American newspaper publisher, railway entrepreneur, philanthropist (1853–1926)
Джон Дидрих Шпрекельс (16 тамыз 1853 – 7 маусым 1926), неміс-американдық өнеркәсіпші Клаус Шпрекельстің ұлы, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Калифорния штатының Сан-Диего қаласында көлік және жылжымайтын мүлік империясын құрды. Кәсіпкердің көптеген бизнес-жобаларының ішінде Hotel del Coronado және Сан-Диего мен Аризона темір жолы бар, екеуі де Сан-Диегоның маңызды сауда орталығына айналуына үлкен үлес қосты. Ол қайтыс болғаннан кейін "Американың сирек кездесетін ұлы империя құрушыларының бірі" деп еске алынды, ол миллиондаған доллар инвестициялап, қиын жағдайдағы, банкротқа жақын ауылды бүгінгідей әдемі және әлемдік қала Сан-Диегоға айналдырды.
John Diedrich Spreckels (August 16, 1853 – June 7, 1926), the son of German American industrialist Claus Spreckels, founded a transportation and real estate empire in San Diego, California, in the late 19th and early 20th centuries. The entrepreneur's many business ventures included the Hotel del Coronado and the San Diego and Arizona Railway, both of which are credited with helping San Diego develop into a major commercial center. Upon his death he was eulogized as "One of America's few great Empire Builders who invested millions to turn a struggling, bankrupt village into the beautiful and cosmopolitan city San Diego is today."
Кәсіпкерлік бастамалар
1880 жылы 2 миллион доллар капиталмен ол J. D. Spreckels and Brothers компаниясын құрды, ол АҚШ материгі мен Гавайи аралдары арасында сауда қатынастарын орнатуға бағытталған еді. Компанияның алғашқы кемесі «Росарио» болды, кейіннен екі ірі желкенді және бу кемелерін басқарды. Фирма сондай-ақ қантты өңдеумен белсенді айналысты және Гавайидегі жетекші қант плантацияларының агенті болды. АҚШ пен Гавайи арасындағы коммерциялық мүдделердің дамуының көп бөлігі осы фирманың еңбегінің нәтижесі болып табылады. Бұл кәсіпорынның кеме және жолаушылар тасымалы Oceanic Steamship Company болды, ол 1881 жылы J. D. Spreckels тарапынан құрылған. Оның алғашқы рейсі Калифорния мен Гавайи арасында, ал кейін Калифорниядан Австралияға, Жаңа Зеландияға, Самоаға және Таитиге жүзеге асырылды. Компанияның кемелері жолаушыларды, қантты және басқа да азық-түлік жүктерін тасымалдады, сондай-ақ почта қызметін ұсынды. Он жылдар бойы компания АҚШ пен Австралия және Жаңа Зеландия арасындағы жалғыз почта байланысын қамтамасыз етті. Австралия мен Жаңа Зеландияға почтаны тасымалдаған Oceanic кемелері: «Аламеда» (3000 ат күші), «Марипоса» (3000 ат күші), «Зеландия», «Сиерра», «Сонома» және «Вентура». «Австралия» кемесі Таитиге 33 күндік тікелей почта қызметін ұсынды. 1926 жылы Oceanic, J. D. әкесі Клаус Спрекельс бұрын қаржылаған Matson Navigation Company компаниясының еншілес кәсіпорнына айналды. Matson компаниясымен байланыс орнатуға дейін Oceanic, J. D. басқаруымен барлығы 17 кемеге ие болды: темір кеме «Аламеда» (1883), ағаш шхунасы «Анна» (1881), темір бу кемесі «Австралия» (1875), ағаш бригантинасы «Клаус Спрекельс» (1879), ағаш бригантинасы «Консуэло» (1880), ағаш бригантинасы «Эмма Аугуста» (1867), ағаш бригантинасы «Джон Д. Спрекельс» (1880), темір кеме «Марипоса» (1883), екі мачталы шхуна «Росарио» (1879), ағаш бригантинасы «Салина», жолаушылар кемесі «Сиерра» (1900), жолаушылар лайнері «Сонома» (1900), «Суэц» (1876), «Вентура» (1900), ағаш бригантинасы «У. Х. Димонд» (1881), ағаш бригантинасы «Уильям Г. Ирвин» (1881) және «Зеландия» (1875). 1877 жылдың қазан айында Джон Дидрих Спрекельс Нью-Джерси штатының Хобокен қаласында Лили Сибейнге (1855–1924) үйленді, олардың төрт баласы болды: Грейс (1878–1937), Лили (1880–1965), Джон (1882–1921) және Клаус (1888–1935). Олар алдымен Гавайи Корольдігінде, содан кейін Сан-Францискода тұрды. 1887 жылы Спрекельс Сан-Диегоға «Лурлайн» яхтасында жабдықтау үшін келді. Ол кездегі жылжымайтын мүлікке деген қызығушылыққа таң қалған ол Бродвейдің (кейін «D» көшесі деп аталған) басында кемежай мен көмір қоймаларын салуға инвестиция жасады. Бұл жағдай тез аяқталды, бірақ Спрекельстің Сан-Диегоға деген қызығушылығы өмір бойы сақталды. Ол Coronado Beach Company, Hotel del Coronado және Coronado Tent City компанияларын сатып алды; 1892 жылы Сан-Диего көше темір жолы жүйесін сатып алып, оны аттан электр қуатына ауыстырды. Coronado Beach Company бастапқыда 3 миллион АҚШ долларымен капиталдандырылған Hotel del Coronado иесі болды. Капиталдандыру кезінде компанияның алғашқы директорлары Э. С. Бэбкок, Джон Д. Спрекельс, капитан Чарльз Т. Хинде, Х. В. Маллетт және Джайлс Келлогг болды. Coronado Beach Company Калифорния штатының Коронадо аймағында көптеген басқа да инвестицияларға жауапты болды. Coronado Beach Company-ға инвестиция салғаннан бұрын Спрекельс жақын досы капитан Чарльз Т. Хиндеге қосылуын күтті. Олар бірлесіп жаңа бизнеске инвестиция салып, басқарды. Бір кезде Спрекельс «Сан-Франциско Колл» газетінің иесі болды, ол таңғы газет еді. Сан-Францискода тұрғанда ол Сан-Диего газеттеріне инвестиция салуын жалғастырды, 1890 жылы The San Diego Union және 1901 жылы San Diego Evening Tribune газеттерін сатып алды. 1906 жылы Сан-Франциско жер сілкінісінен кейін ол отбасымен Сан-Диегоға тұрақты түрде көшіп келді.
In 1880, with $2 million in capital, he organized J. D. Spreckels and Brothers, a company to establish a trade between the mainland United States and the Hawaiian Islands. The company began with one sailing vessel, the Rosario, and later controlled two large fleets of sail and steam ships. The firm also engaged extensively in sugar refining, and became agents for leading sugarcane plantations in Hawaii. Much of the development of commercial interests between the United States and Hawaii is due to this firm. The shipping and passenger line of this enterprise was the Oceanic Steamship Company, which was founded by J. D. Spreckels in 1881. Its inaugural service was between California and Hawaii and, later, also from California to Australia, New Zealand, Samoa and Tahiti. The various of the lines’ ships transported passengers, sugar and/or other food cargoes and provided mail service. For decades, the company provided the only mail service between the U. S. and Australia and New Zealand. The Oceanic ships that transported mail to Australia and New Zealand were the Alameda (3000 horsepower plant), Mariposa (3000 horsepower plant), the steamer Zealandia, the Sierra, the Sonoma and the Ventura. The Australia provided a 33 day direct mail service to Tahiti. In 1926 Oceanic became a subsidiary of Matson Navigation Company, a company which J. D.’s father—Claus Spreckels—had early financed. Prior to its becoming associated with Matson, Oceanic had under J. D.’s control owned a total 17 ships, which were the iron ship Alameda (1883), the wood schooner Anna (1881), the iron steamer Australia (1875), the wood brigantine Claus Spreckels (1879), the wood brigantine Consuelo (1880), the wood brigantine Emma Augusta (1867), the wood brigantine John D. Spreckels (1880), the iron ship Mariposa (1883), the two mast schooner Rosario (1879), the wood brigantine Salina, the passenger ship Sierra (1900), the passenger liner Sonoma (1900), the Suez (1876), the Ventura (1900), the wood brigantine W. H. Dimond (1881), the wood brigantine William G. Irwin (1881), and the Zealandia (1875). In October 1877, John Diedrich Spreckels married Lillie Siebein (1855–1924) in Hoboken, New Jersey, and together they had four children: Grace (1878–1937), Lillie (1880–1965), John (1882–1921), and Claus (1888–1935). They first lived in the Kingdom of Hawaii and then in San Francisco. In 1887, Spreckels visited San Diego on his yacht Lurline to stock up on supplies. Impressed by the real estate boom then taking place, he invested in the construction of a wharf and coal bunkers at the foot of Broadway (then called "D" Street). That boom ended soon but Spreckels' interest in San Diego would last for the rest of his life. He acquired control of the Coronado Beach Company, the Hotel del Coronado and Coronado Tent City; he bought the San Diego street railway system, changing it from horse power to electricity, in 1892. The Hotel del Coronado was owned by the Coronado Beach Company which was originally capitalized with US$3 million. At the time of capitalization the original company directors were E. S. Babcock, John D. Spreckels, Captain Charles T. Hinde, H. W. Mallett, and Giles Kellogg. The Coronado Beach Company was responsible for numerous other investments in the Coronado, California, area. Before investing in the Coronado Beach Company, Spreckels waited for his close friend—Captain Charles T. Hinde—to join him. They jointly invested and managed new businesses. For a time, Spreckels was owner of the San Francisco Call, then a morning newspaper. While still living in San Francisco, he continued investing in San Diego newspapers, buying The San Diego Union in 1890 and the San Diego Evening Tribune in 1901. He moved his family permanently to San Diego immediately after the 1906 San Francisco earthquake.
Сан-Диегоға көшіру
Келесі онжылдықтарда Спреклс бірнеше рет миллионер атанды және Сан-Диегодағы ең бай адамға айналды. Әр түрлі уақытта ол Коронадо аралының барлығына, Сан-Диего – Коронадо паром жүйесіне, «Юнион Трибюн» баспасына, Сан-Диего электр темір жолына, Сан-Диего және Аризона темір жолына, сондай-ақ Мишн-Бичтегі «Белмонт Паркіне» иелік етті. Ол қала орталығында бірнеше ғимараттар салды, оның ішінде 1908 жылы «Юнион» ғимараты, 1912 жылы Спрекельс театры, «Сан-Диего» қонақ үйі және «Голден Вест» қонақ үйі бар. Ол мыңдаған адамды жұмысқа орналастырды және бір кезде Сан-Диего округінің барлық мүлік салығының 10 пайызын төледі. Спреклс бірнеше компанияның президенті болды, соның ішінде Гавайи мен Австралияға пошта және жолаушылар тасымалын жүзеге асыратын «Океаникалық бу кемелер компаниясы», «Батыс қант өңдеу компаниясы», «Коронадо су компаниясы», «Сан-Диего және Коронадо паром компаниясы», «Сан-Диего және Коронадо трансфер компаниясы», «Паджаро аңғарының біріктірілген теміржол компаниясы», «Сан-Диего электр темір жолы» және «Сан-Диего және Аризона теміржол компаниясы».
In the next decades, Spreckels became a millionaire many times over, and the wealthiest man in San Diego. At various times he owned all of Coronado Island, the San Diego Coronado Ferry System, the Union Tribune Publishing Co., the San Diego Electric Railway, the San Diego & Arizona Railway, and Belmont Park in Mission Beach. He built several downtown buildings, including the Union Building in 1908, the Spreckels Theater Building in 1912, the Hotel San Diego, and the Golden West Hotel. He employed thousands of people and at one time he paid 10% of all the property taxes in San Diego County. Spreckels was president of several companies, including the Oceanic Steamship Company, operating a mail and passenger line to Hawaii and Australia, the Western Sugar Refining Company, the Coronado Water Company, the San Diego and Coronado Ferry Company, the San Diego and Coronado Transfer Company, the Pajaro Valley Consolidated Railroad Company, the San Diego Electric Railway, and the San Diego & Arizona Railway Company.
Спреклс сарайы
Спрекельстің Сан-Диего аймағындағы алғашқы тұрақты тұрағы 1630 Glorietta Boulevard мекенжайында орналасқан Спрекельс сарайы болды. Сарай Глориетта шығанағына қараған бес акр жерге орналасқан, ал қарсы бетінде Hotel del Coronado орналасқан. 1906 жылы 53 жастағы Спрекельс сәулетші Харрисон Олбрайтқа сарайды жобалап салуды тапсырды. Италиялық Ренессанс дәуірінің қарапайым, классикалық сызықтарымен салынған ғимарат 1908 жылы аяқталды. Онда алты жатын бөлме, үш жуынатын бөлме, қонақ бөлмесі, асхана және кітапхана бар, құны 35 000 долларға бағаланды. Ол кезде Спрекельс сарайында латуньнен жасалған лифт, былғарыдан жасалған тұтқалары бар мәрмәр баспалдақ, шатырлар, мәрмәр едендер және аралдың ең әдемі бақтары болды. Үй темірбетоннан салынған, бұл Спрекельс 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісін бастан өткергеннен кейін қауіпсіздік шарасы ретінде талап еткені болды. Спрекельс 1926 жылы қайтыс болғанға дейін Глориетта бульварындағы сарайда тұрды. Қазір ол танымал Глориетта Бей Inn бутик-қонақ үйі. Джон Д. Спрекельс сәулетші Харрисон Олбрайт (1866–1932) жобалаған Коронадодағы 1043 Ocean Boulevard мекенжайындағы жағажай үйін салды. Джон Д. Спрекельс 1910 жылы ұлы Клаусқа үйлену тойына сыйлық ретінде Ocean Boulevard-дағы жағажай үйін салды, ал Клаустың әйелі Эллис 1967 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды. Жақын жердегі 1015 Ocean мекенжайындағы сарайда 2011 жылы Medicis Pharmaceutical компаниясының бұрынғы бас директоры Джона Шакнайдың ұлы, 6 жасар Макс Шакнайдың қазасы және Джона Шакнайдың досы Ребекка Захаудың күмәнді суициді оқиғасы болды.
Spreckels' first permanent residence in the San Diego area was the Spreckels Mansion, located at 1630 Glorietta Boulevard. The Mansion sat on five acres of land overlooking Glorietta Bay across from the Hotel del Coronado. In 1906, Spreckels, 53, contracted Architect Harrison Albright to design and build the Mansion. The building, designed with the simple, classic lines of Italian Renaissance, was complete in 1908 with six bedrooms, three baths, a parlor, dining room and library at the cost of $35,000. At that time, Spreckels' Mansion featured a brass cage elevator, a marble staircase with leather padded handrails, skylights, marble floors and some of the Island's most spectacular gardens. The home was built with reinforced steel and concrete, an earthquake precaution Spreckels insisted upon after living through the 1906 San Francisco earthquake. Spreckels lived in the Glorietta Boulevard mansion until his death in 1926. It is now a popular boutique hotel, the Glorietta Bay Inn. John D. Spreckels built the beach house, located at 1043 Ocean Boulevard in Coronado, designed by architect Harrison Albright (1866–1932). John D. Spreckels built the Ocean Boulevard beach house for his son Claus as a wedding present in 1910 and Claus's widow, Ellis, lived there until her death in 1967. The nearby mansion at 1015 Ocean is the location of the 2011 accidental death of 6 year old Max Shacknai, son of Jonah Shacknai, former CEO of Medicis Pharmaceutical, and the contested suicide of Jonah Shacknai's girlfriend, Rebecca Zahau.
Сан-Диего электр темір жолы
Сан-Диего электр темір жолы (SDERy) — 1892 жылы Спрекельс құрған Сан-Диегодағы жеңіл рельстік қоғамдық көлік жүйесі. Спрекельстің стратегиясы бірнеше сәтсіз орталықтағы ат және кабельдік троллейбус бағыттарын сатып алу, жол желісін біріктіру және стандарттау, сондай-ақ нәтижеде біріктірілген көше темір жолы жүйесін электрлендіруді қамтиды. Жылдар бойы SDERy Сан-Диегоның дамып келе жатқан орталық бөлігін аймақтың өсіп келе жатқан шет аймақтарымен, оның ішінде Мишн-Бич, Пасифик-Бич және Нормал-Хайтс (Спрекельс жердің көп бөлігіне ие болған аймақтар) қосатын жаңа желілер салды. Осы тұрғыда Спрекельстің негізгі философиясын былай қорытындылауға болады:
The San Diego Electric Railway (SDERy) was a San Diego based, light rail mass transit system founded by Spreckels in 1892. Spreckels' strategy involved buying up several failed downtown horse and cable drawn trolley routes, consolidating and standardizing the trackage, and electrifying the resulting unified street railway system. Over the years, the SDERy constructed new lines to connect San Diego's burgeoning downtown with the region's up and coming outlying communities, including Mission Beach, Pacific Beach, and Normal Heights (developments where Spreckels owned the bulk of the land). Spreckels' underlying philosophy in this regard can best be summed up as follows:
Өрбу шағында SDERy бағыттары 266 километрге жуық (165 миль) жолмен Сан-Диегоның барлық аймағында жұмыс істеді. Жүйе жарты ғасырдан астам үзіліссіз жұмыс істесе де, жолаушылар санының төмендеуі (көбінесе автомобильдердің пайдалануының артуына байланысты) компанияны 1949 жылы барлық трамвай қызметін тоқтатып, автобус бағыттарына көшуге мәжбүр етті.
At its peak, the SDERy's routes would operate throughout greater San Diego over some 165 miles (266 kilometers) of track. And though the system had operated continuously for more than half a century, declining ridership (due in large part to the increasing usage of the automobile) ultimately led the company to discontinue all streetcar service in favor of bus routes in 1949.
Сан-Диего 1-сыныпты трамвайлар
Спрекльстің Сан-Диего қаласына қосқан маңызды үлестерінің бірі – Панама Калифорния көрмесіне дайындық ретінде Балбоа паркін салуға берген уәдесі еді. Сан-Диего электр теміржол компаниясының иесі ретінде ол осы шараға қатысатын көпшілікке арналған арнайы трамвайлардың ерекше паркін құрды. Көрмеден кейін 1-сыныптағы трамвайлар келесі 27 жыл бойы Сан-Диего қаласына үздіксіз қоғамдық көлік қызметін көрсетті. Бұрынғы трамвай үлгілерінен дамыған 1-сыныпты трамвайлар өнер, соңғы технологиялар және Сан-Диегоның ерекше климатын ескере отырып жобаланды. Спрекльстің басшылығымен SDERy инженерлері «Калифорния машинасы» мен «Жабық машина» үлгілерінің элементтерін алып, оларды жаңа, заманауи көлік паркіне айналдырды. Олардың жобалары Сент-Луис автомобиль компаниясына (SLCCo) жіберілді, онда осы әдемі, «Өнер және қолөнер» стиліндегі трамвайлар салынды және Сан-Диегоға жеткізілді. Нәтижесінде, 1-сыныптағы трамвайлар Сан-Диегоның барлық аудандарында – Коронадодан бастап, қала орталығы, Мишн Хиллс, Оушен Бич, Норт Парк, Голден Хилл және Кенсингтон арқылы жүрді. Олар тіпті қысқа мерзімге АҚШ-Мексика шекарасына дейін байланыс қызметін де атқарды. Бұл трамвайлар 1939 жылы арзан, Ұлы депрессия кезеңіндегі Президенттер кеңесі комитетінің (ПКК) трамвайларына орын беру үшін «қызметтен шығарылды». Бүгінде бастапқы жиырма төрт 1-сыныпты трамвайдың тек үш ғана данасы сақталған.
One of Spreckels' major contributions to the city of San Diego was his commitment to the construction of Balboa Park in preparation of the Panama California Exposition. As the owner of the San Diego Electric Railway Company, he also developed a unique fleet of special streetcars that could handle the large crowds attending this event. Following the Exposition, the Class 1 streetcars would go on to provide a continuing public transportation service for the city of San Diego over the next 27 years. An evolution from previous streetcar models, the Class 1s were designed with artistry, state of the art technology and San Diego's unique climate in mind. Under Spreckels' guise, the engineers of SDERy drafted up plans that took elements from both the "California Car" and the "Closed Car" designs and refashioned them into a new, modern transit fleet. Their plans were sent to the Saint Louis Car Company (SLCCo) where these beautiful, Arts & Crafts style streetcars were built and shipped out to San Diego. Ultimately, the Class 1 streetcars ran all over San Diego, from Coronado through Downtown, Mission Hills, Ocean Beach, North Park, Golden Hill, and Kensington. They even briefly served as a link to the U. S. Mexico Border. These streetcars were "retired" in 1939 to give way to the cheaper, Depression era Presidents’ Conference Committee (PCC) streetcars. Today, only three of the original twenty four Class 1 streetcars remain in existence.
Сан-Диего және Аризона темір жолы
1919 жылы Спрекельс Сан-Диего және Аризона теміржолын аяқтады, ол қысқа американдық теміржол желісі болды. Көптеген инженерлер оны сол кездегі үлкен логистикалық қиындықтарына байланысты «Мүмкін емес теміржол» деп атады. 1906 жылы Сан-Диегоға шығысқа тікелей теміржол байланысын қамтамасыз ету мақсатымен құрылған бұл теміржол, Калифорния штатының Эль-Центро қаласындағы Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолымен (құпия түрде жобаны қаржыландырған) байланысты. 148 миль (238 шақырым) болатын SD&A маршруты Сан-Диего қаласынан басталып, Империя округінің Калексико қаласында аяқталды. Құрылыстың жалпы құны шамамен 18 миллион долларға, яғни бір мильге 123 000 долларға бағаланды; алғашқы есеп 6 миллион доллар болған. Құрылыс жұмыстарының кешігуі, мексикалық революционерлердің шабуылдары және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі үкіметтің араласуы құрылыстың аяқталуын 1919 жылдың 15 қарашасына дейін ықпалдастырды, сол күні Спрекельс өзі «алтын тікенекті» қақты. SD&A-ны аяқтау – Спрекельстің денсаулығына қатты соққы берген, тіпті оның өміріне қауіп төндірген маңызды міндет болды. Келесі жылдары қатты жаңбырлар, көшкін және өрттерден теміржол желілері зардап шекті, сондай-ақ Мексикамен шекараның жабылуы да теміржолға қаржылық шығын әкелді. 1932 жылы қаржылық қиындықтар Спрекельстің мұрагерлерін фирмадағы үлестерін 2,8 миллион долларға Оңтүстік Тынық мұхитына сатуға мәжбүр етті, ол теміржолды Сан-Диего және Аризона Шығыс теміржолы (SD&AE) деп атады.
In 1919, Spreckels completed the San Diego and Arizona Railway, a short line American railroad, dubbed "The Impossible Railroad" by many engineers of its day due to the immense logistical challenges involved. Established in 1906 to provide San Diego with a direct rail link to the east by connecting with the Southern Pacific Railroad (which secretly provided the funding for the endeavor) lines in El Centro, California, the 148 mile (238 kilometer) route of the SD&A originated in San Diego and terminated in the Imperial County town of Calexico. The total construction cost was approximately $18 million, or some $123,000 per mile; the original estimate was $6 million. Construction delays, attacks by Mexican revolutionaries, and government intervention during World War I all served to push the construction completion to November 15, 1919, when the "golden spike" was finally driven by none other than Spreckels himself. Completing the SD&A was a monumental task that seriously affected Spreckels' health, almost costing him his life. In subsequent years, damage to the lines from heavy rainstorms, landslides, and fires took a financial toll on the railroad, as did border closings with Mexico. In 1932, financial difficulties forced Spreckels' heirs to sell their interests in the firm for $2.8 million to the Southern Pacific, which renamed the railroad the San Diego and Arizona Eastern Railway (SD&AE).
Оңтүстік Калифорния тау су компаниясы
Спрекельс Оңтүстік Калифорния тау су компаниясын құрды, ол өз кезегінде Морена және Жоғарғы және Төменгі Отай суқоймаларының бөгеттерін, Дульзура суөткізгішін және қалаға қажетті құбырларды салды. Бұл компанияны Сан-Диего қаласы сатып алды.
Spreckels organized the Southern California Mountain Water Company, which in turn built the Morena and the Upper and Lower Otay Reservoir dams, the Dulzura conduit and the necessary pipeline to the city. The company was acquired by the City of San Diego.
Автомобильдің ертедегі құмаршысы
Спекелс Батыс жағалауындағы "ең көрнекті және әуесқой автокөлік жүргізушілердің" бірі деп есептелді. 1905 жылы Калифорния штаттық номерлік белгілерді міндетті етуді бастағанда, Спрекелс өзі мен отбасы үшін алғашқы бес номерлік белгіні алды.
Speckels was noted as one of the West Coast's "most prominent and enthusiastic automobilists." When California began requiring license plates in 1905, Spreckels acquired the first five plates for himself and his family.
Өлім және мұра
Спреклс 1926 жылғы 7 маусымда Коронадода, Сан-Диего қаласында қайтыс болды және Кольмадағы Сайпресс Лаун еске алу паркінде жерленді. Оның өмірбаяуын жазған Остин Адамс оны "Американың сирек кездесетін ұлы империя құрушыларының бірі" деп атады, ол қиын жағдайдағы, банкротқа ұшыраған ауылды бүгінгі әсем және әлемдік қала Сан-Диегоға айналдыруға миллиондаған доллар инвестициялады. Спреклс Сан-Диегодағы Спреклс театрын салу арқылы қаланың мәдени өміріне үлес қосты, ол Миссисипиден батысқа қарайғы алғашқы заманауи коммерциялық театр болды. Ол 1915 жылғы Панама-Калифорния көрмесін салуға жомарт үлес қосты және ағасы Адольф Б. Спреклспен бірге көрменің ашылуына аз уақыт қалғанда Бальбоа паркіндегі Спреклс орган павильонын Сан-Диего халқына сыйға тартты. Спреклс көп жыл бойы тұрақты орган сазгерінің және органшының жалақысын төлеп, күнделікті тегін орган концерттерін ұйымдастырды. Сан-Диегодағы Спреклс бастауыш мектебі және Калифорниядағы Коронадодағы Спреклс паркі оның құрметіне аталған.
Spreckels died on June 7, 1926, in Coronado, San Diego, and was buried at Cypress Lawn Memorial Park, Colma. His biographer, Austin Adams, called him "one of America's few great Empire Builders who invested millions to turn a struggling, bankrupt village into the beautiful and cosmopolitan city San Diego is today." Spreckels contributed to the cultural life of the city by building the Spreckels Theatre in San Diego, the first modern commercial playhouse west of the Mississippi. He gave generously to the fund to build the 1915 Panama California Exposition and, together with his brother Adolph B. Spreckels, donated the Spreckels Organ Pavilion in Balboa Park to the people of San Diego just before the opening of the Exposition. Spreckels paid the salaries of a resident organ tuner and of the organist for many years, providing free daily organ concerts. Both Spreckels Elementary School in San Diego and Spreckels Park in Coronado, California, are named for him.