Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эверар Меркуриан (1514 – 1 тамыз 1580) – Иса қоғамының төртінші басшысы.
Everard Mercurian (1514 – 1 August 1580) was the fourth Superior General of the Society of Jesus.
Ерте өмір
1514 жылы қазіргі Бельгияның оңтүстік-шығыс бұрышындағы Люксембург провинциясындағы Ла Рош-ан-Арден қаласының жанындағы Маркортта қарапайым отбасында дүниеге келді. Оның есімінің шығу тегі осы, ол Эверар де Маркур деп қол қойған. Париж университетінде оқығаннан кейін, дін қызметкері болып тағайындалды және приход священнигі болды. Университетте иезуиттермен танысып, 1548 жылдың 8 қыркүйегінде Нидерландтағы иезуиттер қатарына қосылды. Орден тез өсіп келе жатқандықтан, ол Германия провинциясының визиторы, кейін Төменгі Германия провинциясының провинциалы, ал 1565 жылы Германия ассистенты болды.
Born 'Lardinois' into a humble family in Marcourt, near La Roche en Ardenne in what is now the province of Luxembourg in 1514, in the south east corner of what is now Belgium. This is the origin of his name, which he signed Everard de Marcour. After study in the University of Paris, he was ordained and became a parish priest. He became acquainted with Jesuits at the University and on 8 September 1548 entered the Jesuits in the Low Countries. The Society was expanding rapidly and he became Visitor of the German Province and later Provincial of the Lower German Province and lastly the German Assistant in 1565.
III жалпы жиналыс (1573)
Франциск Борджия, сол кезде Қоғамның Бас басшысы, Үшінші Бас жиынға жиналуға аздай қалғанда қайтыс болды. Қоғамның жақсы досы болған Папа Григорий XIII делегаттардың испандық емес Генералды сайлауын қалады. Осылайша Меркуриан, испандық Поланко табиғи таңдау болып көрінгенмен, Қоғамның испандық емес алғашқы генералы болды. Алайда, бұл испандық және португалдық мүшелердің арасында наразылық пен қарсылық тудырды, бұл ата Меркурианның ізбасары ата Клаудиус Аквавиваның басшылығы кезінде шиеленіске жетті. Сол кездегі ұлттық сезімталдық Папаның ниетін білдірген болуы мүмкін. Алғашқы үш Генерал – Игнатий, Лайнез және Борджия испандықтар болған, және "Жаңа христиандар" – яғни, дінін ауыстырған еврейлер немесе мұсылмандар – Қоғамның қатарына еніп кетуі мүмкін деген алаңдаушылық болды, ал испандық христиандардың арасында мұндай шыққан тегі бар адамдардың болу ықтималдығы жоғары еді. Әйгілі Игнатийдің жақын серігі Поланко испандық болғандықтан, оның нәсілдік тегіне күдік туды. 1573 жылдың 23 сәуірінде Қоғамның әкелері 47-ден 27 дауыспен бельгиялық Эверард Меркурианды сайлады. Бұл таңдау Папаға ұнады, өйткені Меркуриан жақын дос, испандық емес және оның нәсілдік тегіне қатысты сынға ұшырамады.
Francis Borgia, then Superior General of the Society, died just before the Third General Congregation was about to convene. Pope Gregory XIII, who was a good friend of the Society, expressed his desire that the delegates elect a General who was not a Spaniard. Thus Mercurian became the first non Spanish general of the Society, even though Polanco, a Spaniard, seemed to be the natural choice. This, however, caused dissatisfaction and opposition among a number of the Spanish and Portuguese members, which came to a crisis during the generalate of Father Mercurian's successor, Father Claudius Acquaviva. National sensitivities of the time are thought to have motivated the Pope. The first three Generals, Ignatius, Lainez and Borgia had been Spaniards and there was some concern that "New Christians" – converted Jews or Muslims, – might enter into the mainstream of the Society and Spanish Christians were more likely to have such backgrounds. Polanco, a close associate of St. Ignatius, was a Spaniard and was suspected of having a racial background that would not be acceptable. The Fathers of the Congregation voted 27 out of 47 on 23 April 1573 for the election of Everard Mercurian, a Belgian. It was a choice which pleased the Pope because Mercurian was a good friend, a non Spaniard, and avoided criticism of his racial background.
Конституциялар
Ата Меркуриан жеті жыл үш ай генерал қызмет еткен кезеңде Қоғамның ережелерін түпкілікті нысанда келтірді, Әйгілі Игнатийдің қолжазбаларынан "Конституциялардың қорытындысы" жинағын жасады, сондай-ақ Қоғамның жалпы ережелерін және әр лауазымның ерекше ережелерін жазды.
Father Mercurian brought the rules of the Society to their final form during his seven years and three months as General, compiling the "Summary of the Constitutions" from the manuscripts of St. Ignatius, and drawing up the "Common Rules" of the Society, and the particular rules of each office.
Ағылшын колледжі
Досы Григорийден Қоғам ағылшын колледжін қабылдап алды, ал Григорийдің Рим колледжіне жасаған қайырымдылығы жоғары бағаланды.
From his friend Gregory, the Society received charge of the English College and Gregory's beneficence to the Roman College was much appreciated.
Поланконың санағы
Осы кезеңде Поланко Еуропаны толық аралап, Ұйымның қызметін және оның адамдарын санап шықты. Аяқталған соң ол алты үлкен томды құрады және 1537 жылдан Игнатий қайтыс болғанға дейін Ұйымның жетістіктерінің толық есебін берді.
During this time, too, Polanco traveled the length and breadth of Europe making a census of the Society's activities and of its men. When it was finally finished it filled six large volumes and gave a detailed account of the progress the Society had made from 1537 until the death of Ignatius.
Шетелдік миссионерлік қызметтер
Ол шетелдік миссионерлік қызметке зор қызығушылық танытып, Ливанның марониттік миссиясын құрды. Ол Александро Валигнаноны Азиядағы (Үндістан, Жапония, Молукк аралдары) барлық миссиялардың бас визиторы етіп тағайындады. Визитор кең өкілеттікке ие болып, миссионерлік көзқарасты түбірінен өзгертті, шығыс тілдерін үйренуге, жергілікті әдет-ғұрыптарды түсінуге және қабылдауға, сондай-ақ жергілікті жастарды семинарияға және дін қызметкерлеріне қабылдауға талап қойды. Бұл жаңа миссионерлік тәсіл Матео Риччи (Қытайда), Роберто де Нобили (Үндістанда) және тағы басқалар сияқты көрнекті миссионерлер мен шығыстанушылардың пайда болуына жағдай жасады. Ол иезуиттерді Англиядағы Елизавета I патшайым тұсында саясатқа араласуға тартуға ықылымсыз болды, бірақ ақырында Эдмунд Кэмпион мен Роберт Персонды Англиядағы католиктерді қолдау үшін жіберуге көндірді, оларға саясаттан немесе мемлекетке қарсы көтерілістен аулақ болуды қатаң тапсырды. Дегенмен, Рим папасы Григорий XIII Кампион мен Персонс Римнен аттанғанға дейін олармен кездесіп, Меркурианның нұсқауларын толығымен өзгертті. Ол сондай-ақ, олардың білмеуінше, олардан бұрын ирланд бүлікшісі Джеймс Фицмориске көмек жіберді, осылайша олардың саяси бейтараптығына қауіп тудырды.
He was greatly interested in the foreign missions and established the Maronite mission of Lebanon. He appointed Alessandro Valignano General Visitor of all the missions in Asia (India, Japan, Moluccas). The Visitor had extensive power and changed completely the missionary outlook, insisting on the learning of the oriental languages, understanding and adopting local customs as well as admitting to the seminary and priesthood local youth. This new missionary approach allowed the emergence of such outstanding missionaries and orientalists as Matteo Ricci (in China) Roberto de Nobili (in India) and others. He was very reluctant to get the Jesuits involved in the attempt to influence politics in England under Queen Elizabeth I, but he was finally persuaded to send Edmund Campion and Robert Persons to support the Catholics in England, with strict instructions to avoid politics or treason. However, Pope Gregory XIII met with Campion and Persons before their departure from Rome and completely subverted Mercurian's instructions. He had also, unbeknownst to them, sent support before them to the Irish rebel James Fitzmaurice, thereby seriously compromising their non political stance.
Өлім
Әкесі Эверард Меркуриан отыз екі жыл Қоғамда қызмет етті және алпыс алты жасында дүние салды. Ол кезде Қоғам он сегіз провинцияда 5000 мүшеден тұрды. Ол 1580 жылғы тұмау эпидемиясы кезінде, ауруларды үйлерінде барып көріп, қайырымдылықтың шейіті болып қайтыс болды. Ол сол кезде жаңа кірушілер шіркеуі болған Кириналдағы Әулие Андреа шіркеуіне жерленді. Кейіннен оның қабір қалдықтары Гесу шіркеуінің жер асты криптісіндегі сүйек сақтау орнына көшірілді.
Father Everard Mercurian passed thirty two years in the Society, and died at the age of sixty six. At that time the Society numbered 5000 members in eighteen provinces. He died, a martyr of charity, during the influenza epidemic of 1580 while visiting the sick in their homes. He was buried in the Church of St. Andrea al Quirinale, at that time the church of the Novitiate. Later on, his remains were transferred to the Ossuary in the crypt of the church of the Gesù.