Канаданың алғашқы католик кардиналы

Кіріспе

Эльзеар Александр Ташеро (17 ақпан 1820 – 12 сәуір 1898) – Рим-католик шіркеуінің канадалық кардиналы. Ол 1871 жылдан бастап өліміне дейін, 1898 жылға дейін Квебек архиепископы қызметін атқарды. Канаданың алғашқы кардиналы ретінде, 1886 жылы Папа XIII Лео оны кардиналдар коллегиясына қабылдады.

Өмірбаян

Жеті баланың бірі, Эльзеар Александр Ташеро Квебектің Сент-Мари-де-ла-Бюсе қаласында Жан Томас Ташеро мен Мари Пане отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Квебек Корольдік сотының судьясы болса, анасы Төменгі Канаданың Заң шығарушы жиналысының бірінші спикері Жан Антуан Панеттің қызы еді. Оның үлкен ағасы Жан Томас кейіннен Жоғарғы соттың судьясы болды. Оның атасы Бернард Клод Пане, ол да Квебек архиепискобы қызметін атқарған (1825–1833). Ташеро 1828–1836 жылдары Квебек семинариясында білім алды, содан кейін бір жыл бойы Ұлыбритания, Нидерланды, Франция және Италия елдеріне саяхаттады. Римде болғанда 1837 жылдың 20 мамырында шаш қырынып, діни уақытқа дайындалды, ал Дом Проспер Геранжермен болған достығы оны бенедиктин орденіне қосылуды ойлауға жетеледі. Бірақ ол оқуын жалғастырып, 1842 жылдың 10 қыркүйегінде Квебек архиепископиясының діни қызметкері болып тағайындалды. Жас діни қызметкер Ташеро Ұлы ашаршылықтан қашып келген ирланд иммигранттарына көмек көрсетуге қатысты. Иммигранттарды тасыған кемелердегі жағдайлардың нашарлығынан тиф эпидемиясы кең тарады. Ташеро «Агнес» кемесін «барлық кемелердің ішіндегі ең жұқпалы кеме және кемедегілердің бәрінен айырылу қаупі бар» деп сипаттады. Нәтижесінде «Агнес» кемесінде өлім-жітім көрсеткіші қырық пайызды құрады. 1856 жылы Ташеро Римде канондық құқық бойынша докторлық диссертациясын қорғады және оқыту және діни қызмет салаларында екі қызмет атқарды. Ол діни қызметкерлікке оқуға түскен семинарияда мұғалім, директор, оқу бөлімінің меңгерушісі және жетекші болып қызмет етті. 1852 жылы Лаваль университетінің құрылуына көмектесті және оның екінші ректоры болды (1860–66, 1869–71). 1871 жылдың 19 наурызында Квебек архиепискобы болып тағайындалғанға дейін Семинария штатында қызмет етті. Канада үкіметінің және көптеген діндарлардың тілегімен 1886 жылы Папа Лео XIII Ташероны Римдегі Санта-Мария-делла-Виттория шіркеуінің кардиналы-қасиетшісі етіп тағайындады, ол Канададан шыққан алғашқы кардинал болды. Алайда, денсаулығының нашарлауына байланысты архиепископ лауазымында ұзақ тұра алмады, сондықтан жұмысын М. Луи Назаир Бегинге жүктеді, ол 1892 жылы оның көмекші архиепискобы болып тағайындалды. Кардинал Ташеро 1898 жылдың 12 сәуірінде Квебек қаласында қайтыс болды.

One of seven children, Elzéar Alexandre Taschereau was born in Sainte Marie de la Beauce, Quebec, to Jean Thomas Taschereau and Marie Panet. His father was a judge of the Court of King's Bench of Quebec, and his mother was the daughter of Jean Antoine Panet, the first Speaker of the Legislative Assembly of Lower Canada. His older brother, Jean Thomas, was later a Puisne Justice of the Supreme Court. His great uncle was Bernard Claude Panet, who also served as Archbishop of Quebec (1825–1833). Taschereau studied at the Seminary of Quebec from 1828 to 1836, and then traveled for a year to Great Britain, the Low Countries, France, and Italy. While in Rome, he received the tonsure on May 20, 1837, and his friendship with Dom Prosper Guéranger, O. S. B., led him to seriously consider joining the Benedictines. Instead he continued his studies and was ordained a priest for the Archdiocese of Quebec on 10 September 1842. As a young priest, Taschereau was involved in providing care to the Irish immigrants to Quebec fleeing the Great Famine. Due to the terrible conditions on the ships bringing the immigrants, typhus was rampant. Taschereau described one ship, the Agnes, as "the most plague ridden ship of all and in danger of losing everyone on board." In the end, the Agnes had a death rate of forty per cent. Taschereau obtained a doctorate in canon law in Rome in 1856 and had a dual career in teaching and pastoral care. He served as a teacher, director, prefect of studies and superior at the Seminary in which he had studied for ordination. He helped found the Université Laval in 1852 and served as its second rector (1860–66, 1869–71). He remained on the staff of the Seminary until his consecration as the Archbishop of Quebec on 19 March 1871. At the urging of the Canadian government and many of the faithful, in 1886 Pope Leo XIII made Taschereau Cardinal Priest of Santa Maria della Vittoria, Rome, the first from Canada. He was not able to stay in his post as archbishop for long, however, as illness forced him to turn over his workload to Mgr. Louis Nazaire Bégin, who was named as his Coadjutor Archbishop in 1892. Cardinal Taschereau died in Quebec City on April 12, 1898.