Артур Уильям Фут: Америка композиторының өкілі

Кіріспе

Американдық композитор (1853–1937)

Артур Уильям Фут (5 наурыз 1853 жылы Массачусетс штатының Салем қаласында дүниеге келген, 8 сәуір 1937 жылы Массачусетс штатының Бостон қаласында қайтыс болған) – американдық классикалық композитор және "Бостондық алтылық" тобының мүшесі. Алтылықтың қалған бес мүшесі – Джордж Уайтфилд Чадвик, Эми Бич, Эдвард Макдауэлл, Джон Ноулз Пейн және Хорацио Паркер.

Өмірбаян

Фут 1878 жылы Бостондағы Бірінші шіркеудің (Унитариан) органшысы болып тағайындалды және 32 жыл осы қызметте болды. Американдық органшылар гильдиясын құрған негіздеушілердің бірі ретінде, ол гильдияның алғашқы стипендиялық емтиханында бағалаушылардың қатарында болды. Ол AGO-ның Жаңа Англия бөлімін ұйымдастыруға көмектесті және 1909 жылдан 1912 жылға дейін (қызмет тоқтатылғанға дейін) AGO-ның Ұлттық құрметті президенті болып қызмет етті, бұл лауазымда Хорацио Паркерді алмастырды. Ол 1890 жылы жарық көрген Унитариандық әндер жинағының редакторларының бірі болды. Қазіргі заманғы музыкалық талдамдар Футтың музыкасын Аарон Копланд, Рой Харрис және Уильям Шуман сияқты американдық композиторлардың кейінгі буынының еңбектерімен салыстыра отырып, «романтикалық» және «еуропалық» деп қарастырады, олар американдық классикалық музыкасында ерекше стильді дамытуға үлкен үлес қосты. Гарвард университетін бітірген және АҚШ-та толыққанды білім алған алғашқы танымал американдық классикалық композитор Фут, белгілі бір жағынан, Уолт Уитменге дейінгі американдық ақындардың әдебиетке болған рөліне музыкадағы баламасы болып табылады. Фут Брамс пен Вагнердің ерте жақтасы болды және олардың музыкасын насихаттауға белсенді түрде атсалысты. Ол белсенді музыка оқытушысы болды және көптеген оқу-әдістемелік еңбектер жазды, соның ішінде Уолтер Р. Спалдингпен бірлесіп жазған «Заманауи гармония: теория және тәжірибе» (1905) кітабы бар. Бұл кітап «Гармония» (1969) деген атпен қайта басылды. Ол сонымен қатар «Пианинода ойнаудың кейбір практикалық тәсілдері» (1909) және «Модуляция және осымен байланысты гармониялық сұрақтар» (1919) кітаптарын жазды. Фут музыкалық журналдарға көптеген мақалалар жариялады, оның ішінде «Этюд» журналындағы «Сол кезде және қазір: Америкадағы музыканың отыз жылдық дамуы» (1913) және «Музыкалық тоқсандық» журналындағы «Бостондық естеліктер» (1937) мақалалары бар. Футтың шығармаларының көп бөлігі камералық музыкадан тұрады және осы туындылары көбінесе оның ең жақсылары саналады. Chamber Music Journal (2002) журналы Футтың камералық музыкасы туралы былай деп жазды: «Егер оның есімі толығымен белгісіз болмаса, оның музыкасы белгісіз екенін айтуға болады. Бұл өкінішті. Футтың камералық музыкасы жоғары деңгейде, оны тұрақты түрде концерттерде орындауға лайық». Оның фортепианолық квинтеті, Op.38 және фортепианолық квартеті, Op.23, ерекше мақтауға ие. Фортепианолық квинтет туралы автор былай деп жазады: «Әрбір бөлімі – бағалы тас. Шерцо әсіресе керемет, ал финал да сөзсіз тамаша. Менің ойымша, бұл туындының оған лайықты тыңдаушылар табуына кедеріс келтірген жалғыз себеп – оны «бізге беймәлім» американдық композитор жазғандықтан». Ал фортепианолық квартет туралы пікірде «Бұл 19 ғасырдың соңындағы кез келген фортепианолық квартеттей жақсы» делінеді. Фут Массачусетс штатының Дедхэм қаласында тұрды және Дедхэмдегі жылқы ұрлықтарын ұстауға арналған қоғамның мүшесі болды. Оның шәкірттерінің арасында Изабель Стюарт Норт болды.

Foote was appointed organist of the First Church in Boston (Unitarian) in 1878, remaining there 32 years. A founder of the American Guild of Organists, he was one of the examiners at the first Guild Fellowship examination. He helped organize the New England chapter of the AGO, and from 1909 to 1912 (when the office was discontinued) he served as National Honorary President of the AGO, succeeding Horatio Parker in that position. He was one of the editors of Hymns of the Church Universal, a Unitarian hymnal published in 1890. The modern tendency is to view Foote's music as "Romantic" and "European" in the light of the later generation of American composers such as Aaron Copland, Roy Harris and William Schuman, all of whom helped to develop a recognizably American sound in classical music. A Harvard graduate and the first noted American classical composer to be trained entirely in the U. S., in some sense he is to music what American poets were to literature before Walt Whitman. Foote was an early advocate of Brahms and Wagner and promoted performances of their music. Foote was an active music teacher and wrote a number of pedagogical works, including Modern Harmony in Its Theory and Practice (1905), written with Walter R. Spalding. It was republished as Harmony (1969). He also wrote Some Practical Things in Piano Playing (1909) and Modulation and Related Harmonic Questions (1919). He contributed many articles to music journals, including "Then and Now, Thirty Years of Musical Advance in America" in Etude (1913) and "A Bostonian Remembers" in Musical Quarterly (1937). A good part of Foote's compositions consists of chamber music and these works are generally among his best. The Chamber Music Journal (2002), discussing Foote's chamber music, has written, "If his name is not entirely unknown, it is fair to say that his music is. This is a shame. Foote's chamber music is first rate, deserving of regular public performance." His Piano Quintet, Op.38 and Piano Quartet, Op.23, are singled out for special praise. With regard to the Piano Quintet, the author writes, "Each of the movements is a gem. The Scherzo is particularly fine and the rousing finale beyond reproach. I believe that the only reason this work never received the audience it deserved and deserves is because it was written by an American who was 'out of the loop.'" As for the Piano Quartet, the opinion is that "it is as good as any late 19th century piano quartet." Foote lived in Dedham, Massachusetts and was a member of the Society in Dedham for Apprehending Horse Thieves. His students included Isabel Stewart North.