Мильфорд-Хейвен вокзалы – Уэльстің батыс шекарасындағы теміржол стансасы. 1863 ж. ашылған, тарихы, географиясы және Брунельдің жобалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльс, Пемброкширдегі Милфорд Хейвен теміржол станциясы Уэльс, Пемброкшир қаласындағы Милфорд Хейвен қаласына қызмет етеді. 1863 жылдың 7 қыркүйегінде ашылған, бастапқыда Милфорд деп аталған, 1902 жылдың қаңтарында Ескі Милфорд болып, ал 1910 жылдың сәуірінде Милфорд Хейвен деп қайта аталды. Бұл Уэльстегі ең батыс теміржол станциясы, бірақ Ұлыбританияда емес, себебі Англия мен Шотландиядағы бірнеше станциялар одан да батысқа орналасқан.
Railway station in Pembrokeshire, Wales
Milford Haven railway station serves the town of Milford Haven in Pembrokeshire, Wales. Opened on 7 September 1863, it was originally known as Milford, becoming Old Milford by January 1902, and finally being renamed Milford Haven by April 1910. It is the westernmost railway station in Wales, but not in Great Britain as some stations in England and Scotland are further west.
Тарих
Милфорд-Хейвенге темір жолмен алғашқы байланыс 1856 жылы Оңтүстік Уэльс темір жолының құрылысы аяқталғанда орнатылды. Изамбард Кингдом Брунеллдің арманы Уэльс арқылы темір жолмен Лондонды Нью-Йорк қаласына қосу, содан кейін жолаушылар портына жеткізу болатын. Алғашқы жоспар Fishguard қаласында желіні аяқтау және Ирландияға паромдық қатынас құру болды. Бірақ Ирландиядағы темір жол желісін аяқтауға қол жеткізілмегендіктен, аялдама орны Милфорд-Хейвен су жолындағы бір жерге өзгертілді. 1854 жылы темір жол Haverfordwest қаласына жетті, содан кейін аялдама орны туралы шешім қабылдау қажет болды. Нейландтағы Нью-Милфорд қаласы таңдалды, Гревиллдің қарсылығына қарамастан, және 1856 жылдың сәуір айында құрылысы аяқталды. Осының нәтижесінде Гревилл Милфорд-Хейвенге темір жол салу жобасын өзі қаржыландыруға бел буды, ол Johnston қаласынан төрт шақырымдық Милфорд Junction темір жолы арқылы жүзеге асырылды. Құрылыс 1856 жылдың тамыз айында басталды және бес жылға созылды, 1863 жылы аяқталды. Осы кезде желі Johnston қаласында Оңтүстік Уэльс темір жолымен қосылды және Милфорд қаласында станция ашылды. Сол кезде Милфордты Манчестер және Милфорд темір жолының аялдамасы ретінде пайдалану арқылы Оңтүстік Уэльс темір жолына бәсекелес болу мүмкіндігі де қарастырылды. Бұл даму Милфорд станциясының тиімсіз орналасқан жерін көрсетті. Милфорд және Hakin қалаларының екі үлкен халқына тең қашықтықта болғанымен, ол кемежайдан алыс және жаяу жүргіншілерге қолайлы емес болды. Бұл мәселені шешу үшін 1898 жылы қысқа ғұмырлы Hakin Dock станциясы салынды. Бастапқы станция қарапайым болды, төрт жақтау және бір платформасы, сондай-ақ төбе және Hubberston Pill арасында қосымша құрылғылар болды. Бастапқы қызметтер Милфорд пен Johnston қалалары арасындағы жергілікті қатынастардан тұрды, онда жолаушылар Нью-Милфордтан Great Western темір жолының қызметтеріне көше алатын. Бастапқыда желіні жалға алған, бірақ 1896 жылы The Milford Railway Company компаниясын өзіне қосты. 1930 жылдары көптеген жақсартулар жасалды, соның ішінде Pill өзенінің арнасын тарылту, қосымша жақтаулар мен жүк аулаларын салу. 1923 жылы Милфорд станциясының бастығы арнайы лауазымға көтерілді, оған он екі кассир және онға дейін жүк тасушылар көмектесті. ХХ ғасырдың аяғына дейін жүк тасымалы жолаушылар тасымалынан басым болды, оның себебі кемежайлардың коммерциялық құлдырауы болды. ХХ ғасырда Лондон Паддингтонға тікелей қатынас болды, ал түнгі пойыз 1960 жылға дейін сақталды. Sealink 1978 және 1979 жылдары Милфордтан Дун-Лаогерге қысқа мерзімге қатынас жасады. 2019 жылдың қыркүйегінде Пресли Pembrokeshire округінің депутаты Стивен Крэбб саясаткерлерді және Network Rail компаниясын Милфорд станциясын жаңартуға шақырды, себебі станцияда қажетті жабдықтар жетіспейді.
The first links to a railway to Milford Haven came through the completion of the South Wales Railway in 1856. Isambard Kingdom Brunel had a vision of connecting London to New York City via a railway through Wales and then to a commuter port. The initial plan was to terminate the line at Fishguard and to create a ferry service to Ireland. The failure to complete Irish rail links meant that the terminus was modified to a location on the Milford Haven waterway. 1854 saw track reach Haverfordwest, at which point a decision had to be made as to the terminus. New Milford at Neyland was selected, in spite of opposition from Greville, and was completed in April 1856. As a result, Greville determined to finance a project himself which would see the railway come to Milford Haven under the Milford Junction Railway, a four mile spur from Johnston. Construction began in August 1856 and lasted five years, finally completed in 1863, when the line was connected to the South Wales Railway at Johnston, and a station at Milford was opened. The opportunity to provide a rival to the South Wales Railway by using Milford as a terminus to the Manchester and Milford Railway was also explored at this time. This development highlighted Milford station's less than favorable location, although equidistant between the two major populations of Milford and Hakin, it was at a distance from the quayside and with no discernible pedestrian access. To rectify the issue, the short lived Hakin Dock Station was constructed in 1898. The original station was modest, with four sidings and a single platform, plus additional run around facilities sandwiched between the hillside and Hubberston Pill. Initial services comprised a local service running back and forth between Milford and Johnston, where passengers could connect with Great Western services from New Milford. It initially rented use of the line, although in 1896 absorbed The Milford Railway Company. In the 1930s many improvements were made, including narrowing the course of the Pill, extra side loops and goods yards. By 1923 the Milford Station Master was re graded as a special class post, supported by twelve booking clerks and up to ten porters. Goods traffic remained dominant over passenger traffic until the commercial decline of the docks in the late twentieth century. Into the twentieth century, direct services to London Paddington were in operation, and a sleeper service remained in place until the 1960s. Sealink operated a service to Dún Laoghaire briefly between 1978 and 1979 from Milford. In September 2019, MP for Preseli Pembrokeshire Stephen Crabb called on politicians and Network Rail to upgrade Milford station, citing a lack of suitable facilities.
Қызметтер
Станцияны және оған қызмет көрсететін барлық пойыздарды Transport for Wales компаниясы басқарады. Әдеттегі қызмет схемасы – әр екі сағат сайын бір пойыз арқылы , , , , , , және шағын қызметтердің кейбіреуі Кармартенде аяқталады. 2008 жылы Уэльстің бағыттарды пайдалану стратегиясы Суонси мен Милфорд Хейвен арасындағы Батыс Уэльске бағытталған негізгі маршрут бойынша сағат сайынғы қызметтің қажеттігін анықтады.
The station, and all trains serving it, are operated by Transport for Wales. The usual service pattern is one train every two hours to via , , , , , , and Certain non peak hour services terminate in Carmarthen. In 2008, the Wales Route Utilisation Strategy identified the requirement for an hourly frequency on the core route into west Wales between Swansea and Milford Haven.
Тарихи
1994 жылдың шілдесіне дейін British Rail Лондон Паддингтоннан Милфорд Хевенге Рединг, Бристоль Парквей, Кардифф Централь, Суонси, Уитленд және Хаверфордвест арқылы күнделікті пойыз қатынасын жүзеге асырды, көбінесе InterCity 125 пойыздарымен. Wales & West франчайзингі кезеңінде қызметтер қазіргіге қарағанда кеңірек таралған. Милфорд пен Лондон Ватерлоо арасында Уитленд, Суонси, Кардифф Орталық, Бристоль Темпл Мидс, Бат Спа, Брэдфорд-он-Эвон, Басингсток және Клэпхам Жаңғағы арқылы күнделікті қатынас болды. Ливерпуль Лайм-стритке тұрақты қатынас жасалды, ал аптасына бірнеше пойыз Суонси, Кардифф Орталық, Бристоль Темпл Мидс, Таунтон, Эксетер Сент-Дэвидс, Плимут, Труро және Сент-Эрт арқылы Плимут пен Пензансқа жүрді. 2002 жылдың қыркүйегіне дейін Virgin CrossCountry пойыздары Милфорд-Хевеннен солтүстік және Шотландия станцияларына, әдетте Эдинбург пен Глазгоға Суонси, Кардифф Орталық, Бристоль Парквей, Челтенхэм Спа, Бирмингем Нью-Стрит, Лидс, Йорк, Ньюкасл және Эдинбург арқылы жүргені жиі кездесетін. Глазгоға бағытталған пойыздар Хеймаркет және Матервелл арқылы жалғасатын. Кейде Милфорд-Хевеннен солтүстікке Абердинге дейін, Эдинбургқа бағытталған пойызбен бірдей маршрутпен қызметтер іске асырылып, кейін Хеймаркет, Инверкейтинг, Перт, Данди, Арброт және Монтроз арқылы өтетін. Бұл қызметтер көбінесе InterCity 125 пойыз құрамымен орындалған.
Until July 1994, British Rail ran a daily train from London Paddington through to Milford Haven via Reading, Bristol Parkway, Cardiff Central, Swansea, Whitland and Haverfordwest, usually operated by an InterCity 125. Under the Wales & West franchise services were also more widespread than today. A daily service operated between Milford and London Waterloo via Whitland, Swansea, Cardiff Central, Bristol Temple Meads, Bath Spa, Bradford on Avon, Basingstoke and Clapham Junction. Services also ran regularly to Liverpool Lime Street, and several trains per week ran to Plymouth and Penzance via Swansea, Cardiff Central, Bristol Temple Meads, Taunton, Exeter St Davids, Plymouth, Truro and St Erth. Before September 2002 it was also not uncommon to see Virgin CrossCountry trains operating from Milford Haven to stations in the north and Scotland, usually Edinburgh and Glasgow via Swansea, Cardiff Central, Bristol Parkway, Cheltenham Spa, Birmingham New Street, Leeds, York, Newcastle and Edinburgh, Glasgow bound trains continued via Haymarket and Motherwell. Occasionally services ran from Milford Haven as far north as Aberdeen on the same route as the Edinburgh bound train, then continuing via Haymarket, Inverkeithing, Perth, Dundee, Arbroath and Montrose. These services were usually operated by an InterCity 125 set.
Мекемелер
Күту орындарына жабық павильон кіреді, себебі бастапқы станция ғимараты бұзылып алынған. Платформаның қарсы бетінде 15 көлікке арналған тегін тұрақ орналасқан. Станция аумағында тәуелсіз билет сату кассасы жұмыс істейді. Станция жартылай штатпен қамтамасыз етілген. Пойыздардың қозғалысы туралы ақпарат кестелер, клиенттерге көмек көрсету орталығы және цифрлық дисплейлер арқылы ұсынылады. Бас кіреберіс пен тұрақтан платформаға қадамсыз қол жеткізуге болады. Бұрынғы станция ғимаратының орнында 150 жылдық мерекеге арналған ескерткіш тас пен тақта ашылуы 2013 жылдың қыркүйегінде болды.
Waiting facilities include a covered shelter, as the original station building has been demolished. A free carpark is located opposite the platform, with capacity for 15 vehicles. An independent ticket office operates from a site on the station. The station is staffed on a part time basis. Train running details are offered via timetable posters, a customer help point and digital information screens. Step free access is available from the main entrance and car park to the platform. A commemorative stone and plaque was unveiled in September 2013 on the site of the former station building to mark the 150th anniversary.