Кіріспе
Спринт – екі сатылы, қатты отынмен жұмыс істейтін баллистикалық зымыранға қарсы (АБЗ), 1975–1976 жылдары АҚШ армиясы қолданған, W66 күшейтілген радиациялық термоядролық оқ-дәрімен жарақталған. Ол кіретін қайта кіру аппараттарын (RV) олар шамамен белгілі бір биіктіктен төмен түскеннен кейін, ауа тығыздалып, алдау құралдарын немесе радар шағылыстырғыштарын жойып, RV-ді радармен байқау мүмкіндігі туғанда ұстау үшін жасалған. RV шамамен өте жоғары жылдамдықпен қозғалғандықтан, Sprint RV нысанаға жеткенге дейінгі аз секундтар ішінде ұстап алу үшін ерекше өнімділік көрсетуі керек болды. Sprint 5 секунд ішінде 100g үдеумен жылдамдыққа ие болды. Мұндай жоғары жылдамдық салыстырмалы түрде төмен биіктікте тері температурасын дейін көтеріп, жылуды тарату үшін абляциялық қалқанды қажет етті. Жоғары температура ракетаның айналасында плазма қалыптастырды, сондықтан басқару үшін өте қуатты радиосигналдар қажет болды. Ракета ұшып бара жатқанда қатты ақ түспен жарқырады. Спринт – Nike X жүйесінің негізгі бөлігі болды, ол советтік соғыс бас жарықшаларын тоқтату үшін ірі қалалардың маңына базалар орналастыруға бағытталған. Мұндай жүйенің құны Кеңес Одағы өз флотына ICBM-дерді көбейткенде тез арада қанағаттандырылмайтын болды, сондықтан Nike X жобасы тоқтатылды. Оның орнына Sentinel бағдарламасы келді, ол Sprint-ті ұзақ қашықтықтағы LIM 49 Spartan-нан қашып өткен RV-терге қарсы соңғы қорғаныс ретінде пайдаланды. Sentinel өзі Сафгард бағдарламасына айналды, ол 1975 жылдың қазанынан 1976 жылдың басына дейін небары бірнеше ай ғана жұмыс істеді. Конгресс тарапынан қарсылық және Кеңес Одағының жаңа пайда болған MIRV жарықшаларына қарсы оның күмәнді экономикалық тиімділігімен байланысты жоғары шығындар, өте қысқа операциялық кезеңге әкелді. 1970 жылдардың басында Sprint II-нің жақсартылған нұсқасы бойынша жұмыс жүргізілді, ол негізінен басқару жүйелеріне қатысты болды. Олар "Минутемен" зымыран алаңдарын қорғауға арналған еді. АҚШ-тың АБЗ саясаты өзгергендіктен, одан әрі жұмыс тоқтатылды.
Nike Zeus (Найк Зевс)
АҚШ армиясы 1940 жылдардың ортасында V2 типті театрлық баллистикалық зымырандарды түсіру мәселесін қарастырды. Алғашқы зерттеулер олардың ұшу уақыты шамамен 5 минутты құрайтынын, осылайша бұл қаруларды анықтау, іздеу және ату қиын болатынын көрсетті. Теориялық тұрғыдан алғанда, ұзақ ұшу уақыты мен биік траекториясы бар континентаралық баллистикалық зымырандарға шабуыл жасау оңайырақ болар еді. 1955 жылы армия бұрынғы Nike зымырандарын жасаған Bell Labs компаниясына ABM мәселесін зерттеу жөнінде шарт жасастырды. Олар жасаған есепте бұл концепцияның қазіргі деңгейдегі технологияға сай екені және армияның соңғы жер-әуе зымыраны – Nike Hercules құралына шағын жаңартулар енгізу арқылы жүзеге асырылатыны айтылды. Басты технологиялық мәселелерге кіретін МБР соққылық бөлігін оққа жеткілікті уақыт бұрын анықтай алатын өте қуатты радарлар және секундтарға созылатын кездесулерде нысаналардың траекториясын анықтауға қабілетті компьютерлер жатты. Bell 1956 жылы Редстоун Арсеналындағы Nike әзірлеу орталығында Nike Zeus әзірлеуді бастады. Бағдарлама аяқталды, ал алғашқы сынақтар 1959 жылдың жазында өтті. 1962 жылы Кваджалейн аралында толыққанды Зевс базасы салынды және келесі жылы жоғары нәтижелер көрсетті, сынақ соққылық бөліктерін және тіпті төмен ұшатын спутниктерді сәтті ұстады.
Жаңа тұжырымдама
Зевс әзірленген кезеңде оны жеңуді оңайлататын бірнеше мәселелер туындады. Ең қарапайымы – 1950-жылдардағы механикалық радарлар шектеулі сандағы нысаналарды ғана қадағалай алатын, ал оларды көптеген нысаналармен оңай басып тастауға болатын; Гайтер комитетінің есебінде төрт снарядтан жасалған залп Зевс базасын жоюға 90% мүмкіндік береді делінген. Бұл мәселе ICBM-дер өте қымбат болған алғашқы кезеңдерде көп алаңдатпады, бірақ олардың құны төмендегенде және кеңестіктер оларды "колбаса сияқты" шығарамыз деп мәлімдегенде, бұл қаулылы проблемаға айналды. Дегенмен, 1950-жылдардың соңында басқа да мәселелер анық болды. Бір мәселе – 1958 жылы ғарышта ядролық жарылыстар сынақтан өткізілді, олар кең аумақты радиациямен жауып, белгілі бір биіктіктен жоғары радар сигналдарын тосқауылдады. Кеңестіктер Зевс нысандарының үстінде бір ғана снарядты жарылыс орындау арқылы, келесі снарядтарды шабуылға тым жақын келгенше бақылаудан шығара алатын еді. Тағы бір қарапайым шара – радарды шағылыстыратын құрылғыларды снарядқа қосу, осылай радар экранында көптеген жалған нысаналарды көрсетуге болар еді, бұл дисплейлерді шатастыратын еді. Мәселелер жиналған сайын, Қорғаныс министрі Нил МакЭлрой ARPA-дан зымыранға қарсы тұжырымдаманы зерттеуді сұрады. ARPA атап көрсеткендей, радар алдау құрылғылары мен жоғары биіктіктегі жарылыстар атмосфераның төменгі қабатында жұмыс істемейтін еді. Егер снарядтар 60 км-ден төмен түсіп қалса, оларды қайтадан радармен оңай табуға болар еді. Алайда, сол кезде снарядтар нысандарына бірнеше секунд қана қашықтықта болар еді. Осы кезеңде оларға шабуыл жасау үшін өте жоғары жылдамдықты зымыран қажет болар еді.
Спринт
ARPA зерттеуінің нәтижесі 1960 жылдардың басындағы Zeus жүйесін талқылаудың ең қызу кезінде жарияланды. Жаңа Қорғаныс министрі Роберт Макнамара президент Кеннедиді Zeus жүйесін орнатудың қажеті жоқ деп көндірді. Ол оның орнатуға бөлінген қаражатты ARPA жүйесін дамытуға жұмсауды ұсынды, ол Nike X деп аталды – бұл атауды инженерлік профессор Джек Руина осы тұжырымды баяндағанда берген. Nike X радарларды, компьютерлерді, әсіресе зымыранды жақсартуды қажет етті. Zeus шабуылға бір минут бойы төзуге арналған еді, ал Nike X-тің кездесу уақыты шамамен бес секундты құрады.
ІІ спринт
"Follow On Sprint" бойынша бастапқы зерттеу жұмыстары 1968 жылдың екінші тоқсанында жүргізілді. Лос-Аламос Upstage II жобасының нұсқасы үшін екі ядролық зарядты қарастырды. 1971 жылдың үшінші тоқсанына қарай Sprint II, Hardsite Defense (HSD) деп аталатын Safeguard жүйесіне жаңа модуль ретінде енгізілді, ал Атом энергиясы жөніндегі комиссия/Қорғаныс министрлігінің бірлескен жұмыс тобы аз тритийді қажет ететін жаңа оқ-дәрілерді зерттеді. HSD былай сипатталды: text= [құрамында] жақын, төменгі биіктіктегі (≈10,000-ден 30,000 футқа дейін) ұшып келетін нысандарды жоюға арналған автономды модуль және шамамен 10 теңіз милі арақашықтықта орналасқан үш радар/деректерді өңдеу бірлігіне негізделген. Модульде 21 силонды қорғауға арналған 100 Sprint-тың модификацияланған ұстағыштары бар алты немесе жеті атыс орны болады. 1972 жылдың бірінші тоқсанында жүйе "Сайт-дефенс" деп аталды және оның мақсаты Минутмен силонларын қорғау болды. Бастапқы Sprint зымыранымен салыстырғанда, Sprint II тосқауылшысы ұшыру кезіндегі шашырауды сәл азайтып, ядролық қарудың әсеріне төзімділігін арттырды және нысанадан қашықтығын қысқартты. Лос-Аламос қызметкерлері 1972-1974 қаржы жылында ядролық бас әзірлеу туралы өтініш күтті. Лос-Аламос 1972 жылдың үшінші тоқсанында 2-ші кезеңді іске асыру мүмкіндігін зерттеу жөніндегі есепті аяқтады, ал оқ-дәрілерді жобалау жөніндегі зерттеулер 1973 жылдың бірінші тоқсанында жалғасты. Sprint II қашан тоқтатылғаны белгісіз, бірақ Sprint II электрлік жалғағыштары туралы есеп 1977 жылдың сәуірінде жарияланды.
text= [consisting] of an autonomous module for close in, low altitude intercept (≈10,000 to 30,000 ft) and is based upon three radar/data processor units located about 10 nautical miles apart. The module will have six or seven firing sites containing about 100 modified Sprint interceptors to defend approximately 21 silos. By the first quarter of 1972, the system was renamed Site Defense and its purpose was to defend Minuteman silos. Over the original Sprint missile, the Sprint II interceptor had slightly reduced launch dispersion, increased hardness to the effect of nuclear weapons, and decreased miss distance. Los Alamos staff expected a request for warhead development sometime in FY 1972 1974. A Phase 2 feasibility study report was completed by Los Alamos in third quarter 1972 and investigations into warhead design continued into first quarter 1973. It is unclear when Sprint II was canceled; however, a report on Sprint II electrical connectors was published in April 1977.