Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Стоян Аралица (туған жылы: 1883 жылдың 24 желтоқсаны, Шкаре, Лика; қайтыс болған жылы: 1980 жылдың 4 ақпаны, Белград, Сербия) – серб импрессионист суретшісі және академик.
Stojan Aralica (b. Škare, Lika, 24 December 1883 – d. Belgrade, Serbia, 4 February 1980) was a Serbian Impressionist painter and academic.
Өмірбаян
Стоян Араликаның өмірін Мюнхендегі оқуы (1909–1914), Прагадағы қысқа тұру, Париждегі Жоғары көркем өнер мектебіндегі (École nationale supérieure des Beaux Arts) оқуы, содан кейін Загребте және 1941 жылы Белградқа көшу арқылы бақылауға болады. Өмірінің қалған бөлігінде ол Белградта тұрды, 1946 жылдан 1948 жылға дейінгі Стокгольмде болған уақытын есептемегенде. Оның өмірінің кезеңдерін ажырату сияқты, оның суретшілік шығармашылығында төрт анық кезеңді ажырата аламыз: Мюнхен, Прага, Париж, Загреб және Белград кезеңдері. Мюнхенде оқыған кезінде портреттер мен жалаңаш суреттер басым тақырып болды, олар академиялық стильге және Сецессияның соңғы эхоларына жақын болды. 1922–1925 жылдардағы форманың түске қысқа мерзімді басымдығы Парижге келгеннен бастап (1926) көркемдік жетілу кезеңімен ауыстырылды. Жергілікті белсенді көркем ағымға қосылып, ол сәндік элементтерден алыстап, таза визуалды қызығушылықты ұстанды. Бұрынғыда баса көрсетілген толық көлемді форма бірте-бірте түсті беттерге ыдырады. Бұл маңызды өзгеріс Андре Лоте студиясында салған шағын жалаңаш суреттер мен натюрморттармен басталды, ал оның суреттерінің түстік құрылымы Малакофф, Кассис және әсіресе Сент-Тропе ауылдарының маңындағы пейзаждарда қалыптасты. Қажетті жетілдіру келесі Загреб кезеңінде (1933–1941) аяқталды, ол кезде Аралика өз туған еліндегі қазіргі үрдістерге қайта қосылды. Оның фаувистерге жақын техникасы, әсіресе Дубровник, Оребич, Корчула қалаларындағы теңіз жағалауы пейзаждарында айқын көрінеді. Соңында, Белград кезеңі, әсіресе 1951–1959 жылдар аралығы, оның шығармашылық шыңы деп есептелуі мүмкін. Ровинь, Белград және көбінесе Лика пейзаждарының сериясын кең және қабатталған мазкилермен лирикалық атмосферада бейнелеу арқылы ол интимдік сурет салу шеңберінен шығып, оны жалпыға ортақ маңызы бар монументалды тұтасқа жеткізді. Араликаның туындылары әрқашан Еуропа өнерінің қазіргі үрдістерімен байланысты болғанымен, тар мағынада ол отандық колорист-суретшілердің соңына түсті, олардың өнері өздерінің туған топырағынан күш алып, шабыттанды. Ол ХХ ғасырдың екінші жартысындағы қазіргі заманғы өнердің дамуына екінші дүниежүзілік соғыстан кейін салған маңызды туындылар сериясымен үлес қосты.
The life of Stojan Aralica can be followed through his studies in Munich (1909–1914), a brief stay in Prague, advanced studies in École nationale supérieure des Beaux Arts in Paris, then period in Zagreb and his final move to Belgrade in 1941. He remained in Belgrade for the rest of his life, with the exception of his stay in Stockholm from 1946 to 1948. In the same way, as we can differentiate between the stages of his life, we can distinguish four clearly distinct periods in his painting opus: the Munich, Prague, Paris, Zagreb, and Belgrade periods. During his education in Munich portraits and nudes prevailed thematically, and were in a form close to academism and the late echoes of the Secession. The brief domination of form over color (1922–1925) was replaced by a period of artistic maturing, beginning with his arrival in Paris (1926). Joining the active local artistic mainstream, he turned away from the decorative and towards pursuing a purely visual interest. His formerly emphasized full volume form was slowly disintegrating into colored surfaces. This significant turning point began with small nudes and still lifes painted in the studio of André Lhote, and the coloristic organization of his paintings was developed on the landscapes around the countryside Malakoff, Casisse and especially St. Tropez. The necessary refinement ended in the next, the Zagreb period (1933–1941) when Aralica rejoined the current trends in his home country. His technique, which was close to that of fauvists, is particularly prominent in his seaside landscapes from Dubrovnik, Orebić, Korčula. Finally, the Belgrade period, especially between 1951 and 1959, can be considered as his creative zenith. By painting lyrical atmospheres with broad and layered impastos on a series of landscapes from Rovinj, Belgrade and more often Lika, he departed from the confines of intimistic painting, only to develop it to a monumental whole of universal significance. Although Aralica's work was always in touch with current trends of European art, in a narrower sense it still belonged to the same climes as that of domestic coloristic painters, whose art drew its strength and inspiration from their own, native soil. He contributed to the further development of contemporary art in the second half of the twentieth century with a series of significant works painted in the years after World War II.