Кіріспе
Лаутерекен – Германияның Рейнланд-Пфальц жеріндегі Кузель ауданының қаласы. Ол сонымен қатар Лаутерекен-Вольфштайн бірлестігінің орталығы болып табылады және оған да кіреді. Лаутерекен бұл жерде бір кезде үстемдік құрған графтар әулетінің құрметіне Veldenzstadt деген лақап атын иеленеді. Бұл қала мемлекет тарапынан мойындалған туристік курортты қала болып табылады және мемлекеттік жоспарлау бойынша төменгі деңгейдегі орталық ретінде белгіленген.
Орналасқан жері
Қала Солтүстік Палатин жоталарында, Лаутер өзені Гланға құятын жердегі ойпазда және Грумбах өзені Гланға құятын жерде орналасқан. Лаутеркен теңіз деңгейінен шамамен 170 метр биіктікте жатыр. Аралық алқаптардың екі жағындағы биіктіктер көбінесе теңіз деңгейінен 300 метрге жетеді, ал ең биік нүкте – «Платт» деп аталатын төбеде (теңіз деңгейінен 322 метр биіктікте) орналасқан. Лаутеркен Кузель қаласынан солтүстік-шығысқа қарай 20 шақырым, ал Кайзерслаутерн қаласынан солтүстік-батысқа қарай 25 шақырым жерде жатыр. Қалалық аумақтың жалпы көлемі 893 гектарды құрайды, оның 307 гектары орманмен жабылған.
Көршілес муниципалитеттер
Lauterecken солтүстік-шығысында Медард муниципалитетімен, шығысында Кроненберг муниципалитетімен, оңтүстік-шығысында Хоэньолен муниципалитетімен, оңтүстігінде Лохнвейлер муниципалитетімен, оңтүстік-батысында Висвейлер муниципалитетімен, батысында Хаусвейлер және Грумбах муниципалитеттерімен, солтүстік-батысында Каппельн муниципалитетімен және Грумбах муниципалитетіне қарасты бір бөлікпен шектеседі.
Климат
Лаутеркенде жылдық жауын-шашын мөлшері 707 мм-ге жетеді, бұл Германияның жауын-шашын көрсеткіштері бойынша ортаңғы үштен біріне сәйкес келеді. Германия метеорологиялық қызметінің метеостанцияларының 41%-ында одан төмен көрсеткіштер тіркелген. Ең құрғақ ай – сәуір. Көп жауын-шашын маусым айында жауады. Ол айдағы жауын-шашын сәуір айына қарағанда 1,4 есе артық. Жауын-шашын мөлшері аз өзгереді және жыл бойы теңіздей таралады. Ешбір метеостанцияда одан төмен маусымдық ауытқулар байқалған жоқ.
Қаланың орналасуы
Лаутеркеннің ішкі қаласындағы еңісті жерде орналасқан тығыз құрылыс ортағасырлық қала бекіністеріне байланысты, олар Лаутер өзенінің сағасынан оңтүстік-шығысқа қарай созылған. Бұл ескі қала орталығы арқылы Обере Гассе ("Жоғарғы көше") атымен белгілі базар алаңымен бірге өтеді, бүгінде ол және оның жалғасы Хауптштрассе ("Бас көше") деп аталады. Базар алаңының артында 1865–1866 жылдары салынған Евангелиелік шіркеу орналасқан, ал бұрынғы оңтүстік-шығыс қала қақпасының жанындағы Обертор ("Жоғарғы қақпа") тұсында 1853 жылы киеленген Католик шіркеуі тұр. Хауптштрасседегі маңызды ғимараттардың бірі – 1897 жылдан бері сақталған бұрынғы стипендиялық кеңсе (Глан өзенінен арғы бетте, қазір полиция инспекциясы), сондай-ақ 1829 жылдан бері қала әкімдігі. Хауптштрассеге параллель, оңтүстік-батысқа қарай Лаутер өзеніне дейін созылатын Шлоссгассе ("Сарай көшесі"), бұрын Унтере Гассе ("Төменгі көше") деп аталған, Вельденц мұнарасынан ("Veldenzturm") бұрынғы қала қабырғасы бойымен тарихи Рейнграфенбрюкке ("Рейнграфен көпірі") дейін жетеді. Бұл көшенің бастауы бұрынғы сарай аумағын көрсетеді, ол Хауптштрассеге дейін созылған. Ескі қаланың Евангелиелік шіркеуіне жақын, шығысқа қарай бұрылатын маңызды көше – Бергштрассе ("Тау көшесі"). Бұрынғы зираттың жерінде, Ігелскопф ("Ешкібас" – тау) тауында әсерлі жауынгерлер ескерткіші сақталған. Қаланың солтүстік-шығысында жаңа зират салынған. Лаутеркен 18 ғасырдың соңында бекініс шегінен тысқары қарай кеңейе бастады. Оңтүстік-батыста, орта ғасырларда тәуелсіз муниципалитет болған Überlauterecken орталығы қаланың өсуімен бірге сіңірілді. Бастапқыда бұл қалашыққа тек Рейнграфенбрюкке арқылы ғана жетуге болады, бірақ қазір жақсырақ көше, Шиллерштрассе және Шиллеркөпірі арқылы да жетуге болады. Қаланың оңтүстік жағында Лаутерштрассе бойындағы кеңейтімдер пайда болды, оны Хауптштрассенің оңтүстік-шығысқа қарай созылуы деп санауға болады, ал соңғы уақыттарда Лаутерштрассе мен Кроненбергке апаратын жол арасындағы аумақта жаңа құрылыстар бой көтерді. Солтүстік жағында Хауптштрасседен тыс жерде Херренштрассе ("Лордтар көшесі") және Шульштрассе ("Мектеп көшесі") салынған. Соңғысында бұрынғы Amt сотының ғимараты және, әрине, ескі мектеп орналасқан, қазір онда бастауыш мектеп жұмыс істейді. Лаутеркеннің осы бөлігінде, осы көшеден біршама алыс, 1970 жылдан кейін заманауи Verbandsgemeinde әкімшілік ғимараты салынды. Тауға қарай созылатын, біркелкі орналасқан үлкен тұрғын үйлер кешені бар. Солтүстікке қарай Хауптштрассе Глан және теміржол желісінен кейін Саарбрюкерштрассемен ("Saarbrücker Straße") қосылады. Бұл жол 420-шы Бундесштрассе ("Bundesstraße 420") деп те белгілі, және өте қарбалас тас жол. Бірақ Хауптштрассе осы жолмен кездеспей тұрып, Баһнхофштрассе ("Теміржол станциясы көшесі") солтүстік-шығысқа қарай пошта кеңсесіне және, әрине, теміржол стансасына бұрылады, онда пойыздар Лаутер аңғары арқылы Кайзерслаутернге қарай жүреді, сонымен қатар бұрынғы Гланталбан ("Glantalbahn") теміржолының стансасы ретінде қызмет етеді, қазір ол дрезинамен демалыс үшін пайдаланылады. 1945 жылдан кейін "Auf Röth" деп аталатын қаланың бөлігінде Bundesstraße 420 және Bundesstraße 270 арасында Грумбахқа қарай баратын жаңа құрылыс аймағы пайда болды. Мұнда бастауыш мектеп, гимназия және гимназия бар жаңа мектеп орталығы салынды. Лаутеркендегі коммерциялық және өнеркәсіптік кәсіпорындар негізінен қаланың солтүстік жағында, 420-шы Бундесштрасседе шоғырланған.
Ежелгі дәуір
Тарихи алдындағы дәуірде адам баласы қазіргі Лаутеркен қаласының айналасындағы жерлерде б.з.д. 5000 жылдары өзін сезіндірген, кең ауқымды археологиялық жағдайлар түрінде іздер қалдырған. Жаңа тас дәуірінен жергілікті жерлерден табылған артефакттардың ішінде 1932 жылы Велдербуштан табылған қара тастан жасалған балта, Таубаузер Вегтен табылған кремнийден жасалған жебе ұшы, сондай-ақ ац табылған, тас балтаның бір бөлігі және тең емес ұшы бар құрал, екеуі де жалпақ тастан жасалған, және Шәфербергтен кварцит пышағының бір бөлігі бар. Қола дәуірінен табылған тағы бір табыс – қала шегіне жақын Шәфербергтен табылған қазына, онда қанатты балта және екі ашық білезік болған. Бұдан бөлек, темір дәуірінен немесе Халштат кезеңінен де жағдайлар табылды, сонымен қатар Юнгенвальд (орман) қала шекарасында ешқашан зерттелмеген және шығу тегі анықталмаған екі оба да бар. Кельттер Медард маңындағы Мариальскопф (тау) тауында паналық бекініс қалдырды. Рим дәуірінде қала төңірегіндегі аймақ тығыз қоныстанған, оның куәсі Медард және Лохнвейлердегі кең ауқымды археологиялық жағдайлар. Лаутеркеннің өзінің шекарасында 19 ғасырдың соңында бір шаруа галло-римдік вилла рустиканы тапқан. Сонымен қатар, бір кезде қаладағы үйдің қабырғасына римдік қабір тасы орнатылған. Лаутеркен төңірегіндегі биік жерлерде римдік жолдар табылды.
Франктар мен христиандық
Римдіктер үш ғасырдан астам уақыт бойы басып алып, аймақтан шыққаннан кейін франктар жерге еніп, өз империяларын қазіргі Францияға дейін батысқа қарай кеңейтті. Франктар патшасы Клодвиг I Реймсте крещение алғаннан кейін, Лаутеркен аймағына христиан діні миссионерлік орталықтар құру арқылы енгізілді, мысалы, әулие Пирмин құрған Хорнбах монастыры, Кузельдің Ремигиусберг монастыры және Одернхайм-ам-Глан маңындағы Дисибоденберг. Велденц графтары осы кезеңде өз тарихын бастады, себебі Велденц франк епископтығы Мозельдегі Велденз аймағын сол кездегі франк патшасынан "шарап үшін" алды. Епископтар кейін бұл иелікті Велденц графтарына берді. Осының нәтижесінде Сент-Медард-ам-Глан, Лаутеркен және Оденбах Велденц графтарының билігіне бірікті.
Ерте заман
Лаутеркен қаласы қашан құрылғанын қазір нақты анықтау мүмкін емес. Егер қала қамалмен бірге бой көтерген болса, шамамен 1000 жылы құрылған болуы мүмкін. Лаутеркеннен бұрынғы және ерте орта ғасырларда маңыздырақ болған көршілес Медард ауылы Верден епископтығының қарамағында болды, және король II Хильдеберт оны 580 жылы Верден епископтарының біріне сыйлаған. Верденнің осы иелігінде Медард қамалы бой көтеріп, оған жақын жерде елді мекен пайда болды. Қамал төбеде немесе аңғарда салынғандығы белгісіз (одан ештеңе қалмады), бірақ қайсылай болғанда да, оны зайырлы билеушілер заңсыз салған болуы мүмкін. 12 ғасырдың басында, қорғаусыз шіркеу иеліктерін қарауды әдетте құрметті вогтқа тапсыру қалыптасқан. Сол кезде Герлах I, Нагегау графтарының ұрпағы, өзінің жер иеліктері жағынан көпке тоймаған, бірақ Реймс, Майнц және Верден епископтарынан бірнеше шіркеулік Vögteien-ді басқарған, өзінің округін құрды, ол Мозельдегі Верденц жер иелігінің атымен аталады. Осы жерлерде бастапқы шіркеу иелері мен графтар арасында дау туындады, графтар осы жерлерді өздеріне қарай ұстауға тырысты. Епископтардың билігі бірте-бірте әлсіреп, бірақ теориялық тұрғыдан француз революциясы кезінде ескі билеушілік құрылымдар жойылғанға дейін сақталды.
Цвайбриккен уақыты
Пфальц герцогі Людвиг II Пфальц герцогтығына Реформацияны енгізгеннен кейін Лаутеркен қаласының халқы да лютерандық сенімге көшуге мәжбүр болды. 1532 жылы 30 жасында Людвиг II-нің шамадан тыс ішімдік ішуден қайтыс болуы Лаутеркен қаласы мен округін жаңа тарихи жолға түсірді. Людвигтің інісі Рупрехт, бұрын дін қызметкері болған, Людвигтің жесірімен бірге кәмелетке толмаған Пфальц графы және кейін герцог Вольфгангтың регенттігін қабылдады. Вольфганг кейіннен оған Велденц және Лаутеркен округтарынан құралған жеке графтық палатинатты сыйлады. Рупрехт бастапқыда Ремигиусбергке қоныстанды, Лаутеркенді резиденциялық қалаға дейін көтерді және үлкен, әсем сарай салдыруға бұйрық берді. Бірақ 1544 жылы Рупрехт қайтыс болды, өзінің кәмелетке толмаған ұлы және мұрагері Георг Иоганн I Вельденц-Лаутеркенді (Жериханс деп белгілі) қалдырды, ал оның регенттігін герцог Вольфганг қабылдады. Жериханс «сенімсіз, ең еріншекті және оқшауланған адам болды, басында үнемі жаңа жоспарлар туыратын, кейде жақсы ойлар мен тиімді жобалар ойлап табатын, бірақ ақшаның үнемі жетіспеуінен немесе басқалардың сенімінен айырылуынан оларды іске асыра алмады». «Георг Ханс» де қаржылық қиындықтарға тап болды, оны әйелінің мұрасымен шешуге тырысты, өйткені ол Швеция королі Густав I-нің қызы еді. Ол Менцинген иелерінен және Страсбург қаласының бай тұрғындарынан ақша қарыз алды, бірақ оны қайтара алмады және өлімінен соң да жалғасқан Райхскамергерихтте сот ісіне тартылды. Георг Иоганнның өмірі туралы көптеген кітаптар жарық көрді, соның ішінде 2003 жылы Пол Киттель басып шығарған кітап бар. 1566 жылы герцог герцогтықты кеңейтуге қол жеткізді, оған Пфальц аумақтарын, әсіресе Эльзастағы Лютцельштейн графтығын қосты, кейіннен ол резиденциясын сол жерге көшірді. Енді графтық палатинат Вельденц-Лютцельштейн деп аталды. Француз королі Людовик XIV-нің жаулап алу соғыстары кезінде графтық үлкен қиындыққа тап болды. Лаутеркен әлі де Верден епископтығының жері болғандықтан, Реюньон палаталары оның Франциямен қайта біріктірілуін талап етті. Вельденц-Лютцельштейннің соңғы графы Леопольд Людвиг бұл талапқа қарсылық көрсетті және француз оккупациясы аяқталғанға дейін графтықты тастап кетуге мәжбүр болды.
Пальцидің сайлау уақыты
Леопольд Людвигтің ұлдарының ешқайсысы мұрагерлікке талапкер бола алмады. Ең үлкен ұлы Густав Филипп, қазіргі күні түсініксіз себептермен Лаутеркендегі сарай мұнарасында тұтқынға алынды. 1679 жылы қамақтан қашуға тырысқанда, қала маңындағы Велдербуш (жабайы аймақ) ормандығында атып өлтірілді. Екі басқа ұлы соғыста қаза тапты. Леопольд Людвигтің өзі 1694 жылы қайтыс болды. «Жетім қалған» округ енді іс жүзінде Цвайбриккен графтарына қайтарылуға тиіс еді, және шындығында Цвайбриккен бастапқыда уақытша басқаруды өз қолына алды. Бірақ, бірнеше жылдық дау-жанжал Пфальц сайлаушысымен туындады, ол да Палатин Велденцтегі мұрагерлік құқығын талап етті. 1733 жылы Мангеймдегі Велденц мұрагерлік шарты арқылы дау шешілді. Осы шарттар бойынша Велденц және Лаутеркен аймақтары толығымен Пфальц сайлаушысына өтті, ал Лаутеркеннің бұрынғы Палатин Велденц аймағы Пфальц сайлаушысының Оберәмті мәртебесіне ие болды, өйткені ол 1697 жылдан бері Пфальц сайлаушысының әскерлерімен басылып алынған еді. 1744 жылы Пфальц сайлаушысының басқарушылығы Лаутеркен қаласының қабырғаларын бұздырды. Бірақ, осы кезеңде бейбітшілік шамалы болды. Тоғыз жылдық соғыста (Германияда Пфальц мұрагерлік соғысы немесе Палатин мұрагерлігі соғысы деп белгілі), француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстарында, Еуропаның әр ұлтының әскерлері Глан аңғары арқылы өтіп, жергілікті халықты ашуландырды. 1814 жылы маршал Блюхер қаладағы штаб-пәтерін орнатты. Ескі мектеп ғимаратындағы фонтан осы оқиғаны еске салады.
Француз революциясы мен Наполеон кезеңдері
Лаутеркен Франция революциясы кезінде аймақ саяси жағынан толыққанды қайта құрылғанға дейін Сайлау Палатинат құрамында болды. Ескі феодалдық құрылымның таратылуынан кейін құрылған жаңа әкімшілік бірліктерде Лаутеркен Мон-Тоннер (неміс тілінде Доннерберг) департаменті мен Кайзерслаутерн округіне қарады, ал қаланың өзі осы аттас кантон мен мэрияның ("қала әкімдігінің") орталығы болды. Бұл мэрияға Кроненберг, Хайнценхаузен, Хоэнёллен және Лохнвайлер ауылдары да кірді, ал кантонның басқа мэриялары Бехербах, Хундхайм және Оденбах болды. Мон-Тоннер және Сарр департаменттерінің шекарасы Лаутеркен аймағынан Глан өзені арқылы өтті. Өзеннің оң жағындағы елді мекендер Мон-Тоннерге, ал сол жағындағылар Сарр департаментіне қарасты.
Бавария уақыты
Француздар 1814 жылы Рейннің сол жағалауындағы неміс жерлерінен шыққаннан кейін, француз департаменттері жақын арада таратылды және жеңімпаз державалар жаңа аймақтық тәртіп орнатты. Вена конгресі Пфальцты Бавария Корольдігіне қосып алды. Бұл Бавария мен, кейіннен, Пруссия арасында Глан өзені бойымен өтетін шекараның пайда болуына әкелді. Нидеррейзенбахтан (Гланбрукен) басталып, ағыс бойымен жүретін Глан енді «Бавария Корольдігінің жаңа эксклавы» және Лихтенберг княздығы арасындағы шекараны белгіледі. Басты қаласы Санкт-Вендель болған бұл княздық, Саксен-Кобург-Заальфельд герцогтығының эксклавы еді, ол 1826 жылдан бастап Саксен-Кобург және Гота герцогтығы болып өзгерді. Бұл мемлекет құрамында 1834 жылы Пруссия Корольдігіне сатылды. Осы жаңа тәртіп бойынша Лаутеркен 1816 жылдан бастап осы Рейнкрайс құрамына кірді және Bürgermeisterei («мэрлік») мен кантонның орталығы ретінде міндеттер алды. Кантон Кузель жер комиссариатына (қазіргі Landkreis немесе аудан) қарасты. Қала 1849 жылғы Баден-Палатин көтерілісінде ерекше рөл атқарды. Лаутеркендегі революциялық халық бірлестігінде қала хатшысы Франц Кёниг төрағалыққа өтіп, қаладан 70 рейн гильдері сомасына тең ұнтақ пен қорғасын беруді талап етті. Басында қала бас тартты, бірақ кейін қала тұрғындарының жиналысынан кейін талап қабылданды. Бұл жердегі бостандық қозғалысы Ландкомиссариаттың басқа аймақтарына қарағанда күшті болды. Алайда, жиналған ақша мен әскерге шақыру нәтижесіз аяқталды, өйткені 13 маусымда 1849 жылы Грумбахтан келген прус дивизиясы көтерілісті басу үшін шекараны кесіп өтті. 1852 жылы католик шіркеуі, ал 1862 жылы протестант шіркеуі салынды. Бұл екі шіркеу бұрынғы бірлескен шіркеудің орнына салынды, оны конфессиялар бөлісіп пайдаланған. Тіпті Аустрия-Пруссия соғысы (1866) кезінде де Лаутеркенде ешқандай шайқас болған жоқ. Соғыс кезіндегі жалғыз оқиға – пруссиялықтардың төрт жылқы талап етуі болды. Франко-пруссия соғысында (1871-1872) және Бірінші дүниежүзілік соғыста (1914-1918) әскерлер Глан аңғары арқылы көп рет өтті. Аймақтық құрылымдар екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана өзгерді. Кантон аталымы 19 ғасыр бойында мағынасын жоғалтты.
Императорлық дәуір
1883 жылы Lautertalbahn (темір жолы) салынды, ал 1896/1897 жылдары қазіргі тасталған Lauterecken Staudernheim желісі іске қосылды. 1904 жылы Лаутеркеннен Альтенгланға дейінгі стратегиялық маңызы бар темір жол желісі салынды. Он жыл өткен соң, сол желі бойынша Францияға әскер тасымалдау пойыздары жүрді, ал аурухана және тұтқындар пойыздары кері бағытта қозғалды. Екінші дүниежүзілік соғыста да осыған ұқсас жағдай болды. Лаутеркеннен Бірінші дүниежүзілік соғыста 70 адам соғыстан оралмады, ал Екінші дүниежүзілік соғыста 167 адам қаза тапты немесе хабарсыз жоғалып кетті. Сонымен қатар, қала бомбалау салдарынан 56 әйел, қарт және баласын жоғалтты. Вельденцплацта, Игельскопфта ("Ейгельдің басы" - тау) және жаңа зиратта орналасқан үш ескерткіш, келушілерге бейбітшілікті сақтауды еске салады.
Веймар және ұлттық-социалистік кезең
1920-ші жылдардың соңы мен 1930-шы жылдардың басында Лаутеркенде нацистік партия (НСДАП) едәуір танымал болды. 1928 жылғы Рейхстаг сайлауында жергілікті дауыстардың 16,5% Адольф Гитлер партиясына берілді, бірақ 1930 жылғы Рейхстаг сайлауында бұл көрсеткіш 25,1%-ға өсті. 1933 жылғы Рейхстаг сайлауында, Гитлер билікті басып алғаннан кейін, нацистерге жергілікті қолдау 50,3%-ға дейін өсті. Гитлердің осы сайлаудағы сәттілігі 1933 жылғы өкілеттік заңға (Ermächtigungsgesetz) жол ашты, осылайша үшінші Рейх іс жүзінде басталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаладағы әуе шабуылдарынан шамамен 60 адам қаза тапты.
Екінші дүниежүзілік соғыстан бері
Бавариядан бөлініп шыққан Пфальц, соғыстан кейін француз оккупациялық аймағындағы жаңа аумақтық тәртіп арқылы құрылды және 1946 жылы француз генералы Мари Пьер Кёниг құрған Рейнланд-Пфальц штатына қосылды. Лаутеркен Пфальц ("Пфальц") Regierungsbezirk-інің құрамына кірді, оның орталығы Нейштадт-ан-дер-Вайнштрасседе орналасқан. Осы кезде қалада зор өрлеу орын алды. 1954 жылы Лаутеркенге "прогимназия" (яғни жоғарғы сыныптары жоқ гимназия) ашылды, ал одан кейінгі жылдары толыққанды гимназияға айналды. 1968/1969 оқу жылында ол жаңа ғимаратқа көшірілді. 1954 жылы Vogtländische Spinnerei Hof компаниясының бөлімшесі ретінде тоқыма фабрикасы жұмысын бастады. Қалаға тағы да көп кәсіпорындар келді, нәтижесінде Лаутеркенде бүгінде 1000-нан астам жұмыс орны бар. 1968 жылы Рейнланд-Пфальц штатындағы әкімшілік реформа барысында ескі Bürgermeistereien таратылды. 1972 жылы Лаутеркен, қаладан салмақ және өлшемдер кеңсесі, қаржы кеңсесі, аудандық сот және кеден кеңсесі сияқты көптеген мекемелер алынып тасталғаннан кейін, Кусель ауданындағы Verbandsgemeinde әкімшілігінің орталығына айналды, оған барлығы 25 Ortsgemeinde кіреді.
Жоғалған ауылдар
Қазіргі Лаутеркен қаласының шегінде бұрын Билштейн және Ниртаузен атты екі ауыл, сондай-ақ Либфрауенхоф деген уезд орналасқан. Бір кезде Лаутеркенге Виндхоф деп аталатын тағы бір иемдік (аты-жөніне қарамастан, жел электр стансасы емес) да тиесілі болды. Билштейн алғаш рет 1304 жылғы түпнұсқа құжатта айтылады, ал соңғы рет 16 ғасырдың ортасында еске алынады, яғни ол Отыз жылдық соғыстан бұрын жойылған болуы мүмкін. Атауы бастапқыда "Билоның иелігі" деп түсіндіріледі. Ниртаузен алғаш рет 1377 жылғы түпнұсқа құжатта тіркелген, ал 1643 жылы тағы бір құжатта кездеседі. Оның аты "Нерритоның мүлкі" деп аударылады. Либфрауенхоф – атауы "Біздің Анамыздың иелігі" деп түсіндіріледі – 1583 жылғы құжатта Оффенбах монастырының жері ретінде пайда болады. Осы жазбаға сәйкес, реформация енгізілген кезде феодалдар иемдікті Эрббестандқа (жер иелену және пайдалану құқықтары бөлінген ерекше неміс жүйесі; қазіргі Германияда заңмен тыйым салынған) берді. Виндхоф, шын мәнінде, жойылған ауыл емес. Қазір ол көршілес Грумбах муниципалитетіне қарасты.
Дін
Орта ғасырларда қала тұрғындары біріккен католик дініне жататын және ұзақ уақыт бойы Медард шіркеуіне қарасты. Реформация кезінде Цвайбрюкен герцогтарының бұйрығымен және “cuius regio, eius religio” принципіне сәйкес, қаладағы барлық адам лютерандық сенімге көшуге міндеттелді. XVI ғасырдың соңында герцогтік реформаланған сенімге өткенімен, Пфальц Вельденц бұл жаңа сенімді қабылдамады және халқын лютерандық дінде қалдырды. Дегенмен, француз королі Людовик XIV әскерлерінің қалаға басып кірген кезінде және одан кейінгі Пфальц сайлаушыларының билігі тұсында, католиктік сенімге қайта оралу күшейді. 1690 жылы тағы да католик қауымы құрылды. Көп ұзамай, қала тұрғындарының шамамен үштен бірі католик, ал қалған екі бөлігі протестант болып табылды. Джон Кальвиннің іліміне негіделген реформаланған дін, тіпті 1818 жылғы протестанттық Одаққа дейін де маңызды рөл атқармады, бірақ қысқа мерзімге дұға үйіне ие болды. Қалада еврейлер де аз болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін католиктер мен протестанттардың арақатынасы, Германияның бұрынғы шығыс аумақтарынан қуылған этникалық немістердің жаңа тұрақ іздеп қалаға келуіне байланысты, протестанттардың пайдасына айтарлықтай өзгерді. Бүгінде қалада ислам дінін ұстанатындар да бар, ал көптеген тұрғындар ешқандай дінге жатпайды. Ұзақ жылдар бойы, қазіргі Штудткирхе (“Қала шіркеуі”) орнында, туралы ешқандай нақты мәлімет жоқ алдыңғы ғимарат тұрды. 1725 жылы ол протестанттық шіркеумен ауыстырылды және католик шіркеуі салынғанға дейін, оны конфессиялар бөлісіп пайдаланды. Бұл шіркеу 19 ғасырдың екінші жартысында бұзылып, оның орнына 1865–1866 жылдары қазіргі евангелистік шіркеу салынды. Жаңа католик шіркеуінің құрылысы 1845 жылы басталды және 1853 жылы пайдалануға берілді.
Мэр
Лаутеркен қаласының әкімі – Изабель Штайнхауэр Тейс.
Мәдениет
Қаланың мәдени өмірін бұрын мектеп, кейін халықтық білім беру орталығы және оған қатысты клубтар көтерді. Сонымен қатар, оқыту және біліктілікті арттыру бойынша компания да бар. Ескі заманда Лаутеркен түрлі газеттердің басылымымен де белгілі болған. 19 ғасырда құрылып, 1937 жылы жабылған "Ботен фюр дас Лаутер унд Глантал" ("Глан мен Лаутер аймағы үшін тарих және жертану туралы парақтар") қосымшасымен және "Нордвестпфалцише Цайтунг" ("Солтүстік-Батыс Палатин газеті"; 1900-1938) газеттері болды. Бұл газетті "Allgemeine Zeitung" сатып алды, ол әлі күнге дейін Майзенхаймдегі ірі газеттің аймақтық бөлімшесі ретінде жарық көреді. Тағы бір кең таралған күнделікті газет – "Рейнпфальц, Вестрихер Рундшау", ол Людвигсхафен мен Кусельде шығады.
Тұрақты оқиғалар
Қала күнтізбесіндегі маңызды шаралар – мамыр айының бірінші демалыс күніндегі Көктемдік базар (Frühjahrsmarkt), тамыз айының екінші демалыс күніндегі үлкен Халық фестивалі (Heimatfest), қазан айының екінші демалыс күніндегі Күзгі базар (Herbstmarkt), желтоқсан айының бірінші демалыс күніндегі Рождестволық базар (Weihnachtsmarkt) және Мұнара фестивалі (Turmfest). Бірақ бұл соңғы фестиваль екі жылда бір рет ғана өткізіледі. Лаутеркенде бұрын сақталған ерекше көне дәстүрлер қазір белгісіз.
Экономикалық құрылым
Мәселен, бұрынғы уақытта осы қалада емес, тек ауыл шаруашылығы мен жүзім өсіру ғана емес, сонымен қатар қызмет көрсету және қолөнер саласы да жақсы дамыған. Бастапқыда ең маңызды қызмет – диірмендер болды. 1387 жылы «Ингельден» қаласында диірмен тіркелген. Ол, әдетте, Лаутеркеннің солтүстік-шығысында Гланға құятын бұлақтың жанында тұрған. Гландағы қалалық диірмен («Таун Милл») және Лаутердегі Рейнграфен диірмені («Rhinegraves Mill») туралы алғашқы жазбалар 16 ғасырда кездеседі. 1966 жылы толығымен жабылған қалалық диірменге бір кезде май диірмені қараған. Жабылудан кейін, зауыт орнында «Шлосс Вельденц» атымен жеміс шырындарын өндіретін компания орналасқан. Рейнграфен диірмені бастапқыда Грумбах графтарына тиесілі болған, олар Лаутеркендегі судың қолайлы жағдайларын пайдаланып, графтық диірмен салуға рұқсат алған. Бұл диірмен 1957 жылы соңғы рет жұмыс істеген. Жүн тоқушылар Лаутерде 1542 жылы аталған жаяу диірменге ие болған. Содан кейін қалада майлы-тұздық, арақ-шаруа, шөп шабатын және қабық шабатын зауыттар пайда болды, бұл тоқыма және тері өңдеу кәсіпорындары да қалада жұмыс істегенін көрсетеді. Жүн және зығыр тоқымашылары, сондай-ақ тігіншілер мен мата қырқыушыларының гильдиялық хаттары 16 ғасырдан бері сақталған. Лаутеркендегі бірнеше тері өңдеушілік шеберханалар 18 ғасырдан бастап айтылады, бірақ олар бұрын да қалада болған. 19 ғасырдың соңында Трессель тері өңдеушілік шеберханасы аяқ киім жасауға көшкен, бірақ одан ірі аяқ киім фабрикасы өркендемеген. Цвайбриккендегі құжаттарда қаладағы мықты сыра зауыты және шағын арақ құюшылықтар туралы мәліметтер бар, олар француз революциясы немесе Наполеон кезеңінде жұмысын тоқтатқан. Мықты сыра зауытының жанында бірнеше шағын сыра зауыты мен арақ құюшылықтар болған, бірақ олардың ешқайсысы да бәсекеге төтеп бере алмаған. 1860 жылы құрылған және кейіннен жұмысын тоқтатқан «Felsenbrauerei» ірі сыра зауыты болды. 2000 жылдан бері теміржол вокзалы ғимаратында шағын, бірақ өте танымал «Gasthausbrauerei» сыраханасы орналасқан. 19 ғасырда құмтас өндірісі маңызды рөл атқарды. Лаутеркендегі құмтас ірі қалалардағы әсем ғимараттар салу үшін жөнелтілді. Сұраныстың төмендеуіне байланысты бұл сала Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тоқтатылды. 19 ғасырдан бастап «Ингенхелл» деп аталатын аймақта қатты тас қазыла бастады. Бір кезде онда 200-ден астам адам жұмыс істеген. Тас тас жолдың конвейерлерімен аңғарға жеткізілді. 1970 жылдан кейін қатты тас карьері жабылды. Тас карьеріне байланысты болған құрылыс және көлік кәсіпорындары әлі де жұмыс істеп келеді. Бұрынғы уақытта Лаутеркен аумағында құмтас пен қатты тасқа қоса, әк тас пен көмір де өндірілген. Ірі өндіріс кәсіпорындары тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болды. 1949 жылы «Textilwerk Lauterecken» Глан мен Bundesstraße 420 тас жолының арасында Хоф-ан-дер-Зааледегі «Vogtland» жүн фабрикасының филиалы ретінде құрылды. Бір кезде үш тоқыма және бір мақта тоқу фабрикасында 1500-ге жуық жұмысшы жұмыс істеген. Текстиль саласындағы экономикалық белсенділіктің төмендеуіне байланысты компания Лаутеркендегі филиалын жапты. Ғимарат ұзақ уақыт бос тұрғаннан кейін, оны Мейзенхаймде орналасқан «BITO (Bittmann GmbH Lagertechnik)» логистикалық компаниясы сатып алды. Әртүрлі баспа жұмыстарын жүргізген ірі фабрика – «Lony» фирмасы бастапқыда бұрынғы Төменгі қақпаның жанында орналасқан, кейіннен Bundesstraße 420 тас жолындағы коммерциялық өнеркәсіптік даму аймағына, Медардқа қарай көшіп, содан кейін швейцариялық консорциумға ие болды. Сондай-ақ, ұзақ уақыт бойы «Giloi» баспаханасы жұмыс істеді. Bundesstraße 420 тас жолындағы солтүстік-шығыс коммерциялық өнеркәсіптік даму аймағында «Buhl» былғары бұйымдары зауыты (коммерциялық тауарлар өндіретін) және «Hess/Gabel (Bosch Dienst)» автомобиль электр фирмасы орналасқан. Сонымен қатар, супермаркеттер де осы жерде орналасқан.
Кәсіпорындардың құрылуы
Ауданның солтүстік бөлігіндегі орталық орналасқандықтан, Лаутеркенде үш орташа көлемдегі кәсіпорын және түрлі дүкендер бар. Елтанымал кәсіпорынның бірі – Niehoffs Vaihinger жеміс шырыны өндірушісі, ол Cellpack Group (тамақ қаптамасы) құрамындағы өсімдік. 2003 жылдан бері ол Behr Bircher Cellpack BBC өндірістік концерніне тиесілі (Британдық телерадио корпорациясымен ешқандай байланысы жоқ).
Энергия
Қаланың жылу энергиясының бір бөлігі Фрейталь қаласындағы Thermea фирмасының экологиялық таза, жоғары өнімді жылу сорғысынан түседі. Ол Лаутер өзенінен жылуды пайдаланады, оның суының жылдық орташа температурасы 10 °C құрайды. Судың қату температурасында ғана қосымша конденсациялық қазандық жұмысқа кіріседі.
Мемлекеттік мекемелер
Лаутеркен өз атымен аталатын Verbandsgemeinde орталығы болып табылады және оның әкімшілігі де осында орналасқан. Бұдан өзге, Кузель ауданындағы үш филиалдың бірі – Bundesagentur für Arbeit кеңсесі осында шомылып тұр. Лаутеркенде "Pro Seniore" қарттар үйі бар, онда өздігінен тұра алатындар да, көмекке немесе күтімге мұқтаж жандар да орналасады. Қалалық әкімдікте кішкентай қалалық кітапхана бар.
Білім
Реформацияның аяқталуымен бірге мектептің басталуы да болды, себебі бұл протестанттық көзқараспен байланысты болды, яғни христианның Киелі кітаптағы Құдайдың сөзін өзімен-өзі түсінуі керек еді. Осылайша, Лаутеркенде сенбілік мектеп ашылды, онда адал жамағат ән шырқауды жаттықтырып, катехизис бойынша тексерілді. Ұзақ өтпей барлық балаларға білім беруге бағытталған алғашқы әрекеттер жасалды. Төменгі қақпаның жанында мектеп орналасқан еді. Отыз жылдық соғыс кезінде білім беру жүйесін құруға жасалған алғашқы тыйырмалар сәтсіз аяқталды. Соғыстан соң да мұндай әрекеттер ұзақ уақыт бойы жасалмады, себебі мектеп үйі қирап жатты. Алайда, граф Леопольд Людвигтің білім беруді жақтауы белгілі болды. 1695 жылы Ханау Лихтенбергте мектеп ережесін бекіткеннен кейін, ол 1706 жылы Лаутерекен қаласы мен округі үшін де осыған ұқсас шаралар қабылдады, нәтижесінде Лаутерекен мектеп ережесі (Lauterecker Schulordnung) құрылды. Француз революциясы кезінде француздар шіркеуден тәуелсіз жалпы білім беруді өздерінің Primärschule арқылы енгізді. Алайда, Вена конгресі Лаутерекенді Бавария Корольдігіне қосқаннан кейін ғана қазіргі мағынадағы қарапайым мектеп пайда болды. Бастапқыда сабақтар шіркеу капелланының үйіндегі бөлмелерде өтті, бірақ оқушылар санының артуына байланысты бұл үй тез арада жетіспейтін болды. Сондықтан 1836 жылы протестанттық мектеп салу жұмыстары басталды. 1837 жылдан кейін мұғалім мен оның көмекшісі сабақ беруді бастады. Қала протестанттық мектептің жанындағы ескі үйді сатып алып, оны католик мектебіне айналдырды, оның тарихы Франция королі Людовик XIV әскерлері Лаутерекенді ұзақ уақыт басып алған кезеңге дейін жетеді. Алайда, қаланың күш-жігері тұрақты нәтиже бермеді. 1874 жылы Лаутерекенде коммуналдық мектеп ашылды, бірақ оған бөлінген орын қанағаттандырмайтын болды. Тек 1900 жылы барлық оқушыларға арналған жаңа мектеп салу жұмыстары басталды, ол қала үшін архитектурасы мен орналасуы бойынша үлгі болып табылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жағдай өзгерді. "Auf Röth" атты жаңа құрылыс аймағында Рейнланд-Пфальц штаты 1969 жылы Штаттлиц гимназиясын пайдалануға берді. "Auf Röth" Stadtteil-дегі жаңа ғимарат, Bundesstraße 420 бойында, Висвайлерге қарай, кейіннен мектеп орталығы ретінде кеңейтілген жерге салынды. 1970 жылдардың басында жаңа аймақтық реформа аясында Санк-Жулиан, Оффенбах және Лаутерекенде үш Hauptschulen пайда болды, олар біртіндеп біріктірілді. Лаутерекенде оқушылар санының артуы мен мектептердің орталықтандырылуына байланысты, жаңа сыныптар салу үшін үнемі қосымша ғимараттар салынуға тиіс болды. Шулштрасседегі мектеп ғимаратында уақытша қанаттар пайда болды. Бастапқыда Лаутерекендегі жаңа ғимаратта тек төменгі Hauptschule сыныптары оқытылды, ал жоғары сыныптар Оффенбах Хундхаймдегі жаңа мектеп ғимаратында оқытылды. 1996 жылы "Auf Röth" мектеп орталығында (бұл атау Германияда кең таралған) барлық Hauptschule оқушылары үшін жаңа мектеп ғимараты салынды. 2001-2002 оқу жылынан бастап бұл мектепте күндізгі білім беру жүргізіледі. Бұл кәсіптік бағытталған мектеп, онда оныншы сыныпты бітіргеннен кейін Mittlere Reife аттестаты алынады. Ескі 1900 жылғы мектеп ғимаратында әлі де бастауыш мектеп орналасқан, ол біртіндеп жақын ауылдардан келген оқушыларды да қабылдай бастады. Жанындағы ғимаратта оқу қиындықтары бар балаларға арналған "Януш Корчак мектебінің" сыныптары орналасқан еді. 1999 жылы арнайы мектептердегі барлық сыныптар бұрын бірнеше Hauptschule сыныптарын қамтитын жаңа ғимаратқа көшірілді. Бүгінде Лаутерекенде бір бастауыш мектеп, бір арнайы мектеп (Janusz Korczak Schule), Realschule plus және Veldenz гимназиясы бар мектеп орталығы бар.
Көлік
Лаутеркеннің құрылуына географиялық орналасуы себеп болған болуы мүмкін, яғни Лаутер және Грумбах өзендері Гланға құйылатын жердегі қолайлы көлік мүмкіндіктері. Дегенмен, бұрынғы заманда жолдар ойпаттардан жалтаратын және биік жерлермен жүретінін ескеру қажет. Қазіргі түсінігіміздегі жолдар 19 ғасырда ғана пайда болды. Глан аңғары жолының (Glantalstraße) кеңейтілуі шамамен 1840 жылы болды, ал бірнеше жыл бұрын Лаутер аңғары арқылы Вольфштайн және Кайзерслаутернге қарай жол салынған еді. 1850 жыл шамасында Грумбах арқылы Нахе аңғарына жол салынды, ол Идар-Оберштайннан келетін ескі тау жолын алмастырды. Бүгінде Лаутеркен 420 (Оппенхайм—Нюнкирхен, Саар) және 270 (Идар-Оберштайн—Кайзерслаутерн—Пирмасенс) Бундесстрассаларының тоғысында орналасқан. Басқа елді мекендерге дейінгі қашықтықтар: Кусель 22 км, Мейзенхайм 6 км, Вольфштайн 8 км, Кайзерслаутерн 32 км, Бад Кройцнах 42 км, Идар-Оберштайн 31 км. 19 ғасырда жол желісі кеңейгеннен кейін Лаутеркен теміржол желісіне де қосылды. 1883 жылы Лаутер аңғары теміржолы (Lautertalbahn) іске қосылды, ал 1894 жылы Глан аңғары арқылы Одернхайм-ам-Гланға қарай екі жолмен жүретін Глан аңғары теміржолы (Glantalbahn) және 1902-1904 жылдары Алтенгланға қарай теміржол салынды. Лаутерталбан әлі күнге дейін үнемі жұмыс істесе, Глан аңғары теміржолы шамамен 1985 жылы тоқтатылды. Бірақ ол қазір туристер үшін тартымды орынға айналды, өйткені Альтенглан мен Стаудренхайм арасында саяхатшылар педальмен қозғалатын драйзинмен жол бойынша жүре алады. Лаутер аңғары теміржолы қаланы Кайзерслаутерннің орталық бөлігімен байланыстырады. Лаутеркен екі терминалдың арасында шамамен ортасында орналасқан және осы желіде өз аялдамасы бар. Велосипедшілер үшін Лаутеркен – Глан-Блиес веложолындағы бекет.
Қаланың ұлдары мен қыздары
Урсула фон Пфальц-Вельденц-Лютцельштейн (туған 24 ақпан 1572; қайтыс 5 наурыз 1635, Нюртинген), кейін Вюртемберг герцогинясы Урсула.
Густав Филипп фон Пфальц-Вельденц (туған 17 шілде 1651; қайтыс 18 тамыз 1679, Лаутерекен), Вельденц графтығының мұрагерлік ханзадасы.
Элизабет Йоханна фон Пфальц-Вельденц (туған 22 ақпан 1653; қайтыс 5 ақпан 1718, Мёрхинген), Вельденц графының палатин қызы.
Иоганн Карл Фальчиола (1759–1841), бастапқыда теолог, кейін француз төңкерісінің жақтасы және Наполеонды құрметтеген адам; француз билігі кезінде қала саясатын анықтауда маңызды рөл атқарды; спекулятивтік бизнесімен танылды.
Карл Теодор Барт (туған 2 қазан 1805; қайтыс 19 қараша 1837, Лихтенштейн), заңгер және демократиялық журналист.
Леопольд Диппель (туған 4 тамыз 1827; қайтыс 4 наурыз 1914, Дармштадт), ботаник.
Карл Кристиан Бреннер (туған 1 тамыз 1838; қайтыс 22 шілде 1888, Луисвилл, Кентукки, АҚШ), суретші.
Карл Фридрих Хильдебранд (туған 1837; қайтыс 1913, Кайзерслаутерн), Кайзерслаутерн мұғалімдер семинариясының доценті, Палатин мұғалімдер қауымдастығының төрағасы.
Карл Гебхарт (туған 6 қаңтар 1859; қайтыс 28 сәуір 1921, Лаутерекен), саясаткер (DVP), ауылдық азамат және экономикалық кеңесші, Pfälzer Landwirtschaftlicher Verein ("Пфальцтың ауыл шаруашылығы қауымдастығы") және Bund der Landwirte ("Ауыл шаруашылығы өкілдерінің одағы") мүшесі, Pfälzer Bauer ("Пфальц фермері") журналының бас жазушысы.
Макс Хартманн (туған 1876; қайтыс 1962, Бухенбюль), табиғаттанушы, Кайзер Вильгельм қоғамының биология профессоры және философ, Pour le Mérite орденінің (азаматтық класы) және Ғылымды дамыту жөніндегі Палатин қоғамының алтын медалін алған.
Людвиг Штайнхауер (туған 1885; қайтыс 1957, Лаутерекен), Пфальцтың ауыл шаруашылығы палатасының президенті, Пфальц фермерлері мен шарапшылар қауымдастығының төрағасы, экономикалық кеңесші және Лаутерекен қаласының мэрі.
Клэр Вейцель (туған 1889; қайтыс 1945, Бад Дюркхайм), жазушы, Лаутерекендегі салық инспекторының қызы (әкесі Клингенмюнстерге ауыстырылды); кейін мектеп мұғаліміне тұрмысқа шықты; "Армер Ханс" (1919) және "Хаймат" (1920) романдарының, сондай-ақ көптеген повестьтердің авторы, олардың кейбіреулері марапатталған; әуе шабуылында қаза тапты.
Эмиль Несселер (туған 1891; қайтыс 1952, Людвигсхафен), Людвигсхафен қалалық архивисті, жергілікті тарихқа қатысты көптеген жазбалардың жинақтаушысы, әсіресе Людвигсхафен аймағынан.
Алоис Гейгер (туған 1892; қайтыс 1973, Кайзерслаутерн), Пфальц қолөнер палатасының президенті және Кәсіби одақтың көптеген кеңселерінде жоғары лауазымдарды иеленген; Германия Федеративтік Республикасының 1-дәрежелі Еңбек орденімен марапатталған.
Вальтер Вейцель (туған 1 тамыз 1901; қайтыс 6 тамыз 1982), физик және саясаткер (SPD).
Эдвин Штайнхауер (туған 1916; қайтыс 1996, Лаутерекенде жерленген), Рейнланд-Пфальцтың ауыл шаруашылығы палатасының президенті, Пфальц фермерлері мен шарапшылар қауымдастығының басқарма мүшесі, Ландтаг депутаты, Лаутерекен қаласының мэрі, көптеген наградалармен марапатталған.
Ханс Отто Штрубер (1949 жылдан бері), саясаткер (SPD).
Курт Валлат (туған 24 сәуір 1960), археолог.
Уве Хартенбергер (туған 1 ақпан 1968), футболшы.
Gustav Philipp von Pfalz Veldenz (b. 17 July 1651; d. 18 August 1679 Lauterecken), hereditary prince of the County of Veldenz
Elisabeth Johanna von Pfalz Veldenz (b. 22 February 1653; d. 5 February 1718 Mörchingen), Countess Palatine of Veldenz
Johann Carl Falciola (1759–1841), originally a theologian, then ardent follower of the French Revolution and admirer of Napoleon; largely defined town politics during the time of French rule; became well known for speculative businesses. Carl Theodor Barth (b. 2 October 1805; d. 19 November 1837 Liechtenstein), jurist and democratic journalist. Leopold Dippel (b. 4 August 1827; d. 4 March 1914 Darmstadt), botanist. Carl Christian Brenner (b. 1 August 1838; d. 22 July 1888 Louisville, Kentucky, USA), painter. Carl Friedrich Hildebrand (b. 1837; d. 1913 Kaiserslautern), docent at the Kaiserslautern teachers’ seminary, chairman of the Palatine Teachers’ Association. Karl Gebhart (b. 6 January 1859; d. 28 April 1921 Lauterecken), politician (DVP), countryman and economic adviser, on the board of the Landwirtschaftlicher Verein der Pfalz ("Agricultural Association of the Palatinate") and the Bund der Landwirte ("League of Countrymen"), lead writer for the magazine Pfälzer Bauer ("Palatine Farmer"). Max Hartmann (b. 1876; d. 1962 Buchenbühl), natural scientist, professor of biology at the Kaiser Wilhelm Society and philosopher, recipient of the order Pour le Mérite (civil class) and the gold medal of the Palatine Society for the Advancement of the Sciences. Ludwig Steinhauer (b. 1885; d. 1957 Lauterecken), president of the Agricultural Chamber of the Palatinate, chairman of the Palatine Farmers’ and Winemakers’ Association, economic adviser and mayor in Lauterecken. Cläre Weitzel (b. 1889; d. 1945 Bad Dürkheim), writer, a Lauterecken tax collector's daughter (her father was transferred to Klingenmünster); she was later married to a schoolteacher; author of the novels Armer Hans (1919) and Heimat (1920), as well as many, some award winning, narratives; died in an air raid. Emil Nesseler (b. 1891; d. 1952 Ludwigshafen), city archivist in Ludwigshafen, compiler of many writings relating to local history, foremost from the Ludwigshafen area. Alois Geiger (b. 1892; d. 1973 Kaiserslautern), president of the Handicraft Chamber of the Palatinate and holder of high positions in many offices of the Professional Union; recipient of the Commander's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany. Walter Weizel (b. 1 August 1901; d. 6 August 1982), physicist and politician (SPD). Edwin Steinhauer (b. 1916; d. 1996 buried in Lauterecken), president of the Agricultural Chamber of Rhineland Palatinate, member of the board of the Farmers’ and Winemakers’ Association of the Palatinate, Member of the Landtag, mayor in Lauterecken, decorated with many awards. Hans Otto Streuber (1949–), politician (SPD). Kurt Wallat (b. 24 April 1960), archaeologist. Uwe Hartenberger (b. 1 February 1968), footballer.
Қаламен байланысты танымал адамдар
Филипп Оберхайм (ту. 1680 Висбаден, д. 1745 Лаутерекен), Лаутерекен және басқа да жерлерде дін қызметкері, сондай-ақ Катехизис қосымшасы бар ән кітабын құрастырушы. Фридрих Шюлер (1791–1873) 1848/1849 жылдары Франкфурт Парламентінің Лаутерекеннен сайланған депутаты болды. Якоб Теодор Гюмбель (ту. 1859 Ландау, д. 1920 Ландау), дін қызметкері және дьякон, 1897–1910 жылдары Лаутерекенде қызмет еткен, шіркеу тарихы туралы кітаптардың авторы, сондай-ақ Пфальц Вельденц туралы маңызды еңбек жазған. Бруно Экхардт (ту. 1960 Рокенхаузен), Марбург университетінің теориялық физика профессоры, Лаутерекен гимназиясын бітірген.