Кіріспе
АҚШ Конгресіндегі бұрынғы партияаралық коалиция 1937 жылы құрылған консервативті коалиция, АҚШ Конгресі мүшелерінің консервативті қанаттарын біріктірген ресми емес одақ болды. Ол президент Франклин Делано Рузвельттің «Жаңа саясат» бағдарламасына қарсы тұру үшін Республикашыл және Демократиялық партиялардың консервативтілерін біріктірді. Рузвельттің өзінен бөлек, консервативті коалиция Конгресте төрт президенттік мерзімге үстемдік етіп, Рузвельттің және оның ізбасарлары ұсынған заңдарды қабылдамауға тырысты. 1937 жылға қарай консерваторлар 1933 жылдан бері «Жаңа саясатқа» түрлі деңгейде қарсы болған Республикашыл партияның ең ірі фракциясын құрады. Рузвельт өзі демократ болғанымен, оның партиясы Конгресте «Жаңа саясат» бағдарламасын толығымен қолдамады. Рузвельттің саясатына қарсы болған демократтар көбінесе консервативті көзқарастарды ұстанды және консервативті республикашылдармен одақтасты. Олардың көп бөлігі Оңтүстікте орналасқан. Джеймс Т. Паттерсонның сөзін келтірсек: «Конгресстегі консерваторлар федералды билік пен бюрократияның кеңеюіне қарсылық білдіріп, бюджет тапшылығын сынап, өнеркәсіптік кәсіподақтарды қатаң сынап, көптеген әлеуметтік бағдарламаларды кешіріп отырды. Олар 1933 жылға дейін болған Американы «сақтауға» тырысты». Коалиция 1937 жылдан 1963 жылға дейін Конгресте үстемдік етті, ол кезде бұрынғы Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Линдон Джонсон президент болып сайланды және оның ықпалын жойды. Джонсон консервативті оппозицияның әлсіреуін пайдаланып, өз президенттігі кезеңінде көптеген прогрессивті экономикалық және әлеуметтік реформаларды қабылдады. Кеннеди президенттігі кезінде Конгрестің екі палатасының көпшілігін құраған және Конгрестің маңызды комитеттерін басқарған консервативті коалиция 1930 жылдардың соңынан бері прогрессивті реформалардың жүзеге асырылуына кедергі келтірді. 1990 жылдардың ортасында консервативті демократтар Конгресте азайып қалғанда, ол саяси күшін жоғалтты. 1994 жылғы Республикалық революциядан кейін Конгрестегі көптеген консервативті демократтар «Көк иттің» коалициясын құруға бірікті. Консервативті коалиция ешқашан ресми одақ болған жоқ, бірақ Конгресс дауыстарына негізделген еңбек одақтарына қатысты дауыс берулерде жиі көзге түсті. Азаматтық құқықтарды реформалауға қарсы болған конгрессшілер, ақ Оңтүстік демократтары мен республикашылары, екі палатада да азшылықты құрағанына қарамастан, ықпалды комитеттерді бақылау арқылы және Сенаттағы кешіктіру тактикасын пайдалану арқылы тиісті кезеңде азаматтық құқықтарға қатысты маңызды шаралар қабылдануына кедергі келтірді. Алайда консервативті коалиция азаматтық құқықтар заңдарына қарсы біртұтас күшпен жұмыс істемеді, нәтижесінде президент Джонсон мен Эверетт Дирксен конгресстегі республикашылдардың жеткілікті санын Либералды демократтармен одақтастырып, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар заңына қолдау көрсетуге көндіре алды. Дегенмен, коалиция қажетсіз заңдардың тіпті қарастырылмауына да кедергі келтіре алатын күшке ие болды. Коалицияға Оңтүстік штаттарынан көптеген комитет төрағалары кірді, олар заң жобаларын қараусыз қалдыру арқылы қабылдамауға тырысты. Сонымен қатар, Палата ережелері комитетінің төрағасы Говард В. Смит, оң жақты ережелермен ұсынылмаған жағдайда, заң жобасын тоқтатып тастауға мүмкіндік алды, бірақ ол 1961 жылы осы өкілеттігінің бір бөлігінен айырылды. Консервативті коалиция сыртқы саясат мәселелерінде біртұтас болған жоқ, өйткені Оңтүстік демократтарының көпшілігі халықаралық қатынастарды жақтады. Көптеген республикашылар 1953 жылы президент Дуайт Д. Эйзенхауэр билікке келгенге дейін изоляционизмді қолдады.
The conservative coalition, founded in 1937, was an unofficial alliance of members of the United States Congress which brought together the conservative wings of the Republican and Democratic parties to oppose President Franklin Delano Roosevelt's New Deal. In addition to Roosevelt, the conservative coalition dominated Congress for four presidencies, blocking legislation proposed by Roosevelt and his successors. By 1937, the conservatives were the largest faction in the Republican Party which had opposed the New Deal in some form since 1933. Despite Roosevelt being a Democrat himself, his party did not universally support the New Deal agenda in Congress. Democrats who opposed Roosevelt's policies tended to hold conservative views, and allied with conservative Republicans. These Democrats were mostly located in the South. According to James T. Patterson: "By and large the congressional conservatives agreed in opposing the spread of federal power and bureaucracy, in denouncing deficit spending, in criticizing industrial labor unions, and in excoriating most welfare programs. They sought to 'conserve' an America which they believed to have existed before 1933." The coalition dominated Congress from 1937 to 1963, when former Senate Majority Leader Lyndon Johnson assumed the presidency and broke its influence. Johnson took advantage of weakened conservative opposition, and Congress passed many progressive economic and social reforms in his presidency. The conservative coalition, which controlled key congressional committees and made up a majority of both houses of Congress during Kennedy's presidency, had prevented the implementation of progressive reforms since the late 1930s. It remained a declining political force until it disappeared in the mid 1990s when few conservative Democrats remained in Congress. Following the 1994 Republican Revolution, many of the remaining conservative Democrats in congress joined to form the Blue Dog Coalition. Never a formalized alliance, the conservative coalition, most often appeared on votes affecting labor unions based on Congressional roll call votes. Congressional opponents of civil rights reform, consisting white Southern Democrats and Republicans, despite being an overall minority in both chambers, prevented major congressional action on civil rights during the relevant time period through control of influential committees and by exploiting the Senate filibuster rule. The conservative coalition did not cooperate against civil rights bills however, ultimately enabling President Johnson and Everett Dirksen to convince sufficient numbers of congressional Republicans to ally with Liberal Democrats to invoke cloture and push through the Civil Rights Act of 1964. However, the coalition did have the power to prevent unwanted bills from even coming to a vote. The coalition included many committee chairmen from the South who blocked bills by simply not reporting them from their committees. Furthermore, Howard W. Smith, chairman of the House Rules Committee, often could kill a bill simply by not reporting it out with a favorable rule; he lost some of that power in 1961. The conservative coalition was not unified with regards to foreign policy, as most Southern Democrats were internationalists. Most Republicans supported isolationism until President Dwight D. Eisenhower took office in 1953.
Шығу тегі
1936 жылы президент Франклин Д. Рузвельт екінші мерзімге сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетіп, қарсыласы республикашыл Альф Ландоннан екі штатты қоспағанда, барлық штаттарда басымдық танытты. 1937 жылғы Конгресс сессиясында республикашылдардың тек 17 сенаторы (барлығы 96-дан) және 89 конгрессмені (барлығы 431-ден) болады. Партиясының айқын көпшілігін ескере отырып, ФДР өзінің либералды «Жаңа келісім» саясатына қарсы шыққан Жоғарғы соттың консервативті судьяларының қарсылығын жеңе аламын деп шешті. Бұл судьялар «Жаңа келісім» агенттіктерінің көптегенін конституцияға қайшы деп таныған болатын. Рузвельт соттың құрамын тоғыздан он беске дейін кеңейтуді ұсынды; егер ұсыныс қабылданса, ол өзінің саясатын қолдайтын алты жаңа судьяны тағайындап, сотқа ықпал етуге мүмкіндік алатын еді. Алайда, сол кезде оңтүстікті толығымен бақылап, республикашыл оппозицияның әлсіз болған оңтүстік демократтары либералды және консервативті фракцияларға бөлінді. Оңтүстік демократтарының көп бөлігі «Жаңа келісімді» қолдағанмен, араларында федералды биліктің кеңеюіне қарсы шыққан консерваторлар да жетерлік болды. Олардың қатарында Вирджиния сенаторлары Гарри Берд пен Картер Гласс, сондай-ақ Техас вице-президенті Джон Нэнс Гарнер болды. АҚШ сенаторы Джозиа Бейли (Солтүстік Каролина штатынан демократ) 1937 жылдың желтоқсанында «Консервативті манифест» жариялады. Манифестте консервативті философиялық принциптердің бірнеше тұжырымы келтірілді, соның ішінде: «Кәсіпкерлікке мүмкіндік беріңіз, мен сізге бақытты және гүлденген Американың кепілдігін беремін» деген сөздер де бар еді. Құжатта теңгерімді федералдық бюджет, штаттардың құқықтары, еңбек одақтарының зорлық-зомбылықтары мен қысым көрсетуіне тоқтату талап етілді. 1938 жылғы «Әділ еңбек стандарттары» заңы – Рузвельттің қолдауымен қабылданған соңғы маңызды «Жаңа келісім» заңнамасы болды. 1943 жылғы сәуірдегі Британ Сыртқы істер министрлігінің Сенат Сыртқы қатынастар комитетіне жасаған құпия талдауында, комитетте 15 демократ, жеті республикашыл және бір тәуелсіз мүше болғанымен, республикашылдар мен консервативті демократтардың альянсының арқасында 23 мүшесінің тек 12-і ғана Рузвельттің саясатын қолдады. Консерваторлар соғыстан кейінгі жылдары Конгресте де күшті өкілдікке ие болды. Консервативті коалицияның біртұтастығы бұзылған кезде, ең төменгі жалақы заңдары сияқты бірнеше либералды шаралар қабылданды.
Жаңа келісімнен кейін (1940-1960)
Кейбір инфрақұрылымдық заң жобалары консерваторлардың қолдауын алды, ал Ф.Д. Рузвельт пен президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің кезінде көбірек автомагистральдарды қаржыландыру мақұлданды; Эйзенхауэр сондай-ақ мемлекеттік тұрғын үйді кеңейтті. Мұндай либералдық жетістіктер де болды, бірақ олар көбінесе әртүрлі палата комитеттерін бақылайтын фракциялар арасындағы келіссөздерді қажет етті. Консерваторлар Палатаның ережелер комитеті арқылы Палатаның күн тәртібіне күшті ықпал етіп, Сенаттағы филибюстерлер қаупімен (содан кейін оны жеңу үшін 2/3 көпшілік қажет болды) денсаулық сақтану бағдарламасы сияқты бірнеше либералдық бастамаларды тоқтатты. 1949–1951 жылдардағы Трумэннің «Әділ келісімінің» көп бөлігі жеңіліске ұшырады, бірақ консерваторлар бөлінген кезде мемлекеттік тұрғын үйді қамтамасыз ету сияқты ерекшеліктер болды. Трумэн Конгресте консерваторлардың күштілігіне наразы болды, 1948 жылғы аралық сайлауда либералдар жеңіске жеткеніне қарамастан. Бір зерттеуде айтылғандай, «Біріншіден, Сенаттың үштен бір бөлігі ғана екі жылда бір рет сайланады. Палатада либералдық көпшілік тар болғанымен, Сенатта өткен қарашада американдық сайлаушылар қолдаған либералдық бағдарламаға толыққанды берілген 38 дауыс бар». Сонымен қатар, солтүстік демократтар Трумэн әкімшілігінің әлеуметтік әл-ауқатқа бағытталған бастамаларын 91% жағдайда қолдаса, оңтүстік демократтар үшін бұл көрсеткіш 46% болды. Президенттік қызметінде Джон Ф. Кеннеди ережелер комитетінің консерваторлардың ықпалын азайтуға белсенділік жасады, ол жылдар бойы либералдық реформаларға кедергі келтірген. Бір зерттеуде былай делінген: «1930 жылдардың соңына қарай коалиция Ережелер комитетінде Рузвельт (кейіннен Трумэн) ұсыныстарының көптеген бөліктері Палатаның заңнамалық комитеттерінде қарастырылған болса да, талқылауға түсуіне жол бермеу үшін жеткілікті дауыс жинауға қол жеткізді. Үстемдік жүйесінің арқасында консерваторлар көптеген Конгрестерде Ережелер комитетінің бақылауын сақтап қалды, онда Палатаның жалпы құрамында либералдар басым болды». 1961 жылы Палата 217–212 дауыспен Ережелер комитетінің құрамын 12-ден 15 мүшеге дейін ұлғайту жоспарын мақұлдады. Бұл комитеттегі либералдарға көпшілік мәселелерде басымдық беруге мүмкіндік беру мақсатында жасалды, «осылайша консерватор республикашылар мен Оңтүстік демократтарының заң шығару комитеттері мақұлдаған либералдық әкімшілік ұсыныстарын Палатада талқылаудан тоқтатуына жол бермеу керек». Жоспар сәтті болды, өйткені кеңейтілген Палатаның Ережелер комитеті либералдарға көпшілікті қамтамасыз етті, бірақ бұл көпшілік тұрақсыз болды. 1963 жылдың қаңтарында Ережелер комитетінің кеңейтілуі тұрақты мәртебеге ие болды, Палата 235–196 дауыспен қолдады. 1940-1950 жылдардағы өркендеу кезеңінде коалицияның ең маңызды республикалық көшбасшысы Огайо штатының сенаторы Роберт А. Тафт болды; коалицияның жетекші демократтары Джорджия штатының сенаторы Ричард Расселл және Вирджиния штатының конгрессмендері Говард В. Смит және Карл Винсон болды. Коалиция қалалық және еңбек мәселелері бойынша көбінесе бірге дауыс бергенімен, олар ауыл шаруашылығы және Батыс мәселелері сияқты басқа экономикалық мәселелерде бөлінді (мысалы, су). Консерватор оңтүстік демократтары әдетте ауылдық мәселелерге үлкен мемлекеттік шығындарды жақтады, ал бұл ретте қалалық және либералды демократтар оларды қолдады, ал республикашылар қарсы болды. Осы себепті, Демократиялық партияның 230-260 орындық фракциялары Демократиялық партияның ауыл шаруашылығы бағдарламаларын қабылдауға жеткілікті болды, ал еңбек мәселелері бойынша 280-ден астам Демократиялық мүшелері бар Палаталар да еңбек басымдықтарын қабылдамады. Сыртқы саясат мақсаттары да қарама-қайшылықты білдірді. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін консерватор республикашылардың көпшілігі, бірақ барлығы емес, соғыстан кез келген құнмен қалуды қалаған, ал оңтүстік консерваторларының көпшілігі, бірақ барлығы емес, нацистік Германияны жеңуге көмектесуді жақтаған интервенционистер болды. Соғыстан кейін консерватор республикашылардың аз бөлігі (Тафт басшылығымен) басқа елдермен, әсіресе НАТО-мен әскери одақтарға қарсы болды, ал оңтүстік демократтардың көпшілігі мұндай одақтарды жақтады. Соғыстан кейінгі кезеңде республикашыл президенттер өздерінің заңнамалық жеңістерін консерватор республикашылар мен консерватор оңтүстік демократтары арасындағы арнайы коалицияларға жиі қарыз болды. Демократиялық партияның либералдық қанаты (көбінесе Солтүстік қалаларынан және кәсіби одақтардан сайланған) батыс және солтүстік республикашыларымен бірігіп, өздерінің заңнамаларын қабылдауға тырысты.
Негізгі дереккөздер
Кантрил, Хэдли және Милдред Стронк, ред. ; Public Opinion, 1935–1946 (1951), көптеген қоғамдық пікір сауалнамаларының ірі жинағы онлайн.
Гэллуп, Джордж. The Gallup Poll: Public opinion, 1935–1971 (3 томдық, 1972) 1, 2, 3 томдар онлайн, 1935–1948 жж.
Gallup, George. The Gallup Poll: Public opinion, 1935 1971 (3 vol 1972) vol 1 2 3 online 1935–1948.