Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық экономист және профессор Джеймс Лоуренс Лафлин (2 сәуір, 1850 – 28 қараша, 1933) – американдық экономист және Корнелл университетінің, Гарвард университетінің және Чикаго университетінің профессоры. Ол Федералды резервтік жүйені құруға көмектескен және "алтын стандартты ең жақтаушылардың бірі" болды.
American economist and professor
the economist
James Laurence Laughlin (April 2, 1850 – November 28, 1933) was an American economist and professor at Cornell University, Harvard University, and the University of Chicago, who helped to found the Federal Reserve System and was "one of the most ardent defenders of the gold standard."
Өмірбаян
Лафлин 1850 жылдың 2 сәуірінде Огайо штатының Дирфилд қаласында дүниеге келген. Ол Гарвард университетінде тарих пәнінен докторлық диссертациясын қорғады. Оның диссертациясы «Англосаксон құқықтық рәсімдері» тақырыбына арналған еді және оны Генри Адамс жетекшілік еткен. Осы бағдарламаның басқа мүшелері Генри Кэбот Лодж және Эрнест Янг болды. Консерваторлық көзқараста болған ол, көбінесе Джон Стюарт Миллдің экономикалық теорияларын қолдады және биметаллизмге қарсы болды. Лафлин Бостондағы Гарвард университетінде бес жыл, Корнелл университетінде екі жыл оқытты, содан кейін 1892 жылдан 1916 жылға дейін Чикаго университетінің жаңа экономика факультетінің деканы болды. Ол университеттегі жоғары лауазымдарға Торстейн Веблен сияқты өзімен пікір білдірмейтін көптеген экономистерді тағайындады. Лафлин 1897 жылы құрылған Индианаполис ақша комиссиясының мүшесі болды және американдық банк және ақша реформасы тарихындағы маңызды құжаттардың бірі – оның есебін дайындады. 1896 жылғы президент сайлауы және оны қоршаған экономикалық қиындықтар 600 беттік есептің жазылуына түрткі болды. Бұл есеп банктік жүйеге орталықтандырылмаған тәсілді сақтауды ұсынды, яғни банктердің өздері зауыттарға, саудагерлерге және фермерлерге берген несиелермен қамтамасыз етілген банкноттар шығаруын ұсынды. Осылайша, айналыстағы валютаның көлемі бизнес ахуалына байланысты автоматты түрде ұлғаяды немесе азаяды, бұл сол кездегі қолданыстағы жүйеден өзгеше болды, онда банкноттар мемлекеттік облигацияларды сатып алу негізінде шығарылатын. Бұл «нақты вексельдер» теориясы сол дәуірдегі орталықтандырылған банктік жүйеге қарсы көзқараспен үйлесімді болды және қазіргі таңда надандық деп есептеледі. 1906 жылы Лафлин шақыру бойынша Берлинде лекция оқыды, ал 1909 жылы Чилидің Сантьяго қаласында өткен Панамерикандық ғылыми конгресске делегат ретінде қатысты. 1911 жылдан 1913 жылға дейін ол Ұлттық Азаматтар Лигасының «Тұрақты банктік жүйені ілгерілету» атқару комитетінің төрағасы болды. Оның басшылығымен лига АҚШ-та банктік реформаны қолдады. Оқытумен қатар, ол 1892 жылдан 1933 жылға дейін «Саяси экономика журналын» редакциялады, бірақ философиялық айырмашылықтарға байланысты Америка экономикалық қауымдастығының мүшесі болудан бас тартты. Ол Санто-Домингоның ақша жүйесін жаңартуды қоса алғанда, экономикалық мәселелер бойынша әртүрлі штаттық және ұлттық үкіметтерге кеңес берді. Ол Джон Стюарт Миллдің «Саяси экономика» (1884) еңбегінің қысқартылған нұсқасын дайындады және макроэкономика және ақша-кредит саясаты туралы көптеген маңызды кітаптар жазды. Ол 1933 жылдың 28 қарашасында Нью-Гэмпшир штатының Джаффри қаласында қайтыс болды.
Laughlin was born in Deerfield, Ohio on April 2, 1850. He received a Ph. D. from Harvard University in history. His thesis regarded "Anglo Saxon Legal Procedure" and was supervised by Henry Adams. The other members of his program were Henry Cabot Lodge and Ernest Young. A conservative, he generally subscribed to the economic theories of John Stuart Mill and opposed bimetallism. Laughlin taught at Harvard University in Boston for five years, at Cornell University for two years, and then became the department head of the new economics department at the University of Chicago from 1892 to 1916. Notably, he appointed many economists with whom he avidly disagreed, such as Thorstein Veblen, to high positions at the university. Laughlin was a member of the Indianapolis Monetary Commission, organized in 1897, and prepared its report, one of the important documents in the history of American banking and monetary reform. The presidential election of 1896 and the economic turmoil surrounding it spurred the writing of the 600 page report. This report advocated for the maintenance of a decentralized approach to the banking system, an approach which proposed that banks issue their own notes backed by loans to factories, merchants and farmers. In this way, the amount of currency in circulation would automatically expand or contract with business, in contrast to the then existing system where notes were issued based on the procurement of government bonds. This real bills theory was in line with the aversion to centralized banking of the era, and is considered to be naive from a modern view. In 1906 Laughlin lectured, by invitation, in Berlin, and in 1909 he served as delegate to the Pan American Scientific Congress at Santiago, Chile. From 1911 to 1913 he was chairman of the Executive Committee of the National Citizens League for the Promotion of a Sound Banking System. Under his leadership the league promoted banking reform in the United States. In addition to teaching, he edited the Journal of Political Economy from 1892 to 1933, but refused to become a member of the American Economic Association because of differences in philosophy. He advised various state and national governments on economic matters, including overhauling the monetary system of Santo Domingo. He prepared an abridgment of John Stuart Mill's Political Economy (1884) and wrote many important books on macroeconomics and monetary policy. He died at his home in Jaffrey, New Hampshire on November 28, 1933.