Нью-Йорктегі мәдени орталық: Таун Холл

Кіріспе

Манхэттендегі концерт алаңы, Нью-Йорк

Таун Холл (сондай-ақ Town Hall) Таун Холл өз атауында анықталған артикльді қолданады. Жер учаскесі 45-ші көшеде 125 фут (38 м) енімен және 100.42 фут (31 м) тереңдігімен жатыр. Жақын жердегі ғимараттар: Нью-Йорктің Миллениум Таймс-сквері, Хадсон театры, Герард қонақ үйі және Шатваль Нью-Йорк қонақ үйі солтүстік жақта; Беласко театры солтүстік-шығыс жақта; Америка банкі мұнарасы және Стивен Сондхайм театры оңтүстік жақта; Оңтүстік-батыс жақта 4 Таймс-сквер; және батыс жақта 1500 Бродвей. Фирманың қызметкері Тейнис (Деннис) Дж. ван дер Бент жобаның бас дизайнері болды, ал Рассел Б. Смит инженерлік қадағалауды жүзеге асырды. Ғимарат ашылғаннан кейін Луи Жаладе ішкі жұмыстарды аяқтады. Уоллес Клемент Сабина Таун Холлдың концерт залының дизайны бойынша кеңесші ретінде жиі айтылады, бірақ ол ғимарат аяқталғанға дейін қайтыс болды. Таун Холл бастапқыда Саяси Білім беру Лигасы үшін салынған. Георгийлік жаңғыру стилі халықтық демократияның мағынасын білдіргендіктен таңдалды. Есік айналалары әктаспен әсемделген. Жалпы, ғимараттың қасбеті тоғыз бөліктен тұрады және сырттан төрт қабатты құрылыс сияқты көрінеді.

Негізгі

Бірінші қабаттың қасбетінде екі қабатты есіктер орналасқан жеті аркалы соқыр аркада бар. Мұндай шатырлар үш: әрбір сыртқы арканың үстінде біреу және ортаңғы үш есіктің үстінде біреу. Шатырлардың астыңғы жағының ортасында үлкен шар тәрізді шамдар орналасқан, оларды кішірек шарлар қоршап тұрады. Екі жағында әктас жиектермен шеңберленген екі бос ниша бар. Нишалардың негізінде де, дөңгелек аркалардың терезе алдындарында да шамдар орналасқан.

Интерьер

Қалалық әкімдіктің вестибюлі мен концерт залы төменгі қабаттарда, ал кеңселер жоғарғы қабаттарда орналасқан. Концерт залы жартылай шеңбер пішіндес және сахна аймағымен және залдың алдымен қоршалған. Бір-бір жағынан батыс және шығыс соңындағы екі дәліз көшеден сахна аймағына кіруге мүмкіндік береді.

Лобби

Лобби 43-ші көшедегі бес орталық есік арқылы қол жетімді. Оның жоспары көбінесе тіктөртбұрышты, тек солтүстік қабырғасы ғана аудиторияның артқы қабырғасына сәйкес келеді. Орындықтардың ешқайсысының көрінісі бұзылмауы үшін барлық күш салынды, нәтижесінде Қалалық залында ұзақ жылдар бойы сақталған "Үйде жаман орын жоқ" деген ұран пайда болды. Балкон конструкциялық қаңқадан консольдік түрде шығарылған, бұл көрермендердің көрісін кесетін бағаналардың қажеттілігін жойды. Алғашқы орындықтар ерекше жоғары дыбыс сіңіру қабілетіне ие болды; олар 1980 жылдары ұқсас акустикалық қасиеттері бар орындықтармен ауыстырылды. Жазушы Гарольд Шонберг балкондағы орындықтардың ғана жақсы акустикасы бар екенін айтты, себебі балконның болуы оркестр деңгейіндегі дыбыстарды жұмсартады. Қабырғалардың төменгі бөліктері мәрмәр панельдермен қапталған, олардың үстінде торус мотиві бар қалыптар орналасқан. Одан жоғары қабырғалар жасанды тастан, жалпақталған блоктардан жасалған. Әр бұрышта композиттік стильдегі капителі бар жолақты пилястр орналасқан. Карниз грек өрнегі және гильош қалыптары бар лентамен толықтырылған, барлығы 2500 шам бар. Сахна проскурийден сәл сыртқа қарай иілген. Сахнаның екі жағында бұрынғыда аудиторияның органдарын қамтыған дөңгелек аркалы экрандар орналасқан. Орган құбырлары өз орнында қалпы тұр, бірақ 1983 жылғы жөндеу кезінде экрандардың ішіне картиналар қойылды. Пентхаусқа сәйкес келетін төртінші қабатта ас үй, қызметкерлерге арналған бөлме және азық-түлік сақтау орны болды. Лига кеңселері ғимарат аяқталғаннан бастап орналасқан болса да, екі жоғарғы қабат 1924 жылдың соңына дейін жабдықталмады. Аяқталған үшінші қабатта екі үлкен асхана және төрт жеке асхана болды. Сонымен қатар, төртінші қабатта еденнен төбеге дейін американдық қарағайдан жасалған кітапхана орналасқан. Бұл бөлме, шамамен өлшемі, New York Herald Tribune газетінде «елдегі ең үлкен қарағай бөлмесі» деп сипатталды, онда үш үлкен қарағай бағанасы және 9000 кітапқа арналған нишалар бар.

The lobby is accessed from the five center doorways on 43rd Street. It has a largely rectangular plan, except for the north wall, which corresponds to the auditorium's rear wall. Every effort was taken to ensure that no seats had obstructed views, which led to the Town Hall's long standing mantra "Not a bad seat in the house". The balcony is cantilevered from the structural framework, which obviated the need for columns that blocked audience views. The original seats were capable of unusually high levels of acoustic absorption; they were replaced in the 1980s by seats with similar acoustic qualities. The writer Harold C. Schonberg wrote that only the seating on the balcony had good acoustics, as the balcony's presence muffled the sounds at orchestra level. The lower sections of the side walls contain marble paneling, which is topped by a molding with a torus motif. Above that, the walls are made of artificial stone, carved in rusticated blocks. Each of the corners contains a fluted pilaster with a Composite style capital. The cornice is supplemented by a band with Greek key fretwork and guilloche moldings. with 2,500 bulbs in total. The stage curves slightly outward from the proscenium, On either side of the stage are round arched screens, which formerly framed the auditorium's organs. The organ pipes remain in place, but paintings were placed within the screens in an 1983 renovation. The fourth story, which corresponded to the penthouse, had a kitchen and space for employees and food storage. While the League's offices were occupied from the building's completion, the two upper stories were not furnished until the end of 1924. As ultimately completed, the third floor was equipped with two main dining rooms and four private dining rooms. In addition, the fourth floor contained a library decorated with American pine from floor to ceiling. The room, measuring , was described in the New York Herald Tribune as "probably the largest pine room in the country", containing three large pine columns and alcoves with space for 9,000 books.

Ерте тарих

Элеонора Батлер Сандерс және тағы бес белгілі суфражистка 1894 жылы әйелдердің сайлау құқығын қолдау үшін Саяси білім беру лигасының құрылғанын ұйымдастырды. Ұйым әлеуметтік мәселелер бойынша танымал "қалалық жиналыстар" өткізді және 1899 жылға қарай 600 мүшесі болды. Экономикалық клуб және Азаматтық форум 1907 жылы Саяси білім беру лигасының бөлімшелері ретінде құрылды. 1912 жылы Анна Блэксли Блис арнайы клуб үйін салуға қаражат бөлді; 49-шы көшедегі клуб үйі, оны Джеймс Э. Уэр жобалаған болар еді, бірақ ешқашан салынбады. Ол 425 000 долларға сатып алынуы тиіс еді. Сол кезде Манхэттендегі театр ауданы Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден Таймс-сквер маңына көшу процесінде болды, 1901 жылдан 1920 жылға дейін онда қырық үш Бродвей театры салынды. Ақпан айында Лига "азаматтық мәселелерге қызығушылық танытқан ерлер мен әйелдер үшін жаңа клуб" ұйымдастыратынын хабарлады, жаңа клуб үйі 113 West 43rd Street мекенжайында орналасатын болады. Қалалық залдың жоспарлары 1919 жылдың сәуір айында жарияланды. Макким, Мид және Уайт ғимараттың жобаларын дайындады, оның құны 500 000 долларға бағаланып, келесі жылға дейін аяқталуы күтілді. Бұл ғимаратта Саяси білім беру лигасы, Азаматтық форум және Экономикалық клуб орналасатын еді. Шілде айында Рассел Б. Смит қатардағы үйлерді бұзуға кірісті. Қалалық залдың құрылысы 1919 жылдың 10 қазанында басталды. Е. Б. Рузвельт ауру болғандықтан қатыса алмады, сондықтан оның күйеуі Теодор Рузвельт кіші 1920 жылдың 24 қаңтарында Қалалық залдың іргетасын салды. 1920 жылдың маусым айында Экономикалық клубтың кешкі асында жылжымайтын мүлік операторы Джозеф П. Дей Қалалық залға жазылу үшін 7500 доллар жинады, содан кейін қатысушыларды тамақ залына құлыптап, әрқайсысынан 100 доллар беруге мәжбүрлеуге тырысты.

Ашылуы және алғашқы жылдары

1921 жылдың 12 қаңтарында қалалық үй ашылды, оған 1600 көрермен жиналды. Джон Дж. Першинг пен Генри Уотерс Тафттың сөздерін тыңдады. Ашылған күні қалалық үйде таңертең лекциялар, түстен кейін қабылдаулар, ал кешке жаппай жиналыстар өтті. Ғимарат аяқталғаннан кейін жарық көрген журналда «Макким, Мид және Уайт» архитектуралық бюросы «өте әдемі ғимарат салғаны, оның әсем сызықтары мен қарапайымдылығымен әдемі» деп жазылған. АҚШ президенті Вудро Вильсон және президенттікке сайланған Уоррен Г. Хардинг қалалық үйдің ашылуын құттықтау үшін телеграмма жіберді. Сол кезде Лиганың мүшелерінің саны 6000-ға жетті. 1,25 миллион долларға жуық қаржы Нью-Йорк қаласына пайда әкелді. Бір жазушы қалалық үйді «Жаңа Англия қалалық үйінің идеалымен» салыстырды, ал екіншісі «Нью-Йорктің шағын қалалық құштарлығы бетоннан бой көтеріп тұр» деді. Қалалық үй ашылған кезде вестибюль мен аудиториядан басқа, ішкі жағы толыққанды болмады, себебі жеткілікті қаржы болмады. Қалалық үй жұмысты аяқтау үшін қосымша қаржы жинауға тырысты. Келесі жылы Эли 100 адамнан тұратын қалалық кеңес құратынын және аудиториядағы 1500 орынға 1000 доллардан кепілдік жинайтынын мәлімдеді. 1922 жылы Джеймс Спейер аудиторияға орган сыйлады. Анна Блейкли Блисс 1922 жылы интерьерді аяқтауға кеткен шамамен 500 000 долларлық шығынды жабу үшін ақша берді. 1924 жылдың сәуір айында Эли қалалық үйдің қарыздарын өтеу үшін тағы 600 000 доллар жинау қажет екенін хабарлады. Соңында, қалалық үйді дамытуға 3 мыңнан астам адам қаржылай көмек көрсетті. Жоғарғы қабаттар 1924 жылдың желтоқсан айының соңында аяқталды. Бұл клубқа ерлер де, әйелдер де қабылдауға болатын. Сәулетші Луи Жаладе бастапқы құрылысты бес қабатқа кеңейту және 125 нөмірде он екі қабатты қанат салу жоспарларын ұсынды. Алайда, бұл қосымша аяқталмады, орнына қалалық үй 125 Батыс 43-ші көшедегі төрт қабатты ғимаратқа кеңейді. Ақырында, Карнеги залы мен 39-шы көшедегі ескі Метрополитен опера театрымен бірге қалалық үй 20-шы ғасырда Нью-Йорктің ең танымал музыкалық орындарының біріне айналды. Жанындағы Эолия залы қалалық үй ашылғаннан кейін көп ұзамай жабылды. Денни «саяси білім берудің адал жүйесі» «американдық демократияның қауіпсіздігі» үшін өте маңызды екенін ойлады және американдықтардың түрлі көзқараспен танысуы керек деп сенді. 1934 жылы Денни идеялардың еркін алмасуын насихаттау үшін «Американың әуедегі қалалық жиналысы» атты радиошоу құруға шабыттанды. Бұл алғашқы қоғамдық істерді талқылайтын медиа бағдарлама болды. «Қалалық жиналыс» 1935 жылдың 30 мамырында қалалық үйде өткізіліп, көп мақтауға ие болды. «Қалалық жиналыс» эфирде болмаған кезде қалалық үй лекциялар, музыкалық концерттер және басқа да іс-шаралар мен қойылымдар үшін орын ретінде қолданыла берді. Қалалық үй жиі «Бродвейдегі ең жұмыстың көп болатын театр» деп аталды, бірақ ол Бродвейдегі театр да, физикалық жағынан да Бродвейде орналасқан жоқ. Қалалық үйдің табысқа ие болғанына қарамастан, 1936 жылы Саяси білім лигасы әлі де қалалық үйге толыққанды иелік етпеді, себебі ол әлі де аудитория мен кеңселерді жалға алды. Бірақ бұл жоспар орындалмады. 1938 жылдың қаңтар айында Лига ресми түрде Town Hall Inc. болып қайта ұйымдастырылды, ал Денни жаңа ұйымның президенті болды. Бұл қадам саяси білім беру енді Лиганың басымдығы емес екенін көрсетті, әсіресе соңғы бірнеше жыл ішінде қалалық үй «Қалалық жиналысты» өткізіп келгендігін ескерсек. 1939 жылы «Қалалық жиналыс» 78 станцияда көрсетілді. Шоудың танымалдығы қалалық үй ғимаратында орналасқандығымен байланысты болды. Деннидің басшылығымен қалалық үйдің 50 жылдығына арналған комитет 1940 жылы қалалық үйді бес қабатқа кеңейту үшін қаражат жинауды бастады, бірақ бұл да салынбады. Қалалық үй 1946 жылы ғимаратқа салынған 200 000 долларлық ипотеканы төлеу үшін де қаржы жинауды бастады. 1946 және 1948 жылдар аралығында, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұл орында музыкалық жетістікке қол жеткізілді. Тек 1947 жылдың қазан айында ғана бұл залда 52 концерт өтті. 1950 жылдары қалалық үй әлі де көптеген жеке музыкалық қойылымдар үшін пайдаланылды. Карнеги залы сияқты ұқсас орындарда концерттердің саны азайғанымен, қалалық үй Карнеги залы сияқты басқа орындарға қарағанда кішірек болғандықтан, оған одан да көп әсер етті. Town Hall Inc. 1955 жылдың сәуір айында қарызға батып, 9500 доллар жалдау ақысын төлемегендіктен Town Hall Club-ты ғимараттан шығарып салды. Town Hall клубы 1955 жылдың 6 сәуірінде банкроттыққа ұшырады. Ол кезде оның мүшелерінің саны 650-ге ғана жетті, бұл 1900 мүшесі болған кезден әлдеқайда төмен. «Қалалық жиналыс» ақыры 1956 жылы аяқталды.

Town Hall was dedicated on January 12, 1921, with 1,600 audience members listing to speeches by John J. Pershing and Henry Waters Taft. At its opening, Town Hall hosted lectures during the morning, receptions during the afternoon, and mass meetings in the evening. A magazine from the building's completion wrote that McKim, Mead & White "are responsible for a very beautiful building, lovely in its graceful lines and simplicity". The U. S. president Woodrow Wilson and president elect Warren G. Harding both sent congratulatory telegrams to celebrate Town Hall's opening. At the time, the League had 6,000 members in total. Some $1.25 million extended its programming to benefit New York City at large. As a venue, Town Hall was compared with the ideal of a New England town hall, as well as another writer, who said "New York's small town longings rise in the concrete". At the time of Town Hall's opening, its interior, aside from the lobby and auditorium, remained incomplete because there was not enough money. Town Hall sought extra donations to complete the work. Ely announced the following year that he would form a 100 person Town Hall Council and seek $1,000 pledges for each of the auditorium's 1,500 seats. James Speyer donated an organ to the auditorium in 1922. Anna Blakeley Bliss donated money to cover the estimated $500,000 cost of completing the interior in either 1922 In April 1924, Ely announced that Town Hall needed to raise another $600,000 to pay off its debts. Ultimately, more than three thousand people donated to fund Town Hall's development. The upper stories were completed by the end of December 1924. The club, which accepted both men and women, aimed to promote "a finer public spirit and a better social order". and architect Louis Jallade filed plans to expand the original structure by five stories, as well as develop a twelve story wing at number 125. This addition was never completed, and Town Hall instead expanded its offices into the existing four story building at 125 West 43rd Street. Eventually, Town Hall, alongside Carnegie Hall and the old Metropolitan Opera House at 39th Street, became one of New York City's top musical venues in its 20th century heyday. The neighboring Aeolian Hall closed not long after Town Hall opened. Denny thought "an honest system of political education" was vital to the "safety of American democracy", and he believed that Americans should be exposed to multiple viewpoints. In 1934, Denny was inspired to create America's Town Meeting of the Air, a radio show to promote the free exchange of ideas; it became the first public affairs media program. and Town Meeting premiered at Town Hall on May 30, 1935, to wide praise. When Town Meeting was not being broadcast, Town Hall continued to be used as a venue for speeches, musical recitals, and other events and performances. Town Hall was frequently called the "busiest theater on Broadway", though it was neither a Broadway theater nor physically on Broadway. Despite Town Hall's success, the League for Political Education still did not own Town Hall outright by 1936, as it still rented the auditorium and offices. but this was not carried out. The League formally reorganized as Town Hall Inc. in January 1938, with Denny as the new organization's president. The move reflected the fact that political education was no longer the League's priority, especially with Town Hall hosting Town Meeting over the last several years. Town Meeting was being broadcast on 78 stations by 1939; the show's own popularity was largely fueled by its setting within the Town Hall building. The Town Hall 50th Anniversary Committee, under Denny's leadership, started raising funds for a five story expansion to Town Hall in 1940, though this was also not built. Town Hall also started a fundraiser in 1946 to pay off the $200,000 mortgage on the building. The venue was musically successful between 1946 and 1948, immediately after World War II. During October 1947 alone, the hall hosted 52 concerts. Town Hall was still used for many solo musical performances during the 1950s. While similar venues like Carnegie Hall saw similar decreases in recitals, Town Hall was particularly affected because it was smaller than other venues such as Carnegie Hall. Town Hall Inc. evicted the Town Hall Club from the building in April 1955 after falling into debt and failing to pay $9,500 of rent. The Town Hall Club filed for bankruptcy on April 6, 1955. It had only 650 members at the time, far below its peak of 1,900. Town Meeting ultimately ended in 1956.

Нью-Йорк университетінің қызметі

1955 жылдың қазан айында Нью-Йорк университетінің (NYU) түлектер клубы Town Hall Inc. компаниясымен бұрын Town Hall Club пайдаланған жоғарғы қабаттарды жалға алуға бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Нью-Йорк университетінің түлектер клубы 1956 жылдың 12 қыркүйегінде есігін ашты. Сонымен бірге, университет келесі бірнеше айға Town Hall-ды барлық кештерге брондап, осылайша Town Hall-дың қарызын төледі. NYU және Town Hall Inc. бірлесіп келісімге келді, онда NYU Town Hall бағдарламаларын өз мойнына алатын болды, ал NYU президенті Альвин С. Юрих 1957 жылы Town Hall кеңесінің төрағасы болды. NYU 1958 жылдың наурыз айында Town Hall-ды толығымен сатып алды, және бұл орын New York University Town Hall деп атала бастады, ол Орманд Дрейк басқаратын білім беру және мәдени орталыққа айналды. Town Meeting кеңсесі ретінде пайдаланылған 125 Батыс 43-ші көшедегі қосымша ғимарат 1959 жылдың басында сатылды. Нью-Йорк университетінің Town Hall-ы 1958 жылдың қазанында алғашқы өнер көрсетулерін өткізді. Бірнеше айдан кейін The New York Times газеті «Town Hall әдеттегіден гөрі бос болды, себебі жалға бағасы тым жоғары» деп жазды. Бұл мәселе 1962 жылы Линкольн орталығының ашылуымен одан әрі ушықты, себебі көптеген шаралар Town Hall-дан Линкольн орталығына көшті. NYU иелігіне өткеннен кейін он жылдан астам уақыт өткен соң, Times газеті «Музыканың көрнекті өкілдері бұрынғыдай Town Hall-ды рециталдар мен камералық музыкаға арналған қасиетті орын ретінде таңдамайтын болды» деп хабарлады. 1960 жылға дейін орган алынып тасталды. Сол онжылдықтың соңында Линкольн орталығы жаңа Элис Тулли залын аяқтады, ал Town Hall-дың мәртебесі төмендеді. Бұл туралы 1969 жылғы екі залдың брондалу көрсеткіштері дәлелдейді: Тулли залы дерлік толығымен брондалған болса, Town Hall-дағы қолжетімді күндердің жартысынан да азы брондалған. Сол кезде лобби мен фасад жаңартылып жатты; Росс 1974 жылы директорлық қызметінен кетіп, оның орнына Джесси Риз келді. 1975 жылдың наурызында, егер келесі үш жылда бағдарламаны қолдау үшін 365 000 доллар жиналмаса, залдың жабылу қаупі туды. Шуберт ұйымы сол мамыр айында Town Hall-ға 125 000 доллар көмектесті, ал тамыз айына дейін залдың екі жыл бойы жұмыс істеуіне жеткілікті қаражат жиналды. Қалған қаражатты жинау үшін сол жылдың қараша айында қайырымдылық шарасы өткізілді. Дегенмен, NYU президенті Джон С. Саухилл 1977 жылдың ортасында 1978 жылдан кейін Town Hall-ды ашық ұстауға жеткілікті қаражат болмайтынын ескертті.

In October 1955, the New York University (NYU)'s alumni club signed a five year lease with Town Hall Inc. to use the upper floors formerly occupied by the Town Hall Club. The NYU alumni clubhouse opened on September 12, 1956. Concurrently, the university booked Town Hall for all evenings for the following several months, eliminating Town Hall's mounting debt load. NYU and Town Hall Inc. also signed an agreement in which NYU would take over Town Hall's programming, and NYU president Alvin C. Eurich became chairman of the Town Hall board in 1957. NYU fully acquired Town Hall in March 1958, and the venue became known as The Town Hall of New York University, an educational and cultural center directed by Ormand Drake. The annex at 125 West 43rd Street, which had been used for offices for Town Meeting, was sold in early 1959. The Town Hall of NYU held its first performances in October 1958. Within a few months, The New York Times had written that "Town Hall was much emptier than usual by too high a rent scale". This was worsened by the opening of Lincoln Center in 1962, which drew events away from Town Hall. For over a decade after NYU's takeover, Town Hall was "abandoned by the great names in music who had once made it a mecca for the finest in recitals and chamber music", according to the Times. The organ was removed by 1960. By the end of that decade, Lincoln Center had completed its new Alice Tully Hall, and Town Hall was largely supplanted in stature. This was evidenced by the number of bookings at both venues in 1969: while Tully Hall was nearly completely booked, less than half of available dates at Town Hall were booked. At the time, the lobby and marquee were being renovated; Ross resigned as director in 1974 and was replaced by Jesse Reese. By March 1975, the venue was in danger of closing permanently unless $365,000 was pledged by that August to support the programming over the next three years. The Shubert Organization granted $125,000 for Town Hall that May, and enough money was raised by August to sustain the venue for two years. A fundraiser was held that November to raise the remaining money. Still, NYU president John C. Sawhill warned in mid 1977 that there was not enough money to keep Town Hall open past 1978.

Жабу және сақтау

1978 жылы қалалық залдағы банк шотында 5 доллар ғана болды, сондай-ақ қалалық залды бұзу мүмкіндігі де қарастырылып жатты. Қалалық залдағы жылдық операциялық шығындар 50 000 доллардан 100 000 долларға дейін жеткендіктен, Нью-Йорк университетінің қамқоршылар кеңесі 1978 жылдың ақпан айында аудиторияны алты ай ішінде жабуға шешім қабылдады. Нью-Йорк университеті клубы мен Alvin Ailey Dance Company жоғарғы қабаттарды пайдалануын жалғастырды, ал университет оны бұзудың орнына "жауапты ұйымға" тапсыруды жоспарлады. Сол кезде зал кешкі және демалыс күндері көбінесе бос тұратын, ал аймақ тоқырап кеткен еді. Қалалық залдағы жабылу туралы хабарланғаннан кейін, Қалалық залды сақтау комитеті осы орынды сақтау мақсатында науқан ұйымдастырды. Қалалық залды қолдауға бағытталған барлық күш-жігерге қарамастан, Нью-Йорк университетінің қамқоршылары орынды жабып, операцияны коммерциялық емес Town Hall Foundation-ға беруді жоспарлады. 1978 жылдың қыркүйегінде Hudson Guild ұйымының өкілі Крейг Андерсон қалалық залды жылына 1 доллар төлеп жалға алды. Ол Town Hall Theater Foundation-ды құрып, аудитория екі кішкентай театрға бөлінетінін жариялады. Town Hall Foundation орынға иелік етсе, Town Hall Theater Foundation оны басқаратын болды. Жоспарға қарсылық білдірген Андерсон 1500 орындық аудиторияны сақтап, төбесінде жаңа театр салу мүмкіндігін қарастыратынын мәлімдеді. 1978 жылғы сақтау жұмыстары нәтижесінде Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) осы орынды қалалық ескерткіш мәртебесіне ие етуді қарастыруға мәжбүр болды. Ескерткіш мәртебесі берілгеннен кейін электрондық орган алынып тасталды. 1978 жылы орын 138 000 доллар, ал 1979 жылы 200 000 доллар таза шығынға ұшырады. Металл өнімдерін өндіруші Леффлер қордан жалақы алмады, ал Лоренс Цукер директор болып тағайындалды. Нью-Йорк университеті сонымен қатар қалалық залға екі жыл бойы қаржылай қолдау көрсету үшін 70 000 доллар көлемінде субсидия берді, бұл қор сол жылы концерт пен ескерткіш тақта орнату арқылы атап өтті. Қаржы тапшылығына жол бермеу үшін қор тек қаржыландырылған жағдайларда ғана қойылымдарды жоспарлады. 1981 жылға қарай қалалық зал, ақыры, табысты болды және операциялық және қалпына келтіру жұмыстары үшін 2 миллион доллар жинады. Қор 1000 доллардан астам қаржы салған демеушілерді құрметтеу үшін залдың орындықтарына тақталар орнатуды жоспарлады. Ірі демеушілер ғимараттың әртүрлі бөліктеріне өздерінің есімдерін қоюға мүмкіндік алатын, ал 1,5 миллион доллар салған әрбір адам бүкіл аудиторияны өздерінің құрметіне атауға құқылы болды. 1982 жылдың сәуір айына қарай жобалық шығындарға шамамен 250 000 доллар жиналды. Жұмыс бес жыл ішінде үш кезеңмен жүзеге асырылуы тиіс еді. 1984 жылдың шілдесінде қалалық зал екі жарым айға созылған жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Леффлер сонымен қатар ғимаратты мүгедектер арбасына қолайлы етуді және кейбір бөлмелерді басқа жерге көшіруді көздеді.

Town Hall had $5 in its bank account by 1978, and there were concerns that Town Hall could be demolished. With Town Hall's annual operating costs ranging from $50,000 to $100,000, NYU's board of trustees voted in February 1978 to close the auditorium within six months. The NYU Club and Alvin Ailey Dance Company would continue to use the upper stories, and NYU planned to hand over operation to "a responsible group" rather than demolish it. By then, the venue was mostly vacant during prime time evenings and weekends, and the neighborhood had become dilapidated. After Town Hall's closure was announced, the Committee to Save Town Hall organized a campaign to preserve the venue. Despite the advocacy in favor of Town Hall, NYU's trustees closed the venue and planned to turn over the operation to the nonprofit Town Hall Foundation. In September 1978, Craig Anderson of the Hudson Guild acquired the lease to Town Hall at $1 per year. He created the Town Hall Theater Foundation and announced that the auditorium would be split into two smaller theaters. The Town Hall Foundation was to take title to the venue while the Town Hall Theater Foundation would operate it. Amid opposition to the plan, Anderson then said he would consider retaining the original 1,500 seat auditorium and erecting a new theater on the roof. The 1978 preservation effort led the New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) to consider the venue for city landmark status. Following the landmark designation, the electronic organ was removed. The venue saw a net loss of $138,000 in 1978 and $200,000 in 1979. Leffler, a metal product manufacturer, received no salary from the foundation; Lawrence Zucker was hired as the director. NYU also provided a $70,000 subsidy, giving financial support to Town Hall for two years. which the foundation celebrated later that year with a concert and a plaque. To avoid running a deficit, the foundation planned performances only if there was funding for them. By 1981, Town Hall was finally profitable and was raising $2 million for operation and restoration. The foundation planned to install plaques on the auditorium's seats to honor donors who gave over $1,000. Larger donors would also get different parts of the building named after them; anyone who gave $1.5 million would get the entire auditorium named in their honor. Some $250,000 had been raised toward the proposed cost by April 1982. The work was to be performed over a five year period in three phases. Town Hall was closed in July 1984 for a renovation spanning two and a half months. Leffler also sought to make the building wheelchair accessible and relocate some of the rooms.

XX ғасырдың аяғынан қазіргі уақытқа дейін

NYU клубы 1989 жылға дейін банкротқа түскенге дейін Town Hall-дың жоғарғы қабаттағы клуб үйін пайдалануын жалғастырды. Клуб үйі кейіннен көпшілігі аз ұлт өкілдерінен құралған әлеуметтік клуб – New Yorker клубына жалға берілді, ол клуб үйін жаңарту үшін 800 000 доллар көтеріп жинады. 1992 жылы Town Hall қоры Town Hall-дың маңдайшасын қалпына келтіру үшін 281 000 долларлық грант алды. Архитектор Бонни Рош есіктерді ауыстыру, ақпараттық стендтер орнату және ғимаратты коляскамен кіруге қолайлы ету үшін шақырылды. 1990 жылдардың соңына қарай Town Hall пайда табуға айналды, 1996 жылы 400 000 адам келді. Town Hall қоры төбесін ауыстыруға, орындықтарды жөндеуге және интерьерді қайта бояуға қаражат жинады. 2019 жылы Rockwell Group ғимараттың қасбеті мен маңдайшаның жарығын ауыстыруды ұсынды.

Ерекше орындары

Бастапқыда қала әкімдігі залы лекциялар оқуға арналған болса да, ол тез арада музыкалық өнер көрсетулер мен концерттерге танымал болды, соның нәтижесінде New York Times газетінің бір жазушысы оны "кездейсоқ концерт залы" деп атады. Макким, Мид және Уайт 1921 жылы бұл орынды "концерттерге, кино көрсетулерге және осы сияқты ойын-сауықтарға" бейімдеуге болатынын жазған. Тарихы бойы қала әкімдігі залы жүздеген музыканттар мен композиторлардың өнер көрсетулеріне қонақ болды.

1920-шы және 1930-шы жылдар

Қалалық залда бастапқыда кіріс табу мақсатымен музыкалық өнерлер мен басқа да қойылымдар ұйымдастырылды. Сол жылдың желтоқсан айында неміс композиторы Рихард Штраус үш концерт берді, ал «Қалалық зал қоры» бұл оқиғаны «залдың музыкалық өнерге арналған идеалды кеңістік ретінде киеленуі» деп сипаттады. Келесі айда Рут Сент-Денидің би қойылымы өтті. Әнші және актер Пол Робсон 1927 жылы Қалалық залда алғаш рет афроамерикандық рухани әндер орындады, гитарист Андрес Сеговия 1929 жылы алғашқы концертін берді, ал Рихард Таубер 1931 жылы американдық тұңғыш көрсетілімін жасады. Бірінші онжылдықта Қалалық залда өткен басқа шараларға 1928 жылы Эдна Сент-Винсент Миллейдің поэзияны жария оқуы және 1929 жылы әуесқой фильмдердің көрсетілімі кірді. Қалалық зал 1930 жылы Қалалық залдың алғашқы демеушілік сериясын ұйымдастырды. Бұл серияда Миша Элман, Маргарет Матзенауэр, Джон МакКормак, Роза Понселл және Сергей Рахманинов сияқты тұлғалар өнер көрсетті, олардың барлығы 1931–1932 жылдары сахнаға шықты. Бастапқыда серияда маусым сайын бес қойылым болды, бірақ 1933 жылы бұл көрсеткіш сегізге дейін арттырылды. Демеушілік сериясынан бөлек, 1932 жылы Американың отаршылдық әйелдері мен Американың отаршылдық әйелдерінің ұлттық қоғамы Джордж Вашингтонның АҚШ президенті ретінде қызметке кірісуін бейнелейтін пьеса ұсынды. Пианист Рут Сленчинска 1933 жылы сегіз жасында Қалалық залда тұңғыш рет өнер көрсетті. Антония Бриконың тек әйелдерден құралған оркестрі 1935 жылдың басында Қалалық залда дебют жасады, ал контральто Мариан Андерсон басқа жерлерде афроамерикандықтарға қаратылған кемсітушілікке тап болғаннан кейін сол жылдың желтоқсанында Қалалық залда дебют жасады. Элис Талли 1936 жылы Қалалық залда ән айтты, ал жас скрипкашы Исаак Стерн келесі жылы Қалалық залда дебют жасады. Онжылдықтың басқа өнерпаздарының ішінде 1938 жылы Лили Понс және сол жылы фон Трапптар отбасы болды.

1940-1970 жылдар

Колиш квартеті Бела Бартоктың 6-шы скрипкалық квартетін әлемде алғаш рет 1941 жылы қалалық сарайда орындады. Қалалық сарайда джаз музыкасының орындалуы ерекше танымал болды. Гитарист Эдди Кондон 1942 жылдың ақпан айында қалалық сарайда джаз концерттері сериясын бастады, ал қараша айында екі апта сайын джаз концерттері сериясын ұйымдастырды. 1944 жылға қарай концерттердің билеттері сатылып түгел болды, ал NBC Blue радиосы 1944-1945 жылдары Эдди Кондонның джаз концерттері радио бағдарламасы арқылы концерттерді көрсетті. 1945 жылдың 22 маусымында Диззи Гиллеспи, Чарли Паркер, Дон Бьяс, Аль Хейг, Керли Расселл, Макс Роуч және Сид Кэтлетт орындаған концерт, кейіннен бибоп деп аталатын джаз стилінің алғашқы қоғамдық орындалуы болды. 1946 жылы Билли Холидейдің алғашқы жеке концерті өткізілді және билеттер тез сатылып кетті. Town Hall музыкалық жағынан 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында ең жоғары деңгейге жетті. 1949 жылы Бурл Айвс халық әндерінен концерт берді, көрермендер жеті қайталап орындауын сұрады. 1951 жылы Лотте Ленья қайтыс болған күйеуі, композитор Курт Вайльдің естелігіне арналған концерт өткізді. 1953 жылдың сәуір айында Анна Рассел Вагнердің «Нибелунгтер сақинасы» туындысына жасаған юмористикалық талдауын орындады, ол жазылып алынды. Дьюк Эллингтон 1957 жылы The Fresh Air Fund ұйымы үшін өнер көрсетті, ал Карлос Монтойя гитарадан концерт берді. 1958 жылғы шараларға Бетти Алленнің Нью-Йорктегі алғашқы қойылымы, Америка опера қоғамының «Поппеяның таж киюі» қойылымы және Джон Кейдждің музыкасына арналған 25 жылдық ретроспективті концерті кірді. Игорь Стравинский 1959 жылы АҚШ-та «Трени» шығармасының тұсаукесерін өткізді. 1960 жылдардағы концерттерге 1960 жылы Морнингсайд психикалық денсаулық сақтау клиникасына арналған қайырымдалық концерт, 1963 жылы Боб Диланның үлкен концерттік дебюті және 1964 жылы Коретта Скотт Кингтің еркіндік концерті кірді. Джаз композиторы және оркестр жетекшісі Чарльз Мингус мұнда екі концерт өткізді, нәтижесінде 1962 жылдың қазаны мен 1964 жылдың сәуірінде жазылған концерттік альбомдары жарық көрді. Билл Эванс және оның триосы 1966 жылы Town Hall-да тікелей альбом жазды, ол «Билл Эванс Town Hall-да» деп аталды. Норман Мейлер мен феминист белсенділері Жаклин Кабалос, Джилл Джонстон, Диана Триллинг және Жермен Грир арасындағы пікірсайыс 1971 жылдың 30 сәуірінде өтті. Крис Хегедус пен Д.А. Пеннебейкер бұл оқиғаны түсіріп, 1979 жылы «Town Bloody Hall» фильмін шығарды.

The Kolisch Quartet gave the world premiere performance of Béla Bartók's String Quartet No. 6 at Town Hall in 1941. Especially popular at Town Hall were performances of jazz music. Guitarist Eddie Condon began holding a series of jazz concerts at Town Hall in February 1942, and he began hosting a biweekly series of jazz concerts that November. By 1944, the performances were sold out, and NBC Blue broadcast the concerts under the Eddie Condon's Jazz Concerts radio program from 1944 to 1945. One such concert by Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Don Byas, Al Haig, Curley Russell, Max Roach, and Sid Catlett on June 22, 1945, was the first public performance of the jazz style that came to be known as bebop. Another jazz concert in 1946, featuring Billie Holiday's first solo appearance, sold out rapidly. Town Hall's musical popularity peaked in the late 1940s and early 1950s. In 1949, Burl Ives gave a folk song concert, which was popular enough that the audience requested seven encore performances. Lotte Lenya gave a concert in 1951 in memory of her late husband, composer Kurt Weill. In April 1953, Anna Russell gave a performance of her humorous analysis of Wagner's Der Ring des Nibelungen, which was recorded. Duke Ellington performed for The Fresh Air Fund in 1957, and Carlos Montoya gave a guitar recital. The events in 1958 included Betty Allen's first New York City performance; the American Opera Society's presentation of The Coronation of Poppea; and the 25th Year Retrospective Concert of the music of John Cage. Igor Stravinsky gave the U. S. premiere of his composition Threni in 1959. Shows in the 1960s included a benefit for the Morningside Mental Hygiene Clinic in 1960, Bob Dylan's large concert debut in 1963, and a Coretta Scott King Freedom Concert in 1964. Jazz composer and bandleader Charles Mingus held two concerts there, resulting in his live albums from October 1962 and April 1964. Bill Evans and his trio recorded a live album in 1966, Bill Evans at Town Hall. A panel debate between Norman Mailer and feminist activists Jacqueline Caballos, Jill Johnston, Diana Trilling, and Germaine Greer took place on April 30, 1971. Chris Hegedus and D. A. Pennebaker filmed the event and released Town Bloody Hall in 1979.

1980 жылдардан қазіргі уақытқа дейін

1982 жылы қала әкімдігі "Халық симфониялық концерттері" сериясын ұйымдастыра бастады. 2009 жылдың қыркүйегінде әнші Уитни Хьюстон жеті жылдан кейін алғашқы сұхбатын қала әкімдігінде берді, ол Опра Уинфридің маусымдық премьерасында көрсетілді. Қала әкімдігі Хьюстонның 14 жасында алғаш рет сахнаға шыққан орны болды. Гаррисон Киллор жүргізген кезде, "Прейридің үйімен бірге" радиошоуы Нью-Йоркке келгенде, қала әкімдігінен тікелей эфирде берілетін. Оның ізбасары, Крис Тил жүргізетін "Жұмыс" бағдарламасы қазір көбінесе қала әкімдігінде өтеді. 2019–2020 жылғы маусымда бұл орын "Жұмыс" бағдарламасының үйі ретінде жарияланды.

Сөз сөйлеу

Әртүрлі белсенділер, саясаткерлер, суретшілер және басқа да спикерлер Американың әуедегі қалалық кездесуінен бұрыннан-ақ сөйлеу үшін қала залын артық көріп келген, осылайша әлеуметтік реформатор Джейн Аддамс та істеген. Эдна Фербер, Генри Джеймс, Томас Манн және Карл Сандбург сияқты авторлар, сондай-ақ АҚШ президенттері Кальвин Кулидж, Теодор Рузвельт және Вудро Вильсон, британ премьер-министрі Уинстон Черчилль де қала залында сөз сөйлеген. Анархист Эмма Голдман саяси лекцияларға тыйым салатын визамен АҚШ-та болған кезде қала залында сөйледі. 1960 жылы АҚШ-тың бұрынғы бірінші ханымы Элеонора Рузвельт Адлай Э. Стивенсонның президенттік науқанына қолдау көрсету үшін қала залында сөз сөйледі, сондай-ақ Африка Азаттық күні митингісі өтті. Қала залы "Нью-Йорк Таймс" газеті "музыкалық лекциялар" деп сипаттаған іс-шараларды да ұйымдастырды, оның ішінде Томас Бичем пианинода ойнап сөйлеген концерттер де болды. Джордж Денни талқылауларды модерациялады. Мұндай эпизодтарға Жаңа мәміле және кәсіподақтар туралы пікірталастар кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде хабарлар соғыс уақытындағы талқылауларға бағытталды, бұл көрермендер арасында көптеген дауларға себеп болды. 1940 жылдардың басқа эпизодтарында Лэнгстон Хьюз және Клэр Бут Люс қатысқан нәсілдік мәселелер, әлемдік ашаршылықтың алдын алу, Джозеф Маккартимен коммунизмнің заңдылығы және Хьюберт Хамфримен әлеуметтік жәрдемге тәуелділік тақырыптары талқыланды. 2000 жылы қала залында жаһандануға қарсы саммит, ал 2016 жылы АҚШ президенттігіне үміткерлер Берни Сандерс пен Хиллари Клинтон арасындағы пікірсайыс өтті.

Білім беру бағдарламалары

Қалалық әкімдікте білім беру бағдарламалары да ұйымдастырылды. 1941 жылы Town Hall Inc. ересектерді сертификатталған мұғалімдерге дайындайтын Town Hall Leadership School қысқа курсын және АҚШ-тың түкпір-түкпірінен келген көшбасшылардың қатысуымен өткен Бірінші Ұлттық Town Hall Конференциясын өткізді. 1943 жылы Town Hall-да Қызыл Кресттің қорғаныс курсы ашылды. 1944 жылы Town Hall ересектерге арналған ұлттық саясат, жазу, философия, психология және әлемдік мәселелер сияқты тақырыптар бойынша курстар ұсына бастады. Бұл курстарға алғашқы жылы шамамен 2500 студент қатысты.

Естеліктер мен бастамалар

1929 жылы Америка азаматтық бостандықтар одағы Бостон қаласындағы шара өткізу орындарынан бас тартқаннан кейін анархистер Сакко мен Ванцеттиге арналған еске алу рәсімін өткізу үшін қалалық сарайды жалдады. Актер Джон Дрю 1932 жылы, ал Джейн Аддамс 1935 жылы еске алынды. 1948 жылдың 1 қаңтарында блюз әншісі Бесси Смитге арналған еске алу кезінде қалалық сарайда "Сент-Луис блюз" атты қысқаметражды фильмнің тұңғыш көрсетілімі өтті. Қалалық сарайда сондай-ақ мектептер мен колледждердің бітіру салтанаттары да өткізілді. Алғашқы жылдары бұл мекемелердің қатарында Баспагерлер мектебі мен Механика институты, Де Ла Саль институты және Калхун мектебі сияқты жергілікті оқу орындары болды. Бітіру салтанаттары 20-ғасырдың соңына дейін жалғасты, мысалы, 1990 жылдары Нью-Йорк қалалық университетінің Жоғары оқу орталығында. Нью-Йорк қауымдастық шіркеуі 1933 жылы шіркеудің ескі ғимараты бұзылғаннан кейін қалалық сарайды құдайға табыну орны ретінде пайдалана бастады. 1948 жылы шіркеу 35-ші көшеге көшірілді. 1965 жылы қалалық сарайда алғашқы концертін өткізген Питер Шиккеле 2015 жылы 50 жылдығына арналған концертті өткізді.

Басқару және жұмыс

Town Hall-ды Town Hall Foundation, Inc. басқарады. Бұл қор 1973 жылы Нью-Йорк университетіндегі Town Hall-дың қаржы жинау бөлімі ретінде құрылған. Ол сонымен қатар Theatreworks USA-мен бірлесіп, Білім берудегі өнер бағдарламасының аясында бағдарламаларды ұсынады. Залдың джаз бағдарламалау дәстүрі "Жалғыз джаз емес" концерттер сериясымен жалғасады, онда поэзия, кино және би де ұсынылады. Серияға бұрын қатысқандардың арасында Чикаго өнер ансамблі, Lounge Lizards, Кассандра Уилсон, Мередит Монк және Аллен Гинзберг бар.