Кіріспе
Қылмыскерді жаяу көрсету немесе жаба маршы – құқық қорғау органдарының тәжірибесі, онда тұтқындалған күдікті, әдетте тұтқындалғаннан кейін, полиция бөлімшесінен көлікке, сотқа дейін және соттан кейін қайтадан көлікке шығарылып, оқиғаның суреттері мен бейнелерін түсіруге бұқаралық ақпарат құралдарына мүмкіндік жасалады. Айыпталушы әдетте қолғап киген немесе басқаша шектелген болады, кейде түрме киімін киеді. АҚШ-та қылмыскерді жаяу көрсету ең көп Нью-Йорк қаласымен байланысты. Бұл тәжірибе 1980 жылдары АҚШ прокуроры Рудольф Джулиани кезінде танымал болды, онда қылмысқа айыпталған күдіктілерді жаяу көрсетіп жүрді. Тұтқындау билігі сотталушының сотқа келуін қамтамасыз етуге бағытталғандықтан, 1980 жылдардың соңынан бері жаяу көрсетілген ақ жағалы қылмыскерлерді қорғаған адвокаттар бұл шараның клиенттерінің ісінде қажетсіз және артық екендігіне шағымданып келді, тіпті бұл бай сотталушыларға артықшылық беретіндей көрінеді. Кейбіреулері, мысалы, Марта Стюарт, сотқа шақыруға жауап беру арқылы немесе айыптама ашық сотта ұсынылған кезде сот залында өздігінен ұстап беру арқылы жаяу көрсетілуден жалтарып алды. Сонымен қатар, "Адельфия Коммуникашнз" компаниясының төрағасы Джон Ригастың адвокаттары прокурорларды 2002 жылы Манхэттеннің жоғарғы жағындағы үйінен ұстап алғандарына сын танысты, тіпті ол өздігінен ұстап беруге ұсыныс жасаған болатын. Қорғаушы адвокаттарға егер айыптама мен тұтқындау жақын арада болатынын білсе, клиенттерінің жақын арада белгілі бір уақытта ұстап беруге дайын екенін бұқаралық ақпарат құралдарына хабарлауға кеңес беріледі, бұл кейіннен тұтқындау мен жаяу көрсетуді артық көрінеді. Ал федералды агенттіктер Әділет министрлігінің саясаты бойынша тұтқындалғандар туралы бұқаралық ақпарат құралдарына алдын ала хабарлауға тыйым салынған. Алайда олар тұтқындалғаннан кейін қоғамдық орындарда айыпталушының суретін түсіруге немесе бейнелеуге тыйым сала алмайды. Бұл қызығушылық тудыруы мүмкін жағдайларда, оқиға қашан болады екенін хабарлайды; басқа ірі бөлімдерде мұндай жағдай жоқ, сондықтан фотографтар мен операторлар жаяу көрсету суретін алу үмітімен орталық жерде күтеді. 2011 жылы Нью-Йорктегі кейбір операторлар мен фотографтар Халықаралық валюта қорының бұрынғы директоры Доминик Стросс-Канды қонақ үй қызметшісіне шабуыл жасады деген айыппен сотқа жеткізілгенге дейін 15 сағат күтті. Көптеген полиция бөлімдері қылмыс жасады деп айыпталғандардың, қылмыстың сипатына қарамастан, кем дегенде қолғап киюін талап етеді. Сотқа әкелінген айыпталушы көбінесе көше немесе тротуар сияқты қоғамдық жерден кіреберіс арқылы кіргізіледі, көбінесе жазық киімдегі полиция қызметкерлері (әсіресе бірнеше агенттік қатысқан болса, істі тергеп, тұтқындаған адамдар) және кейде оның адвокатымен бірге жүреді. Бұл аймақтар барлық адамдарға, соның ішінде бұқаралық ақпарат құралдарына да қол жетімді. Олар осы жерде айыпталушының суретін түсіріп, оған сұрақтар қоя алады. Жоғары деңгейдегі, бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығын тудыратын, мысалы, көпшілік назарын аударған немесе айыпталушы танымал болған қылмыстарда, айыпталушы мен оны алып жүретін қызметкерлерді ғимаратқа кіргізу үшін баррикадалар немесе қосымша полиция қызметкерлері сияқты шаралар қолданылады. "Сіз, әрине, қасқырлар тобын көріп отырсыз, олар кездейсоқ апаттар тудырып жатыр", - деп жазды осындай көріністер туралы New York Times газетінің мақалашысы Джон Тирни. "Бірақ бұл жағдай емес. Бұл – өте жақсы жоспарланған қасіретке ұшыраған варварлық топ". Күдіктілер көбінесе жүруге қиналады және беттерін жасырады, сонымен бірге оларды айыптау немесе істерді қамтитын баспасөздің микрофондары мен камераларымен шабуылдайды. Полиция кейде айыпталушыларды, мысалы, қазіргі немесе бұрынғы полиция қызметкерлерін және оларға хабаршы ретінде пайдалы қылмыскерлерді капотпен және жақтағы кіреберіс арқылы жаяу көрсету арқылы қамтамасыз етеді. Керісінше, жоғары деңгейдегі жағдайларда полиция бұқаралық ақпарат құралдарына ыңғайлы болуы мүмкін, жаяу көрсетуді қажетті қашықтықтан тыс "жаяу көрсету шеруіне" дейін ұзартады, мысалы, блок айналып өту. 2000 жылғы сот шешімі оларды құқық қорғау мақсатында қажетті жағдайларда ғана қайтадан ұйымдастыруға шектеді. Екі бұрынғы федералды прокурор, енді қорғаушы адвокаттар, ақ жағалы айыпталушының "осы жағдайда мүмкіндігінше кәсіби көрінуге дайын болуы керек" деп кеңес береді. New York Mafia басшысы Джон Готти жаяу көрсету кезінде өте қымбат, тігілген костюмдерін киді, осылайша "Dapper Don" деген лақап атын алды, ал оның замандас ұйымдық қылмыс жасағандардың арасында сырт киімдері мен шалбарлары болды. Сьюзан Макдугал, мини-юбка, аяқ тізбегі және белдік тізбегімен жаяу көрсетілген, оны Whitewater тергеуі үшін арнайы прокурор Кеннет Старрдың алдында куәлік беруден бас тартқандығы үшін түрмеге жеткізілді, осы тәжірибе туралы өзінің "Сөйлемейтін әйел" атты мемуарында жазды:
A perp walk, walking the perp, or frog march, is a practice in law enforcement of taking an arrested suspect, usually right after arrest, out in public, usually from the police station to the vehicle to the courthouse and then after the court hearing back to the vehicle, creating an opportunity for a media frenzy to take photographs and video of the event. The defendant is typically handcuffed or otherwise restrained, and is sometimes dressed in prison garb. Within the United States the perp walk is most closely associated with New York City. The practice rose in popularity in the 1980s under U. S. Attorney Rudolph Giuliani, when suspects charged with felonies were perp walked. Since the arrest power is meant to ensure the defendant's presence in court, lawyers defending the white collar criminals who have been perp walked since the late 1980s have complained it is unnecessary and superfluous in their clients' cases, even if it does give the appearance of preferential treatment for wealthy defendants. Some, like Martha Stewart, have still managed to avoid being perp walked by responding to summonses, or surrendering in the courtroom as soon as the indictment is presented in open court. Similarly, lawyers for Adelphia Communications chairman John Rigas criticized prosecutors for having him arrested at his home on Manhattan's Upper East Side in 2002 despite his offer to surrender. Defense lawyers have been advised that if they are aware an indictment and arrest is imminent, to announce to the media that their client will surrender at a particular time in the near future, making a subsequent arrest and perp walk seem gratuitous. Federal agencies, on the other hand, are generally prohibited from informing the media of arrests in advance by Justice Department policy. However, they cannot prohibit photography or video of a defendant being transported through public places after the arrest has been publicized. as to when this will happen in cases that may be of interest; other large departments do not, so photographers and camera crews wait at the central location in hopes of getting a perp walk image. In 2011, some New York camera crews and photographers waited 15 hours for former International Monetary Fund director Dominique Strauss Kahn to be brought by for his arraignment on charges of sexually assaulting a hotel maid. Many police departments require that defendants facing felony charges wear at least handcuffs regardless of the nature of the crime they are accused of. The defendant taken to court is usually brought in through an entrance from a public area such as the street or sidewalk, often escorted by plainclothes police officers (who may be those who have investigated the case and made the arrest, especially if multiple agencies were involved) and sometimes accompanied by his or her attorney. Those areas are accessible to all, including the media. It is there that they may take still or moving images of the defendant, and often ask questions of him or her. In high profile cases, with major media interest, such as a crime which has received considerable public attention or in which the defendant is a celebrity, measures such as barricades or extra uniformed officers will be present to ensure there is space to get the defendant and escorting officers into the building. "You naturally assume you're seeing a barbaric mob wreaking random havoc," writes New York Times columnist John Tierney of such scenes. "But that's not the case. It's actually a barbaric mob wreaking exquisitely planned havoc." Suspects also often struggle to walk and hide their faces at the same time as they are often bombarded with the microphones and cameras of the press covering their arraignments or cases. The police also sometimes provide certain defendants, such as accused current or former police officers and criminals who have been useful to them as informants, with hoods and abbreviated perp walks from a side entrance. Conversely, in a high profile case, the police may accommodate the media by extending the perp walk into a "perp parade" beyond the necessary distance, such as around the block, Perp walks were restaged for the benefit of the media until a 2000 court ruling restricted them to those necessary for law enforcement purposes. Two former federal prosecutors turned defense attorneys advise that a white collar defendant "should be prepared to look as professional as possible under the circumstances," New York Mafia boss John Gotti wore the expensive custom tailored suits that earned him his "Dapper Don" nickname during perp walks, in contrast to the sweatpants and jackets seen among other contemporary organized crime figures. Susan McDougal, subjected to a brief perp walk in a miniskirt, leg irons and a waist chain as she was taken to jail for refusing to testify before special prosecutor Kenneth Starr's grand jury investigating Whitewater, wrote of the experience in her memoir, The Woman Who Wouldn't Talk:
As soon as I saw the camera lights, I instantly knew that everyone I loved would see this on the evening news. I'd assumed the marshals would transport me to jail in secrecy. Now the entire world would get to see that Ken Starr had beaten me. My natural reaction was to duck my head and hide from the cameras, like I'd seen so many people do on television. But another thought hit me—no way would I give them that satisfaction. Mustering as much dignity as I could—which, given my metal accessories, was not much—I threw my head back, jutted my chin out, and walked along like I didn't have a care in the world. In The Bonfire of the Vanities, lawyer Tommy Killian similarly advises Sherman McCoy to affect aloofness and indifference prior to his perp walk. You don't say anything. You don't show any expression whatsoever. You don't cover your face, you don't hang your head. You don't even know they're there. You can't win with these assholes, so don't even try. Ed Hayes, the lawyer Killian was modeled on, gives similar advice to his own clients. Photographers find perp walks their second most dreaded assignment after going to the home of someone who has recently died to ask for a picture. They must wait a long time for a period of a few seconds in which they will be competing with a potentially large group of other photographers and television crews. This presents the possibility that they can be trampled beneath the group, as depicted in the 1994 film The Paper, and the difficulty of photographing a defendant who may be looking downward to keep his face from view. Some photographers have found creative ways around these limitations. Louie Liotta of The New York Post told John Tierney he holds his camera near the ground, pointing upward, and walks with it for a short distance, in order to get a shot of the defendant's face as he or she is ducking downwards to avoid the cameras. Andrew Savulich of the Daily News looks for unusual angles and juxtapositions, once putting the station house's sleeping cat in the foreground. To catch the defendant's face, he stands near the front door at the top of the steps. "For some reason, even when a guy has decided to duck his head, he usually lifts it for a second when he starts to go down steps", he explains. "You sometimes catch this lost in space look, the eyes fixed at a distance, as if he's trying very hard to be somewhere else." Jim Estrin of the Times says the police officers at the door sometimes block that shot for him, so he starts in the middle, shooting as he runs, and then gets on the other side of the police car for a shot as the defendant enters. Retired NYPD detective Nicholas Casale likens it to a service: "It promotes the arrest, it allows the defendant an opportunity to make a statement to the press, and it's centralized". "Interestingly," Boudana suggests, "in its performance, the perp walk reconciles Guy Debord and Michel Foucault's visions of modern society." In the 1970s, Foucault contrasted Debord's notions of the Spectacle as a key element of modern society with his own theories of the surveillance society, where the gaze is invisible. "The perp walk altogether turns justice into a spectacle and puts its audience under surveillance with the media offering the transparency of a virtual panopticon: the threat of media shaming should deter one from perpetrating criminal acts." Many users of the social media platforms where Shkreli had gained that reputation responded to the arrest with taunting posts that included pictures of a handcuffed Shkreli, clad in a grey hoodie, being escorted by FBI agents from the Eastern District federal courthouse in Brooklyn where he was arraigned to a car taking him to detention until he made bail. "Let's all look at the bad man in chains," Gawker exhorted readers, in the midst of pictures and tweets taunting Shkreli. It seemed like he'd never stop gloating. But now we're the ones gloating, you see, because he's under arrest and facing securities fraud charges, and we're not. These pictures of the villain getting his comeuppance will soothe you These are the pictures you want to see. The hashtag #Shkrelifreude trended on Twitter for several days afterwards. Writing for a panel of the Second Circuit Court of Appeals, federal judge Guido Calabresi found the perp walk serves the interests of both law enforcement and media. "[It] both publicizes the police's crime fighting efforts and provides the press with a dramatic illustration to accompany stories about the arrest". He nevertheless held that perp walks that did not arise naturally from the transport of arrestees but rather were staged purely for media purposes violated the Fourth Amendment. At that point, "[i]t was the task of the guilty man to bear openly his condemnation and the truth of the crime he had committed." Convicts wore placards summing up their offense, and on the way to the gallows were stopped at churches to make an amende honorable, a ceremonial plea for forgiveness. The executions themselves were long, almost theatrical spectacles, such as the 1757 drawing and quartering of Robert François Damiens for his attempted assassination of King Louis XV. A detailed account of that procedure, the last execution by that method in French history, opens Foucault's book. In medieval England as well, those convicted of high treason were paraded through the streets in an open wagon to their executions. Originally they had been dragged by horses, but some arrived almost dead from that treatment, unable to live through the hanging, castration, disemboweling and drawing and quartering that followed. While being transported, they were often pelted with objects thrown at them by onlookers. "This was a symbolic process that led the criminal to oblivion," observed Charles Spencer in Killers of the King, his 2014 account of the regicides of Charles I, many of whom were executed this way. "The drawing through the streets provided a final, degrading journey from the living world." In the 19th century, as penal reform efforts began to succeed, imprisonment began to replace execution as the preferred punishment for egregious crimes, since it offered the possibility of the convict's eventual repentance. The spectacles surrounding execution became more restrained, even when those were held in public. By the middle of the century larger cities were establishing police departments, professionalizing the prevention and investigation of crime.
Камера жарығын көрген бойда, менің жақындарымның бәрі осыны кешкі жаңалықтарда көретінін бірден түсіндім. Маршалдар мені түрмеге құпия түрде жеткізеді деп едім. Енді бүкіл әлем Кен Старр мені жеңгенін көретін болады. Менің табиғи реакциям басымды төмендету және камералардан жасыру болды, мен көптеген адамдардың теледидарда жасағанын көрдім. Бірақ тағы бір ой келді - оларға осы қанағатты беруге жол бермеймін. Барлық қадірімді жинап, металл аксессуарларымды ескере отырып, мен басымды кері лақтырып, жақындығымды көрсетіп, ешқандай уайымсыз жүрдім. "Vanities отындағы" романында адвокат Томми Киллиан Шерман Маккойға жаяу көрсетуге дейін салқынқандылық пен бейтараптық танытуға кеңес береді. Ештеңе айтпаңыз. Ешқандай эмоцияны көрсетпеңіз. Бетіңізді жаппаңыз, басыңызды иіңіз. Олардың бар екенін тіпті білмеңіз. Осы ақымақтармен жеңіске жете алмайсыз, сондықтан тырыспаңыз да. Киллианның үлгісі болған Эд Хейс өз клиенттеріне де ұқсас кеңес береді. Фотографтар жаяу көрсетуді, жақында қайтыс болған адамның үйіне сурет түсіруден кейін екінші ең жаман тапсырма деп санайды. Олар бірнеше секундқа дейін күтуі керек, осы уақытта олар басқа фотографтар мен телеоператорлардың үлкен тобымен бәсекелеседі. Бұл олардың топтың астында тапталып қалу мүмкіндігін тудырады, 1994 жылғы "The Paper" фильмінде көрсетілгендей, айыпталушының бетін жасыруға тырысу қиындығы. Кейбір фотографтар осы шектеулерді айналып өтудің шығармашылық жолдарын тапты. The New York Post газетінің Луи Лиотта Джон Тирниге ол камерасын жерге жақын ұстап, біршама қашықтыққа жүріп, айыпталушының камерадан қашу үшін төмен қарағандағы бетінің суретін түсіретінін айтты. Daily News газетінің Эндрю Савулич ерекше бұрыштар мен қосымшалар іздейді, бір рет станция үйінің ұйықтаған мысығын алдыңғы планға қойды. Айыпталушының бетін түсіру үшін ол қадамдардың жоғарғы жағындағы есіктің жанында тұрады. "Қайталанбайтын себебі, адам басын төмендетуге шешім қабылдағанда да, көбінесе қадамдардан түсетін кезде бір секундқа көтереді", - деп түсіндіреді ол. "Кейде ол кеңістікте жоғалғандай көрінеді, көздері алысқа тігілген, өте қатал жерде болуға тырысып жатқандай". The Times газетінің Джим Эстрин полиция қызметкерлері есікте осы суретке кедергі келтіретінін айтады, сондықтан ол ортасынан бастап, жүгіріп, айыпталушы көлікке кіргенде суретке түсіреді. Зейнеткер полиция қызметкері Николас Касале оны қызметке теңейді: "Бұл тұтқындауды жариялайды, айыпталушыға баспасөзге мәлімдеме жасау мүмкіндігін береді және орталықтандырылған". "Қызығы, Будана атап көрсетеді, өкілдігінде жаяу көрсету Гюи Дебор мен Мишель Фуконың заманауи қоғам туралы көзқарастарын үйлестіреді..."
A perp walk, walking the perp, or frog march, is a practice in law enforcement of taking an arrested suspect, usually right after arrest, out in public, usually from the police station to the vehicle to the courthouse and then after the court hearing back to the vehicle, creating an opportunity for a media frenzy to take photographs and video of the event. The defendant is typically handcuffed or otherwise restrained, and is sometimes dressed in prison garb. Within the United States the perp walk is most closely associated with New York City. The practice rose in popularity in the 1980s under U. S. Attorney Rudolph Giuliani, when suspects charged with felonies were perp walked. Since the arrest power is meant to ensure the defendant's presence in court, lawyers defending the white collar criminals who have been perp walked since the late 1980s have complained it is unnecessary and superfluous in their clients' cases, even if it does give the appearance of preferential treatment for wealthy defendants. Some, like Martha Stewart, have still managed to avoid being perp walked by responding to summonses, or surrendering in the courtroom as soon as the indictment is presented in open court. Similarly, lawyers for Adelphia Communications chairman John Rigas criticized prosecutors for having him arrested at his home on Manhattan's Upper East Side in 2002 despite his offer to surrender. Defense lawyers have been advised that if they are aware an indictment and arrest is imminent, to announce to the media that their client will surrender at a particular time in the near future, making a subsequent arrest and perp walk seem gratuitous. Federal agencies, on the other hand, are generally prohibited from informing the media of arrests in advance by Justice Department policy. However, they cannot prohibit photography or video of a defendant being transported through public places after the arrest has been publicized. as to when this will happen in cases that may be of interest; other large departments do not, so photographers and camera crews wait at the central location in hopes of getting a perp walk image. In 2011, some New York camera crews and photographers waited 15 hours for former International Monetary Fund director Dominique Strauss Kahn to be brought by for his arraignment on charges of sexually assaulting a hotel maid. Many police departments require that defendants facing felony charges wear at least handcuffs regardless of the nature of the crime they are accused of. The defendant taken to court is usually brought in through an entrance from a public area such as the street or sidewalk, often escorted by plainclothes police officers (who may be those who have investigated the case and made the arrest, especially if multiple agencies were involved) and sometimes accompanied by his or her attorney. Those areas are accessible to all, including the media. It is there that they may take still or moving images of the defendant, and often ask questions of him or her. In high profile cases, with major media interest, such as a crime which has received considerable public attention or in which the defendant is a celebrity, measures such as barricades or extra uniformed officers will be present to ensure there is space to get the defendant and escorting officers into the building. "You naturally assume you're seeing a barbaric mob wreaking random havoc," writes New York Times columnist John Tierney of such scenes. "But that's not the case. It's actually a barbaric mob wreaking exquisitely planned havoc." Suspects also often struggle to walk and hide their faces at the same time as they are often bombarded with the microphones and cameras of the press covering their arraignments or cases. The police also sometimes provide certain defendants, such as accused current or former police officers and criminals who have been useful to them as informants, with hoods and abbreviated perp walks from a side entrance. Conversely, in a high profile case, the police may accommodate the media by extending the perp walk into a "perp parade" beyond the necessary distance, such as around the block, Perp walks were restaged for the benefit of the media until a 2000 court ruling restricted them to those necessary for law enforcement purposes. Two former federal prosecutors turned defense attorneys advise that a white collar defendant "should be prepared to look as professional as possible under the circumstances," New York Mafia boss John Gotti wore the expensive custom tailored suits that earned him his "Dapper Don" nickname during perp walks, in contrast to the sweatpants and jackets seen among other contemporary organized crime figures. Susan McDougal, subjected to a brief perp walk in a miniskirt, leg irons and a waist chain as she was taken to jail for refusing to testify before special prosecutor Kenneth Starr's grand jury investigating Whitewater, wrote of the experience in her memoir, The Woman Who Wouldn't Talk:
As soon as I saw the camera lights, I instantly knew that everyone I loved would see this on the evening news. I'd assumed the marshals would transport me to jail in secrecy. Now the entire world would get to see that Ken Starr had beaten me. My natural reaction was to duck my head and hide from the cameras, like I'd seen so many people do on television. But another thought hit me—no way would I give them that satisfaction. Mustering as much dignity as I could—which, given my metal accessories, was not much—I threw my head back, jutted my chin out, and walked along like I didn't have a care in the world. In The Bonfire of the Vanities, lawyer Tommy Killian similarly advises Sherman McCoy to affect aloofness and indifference prior to his perp walk. You don't say anything. You don't show any expression whatsoever. You don't cover your face, you don't hang your head. You don't even know they're there. You can't win with these assholes, so don't even try. Ed Hayes, the lawyer Killian was modeled on, gives similar advice to his own clients. Photographers find perp walks their second most dreaded assignment after going to the home of someone who has recently died to ask for a picture. They must wait a long time for a period of a few seconds in which they will be competing with a potentially large group of other photographers and television crews. This presents the possibility that they can be trampled beneath the group, as depicted in the 1994 film The Paper, and the difficulty of photographing a defendant who may be looking downward to keep his face from view. Some photographers have found creative ways around these limitations. Louie Liotta of The New York Post told John Tierney he holds his camera near the ground, pointing upward, and walks with it for a short distance, in order to get a shot of the defendant's face as he or she is ducking downwards to avoid the cameras. Andrew Savulich of the Daily News looks for unusual angles and juxtapositions, once putting the station house's sleeping cat in the foreground. To catch the defendant's face, he stands near the front door at the top of the steps. "For some reason, even when a guy has decided to duck his head, he usually lifts it for a second when he starts to go down steps", he explains. "You sometimes catch this lost in space look, the eyes fixed at a distance, as if he's trying very hard to be somewhere else." Jim Estrin of the Times says the police officers at the door sometimes block that shot for him, so he starts in the middle, shooting as he runs, and then gets on the other side of the police car for a shot as the defendant enters. Retired NYPD detective Nicholas Casale likens it to a service: "It promotes the arrest, it allows the defendant an opportunity to make a statement to the press, and it's centralized". "Interestingly," Boudana suggests, "in its performance, the perp walk reconciles Guy Debord and Michel Foucault's visions of modern society." In the 1970s, Foucault contrasted Debord's notions of the Spectacle as a key element of modern society with his own theories of the surveillance society, where the gaze is invisible. "The perp walk altogether turns justice into a spectacle and puts its audience under surveillance with the media offering the transparency of a virtual panopticon: the threat of media shaming should deter one from perpetrating criminal acts." Many users of the social media platforms where Shkreli had gained that reputation responded to the arrest with taunting posts that included pictures of a handcuffed Shkreli, clad in a grey hoodie, being escorted by FBI agents from the Eastern District federal courthouse in Brooklyn where he was arraigned to a car taking him to detention until he made bail. "Let's all look at the bad man in chains," Gawker exhorted readers, in the midst of pictures and tweets taunting Shkreli. It seemed like he'd never stop gloating. But now we're the ones gloating, you see, because he's under arrest and facing securities fraud charges, and we're not. These pictures of the villain getting his comeuppance will soothe you These are the pictures you want to see. The hashtag #Shkrelifreude trended on Twitter for several days afterwards. Writing for a panel of the Second Circuit Court of Appeals, federal judge Guido Calabresi found the perp walk serves the interests of both law enforcement and media. "[It] both publicizes the police's crime fighting efforts and provides the press with a dramatic illustration to accompany stories about the arrest". He nevertheless held that perp walks that did not arise naturally from the transport of arrestees but rather were staged purely for media purposes violated the Fourth Amendment. At that point, "[i]t was the task of the guilty man to bear openly his condemnation and the truth of the crime he had committed." Convicts wore placards summing up their offense, and on the way to the gallows were stopped at churches to make an amende honorable, a ceremonial plea for forgiveness. The executions themselves were long, almost theatrical spectacles, such as the 1757 drawing and quartering of Robert François Damiens for his attempted assassination of King Louis XV. A detailed account of that procedure, the last execution by that method in French history, opens Foucault's book. In medieval England as well, those convicted of high treason were paraded through the streets in an open wagon to their executions. Originally they had been dragged by horses, but some arrived almost dead from that treatment, unable to live through the hanging, castration, disemboweling and drawing and quartering that followed. While being transported, they were often pelted with objects thrown at them by onlookers. "This was a symbolic process that led the criminal to oblivion," observed Charles Spencer in Killers of the King, his 2014 account of the regicides of Charles I, many of whom were executed this way. "The drawing through the streets provided a final, degrading journey from the living world." In the 19th century, as penal reform efforts began to succeed, imprisonment began to replace execution as the preferred punishment for egregious crimes, since it offered the possibility of the convict's eventual repentance. The spectacles surrounding execution became more restrained, even when those were held in public. By the middle of the century larger cities were establishing police departments, professionalizing the prevention and investigation of crime.
1890-шы жылдар - 1960-шы жылдар: алғашқы жылдары
АҚШ-та қылмыскерді әкелу амалы бір ғасырдан астам бұрын пайда болды, камералардың жапқыш жылдамдығы адамдардың шағын тобын суретке түсіруге жеткілікті болған кезде. Бұл, Теодор Рузвельт 1890 жылдары Нью-Йорк полиция комиссары болардан бұрын да болған деп саналады. Америка мафиясының тарихшысы Томас Реппето бұл амалды қазіргі кездегі қылмыскерді әкелумен ғана салыстырып қоймай, тарихи алғышарттарды да көреді. Осы дәуірде итальян полициясы тұтқындалған мафиозилерді қоғам алдына шығарып, "олардың әлсіздігін көрсетіп тұрды". Одан бұрын, ежелгі римдіктер де соғыс тұтқындарын осылай көрсеткен. Бұл дәуір 1962 жылы Бруклиндегі Бороу Парк темекі қоймасын тонаумен аяқталды. Екі детектив қаза тапты, NYPD офицерлерінің 30 жыл ішіндегі алғашқы қос қырғыны үлкен іздестіруге әкелді. Күдікті қарақшылардың бірі, Тони Деллерния Чикагода ұсталды. Нью-Йоркке экстрадицияланғаннан кейін, ол қылмыскер ретінде көрсетілді. Кейбір фотографтар оны ұстап тұрған Бруклин полиция бөліміне шағымданып, оны суретке түсіру мүмкіндігінен қағылғанын айтты. Жоғары дәрежелі детектив Альберт Сейдман журналистерге үш сағаттан кейін ғана емес, Деллернияның басын көтеріп көрсетті. Суреттерде сотталушының аузында темекі қалдығы бар Сейдманның жанындағы азапты бет-әлпеті, "күдіктінің бетін пицца қамырындай созып" көрсеткені, New York Times кейін жылдар өткен соң жазғандай, көпшіліктің наразылығын тудырды. Кейін бөлімнің бас детективі болған Сейдман бұл ісіне өкінетінін білді және кейіннен сөгіс алды. Келесі жылы қылмыскерді әкелу амалы сотталушының өлімімен аяқталды. Президент Джон Кеннедиге жасалған қастандықтан кейін, қылмысқа және Даллас полиция офицерін өлтіруге күдікті Ли Харви Освальд жиі БАҚ алдына әкелді, кейде ол ұсталған полиция бөлімінде сұрақтарға жауап берді. Оны округтік түрмеге ауыстыру кезінде, полиция бөліміне жиі келетін азамат Джек Руби тікелей эфирде оқтап өлтірді. Осы оқиғадан кейін, болашақта осындай оқиғалардың алдын алу үшін қылмыскерді әкелу кезінде қауіпсіздік шаралары күшейтілді.
1960-1980 жылдар: Теледидардағы қылмыскерлер
Нью-Йоркте сол онжылдықтың соңында теледидар жаңалықтарының өркендеуі басқа өзгерістерге де алып келді. Журналистер камера тобымен келді, оларды полиция бөлімшелерінде орналастыру мүмкін болмады. 1969 жылы журналистер, судьялар және полиция қызметкерлерінен тұратын топ конференциядан кейін күдіктілерді қоғамға көрсету (perp walk) ережелерін жасады. "Құқық қорғау органдары мен сот қызметкерлері сотталушылардың сот ғимаратынан тыс қоғамдық жерлерде суретке түсірілуіне кедергі келтірмеуі керек", - делінген ережеде. "Олар суретке түсіруді немесе телеарналарға көрсетуді ынталандырмауы, сондай-ақ бұрмаламауы керек, бірақ айыпталушыны поздауға да рұқсат етілмейді". Бірнеше жылдан кейін бұл ережелер Нью-Йорк полициясы тарапынан ресми түрде қабылданды. Сол кезде "күдіктіні қоғамға көрсету" термині осы практиканы атау үшін жиі қолданылатын болды. New York Times газетінің тіл маманы Уильям Сафайр бұл терминді бұқаралық ақпарат құралдарында алғаш рет 1986 жылы пайда болғанын анықтады. 1995 жылы Оклахома қаласындағы жарылысқа кінәлі Тимоти Маквей, қару-жарақ заңын бұзғаны үшін Оклахома тас жолының патрульдік қызметінің күзетінде болған кезде, жарылыс үшін ресми түрде тұтқындалмас бұрын үш сағаттан астам уақыт ФБР агенттері телекамералардың алдына шығарды.
1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін: Құқықтық мәселелер және қайта бастау
1994 жылы NYPD-нің өз қызметкерлерінің кейбіреулері көзге түсетіндей ұсталды. Харлемдегі 30-шы бөлімшедегі кең ауқымды тергеу жемқорлықтың кең таралғанын анықтады. Көптеген офицерлер форма киіп, бұқаралық ақпарат құралдарының алдында қолғаппен ұсталды. Сол кездегі полиция комиссары Уильям Браттон ұсталғандар туралы хабар беру үшін баспасөз мәслихатын өткізді. Ол камералардың объективі алдында офицерлердің төсбелгілерін алып тастап, қоқысқа лақтырды. 1990 жылдардың соңында NYPD бұл практиканы тоқтатты, себебі осыған байланысты сотқа шағым түсті. Апелляциялық сот шешімі бұл шараның бұқаралық ақпарат құралдары үшін жасалған жағдайлармен ғана шектелетінін растады. Әкімшілікті сынаған либералдық саясаткерлер осы оқиғаның суреттерін жасады; 2008 жылы Сан-Францискодағы Code Pink ұйымының наразысы Ровті азаматтық тұтқындауға тырысты, ол бұл кезде үкіметтен кеткен еді. Ирактағы биліктен құлатылған Саддам Хусейннің тұтқындалуын американдық фотограф "үлгілі тұтқындау" деп атады. Ол қолғаппен байланған күйде, екі ирактық күзетшінің сүйемелдеуімен, 2004 жылы сотқа дейін бұқаралық ақпарат құралдарының алдынан өтті. "Мен оның камерама, маған деген ашуын сезіндім, тіпті маған түкіретінін де ойладым", - деп еске алады Карен Баллард. "Ол не боларын білмейді, бірден бұрынғы қатал диктатор кішкентай да шатасқан сияқты көрінді". Ол үшін де, басқа бақылаушылар үшін де бұл оның билігінің аяқталуын және демократиялық Иракқа деген үміттердің басталуын білдірді. Келесі онжылдықтың басында екі танымал шетел азаматы американдық құқық қорғау органдарымен ұсталды. Ресейлік Виктор Бут, АҚШ және басқа елдерде қару-жарақ контрабандасымен айыпталған, Таиландта тұтқындалды және 2010 жылы экстрадицияланғаннан кейін Федералдық есірткіге қарсы күрес басқармасының агенттерімен күтіп тұрған журналистердің алдынан өтті. Келесі жылы Халықаралық валюта қорының директоры Доминик Стросс-Кан, 2012 жылғы Франция президенттік сайлауындағы басты үміткерлердің бірі ретінде қарастырылған, қонақүй қызметкеріне зорлық талғауға тырысқаны үшін тұтқындалды. Нью-Йорктегі оқиғаны жариялаған француз журналистері Стросс-Кан қолғаппен келгенде үнсіз қалды. Францияда, сотталмаған адамның қолғаппен ұсталған немесе полиция күзетіндегі суретін жариялау заңсыз болғандықтан, бұл суреттер халық арасында кеңінен наразылық тудырды. Екі айдан кейін Стросс-Канға тағайындалған шарттар жеңілдетілді, үй қамауынан өзінің жауапкершілігімен босатылды, өйткені Манхэттен округінің прокуроры Сайрус Ванс кішінің кеңсесі үй қызметшісінің шабуылдан басқа да мәселелер бойынша дұрыс айтпағанын анықтады. Бұрын бұл практиканы қорғаған қала әкімі Майкл Блумберг оны "атасылық" деп сынады. Қалалық кеңес мүшесі Дэвид Гринфилд бұл практиканы тыйым салатын заң жобасын ұсынды. "Мен бұл конституцияға қайшы деп шын жүректен сенемін", - деді ол. "Егер біз оны осында тыйым салсақ, елге де хабар жібереміз". Полиция комиссары Реймонд Келли кінәні БАҚ-қа жатқызды, өз бөлімшесіне емес. "Егер олар біреуді полиция бөлімшесінің алдынан шығарып жібергенде бір жерді бақылауға шешім қабылдаса, бұл полиция департаментінің шешімі емес", - деді ол. "Біз 150 жылдан бері полиция бөлімшесінде тұтқындарды күзет үйлерінің есіктерінен шығарып келеміз. Біз адамдарды сотқа осылай жеткіземіз. Мен осыны тоқтату мүмкін емес деп ойлаймын. Бұл қалай болса, солай". Заң жобасының қабылдануы күмәнді болып саналды.
Заңдық
1931 жылғы Near v. Minnesota шешімінде АҚШ Жоғарғы Соты жарияланымдарды шектейтін заңдар, яғни алдын ала тыйым салу, Конституцияның Бірінші түзетуінде кепілдендірілген баспасөз бостандығына қол сұғатынын анықтады. "Баспасөз бостандығын зұлымдықпен сенсация тарататындардың теріс пайдалануы мүмкін болғанымен, бұл баспаға алдын ала тыйым салу қажеттігін азайта бермейді", - деп жазды бас судья Чарльз Эванс Хьюз. Кейіннен сот, Пентагон құжаттары ісі, New York Times Co. v. United States ісінде, ұлттық қауіпсіздік мақсатында шектеулі ерекшеліктерге рұқсат берді. 1980 жылдардың басындағы бірқатар істер сот процестерінің барлық аспектілерін жариялауға баспасөздің құқығын бекітті. Біріншісі, Richmond Newspapers v. Virginia ісінде, үкіметтік әрекеттер туралы хабардар болу құқығы Конституциямен арнайы қорғалғаны айтылды. Соттар қылмыстық сот отырысын БАҚ үшін жабық деп жариялауға құқылы, егер жариялау айыпталушының әділ сотқа қатысу құқығын жоққа шығаруға "нақты мүмкіндік" тудырады деп санайтын болса, бірақ олар осы шешімнің себептерін сот хаттамасына енгізуі керек. Осы заңдық негіз бойынша Джон Лауроға дейін ешкім қылмыскерді бостандыққа шығарудың конституциялық заңдылығына күдік келтірген жоқ. Айыпсыздыққа қатысты болжамды күдікке түсіргеніне қарамастан, сотталған немесе кінәсін мойындаған ешбір айыпталушы бостандыққа шығару олардың құқықтарын бұзды деп мәлімдемеді және одан беделіне нұқсан келді деп шағымдана алмады. Лауро, оның үстіне айыптаулары кейіннен алынып тасталғаннан кейін ғана бостандыққа шығарылды, алғаш рет талап етуге құқылы болды.
Лауро Карлға қарсы
1995 жылы Лауро, шағын пәтер үйінің қақпашысы, жасырын камерадан түсірілген видеоны полицияға жібергеннен кейін ұрлық жасады деген айыппен тұтқындалды. Тұтқындалғаннан кейін детективтерге оны жергілікті телеарналардың камераларына көрсету керектігі айтылды, өйткені пәтер иесі оның бақылау видеосын лицензиялаған еді. Оны қол-аяқпен бұғаулап, полиция машинасына шығарып, үйдің айналасынан бір айналдырып, қайта үйге кіргізді. Лауро қалалық әкімдікке, полиция бөліміне және детектив Майкл Чарльзға қарсы 1983-ші бөлім бойынша сотқа шағымданып, федералды сотқа жүгінді. Ол тұтқындау мен «перп уоктің» (күдіктіні қоғамға көрсету) төртінші, алтыншы, сегізінші және он төртінші түзетулер бойынша оның құқықтарын бұзғанын мәлімдеді. 1999 жылы судья Аллен Г. Шварц тұтқындаудың заңды екенін, бірақ «перп уок» заңсыз екенін анықтады. Ол Чарльзтың әрекеттері үшін иммунитетке құқығы жоқ екенін шешті, себебі Нью-Йорк штатының апелляциялық сотының екінші апелляциялық сотының бұрынғы шешімі «Айени v. Мотола» құқық қорғау органдарының қажетсіз медиаға жариялануы конституцияға қайшы екенін көрсеткен. Чарльз екінші апелляциялық сотқа шағымданып, «перп уок» конституцияға қайшы деп танылмаған екенін мәлімдеді. Келесі жылы, 2000 жылы үш судьядан тұратын комиссия бұл шағымды қабылдап, округтік соттың шешімін өзгертіп, конституциялық бұзушылық бар екенін растады. Сонымен қатар, екінші апелляциялық соттың өзі «Розенберг v. Мартин» ісінде, Йель құқық мектебінің бұрынғы деканы Гидо Калабрези бұл екі аргументті де қабылдамады, өйткені екі жағдайда да талапкерлер Лауро сияқты төртінші түзетутің бұзылғанын мәлімдемеген. Ол «перп уок» мәселесіне қатысты алғашқы қарастырылып отырған мәселе екеніне келісті. Ол бұрынғы үлгі ретінде «Айени» және Жоғарғы Соттың бір жыл бұрын қабылдаған «Уилсон v. Лейн» ісін қарастырды. Соңғы істе Сот бірауыздан журналистердің жеке тұрғын үйге тұтқындауға бұйрық берген федералды маршалдарға ілесіп жүруі конституцияға қайшы екенін айтты, өйткені олардың қатысуы заңды құқық қорғау мақсатына қызмет етпеді. Екі жағдай да жеке үйлерге қатысты болғандықтан, ол Лауроның «перп уогін» полиция бөлімінің алдындағы көшеде және тротуарда өткізілгенін атап, ерекшелендірді. Керісінше, Лауроның «перп уогі» оның құқықтарын бұзуға себеп болды, өйткені ол сахналаған оқиға болды. «Егер полиция қызметінің нақты баяндалуына мемлекеттің заңды мүддесі бар деп есептесек те», - деп жазды Калабрези, - «бірнеше сағат бұрын болған оқиғаның көркемдікпен бейнеленуі бұл мүддеге тиімді қызмет етпейді». Ол «перп уок» конституциялық тұрғыдан қарастырылуын жалпы мәселе ретінде қарастырудан бас тартты, өйткені бұл мәселе сот алдында болған жоқ, және Чарльзтың иммунитетіне қатысты, «Айени» ісінің фактілері Лауро ісімен толық сәйкес келмейді, сондықтан 1995 жылдан бастап ол заңды түрде шешілген деп саналады.
Кальдорола Вестчестер графтығына қарсы
Аудандық сот Лауро ісі бойынша шешім шығаруға дайындалып жатқанда, қылмыскерлерді көрсетуге (perp walk) қарсы тағы бір шағым туды. 1998 жылы Нью-Йорк қаласының солтүстігіндегі Вестчестер округінің Түзету департаменті бірнеше түзету қызметкерлерінің мүгедектік жәрдемақысын заңсыз алуын тексеруді бастады. Видеобақылау нәтижесінде төртеуі өздерінің мәлімдеген мүгедектігіне қайшы, тым белсенді болғаны анықталды, ал бесіншісі тұру орны туралы талапты бұза отырып, штаттан тыс жерде тұрды. МакМэхон талапкерлермен келісіп, тұтқындаулар "қойылып жасалған" (choreographed) екенін мойындады, бірақ оларды Лауро ісіндегі көрсетуден ажыратты: "[Т] осы жағдайда түсірілген кадрлар "реалити-шоу" болды (дегенмен, сценарий бойынша қойылған режиссурамен). Талапкерлер іс бойынша өңдеуге тасымалданып жатқандықтан, түсірілгендер заңды құқық қорғау шаралары еді – мүлдем ойдан шығарылған оқиға емес". Ол қорытындылай келе, Лауро ісіндегі апелляциялық соттан да ары қарай барып, мемлекеттің полиция қызметінің дұрыс баяндалуына заңды мүддесі бар екенін, осы мақсатта күдіктілерді тұтқындау, өңдеу және сотқа беру туралы ақпарат беруде еркіндікке ие екенін айтты, соның ішінде олардың мәні бойынша "фотосуретке түсуге мүмкіндік" туындайтын жағдайлар да осыған жатады. Шындығында, талапкерлердің тұтқындалуы жаңалықтарға лайық оқиға болды. Баспасөзді осы оқиғаны жарияламай тоқтатуға болмайды, ал полиция конституциялық тұрғыдан өз жұмысын қиындатуға міндетті емес. Апелляциялық сотта Фред И. Паркер, Денис Джейкобс (қазіргі Екінші апелляциялық округтің төрағасы) және Соня Сотомайор (кейіннен Жоғарғы Сотқа тағайындалды) судьяларынан құралған алқа аудандық соттың шешімін бекітті. Паркер алқа үшін айыпталушылардың тұтқындалған жерде жеке өміріне қатысты минималды үміттері туралы түсіндірді, бұл жерге бұқаралық ақпарат құралдарының қалыпты түрде кіруіне рұқсат етілмегеніне қарамастан маңызды емес екенін айтты: "DOC қызметкерлері, әдетте, кімге DOC аумағына кіруге рұқсат беруге шешім қабылдаудың құқығы олардың емес, олардың жұмыс берушілеріне тиесілі екенін біледі. Олардың тұтқындалғандарына байланысты басқа округ қызметкерлеріне DOC мүлігіне кіруге тыйым салуға ешқандай негізгі себеп болмауы мүмкін". Оның пікірі МакМэхонның пікірін қайталады және жеке өмірге қатысты мүдделердің қауіпте болған тұрғын үй және қоғамдық кеңістіктер арасындағы Лауро ісіндегі айырмашылықты қайта растады.
Реакциялар
Күдіктіні қоғам алдына шығару әдісі заңгерлердің, журналистердің, саясаткерлердің және АҚШ-тың ішінде де, сыртында да жалпы халықтың сынға алуына және қолдауына түсті.
Заңдық
Лауро ісі бойынша шешімін жазған соң, судья Шварц барлық қылмыскерлерді қоғамға көрсетуге (perp walk) деген қарсылығын білдірді. Бұл сот қатты сенімді, қылмыскерді қоғамға көрсету рәсімі ақпарат тарату мақсатымен жасалмаған және көздемеген, бірақ оқиғаны драматизациялау және ұсталған адамды қорлау үшін жасалған. Рәсім ұсталған адамға шамадан тыс қатал және соттар рұқсат берген басқа, дәстүрлі және аз қиындық тудыратын әдістерге қарағанда ақпарат тарату мақсатын тиімдірек орындамайды. Сыншылар бұл іс кінәсіздік презумпциясына зиян келтіреді дейді. "Бұл полицияның баспасөз арқылы өз ісін соттауға және ұстау арқылы кінәлі екендігі туралы ой тудыруға тырысудың бір жолы", - дейді Нью-Йорк азаматтық бостандықтары одағының директоры Донна Либерман. "Сұрақ мынада: бұл әділ сотқа қатысты құқықты бұза ма? Ал бұл әрбір жағдайға байланысты". Ричард Вигтонның ісі қылмыскерді қоғамға көрсетудің зиянды салдарының мысалы ретінде келтірілген. 1987 жылы, сол кезде Нью-Йорк штатының оңтүстік округінің прокуроры болған Рудольф Джулианидің тапсырмасымен, Вигтон, сол кезде құлап қалған Kidder Peabody компаниясының тәуекел арбитражының басшысы, ішкі саудамен айыпталды және кеңсесінде ұсталды. Ол әріптестерінің алдынан қолдарына кісен салынған күйі өткенде ашық жылады. Үш айдан кейін оған және оның серігіне қарсы айыптаулар түсірілді, көбірек айыптау іздеу үшін, бірақ ол ешқашан келмеді. Джулианидің ізбасары тергеуді жапты, сол кезде Вигтон зейнетке кетуге мәжбүр болды. 2007 жылы қайтыс болғанға дейін Вигтон өзінің "Джулианидің амбициясының құрбаны" болғанын айтты. Қылмыскерді қоғамға көрсетуге қатысты құқықтық сын тек қорғау тарапымен ғана шектелмейді. Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданының бұрынғы округ прокуроры Чарльз Хайнс, қылмыскерді қоғамға көрсетуге қарсы болды және оның кеңсесі сотталғандарды осы рәсімге ұшыратудан бас тартты.
Журналистік
Кейбір журналистер қылмыскерлерді қоғаздан түсіріп, жариялаған әріптестерінің әрекеттерін сынады. WFOR телеарнасының Майамидегі тергеуші журналисі Стивен Сток "мұндай жағдайда осы "көрсету" - қанаушылық" және егер олар бұрыннан танымал болса, "адамды кемсіту" ретінде қарастырылуы мүмкін дейді. "Қылмыскерді алып жүру көбінесе жоғары сатыдағы қылмыстық істің алғашқы "керемет кадрлары" болып табылады", - дейді Милуокидегі WISN телеарнасының жаңалықтар директоры Лори Уолдон. "Оқиға жаңадан басталар кезде осы алғашқы суреттер маңызды. Бірақ біз сондай-ақ қылмыскерді алып жүру көбінесе цирк сияқты көрінетінін және сезілетінін білеміз. Өкінішке орай, осы кадрларда журналистердің ең жаман жағы көрсетіледі".
Штраус-Кан ісі
2011 жылы Нью-Йорк қалалық полиция департаментінің Арнайы құрбандар бөлімінен келген детективтер Доминик Стросс-Канды қолқаппен ұстап, күтіп тұрған журналистердің арасынан өтізіп, зорлау айыптары бойынша сотқа жеткізді. Оның ісі зор назар аударды, себебі ол сол кезде Халықаралық валюта қорының директоры болып, 2012 жылғы Франция президенттік сайлауында Николя Саркозиге қарсы күресудің басты үміткері саналды. Кейіннен айыптаулар алынып тасталды. Полиция департаментінің Стросс-Кан ісін жүргізуі оның туған Францияда қатты сынға ұшырады. 2000 жылы Францияның әділет министрі болған Элизабет Гигу, әлі сотталмаған, қолқаппен ұсталған күдіктінің суретін жариялауға тыйым салатын заңды қабылдауға белсенді түрде ықпал еткен еді. Ол бұл әрекетті сынап: «Мен бұл суретті өте қатыгез, зорлық-зомбылыққа толы және жамандыққа толы деп таптым. Бұл суреттің жариялануы қандай да бір пайда бермейді» деді. Француз сенаторы Жан-Пьер Шевенмент, Стросс-Канмен ұзақ жылдардан бері таныс болған, өзінің блогында: «Осы қорқынышты және жаны ауыртатын суреттерге қарағанда жүрек қысылады. Бұл қорқынышты жаһандық линч! Егер бұл үлкен әділетсіздік болса не болады?» деп жазды. Француз газеті Le Monde редакциондық мақаласында: «Әлемдегі ең қуатты адамдардың бірі полиция бөлімшесінен қолғаппен ұсталған күйі, қолдары артына байланған күйде баспасөз суреттеріне түскенде, ол оған қатысты жазаға тартылып отыр. Егер барлық адамдар заң алдында тең болуы керек болса, онда барлық адамдар баспасөз алдында тең емес» деді. Барлық француз сарапшылары оған кері реакция білдірген жоқ. Сотталушы ретінде Стросс-Канға жемқорлық айыптарын таққан (бірақ кейіннен ақталған) және өзі «Еуропа Экологиясы – Жасылдар» партиясынан Франция президенттігіне үміткер болуы күтілген Ева Жоли, суреттердің «өте зорлық-зомбылыққа толы» екенін мойындады, бірақ американдық жүйе «Халықаралық валюта қорының директоры мен кез келген күдіктінің арасында ешқандай айырма жасамайды. Бұл тең құқықтар идеясы» деп атап өтті. Сондай-ақ, американдық прокурорлар әрқашан айыпталушының кінәлі екеніне сендіруі керек болса, француз әріптестері мұны тек ең ауыр жағдайларда ғана істеуі керек екенін айтты. Жеті аптадан кейін, айыптаушының сенімділігіне күмән туған кезде, іс сотқа жеткізілмейтін болды. Блумберг өз ұстанымын өзгертіп, былай деді: «Мен әрқашан күдіктілерді қоғамға көрсетуді абсурдты деп ойладым. Біз оларды театр үшін, цирк үшін жамандап айыптаймыз. Бұрын римдіктер де солай істеген». Америкада туған британдық журналист Джанет Дейли, француз БАҚ-та Стросс-Канға қатысты жағдайға байланысты туған шудың Американың ашық қоғамын түсінбеушілігінен туындағанын атап өтті: «АҚШ құпияларды ұнатпайды. Оның саяси мәдениетінің негізгі қағидасы – өмір мен өлімге қатысты ең маңызды қауіпсіздік мәселелерінен басқа, ештеңе қоғамдық көзден тыс қалмауы керек. Әрине, Францияда ұрпақтар бойы үлкендер мен қуаттыларды қорғаған құпиялылық заңы жоқ». Израильдік зерттеуші Сандрин Будана екі жылдан кейін француз және американдық баспасөздерде Стросс-Кан ісіне байланысты жауаптарды елдердің мәдениеттері аясында талдады. Француздық БАҚ бұл әрекетті айыптаса, американдық БАҚ оны қорғады. Екі тараптың өкілдері де ішкі ойлармен бөлісті. Кейбір американдық жазушылар француздардың дұрыс айтқанын мойындады, ал француз жазушылары технологияның шетелде жарияланған суреттерді Францияда қараудан тоқтатуға мүмкіндік бермейтінін атап өтті. Басқалары бұл оқиға француз БАҚ-тың саясаткерлердің жеке өмірі туралы хабарламау практикасының кемшіліктерін көрсеткенін айтты, себебі зорлау туралы айыптаулар бұрын француз ток-шоуында Стросс-Кан туралы айтылған еді, бірақ БАҚ оған ешқандай жауап бермеді.
Жауаптар мен қорғаныс
Джон Тирнидің айтуынша, қылмыскерді көрсету болмаса, журналистер "наразы туыстары мен көршілерінен ескі суреттер мен үй видеоларын сатып алып", оларды айыпталушыны бейнелеу үшін пайдаланар еді, ал мұндай суреттер одан да жарақатты және әділ сотқа кедерілген болуы мүмкін. Ашықтық, әсіресе, кейбір жалпы қоғамдық пайдалар ұсынылды. Қылмыскерді көрсету полицияға күдіктіні тұтқындағанда немесе одан кейінгі тексеру кезінде оған физикалық зорлық көрсетпегенін көрсетуге мүмкіндік береді. Лиза Тейлор американдық қылмыскерді көрсетуді "цирк" деп сипаттағанына қарамастан, Франциядағы Гвигу заңы сияқты мұндай фотосуреттерді жариялауға тыйым салатын шараларға қарсы. "Әділетсіздікке ұшыраған адамдар азаматтық шаралармен қорғалуға тиіс, бірақ жариялауға тыйым салу үшін, сөз бостандығын жақтаушы ретінде, фотосуретке түсіру мен жариялауға тыйым салу туралы алаңдаймын". Ал Пойнтер институтының қызметкері Ал Томпкинс қылмыскерді көрсетудің салдарына қарсы тұрудың жолы – сот залына камераларды орнату. Егер журналистер сотта айыпталушыны түсіре алса, оны тротуарда қуудың қажеті жоқ. Сот залындағы бейнежазбалар айыпталушыны жақсы жағдайда көрсетуі мүмкін, дәл сол орында қазылар алқасы оны көреді. Азияның кейбір елдерінде ұсталған күдіктілер де бұқаралық ақпарат құралдарына көрсетіледі. Жапония мен Оңтүстік Корея полициясы жиі айыпталушылардың жасаған қылмыстарын қайта жасау үшін бұқаралық ақпарат құралдарын шақырады, бұл Таиландта да кең таралған. 2010 жылы Оңтүстік Корея полициясы баланы зорлағаны күдікті адамды қылмыс орнында қылмысты қайта жасауға мәжбүр етті, бұған бұқаралық ақпарат құралдары ғана емес, ашулы көршілері де куә болды. Сондай-ақ, сол жердегі прокурорлар ақ жағалы күдіктілерді бұқаралық ақпарат құралдарының алдынан өткізеді, бірақ тіпті сотталған қылмыскерлер де оларға қарсы ар-намысты қорлау қылмысы бойынша шағымдануы мүмкін. Қылмыстың алдын алу үшін шынжырланған күдіктілердің суреттерін жиі жариялайтын Қытай 2010 жылы күдікті әйелдерді "ұят шерулерінде" көшеде жүруге мәжбүрлеудің ұзақ жылдық тәжірибесін тоқтатты, бұл халықтың наразылығын тудырды. 2011 жылы Ирактағы полиция және басқа да қауіпсіздік күштері күдікті көтерілісшілер мен басқа да қылмыскерлерді осылай көрсетуді бастады. Екі айыпталушы қырғынға қатысқандарын айту үшін қылмыс орнына жеткізілді, ал қарақшылар тобының мүшелері деп күдіктенгендер ұрланған заттармен толтырылған үстелдердің артында отырды. Кейінірек билік өкілдері бақылаудан шығып қалғанын мойындаған бір жағдайда, күдікті террористер аудиторияға әкелінді, онда ішкі істер министрінің міндетін атқарушы олардың қылмыстарын бұқаралық ақпарат құралдарына және құрбандардың отбасы мүшелеріне баяндауға тырысты. Ол сөзін аяқтай алмады, себебі соңғы топтың мүшелері айыпталушыларды өлім жазасына кесуді талап етіп, оларға аяқ киіммен шабуыл жасауға тырысты. Бұл тәжірибелер АҚШ әскерлері Ирактан кеткеннен кейін күшейді. Үкімет елдің күрдтер бақылайтын аймақтарына қашқан бұрынғы вице-премьер Тарик әл-Хашимиге қатысты тұтқындау ордерін жариялағанда, ол оның үш күзетшісінің мойындауын жариялады, олар оның қарсыластарын өлтіруге бұйрық бергенін растады. Бұл және қылмыскерлерді ашық көрсетудің басқа да жағдайлары шетелдік бақылаушылар мен кейбір ирактық шенеуніктердің сынына ұшырады. "Осыны теледидарға шығару – қылмыс", – деді соңғылардың бірі. "Бұл ұятты, бұл бұрынғы диктатордың мұрасы". Қауіпсіздік органдарының өкілдері ирактықтарды қорғауға және террористерді ұстауға белсенді жұмыс істеп жатқанымызды қамтамасыз етуге тырысып жатырмыз деп жауап берді. "Егер біз "Әл-Қаида" көшбасшысын ұстадық десек, кім сенер еді?" деді Ішкі істер министрлігінің өкілі. "Бұл сенімділікті көрсету үшін. Біз дұрыс істеп жатқанымызға сенімдіміз". және 1981 жылғы Сотқа қарсы іс-қимыл туралы заң. EDL-дің бұрынғы жетекшісі Томми Робинсон 2017 жылдың 10 мамырында осы ережелерді бұзғаны үшін тұтқындалды, ол екі күн бұрын күдікті "мұсылман педофилдерін" түсіруге тырысқан. 1983 жылы Италияда Энцо Тортора "сағат кешке дейін" қылмыскерді көрсетуге ұшырады, тек барлық журналистерге тиісінше ескертілгеннен кейін және оны қолдарына шынжырлап, Регина Коэли түрмесіне алып барған кезде түсіре алды. "Жаратылыс аяқталды". Тортораның толық түрде кінәсіз деп танылғанына байланысты халықтың наразылығы Италияда судьялардың жауапкершілігін күшейту жөніндегі референдумда "иә" деп дауыс беруге әкелді. 2022–23 жылдары Сальвадордағы бандыға қарсы күрес кезінде тұтқындалғандар "қадамдармен" жүргізілді.
blockquote|Allow cameras inside the courtroom. If journalists can capture video of the accused in court, there is no need to chase him down the sidewalk. The courtroom video is likely to show the accused in a better light, the same setting in which a jury would see them. In some Asian countries an arrested suspect is also exposed to the media. Police in Japan and South Korea often invite the media to re enactments of crimes staged by the accused, a practice common in Thailand as well. In 2010, South Korean police had a man suspected of raping a child re enact the crime at the scene, with not only the media but angry, jeering neighbors looking on. Prosecutors there also frequently parade white collar suspects before the media, although even convicted felons can bring cases against them for an offense against honor. China, where images of chained suspects have often been broadcast to deter crime, ended in 2010 a long practice of forcing suspected prostitutes to walk in "shame parades" through the streets, after public outrage. In 2011, police and other security forces in Iraq began making similar displays of suspected insurgents and other criminals. Two defendants were taken to crime scenes to recount their role in a massacre to assembled media, while alleged members of a gang of robbers were posed behind tables stacked with the goods they had supposedly stolen. In one instance that officials later admitted they lost control of, suspected terrorists were led into an auditorium where the acting Minister of the Interior attempted to detail their crimes before not only the media but an audience of the family members of the victims. He was unable to finish as members of the latter group interrupted him with calls for the defendants' execution and shoeing attempts. These practices increased after U. S. troops left Iraq. When the government announced an arrest warrant against former deputy prime minister Tariq al Hashimi, who had fled to the Kurdish controlled regions of the country, it broadcast the confessions of three of his bodyguards to support charges that he had ordered the assassinations of rivals. This, and the other public displays of accused criminals, was criticized by foreign observers and some Iraqi officials. "It is a crime to put this on television" said one of the latter. "It is a shame, and it is a legacy of the former dictator." Security officials responded that they were trying to assure the Iraqi public that they were actively working to protect them and apprehend terrorists. "If we say we caught the leader of Al Qaeda, who will believe it?" said an Interior Ministry official. "This is to show credibility. We are sure we are doing the right thing." and the Contempt of Court Act 1981. Former EDL leader Tommy Robinson was arrested for violating these statutes on May 10, 2017 when he tried to film suspected 'Muslim pedophiles' two days earlier. In Italy in 1983, Enzo Tortora was subjected to a perp walk "in the late morning, only after all the journalists had been duly warned and were able to film him with the handcuffs on his wrists, while he was taken to the Regina Coeli prison. The monster is served." Public indignation after the acquittal of Tortora, declared fully not guilty, led to the victory of the yes vote in the referendum to strengthen the civil liability of judges in Italy. In El Salvador, during the 2022–23 Salvadoran gang crackdown, prisoners have been frog marched.