Жабын тақталар (furring strips) – құрылыста беттерді тегістеу, ылғалдан қорғау, жылу оқшаулау үшін қолданылатын ағаш тілімдер. Орнату процесі мен материал туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бетті көтеруге арналған материалдар; оларды орнату процесі. Құрылыста фурринг (фурринг таспалары) – бұл ағаштан немесе басқа материалдан жасалған, бетті тегістеу немесе көтеру, ылғалдылықтың алдын алу, жылу оқшаулауға орын жасау, төбелер мен қабырғаларды тегістеп, жаңадан жабу немесе ағаш кеменің қабырғасын кеңейту үшін қолданылатын элементтер. Фурринг – бұл таспаларды орнату процесі де, сонымен қатар таспалардың өзі де. Firring – Ұлыбританияда қолданылатын термин, ол әдетте 50 мм ені бар, қаңқасы бар және шатырдың астындағы судың ағып кетуін қамтамасыз ету үшін шатыр қабырғаларына бекітілетін ағаш таспаларды білдіреді. Фурринг таспалары Ұлыбританияда көбінесе латендер деп аталады, ал АҚШ-та кейде осы материалды таспа деп те атайды.
Strips of material used to raise a surface; and the process of installing them
In construction, furring (furring strips) are strips of wood or other material applied to a structure to level or raise the surface, to prevent dampness, to make space for insulation, to level and resurface ceilings or walls, or to increase the beam of a wooden ship. Furring refers to the process of installing the strips and to the strips themselves. Firring is a U. K. term for wood strips which are usually 50 mm wide, tapered and fixed above wood roof joists to provide drainage falls below roof boarding. Furring strips themselves are typically referred to as battens in the U. K. and sometimes the material is called strapping in the U. S.
Ғимараттарда
Ағаш қаптамалар әдетте 1х2 немесе 1х3 дюйм өлшемде болады. Оларды қабырғаның тіреу тақталарына немесе жолақтарына перпендикуляр орналастырып, шегелеуге болады, немесе бұрыннан бар қабырға бетіне тік қоюға болады. Қаптамалар арасындағы қашықтық қолданылатын материалдың түріне байланысты. Керамикалық плитка қолдау үшін арналған ауыр тақталардың артында көбінесе кеңірек аралық қолданылады. Жұқа панельдер немесе гипстің жабылуы үшін тығыз орналасқан қаптамалар қажет. Дегенмен, гипсті қаптамалармен қолдану "латы және гипс" немесе "ваттл және даб" деп аталады. "Фурринг" сөзінің шығу тегі "furr" түбірінен басталуы мүмкін, ол латылардың артындағы кеңістікке берілген термин. Металл қаптамалар коммерциялық жобаларда немесе жергілікті құрылыс кодексінде өртке төзілді элементтер талап етілетін қалаларда қолданылады. Олар көбінесе пішінін (көлденең қимасын) сипаттау үшін "қалқан арналары" деп аталады, олар трапеция пішіндес, әр жағында 7/8 дюйм қалыңдығы бар екі жалпақ бөліктен тұрады. Қаптамалар шатыр материалдарын қолдау үшін де қолданылады және қоралар мен сарайлардың шатырларының астында көрінуі мүмкін, бірақ қазір олар сирек қолданылады, олардың орнына еңбекті үнемдейтін фанера қолданылады. Кезбе қабырға – ең көп таралған ішкі қабырға жабын материалы және оның беріктігіне байланысты қаптама қажет емес. Фурринг әлі де жөндеу жұмыстарында тегіс емес бөліктерді толтыруға немесе жылу оқшаулау үшін орын қосуға қолданылады.
Wood furring strips typically measure 1 x 2 or 1 x 3 inches. They can be laid out perpendicular to studs or joists and nailed to them, or set vertically against an existing wall surface. The spacing between the strips depends on the type of finishing material. Wider spacing is typically used behind the heavy boards that support ceramic tiles. Closely spaced strips are needed for thin panelling or plaster. The use of strips with plaster, however, is called either lath and plaster or wattle and daub. The origin of the furring strip may be from the root "furr", which is the term given to the space behind the field of lath. Metal furring strips are used for commercial projects, or in towns where fire proof supporting elements are required by the local building code. Often called "hat channels" to describe the profile (cross section), they consist of two flanges on each side of a trapezoid shape, 7/8 in thick. Furring is also used to support roof materials and may be seen under barn and shed roofs but is now used less often, replaced by labor saving plywood. Drywall has become the most common interior wall finishing material and does not need furring due to its strength. Furring is still used in remodeling work to fill out uneven sections for resurfacing, or to add room for insulation.
Кеме жөндеу
Фурринг – 16 ғасырдың соңы мен 17 ғасырдың басында Англияда қолданылған кемелерді қайта жаңарту әдісінің бір түрі. Бұл әдіс тым тар салынған, теңдесіздікке ұшыраған кемелерді түзету үшін пайдаланылды. Кеме желкен көтере алмай, тым тар болса немесе оның жүрісі тым төмен болған жағдайда, оны кеңіту және жүрісін жоғарылату үшін алғашқы қаңқалардың сыртына екінші қабат қаңқалар бекітілді. Бұл үшін кеменің қаптамасын алып тастап, екінші қабатты алғашқы қаңқалардың үстіне орнатып, содан кейін қаптаманы қайтадан жабыстырылды. "Олар көбінесе су астында екі-үш қатар, ал үстінде кеменің қажеттілігіне қарай, көбірек немесе азырақ жабады" (Mainwaring, 153). Бұл кеменің су сызығындағы енін арттырып, корпустың көлденең тұрақтылығын жақсартты. Бұл қате есептеулерден туындаған "уақытша түзетулермен" байланысты мәселелерді шешкендей болғанымен, бұл нашар емдеу ретінде қарастырылды және 16 ғасырдың соңы мен 17 ғасырдың басында Англияда кеме жасаушылар арасында жазалау шарасы ретінде қолданылды (мысалы, Финес Петт және Корольдік ханзада). Кеме құрылысында қателік жасаудың жағымсыз салдары болғандықтан, сол кездегі жазушылар да оның күмәнділігі туралы көп айтты: "Менің ойымша, бүкіл әлемде Англиядағыдай көптеген фурринг жасалған кемелер жоқ, және мұндай кемелерді салғандарды жазалау немесе оған жол бермеу үшін ешқандай шара қолданылмағаны өкінішті, өйткені бұл иелері үшін зор шығынға және осылай өңделген барлық кемелердің бүлінуіне және ұятқа әкеледі" (Mainwaring, 153). Бүгінгі күнге дейін фуррингтің археологиялық дәлелі тек Принц каналының кемесінен табылды.
Furring is a type of ship rebuilding method indicative of the late 16th century and early 17th century England. It was adopted as a remedial process to solve crank ships that were built too narrow. When a ship could not bear sail, was too narrow or her bearing laid too low, a second layer of frames was attached outboard of the first to make her broader and lay her bearing higher. This was done by ripping the planks off and applying the second frames on top of the original frames, and then adding the planks back on. "They commonly fur some two or three strakes under water and as much above, according as the ship requires, more or less." (Mainwaring, 153) This would increase beam at and near the waterline, and thereby the transverse stability of the hull. Although this appeared to have fixed the problems with "makeshift corrections" due to miscalculation, it was seen as a poor remedy and at times was used as a black listing method among shipwrights during the end of the 16th century and beginning of the 17th century England (ex. Phineas Pett and the Prince Royal). Because it was seen as such an incompetent occurrence to miscalculate while building, even the writers of the time had plenty to say about its uncertainties: "I think in all the world there are not so many ships furred as are in England, and it is a pity that there is no order taken either for the punishing of those who build such ships or the preventing of it, for it is an infinite loss to the owners and an utter spoiling and disgrace to all ships that are so handled (Mainwaring, 153)". The only archaeological evidence of furring found to date is on the Princes Channel Wreck.