Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық белсенді Клинтон Дженкс (1 наурыз 1918 – 15 желтоқсан 2005) – еңбек және әлеуметтік әділдік жолында өмірін өткізген американдық белсенді, еңбек ұйымдастырушылық қызметімен, әсіресе Нью-Мексико штатының шахтерлері арасында, танымал. 1954 жылғы «Жер тұзы» фильмінде («Фрэнк Барнс» рөлінде, өзінің кейіпкерінің прототипі болған) ойнады және Тафт-Хартли заңы бойынша коммунист емес екенін куәландырған құжатты жалған жасады деген айыппен ұзақ жылдар бойы үкімет тарапынан қудаланды (және мазаланды).
American activist
Clinton Jencks (March 1, 1918 – December 15, 2005) was an American lifelong activist in labor and social justice causes, most famous for union organizing among New Mexico's miners, acting in the 1954 film Salt of the Earth (where he portrayed "Frank Barnes", a character based on himself), and enduring years of government prosecution (and persecution) for allegedly falsifying a Taft Hartley non communist affidavit.
Алғашқы жылдар
Дженкс 1918 жылдың 1 наурызында Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласында дүниеге келді. Оның әкесі пошта тасушы болса, анасы методист шіркеуінің белсенді мүшесі еді. 1939 жылы Колорадо университетінің Боулдердегі экономика факультетін бакалавр дәрежесімен бітірген соң, ол Сент-Луиске көшіп барды, онда Дінаралық жастар кеңесінде белсенді болып, болашақ әйелі Вирджиния Деррмен танысты. Дженкс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әуе күшінде қызмет етті, содан кейін әскери қызметтен босатылып, Денвердегі Асарконың Глобус балқыту зауытында жұмыс істеді. Дженкс Халықаралық шахташылар, фабрика және балқытушылар кәсіби одағына (немесе «Шахта және Фабрика» деп аталатын) – металл кеншілерінің радикалды одағына қосылды. Дженкстердің берілгендігі мен харизмасына тәнті болған «Шахта және Фабрика» оларды 1946 жылы Нью-Мексикоға жіберді.
Jencks was born March 1, 1918, in Colorado Springs, Colorado. His father was a mail carrier and his mother an active member of the Methodist Church. He graduated with a bachelor's degree in economics from the University of Colorado at Boulder in 1939, then moved to St. Louis, where he became active in the Interfaith Youth Council and met his future wife, Virginia Derr. Jencks served in the Air Force during World War II, and after his honorable discharge he worked at Asarco's Globe Smelter in Denver. Jencks joined the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers (called Mine and Mill or Mine Mill), a radical union of metal miners. Impressed with the Jenckses' commitment and charisma, Mine Mill sent them to New Mexico in 1946.
Жаңа Мексикадағы шахта-мельница
Дженкстердің Нью-Мексикодағы жылдары жергілікті Чикано еңбек қозғалысының күшеюімен бірге өтті, сол кезде солшыл кәсіподақтар жұмыс берушілердің қарсылығына, антикоммунистік заңнамаға және басқа кәсіподақтардың шабуылдарына тойтарыс берді. Клинтон мен Вирджиния Дженкс 890-шы Mine Mill Local Чикано басшылығын нығайтуға көмектесті және шахтерлердің әйелдерін кәсіподақ ісіне қатысуға ынталандырды. 1950 жылы, Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) коммунистік басымдықпен айыпталып Mine Mill-ді шығарған жылы, Нью-Мексико шахтерлері Ганновердегі Empire Zinc Company-да ереуілге шықты. Бұл ереуіл жалақы, әлеуметтік жәрдемақы және қауіпсіздік мәселелерімен басталды, бірақ компания шахтерлерге пикетке шығуға тыйым салатын сот шешімі алғаннан кейін, шахтерлердің әйелдері пикет желісін өздеріне алды. Содан кейін кәсіподақ пен компания арасындағы қақтығыс, сондай-ақ әйелдердің белсенділігі және оның ерлердің отбасылық билігіне қауіп төндіруі туралы келіспеушіліктерге байланысты күйеулер мен әйелдер арасындағы қақтығыс орын алды. Клинтон мен Вирджиния Дженкс екеуі де әйелдерді қолдады. 1952 жылы 890-шы жергілікті кәсіподақ әйелдердің пикетінің арқасында ереуілде жеңіске жетті.
The Jencks' years in New Mexico were marked by an upsurge of local Chicano labor activism at the same time that left wing unions were withstanding employer offensives, anticommunist legislation, and attacks by other unions. Clinton and Virginia Jencks helped consolidate a Chicano leadership of Mine Mill Local 890 and encouraged miners' wives to participate in union affairs. In 1950, the same year that the Congress of Industrial Organizations (CIO) expelled Mine Mill for alleged communist domination, New Mexican miners went out on strike at the Empire Zinc Company in Hanover, New Mexico. This strike began over wages, benefits, and safety, but when the company secured a court injunction prohibiting miners from picketing, miners' wives took over the picket lines. What followed was a dramatic confrontation between the union and the company, and an equally dramatic set of confrontations between husbands and wives, who were at odds over women's activism and the threat it posed to men's household authority. Both Clinton and Virginia Jencks supported the women. Local 890 won the strike in 1952 largely because of the women's picket.
Жердің тұзы
Осы арада, «қара тізімге» енген Голливуд режиссерлері Герберт Биберман мен Пол Джаррико тәуелсіз көркем фильмде бейнелеу үшін оқиға іздеп жүрген еді. 1951 жылдың жазында Джаррико мен оның әйелі Сильвия Нью-Мексиконың солтүстігіндегі ранчода Дженкстермен кездескен кезде олар әйелдердің пикетіне тап болды. 1952 жылы «Ер тұзы» фильмінің сценарийін «Оскар» жүлдесін алған Майкл Уилсон жазды, бірақ кәсіби одақтар оны сынға алды, содан кейін Уилсон олардың көзқарасын көрсететіндей етіп өзгертті. Бұл ерекше ынтымақтастықта кәсіби одақ мүшелері, әйелдер мен балалар көптеген рөлдерді ойнады. Дегенмен, «Ер тұзы» фильмі Голливуд пен Вашингтондағы антикоммунистердің ықпалымен түсірілім кезінде де, одан кейін де қатты қысымға ұшырады. 1952 жылдың қазанында Сенаттың Ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитеті (SISS) Клинтон Дженксті Mine Mill кенішіндегі коммунизм туралы тыңдауда куәлік беруге шақырды. Ал 1953 жылдың 23 сәуірінде «Ер тұзы» фильмінің түсіріліміне байланысты туған дауыл кезінде федералды агенттер оны 1950 жылы қол қойған коммунист емес екенін растаған құжатты жалған көрсеткені үшін қамауға алды. 1954 жылдың қаңтарында ол федералды сотта сотталды, негізінен Федералдық тергеу бюросының (ФБР) ақылы хабаршысы Харви Матусовтың куәлігіне сүйене отырып. Кейін Матусов өз мәлімдемесінен бас тарды, бірақ оның бас тартуы Дженкстің апелляциялық сотта жеңіске жетуіне көмектеспеді. 1957 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Дженкс ісін қараған кезде, ақылы хабаршылар жүйесіне деген сенімсіздік туды. «Дженкс пен АҚШ» арасындағы маңызды шешім, кейін Уотергейт ісінде де рөл атқарды. Сот Дженкске тағайындалған үкімді жоққа шығарды және қорғау тарапына ФБР есептерін көрсетуге құқық бар екенін мәлімдеді. Осы шешімнен кейін АҚШ Конгресі федералды соттарға қорғау тарапына мемлекеттік қызметкерлер мен агенттердің федералды қылмыстық сот процесінде куәлік бергенде қолданған құжаттарды ұсынуды міндеттейтін заң қабылдады. Бұл заң «Дженкс заңы» деп аталды. Бұл құжаттарды ұсынбаған жағдайда қылмыстық іс тоқтатылады. (АҚШ. Рейнольдс ісін қараңыз). Дженкс апелляциялық шараларды жүргізіп жатқанда, Mine Mill оны Нью-Мексикодан алып шығып, ақыры отставкаға келуін сұрады. Дженкс Оңтүстік-Батыс аймағында жұмыс табуға тыйым салынды, бірақ 1960 жылдардың басында ол Берклидегі Калифорния университетінде экономиканы оқу үшін Вудро Вильсон стипендиясын жеңіп алды. Ол докторлық диссертациясын қорғап, зейнеткерлікке шыққанға дейін Сан-Диего мемлекеттік университетінде сабақ берді.
Meanwhile, blacklisted Hollywood filmmakers Herbert Biberman and Paul Jarrico were looking for a story to dramatize in an independent feature film, and they happened upon the women's picket when Jarrico and his wife Sylvia met the Jenckses at a dude ranch in northern New Mexico in the summer of 1951. Academy Award winning screenwriter Michael Wilson wrote the script for Salt of the Earth in 1952, union families critiqued it, and Wilson changed it to reflect their sensibilities. Union men, women, and children played most of the roles in this highly unusual collaboration. Salt of the Earth, however, was heavily suppressed during and after production by anti communists in Hollywood and Washington. In October 1952, the Senate Internal Security Subcommittee (SISS) called on Clinton Jencks to testify in its hearings on communism in Mine Mill, and on April 23, 1953, during the furor over the production of Salt of the Earth, federal agents arrested him on charges of falsifying a noncommunist affidavit he had signed in 1950. He went to trial in federal court in January 1954 and was convicted, largely on the testimony of Harvey Matusow, a paid informant for the Federal Bureau of Investigation (FBI). Matusow later recanted his story, and while his recantation failed to help Jencks win on appeal, by the time Jencks's case was heard by the U. S. Supreme Court in 1957 the entire system of paid informants had been discredited. In Jencks v. United States, a landmark decision that later played a minor role in the Watergate prosecutions, the Court overturned Jencks's conviction and held that defense counsel had the right to see FBI reports. After this decision, the United States Congress enacted a law directing the federal courts to provide to the defense, documents used by government employees and agents testifying in federal criminal trials. This law came to known as the Jencks Act. The usual remedy for failure to provide these documents is dismissal of the criminal charges. (See United States v. Reynolds.) While Jencks pursued his appeal, Mine Mill took him out of New Mexico and ultimately asked for his resignation. Jencks found himself blacklisted from employment throughout the Southwest, but in the early 1960s, he won a Woodrow Wilson fellowship to study economics at the University of California, Berkeley. He completed his doctorate and taught at San Diego State University until his retirement.
Кейінгі өмір және өлім
Клинтон Дженкс 2005 жылдың 15 желтоқсанында 87 жасында қайтыс болғанға дейін Американың Демократиялық Социалистері қатарында әлеуметтік белсенділігін жалғастырды.
Clinton Jencks continued his social activism as a member of the Democratic Socialists of America until his death on December 15, 2005, at the age of 87.