Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Ральф Джон Марино (2 қаңтар 1928 – 6 сәуір 2002) – Нью-Йорк штатынан шыққан американдық заңгер және саясаткер. Ол 1989 жылдан 1994 жылға дейін Нью-Йорк штаты Сенатының уақытша төрағасы болды.
Ralph John Marino (January 2, 1928 – April 6, 2002) was an American lawyer and politician from New York. He was Temporary President of the New York State Senate from 1989 to 1994.
Өмір
Марино 1928 жылғы 2 қаңтарда Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында дүниеге келген. 1946-1947 жылдары АҚШ армиясында қызмет етті. 1951 жылы Сиракуза университетін, ал 1954 жылы Фордэм университетінің құқық мектебін бітірген. Ол әйелі Этель Бернштейнмен Сиракузада оқып жүргенде танысқан. Олар 1954 жылы үйленді және Лонг-Айлендтегі оның туған қаласы Ойстер-Бейде қоныстанды, үш балалары болды. Марино Ойстер-Бейде заңгерлік тәжірибесін жүргізді және республикашыл ретінде саясатқа қатысты. Көбінесе Рокфеллерлік республикашыл саналатын ол 1968 жылы алғаш рет Сенатқа сайланды және Олбаниде Лонг-Айлендтің мүдделерін қорғаумен танылды. 1989 жылы Уоррен М. Андерсоннан кейін Уақытша президент және көпшілік көшбасшысы болып тағайындалды. Сенатта көпшілік көшбасшысы лауазымын атқарған санаулы саяси қайраткерлердің бірі және осы лауазымға ие болған алғашқы Лонг-Айленд тұрғыны болды. Марино бюджет мәселесінде губернатор Марио Куомомен жиі пікір келіспеді. Ол көпшілік көшбасшысы болып тұрған кезеңде бюджет шамамен 50 пайызға өсті. 1994 жылы Джордж Патакидің губернаторлыққа кандидаттығына қарсы болды. Патаки сайлауда жеңіске жетті және де-факто партия жетекшісі ретінде, штаттың солтүстігі мен Батыс Нью-Йорктан келген консервативті республикашылдардың көмегімен Мариноға қарсы төңкеріс жасады. Мариноның орынбасары және жақын серігі Джесс Дж. Батыс Нью-Йорктан болғанына қарамастан, Патакидің қарсылығы мен бюджеттің өсуі 1994 жылдың қарашасында оның лауазымынан кетуіне әкелді. Оның орнын Капитал аймағынан келген консерватор Джозеф Бруно басты. 178-ші, 179-шы, 180-шы, 181-ші, 182-ші, 183-шы, 184-ші, 185-ші, 186-шы, 187-ші, 188-ші, 189-шы, 190-шы және 191-ші Нью-Йорк штатының заң шығарушы жиналыстарында отырғаннан кейін Марино 1995 жылғы 8 ақпанда Сенаттан кетті. 2002 жылғы 6 сәуірде тіл рагынан Роквилл-Центрдегі Мерси медициналық орталығында қайтыс болды. Оның әйелі Этель 2004 жылғы 10 мамырда дүние салды.
Marino was born on January 2, 1928, in Rochester, New York. He served in the U. S. Army from 1946 to 1947. He graduated from Syracuse University in 1951; and from Fordham University School of Law in 1954. He met his wife Ethel Bernstein while studying at Syracuse. They married in 1954, and settled in her hometown of Oyster Bay on Long Island, and had three children. Marino practiced law in Oyster Bay, and entered politics as a Republican. Generally considered a Rockefeller Republican, he was first elected to the Senate in 1968 and became known for protecting Long Island's interests in Albany. He succeeded Warren M. Anderson as Temporary President and Majority Leader in 1989. He was one of the very few downstate politicians to hold the Senate Majority Leader position and the first Long Islander to hold the position. Marino frequently sparred with Governor Mario Cuomo on the budget. The budget grew under his tenure as majority leader by some 50%. He opposed George Pataki's nomination for governor in 1994. Pataki won the election, and as de facto party leader engineered a caucus room coup against Marino with the aid of much more conservative Republicans from Upstate and Western New York. Despite the fact that Marino's deputy and closest ally, Jess J. Present, was in fact from Western New York, Pataki's opposition and the growth of the budget resulted in his ouster in November 1994. He was succeeded by Joseph Bruno, a conservative from the Capital District. After sitting in the 178th, 179th, 180th, 181st, 182nd, 183rd, 184th, 185th, 186th, 187th, 188th, 189th, 190th and 191st New York State Legislatures, Marino resigned his Senate seat on February 8, 1995. He died on April 6, 2002, in Mercy Medical Center in Rockville Centre, New York, of tongue cancer. His wife Ethel died May 10, 2004.