Америкалық журналист Уильям Пфафф өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық журналист

Уильям Пфафф (29 желтоқсан 1928 – 30 сәуір 2015) – американдық жазушы, International Herald Tribune газетінің пікір білдіруші жазушысы және The New York Review of Books журналына үнемі мақала жазатын.

Ерте өмір

Пфафф Айова штатының Кансил-Блаффс қаласында дүниеге келген. Ол Айова мен Джорджияда өскен және 1949 жылы Нотр-Дам университетін әдебиет және саяси зерттеулер мамандығы бойынша бітірген. Оның алғашқы кітабы – «Жаңа саясат: Америка және соғыстан кейінгі әлемнің аяқталуы» (Эдмунд Стиллменмен бірге), ол 1961 жылы жарық көрді. Одан кейін тағы жеті кітабы жарық көрді. Роберт Хейлбронер 1964 жылы былай деп жазды: «Менің ойымша, болашақта егер адам [оның] қатал хабарымен, қандай болса да, аздап ғана келісімге келмесе, толыққанды ойшыл деп танылуы мүмкін емес». 1960 жылдары Пфафф Эд Стиллменмен бірлесіп үш кітап жазды: «Жаңа саясат: Америка және соғыстан кейінгі әлемнің аяқталуы» (1961), «Истерия саясаты: ХХ ғасырдағы қақтығыстардың түбірлері» (1964) және «Билік пен әлсіздік: Американың сыртқы саясатының сәтсіздігі» (1966). 1971 жылы Пфафф төртінші кітабын шығарды, оның авторы Стиллмен емес, «Бостандыққа сотталғандар» деп аталады. Хадсон институтындағы қызметі барысында Пфафф ресми шаралар мен пікірталастарда Канның бейшаралық көзқарастарына қарсылық көрсетті. Вьетнам соғысы туралы пікірталасқа қанағаттанбаған Пфафф 1971 жылы Парижге көшіп, Стиллмен құрған, бірақ кейін Канның Хадсон институтынан тәуелсіз болған Еуропадағы Хадсон институтының директорының орынбасары болды. 1978 жылы ол Еуропадағы Хадсон институтынан кетіп, тәуелсіз журналист және жазушы ретінде мансабын жалғастырды. Оның ең беделді шарты Уильям Шонның «Нью-Йоркер» журналымен жасалды. 1971 мен 1992 жылдар аралығында ол журналда халықаралық саясат және қоғам туралы 70-тен астам «Толғаныс» («Сіздің жеке ойлап тапқан саяси-әдеби түрі», – деп жазды оған редакторы Шон) жариялады. Пфаффтың тағы бір ұзақ мерзімді шарты – «International Herald Tribune» газетінде аптасына екі рет пікір мақалаларын жазуға қатысты, ол қайтыс болғанға дейін әр түрлі форматта жалғасты. 1989 жылы Пфафф «Нью-Йоркерде» жарияланған бірнеше мақалаларынан «Барбариялық сезімдер» атты жинақ жасады. Оның көп бөлігі 1988 жылы жазылып, өңделгенімен, 1989 жылғы Берлин қабырғасының құлауымен аяқталған саяси оқиғалар Пфаффтың сыртқы саясатқа қатысты көзқарастарын растады. Ол 1989 жылғы Ұлттық кітап сыйлығының финалисі атанды және кейінгі жылдары әлемнің түкпір-түкпірінен лекция оқуға шақырылды. 1993 жылы ол ұлтшылдықты зерттеген «Ұлттардың ашуы: өркениет және ұлтшылдықтың құмарлығы» атты еңбегін жариялады. 2003 жылғы Ирак соғысына дейін Пфафф соғысқа қатысты бірнеше мақала жазды. Көптеген мақалалары 2004 жылы «Қорқыныш, ашу және сәтсіздік: Буш әкімшілігінің терроризмге қарсы соғысының хроникасы, 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан Бағдадтағы жеңіліске дейін» атты жинақта жарияланды, оны Algora баспасы шығарды. Сонымен қатар, Пфафф 20 ғасырдағы революциялық зорлық-зомбылықтың тартымдылығы туралы «Оқтың әні» атты кітабын жариялады. 2010 жылы Пфафф өзінің соңғы кітабын – «Манифест тағдырының ирониясы» деп атады. Оның журналдық мақалалары «The New York Review of Books», «Harper’s», «Foreign Affairs», «World Policy Journal», «The National Interest» және АҚШ-тағы басқа да басылымдарда, сондай-ақ «Commentaire» (Париж), «Neue Zürcher Zeitung» және «DU» журналында (екеуі де Цюрихте), «Politica Exterior» (Мадрид), «Europäische Rundschau» (Вена), «Blätter für deutsche und internationale Politik» (Берлин) және басқа да журналдарда жарияланды. Америкалық тарихшы Артур М. Шлезингер оны «Вальтер Липманның нағыз мұрагері» деп атады. Ол 2015 жылы құлап, жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Париждегі Пэр-Лашез зиратында (87-ші бөлім, 16427-ші жәшік) жерленген.

Pfaff was born in Council Bluffs, Iowa, and was of German, English, and Irish origin. He grew up in Iowa and Georgia and graduated from the University of Notre Dame in 1949, having majored in literary and political studies. His first book, The New Politics: America and the End of the Postwar World (with Edmund Stillman) was published in 1961. Seven others followed. Robert Heilbroner wrote in 1964:"I suspect that in the future it will no longer be possible to qualify as a wholly serious thinker if one has not, to whatever small degree, made one's peace or accommodation with [his] harsh message." During the 1960s, Pfaff co wrote three books with Ed Stillman: The New Politics: America and the End of the Postwar World (1961), The Politics of Hysteria: The Sources of Twentieth Century Conflict (1964), and Power and Impotence: The Failure of America's Foreign Policy (1966). In 1971, Pfaff added a fourth book, this time without Stillman's co authorship, entitled Condemned to Freedom. In his role at the Hudson Institute, Pfaff provided the counterpoint to Kahn's more bellicose views at official events and debates. Fed up with the debate over the Vietnam War, Pfaff moved to Paris in 1971 to become Deputy Director of the Hudson Institute Europe, founded by Stillman but eventually becoming independent of Kahn's Hudson Institute. In 1978, he resigned from the Hudson Institute Europe to continue his career as a freelance journalist and writer. His most prestigious contract was with William Shawn's The New Yorker. Between 1971 and 1992, he published more than 70 "Reflections" ("a political literary form of your own invention," his editor, Shawn, wrote to him), on international politics and society in the magazine. Pfaff's other long standing contract was for a twice weekly opinion column for the International Herald Tribune; it continued in one form or another until his death. In 1989, Pfaff brought together a modified collection of several of his New Yorker pieces, "The Barbarian Sentiments." Although it was mostly written and edited in 1988, the political events of 1989 culminating in the fall of the Berlin Wall seemed to vindicate Pfaff's views on foreign policy. He was honored by being a finalist for the 1989 National Book Award, and in the years that followed, he became a much sought after lecturer throughout the world. In 1993, he published The Wrath of Nations: Civilization and the Furies of Nationalism, a study of nationalism. Before the Iraq War in 2003, Pfaff wrote several columns questioning the war. Many of the columns were collected in the 2004 collection, Fear, Anger and Failure: A Chonicle of the Bush Administration's War Against Terror, from the Attacks of September 11, 2001 to Defeat in Baghdad, published by Algora. About the same time, Pfaff published a book about the appeal of revolutionary violence in the 20th century, The Bullet's Song. In 2010, Pfaff published his last book, The Irony of Manifest Destiny. His magazine articles have appeared in The New York Review of Books, Harper's, Foreign Affairs, World Policy Journal, The National Interest, and other publications in the United States, and elsewhere in Commentaire (Paris), Neue Zürcher Zeitung and DU magazine (both Zurich), Politica Exterior (Madrid), Europäische Rundschau (Vienna), Blätter für deutsche und internationale Politik (Berlin), and other journals. The American historian Arthur M. Schlesinger Jr. has called him "Walter Lippmann's authentic heir." He died of a heart attack after a fall in 2015. He is buried in Paris, in Père Lachaise cemetery (Division 87th, Box 16427)