық әндері мәртебесіне ие болды. Олардың ішінде әлі күнге дейін танымал «Керри биі» (1879) және «Бантри шығанағы» (1889) бар, оларға ол өзі сөз жазып, әуенін шығарған. Көптеген замандас жазушылар Моллойдың әндерін орташадан жоғары деп санады. 1867 жылғы концерттік шолуда: «Моллой мырзаның әндері (әдетте айтылатындай) «қонақ бөлмесіне арналған», бірақ оларда қазіргі кездегі жас әуесқойлар үшін жазылған көптеген әндерден гөрі көбірек бар, олар композицияның жоғары деңгейінің тартымдылығын сезе алмайды». 1874 жылғы «Don't be Sorrowful, Darling» әні «Моллойдың қарапайым балладаларының бірі, онда көп нәрсе бар. Музыка мен сөздері де бірдей шынайы және әсерлі» деп сипатталған. Көрінетіндей, Моллой көбінесе танымал әндерге деген сұранысқа белгілі бір көркемдік стандартқа сай келетін өніммен жауап беруге тырысқан. Моллойдың қайтысы туралы хабарда белгілі лирикалық ақын Фред Уэзерли Моллойдың «бүгінгі «жоғары» және «өнерлі әндер» ұмытылғаннан кейін де есте қалатынына, немесе оның әндері ұмытылмауына» сенім білдірді. 1874 жылы Моллой «Our Autumn Holiday on French Rivers» атты кітап жазды.
Molloy's first songs date from 1865 when he was 28 years old, but his career really took off with the regular London ballad concerts from the late 1860s and particularly during the 1870s. His most often quoted successes in his own lifetime were songs like Clochette (1867), Thady O'Flynn (1869), Eily's Reason (1871), Dresden China (1875), Darby and Joan (1878), Love's Old Sweet Song (1884), and The French Partridge (1904). "Love's Old Sweet Song" proved to be a best seller for many years, particularly popular with sailors, and immortalized in Joyce's Ulysses. Conan Doyle references The Old Sweet Song in His Last Bow, 1917. Several of his songs were written in collaboration with W. S. Gilbert, including Thady O'Flynn (used in the operetta No Cards), Corisande (1870) and Eily's Reason. From early on, his music included songs relating to Ireland, and although many of them made no use of Irish traditional melodic or rhythmic elements, they gained such a popularity in the early 20th century that some gained a folksong status. These include his still famous The Kerry Dance (1879) and Bantry Bay (1889) to which he wrote both words and music. Many contemporary writers considered Molloy's songs to be above average. An 1867 concert review remarks: "Mr Molloy's songs are (to use a common expression) 'for the drawing room,' but there is more in them than in the generality of effusions written now a days for young lady amateurs, who cannot perceive the charm of a higher order of composition." The 1874 song Don't be Sorrowful, Darling has been described as "One of Molloy's simple little ballads, with a great deal in it. Music and Words are equally earnest and impressive." Apparently Molloy did frequently manage to respond to demands for the popular with a product that could also satisfy a certain artistic standard. In an obituary on Molloy, the well known lyric poet Fred Weatherley claimed that Molloy "will be remembered, or certainly his songs will, long after the 'superior' and so called 'art songs' of to day are forgotten." In 1874, Molloy also wrote a book called Our Autumn Holiday on French Rivers.
Өлім
Ол 1909 жылы Темзадағы Хенлиде қайтыс болды.
He died in Henley on Thames in 1909.
Әдебиетте
Өзінің "Анжеланың күлдері" атты мемуарларында Фрэнк Маккорт анасы оны досы Пэдди Клохесси үйінен алып келгенде "Керри биі" әнін айтқанын еске алады. Әкесі Денис Америкаға кеткенге дейін оның билеу серігі болған. Ол кішкентай Фрэнкпен бірге әннің қысқа қайырмасын және бір шумағын айтады. Аудиокнигасында Маккорт өзі әнді орындайды.
In his memoir Angela's Ashes, Frank McCourt recalls his mother singing The Kerry Dance when she fetches him from his friend Paddy Clohessy’s home. The father, Dennis, had been her dancing partner before she left for America. She and then young Frank sing the chorus and a verse of the song. In the audio book, McCourt sings the song.