Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилиялық офицер және саясаткер (1803–1880)
Brazilian officer and politician (1803–1880)
Луис Альвес де Лима-э-Сильва, Каксиас герцогы (kaˈʃi.ɐs; 25 тамыз 1803 – 7 мамыр 1880), «Тыныштық сақтаушы» және «Темір герцог» лақаптарымен белгілі, Бразилия империясының әскери офицері, саясаткері және монархисі болған. Әкесі мен туыстары сияқты, Каксиас әскери мансапты таңдады. 1823 жылы ол жас офицер ретінде Португалияға қарсы Бразилияның тәуелсіздік соғысында қатысты, содан кейін Бразилияның оңтүстік облысы Цисплатинада үш жыл өтті, мұнда үкімет аталған провинцияның Цисплатина соғысында бөлінуіне қарсы тұрды. 1831 жылғы наразылықтар кезінде оның әкесі мен туыстары Император Дом Педро I-ден бас тартса да, Каксиас адал болды. Дом Педро I өзінің кіші ұлы Дом Педро II-нің пайдасына тақтан бас тарды, оған Каксиас семсерлесу және атқа мініс үйретті, соңынан оның досы атанды. Дом Педро II-нің билікке келгенге дейін елдегі регенттік үкімет көптеген көтерілістерге тап болды. Каксиас қайтадан әкесінен және көтерілісшілерге көңіл білдіретін туыстарынан өзгеше, 1839 жылдан 1845 жылға дейін Балайада, 1842 жылғы Либералдық көтерілістер және Рагамуффин соғысы сияқты көтерілістерді басу үшін адал күштерге басшылық етті. 1851 жылы оның басшылығымен Бразилия армиясы Платино соғысында Аргентина Конфедерациясын жеңді; он жылдан кейін Каксиас, армия маршалы (армияның жоғарғы шені) ретінде, Парагвай соғысында Бразилия әскерін жеңіске жеткізді. Осыған сыйлық ретінде ол дворяндыққа көтеріліп, барон, граф және маркиз атағын алды, соңында Дом Педро II-нің 58 жылдық билігі кезінде герцог атағын алған жалғыз адам болды. 1840 жылдардың басында Каксиас Реакциялық партияға қосылды, ол кейіннен Тәртіп партиясына және ақырында Консервативтік партияға айналды. 1846 жылы ол сенатор болып сайланды. Император оны 1856 жылы Министрлер Кеңесінің (премьер-министр) президенті етіп тағайындады; ол 1861 жылы қысқа мерзімге қайтадан осы лауазымды иеленді, бірақ партиясы парламенттегі көпшілігін жоғалтқаннан кейін қызметтен алынды. Он жылдар бойы Каксиас партиясының өсуіне және гүлденуіне куә болды, содан кейін ішкі қайшылықтар оны бөліп, баяу құлдырауына әкелді. 1875 жылы ол соңғы рет кабинетке жетекшілік етті, ал денсаулығы нашарлағаннан кейін 1880 жылдың мамырында қайтыс болды. Оның өлімінен кейінгі жылдары, әсіресе Бразилия монархиясының құлауынан кейін, Каксиас беделі бастапқыда Эрвал маркизі Мануэль Луис Озориодан көлеңкеде қалды, бірақ уақыт өте келе тіпті Эрвалдың даңқынан асып түсті. 1925 жылы оның туған күні Бразилия армиясының құрметіне Әскер күні болып белгіленді. 1962 жылдың 13 наурызында ол армияның қорғаушысы, әскерлік идеалы және оның дәстүріндегі ең маңызды тұлға ретінде ресми түрде тағайындалды. Тарихшылар Каксиасқа жағымды пікірмен қарады, оның кейбіреулері оны Бразилияның ең ұлы әскери офицерлерінің бірі деп санайды.
Luís Alves de Lima e Silva, Duke of Caxias (kaˈʃi.ɐs; 25 August 1803 – 7 May 1880), nicknamed "the Peacemaker" and "the Iron Duke", was an army officer, politician and monarchist of the Empire of Brazil. Like his father and uncles, Caxias pursued a military career. In 1823 he fought as a young officer in the Brazilian War for Independence against Portugal, then spent three years in Brazil's southernmost province, Cisplatina, as the government unsuccessfully resisted that province's secession in the Cisplatine War. Though his own father and uncles renounced Emperor Dom Pedro I during the protests of 1831, Caxias remained loyal. Pedro I abdicated in favor of his young son Dom Pedro II, whom Caxias instructed in swordsmanship and horsemanship and eventually befriended. During Pedro II's minority the governing regency faced countless rebellions throughout the country. Again breaking with his father and other relatives sympathetic to the rebels, from 1839 to 1845 Caxias commanded loyalist forces suppressing such uprisings as the Balaiada, the Liberal rebellions of 1842 and the Ragamuffin War. In 1851, under his command, the Brazilian army prevailed against the Argentine Confederation in the Platine War; a decade later Caxias, as army marshal (the army's highest rank), led Brazilian forces to victory in the Paraguayan War. As a reward he was raised to the titled nobility, becoming successively a baron, count, and marquis, finally becoming the only person created duke during Pedro II's 58 year reign. In the early 1840s Caxias became a member of the Reactionary Party, which evolved into the Party of Order and finally the Conservative Party. He was elected senator in 1846. The Emperor appointed him president of the Council of Ministers (prime minister) in 1856; he briefly held that office again in 1861, but fell when his party lost its parliamentary majority. Over the decades Caxias witnessed the growth and zenith of his party, then its slow decline as internal conflict divided it. In 1875, he headed a cabinet for the last time, and after years of failing health he died in May 1880. In the years after his death and mainly following the downfall of the Brazilian monarchy, Caxias's reputation was initially overshadowed by that of Manuel Luís Osório, Marquis of Erval, but with time surpassed even Erval's renown. In 1925 his birthday was established as the Day of the Soldier, a day of honor for the Brazilian army. On 13 March 1962 he was officially designated the army's protectorits soldierly ideal and the most important figure in its tradition. Historians have regarded Caxias positively, several ranking him as the greatest of Brazil's military officers.
Туу
Луис Альвес де Лима-и-Силва 1803 жылғы 25 тамызда Бразилияның португал колониясының капитандығы (кейін провинциясы) болған Рио-де-Жанейрода, Сан-Паулу (қазіргі Дуке-де-Каксиас қаласы) атты шаруа қожалығында дүниеге келді. Ол Франсиско де Лима-и-Силва мен Мариана Кандиду де Оливейра Белудың он баласының ағасы және екінші баласы болды. Оның крещеніе атасы – әкесінің әкесі Хосе Хоаким де Лима да Силва, ал анасының шешесі – Ана Квитерия Хоакина болды. Луис Альвестің балалық шағы анасының әкесі және оның құрметіне ат қойылған Луис Альвес де Фрейтасқа тиесілі Сан-Паулу шаруа қожалығында өтті. Сол кездегідей, ол бастапқыда үйде оқытылған болуы мүмкін. Оқып-жазуды анасының шешесі Ана Квитерия үйреткен болуы мүмкін. Луис Альвестің әкесі Хосе Хоаким 1767 жылы Бразилияға эмиграциялаған португалдық әскери шенеунік болды. Ол Рио-де-Жанейро қаласына қоныстанды, ол Рио-де-Жанейро капитандығының және Бразилияның астанасы еді. Оның ақсүйектік атағы немесе тегі болған жоқ және оның мансабының өсуі ортадағы жақсылықтар мен отбасылық байланыстарға тәуелді болды. Бразилияның оңтүстік шекарасында испандықтарға қарсы күрескен ол жергілікті және беделді отбасының мүшесіне үйлену арқылы Рио-де-Жанейроның жоғары топтарына жол тапты. 1808 жылы Португалия корольдік отбасының Рио-де-Жанейроға келуі Лима отбасының өмірін өзгертті. Король Дом Жуан VI Бразилияның аумағын кеңейткен, Сисплатинаны оңтүстікке және Француз Гвианасын солтүстікке қосып алған жаулап алу соғыстарына кірісті. 1818 жылға қарай Луис Альвестің соғыста қызмет еткен және әскери шенеунік болған туыстары ақсүйектік атаққа ие болды. Оның әкесі Хосе Хоаким Христиандық орденінің және Король үйінің Фидальго Кавалерінің (Корольдік үйдің ақсүйек рыцары) мүшесі атанды. Оның әкесі Франсиско де Лима мен туыстарына да құрмет көрсетілді. Екі буын ішінде Лима отбасы қарапайым халықтан Португалияның атағы жоқ ақсүйектерінің қатарына көтерілді.
Luís Alves de Lima e Silva was born on 25 August 1803 on a farm called São Paulo (today within the city of Duque de Caxias) located in Rio de Janeiro, then a captaincy (later province) of the Portuguese colony of Brazil. He was the first son and second of ten children of Francisco de Lima e Silva and Mariana Cândido de Oliveira Belo. His godparents were his paternal grandfather, José Joaquim de Lima da Silva, and his maternal grandmother, Ana Quitéria Joaquina. Luís Alves's early years were spent on the São Paulo farm owned by his maternal grandfather and namesake, Luís Alves de Freitas. The young boy may have initially been schooled at home, as was common then. He may have been taught to read and write by his grandmother, Ana Quitéria. Luís Alves's grandfather, José Joaquim, was a Portuguese military officer who had emigrated in 1767 to Brazil. He settled in the city of Rio de Janeiro, capital of both the Rio de Janeiro captaincy and of Brazil. He had neither noble rank nor noble ancestry and lacked patrons in an environment in which advancement depended upon exchanges of favors and family connections. Having fought against the Spaniards on Brazil's southern frontiers, he secured a place for himself in Rio de Janeiro's upper class when he married a member of a local and influential family. The arrival of the Portuguese Royal Family in Rio de Janeiro in 1808 changed the lives of the Lima family. King Dom João VI embarked upon a series of wars of conquest which resulted in the expansion of Brazil's territory with the annexation of Cisplatina to the south and of French Guiana to the north. By 1818, Luís Alves's relatives, who were military officers and had served in the wars, had been ennobled. His grandfather, José Joaquim, became a member of the Order of Christ and Fidalgo Cavaleiro da Casa Real (Knight Nobleman of the Royal House). His father, Francisco de Lima, and uncles were also granted honors. Within two generations, the Lima family had risen from mere commoners to the ranks of Portugal's untitled nobility.
Әскери білім
1808 жылы 22 мамырда Луис Альвес 5 жасында Рио-де-Жанейро қаласының 1-ші жаяу әскер полкіне кадет ретінде қабылданды. Тарихшы Адриана Баррето де Соузаның айтуынша, бұл «оның бала кезінен қызмет ете бастағанын білдірмейді, полкпен байланысы тек құрметтік болды», – оның әскери шенеуніктің ұлы ретінде алған құқығы. Бұл жаяу әскер полкі бұлжымай «Лима [отбасы] полкі» деп аталды, себебі онда отбасының көптеген мүшелері, оның ішінде оның әкесі мен атасы қызмет еткен. 1811 жылы Луис Альвес ата-анасымен бірге әжесі мен атасының шаруашылығынан Рио-де-Жанейроға көшіп келді және 1837 жылы Педро II мектебіне айналған Сант-Хоаким семинариясына (Seminário São Joaquim) оқуға түсті. 1818 жылы 4 мамырда ол Корольдік әскери академияға қабылданды. Толық курс (бірінші жылдан жетінші жылға дейін) артиллерия және инженерлік әскерлер үшін міндетті болды, ал жаяу әскерлер үшін тек бірінші және бесінші жылдарда оқу қажет болды. Луис Альвес 1818 және 1819 жылдары сәйкесінше бірінші және бесінші жылдарда оқыды. Ол басқа жылдарды өткізіп жіберуге мүмкіндігі болғанымен, 1820 жылы екінші жылға, ал 1821 жылы үшінші жылға қатысуды жөн көрді. Корольдік әскери академияда ол оқыған пәндер арифметика, алгебра және геометриядан бастап тактика, стратегия, лагерь құру, жауынгерлік бекіністер және жерді тануға дейін қамтыды. 1818 жылы 12 қазанда ол алфер (қазіргі заманғы екінші лейтенант) шеніне, ал 1820 жылы 4 қарашада лейтенант (қазіргі заманғы бірінші лейтенант) шеніне көтерілді. Ол жақсы оқушы болғанымен, жаңа түскен студенттерді мазақтағаны үшін жиі жазаланды. Уақыт өте келе ол жетіліп, әріптестерінің пікірінше, өте адал және жақсы мінезді адам ретінде танылды. Оның сыртқы келбеті ерекше көзге түспеді, дөңгелек беті, қоңыр шашы, қоңыр көздері және орташа бойы болды. Луис Альвестің қарапайым сыртқы түрі оның осал еместігімен толықтылды. Тарихшы Томас Уигам оны «өмірінің басында-ақ бұйрық беру өнерін үйренген» адам деп сипаттады. Ол киім-кешегінде мінсіз, жұмсақ сөйлейтін, сыпайы және өзін ұстай білетін болды. Ол тыныш, сабырлы және билікке ие адам секілді көрінді.
On 22 May 1808, Luís Alves was enlisted at the age of five as a cadet in the 1st Regiment of Infantry of Rio de Janeiro. Historian Adriana Barreto de Souza explained that this did "not mean that he began to serve as a child, the connection to the regiment was simply honorific", his perquisite as the son of a military officer. This infantry regiment was informally known as the "Lima [family] Regiment" because so many members of the family served in it, including his father and grandfather. In 1811, Luís Alves moved with his parents from his grandparents' farm to Rio de Janeiro and was enrolled at the Seminário São Joaquim (Saint Joachim School), which became Pedro II School in 1837. On 4 May 1818, he was admitted into the Royal Military Academy. The entire course (which ran from the first to seventh year) was mandatory for artillerymen and engineers but infantrymen were only required to take first and fifth year classes. Luís Alves took the first and fifth year classes in 1818 and 1819, respectively. Though he could have skipped the other years, he chose to take second year classes in 1820 and third year classes in 1821. The subjects he studied in the Royal Military Academy ranged from arithmetic, algebra and geometry to tactics, strategy, camping, fortification in campaign and terrain reconnaissance. He was promoted to alferes (equivalent to a modern day second lieutenant) on 12 October 1818, and to lieutenant (modern day first lieutenant) on 4 November 1820. Though an accomplished student, Luís Alves was often reprimanded for bullying new students. With time, he matured, eventually being regarded by his peers as a very reasonable and honest person. He had an ordinary appearance, with a round face, brown hair, brown eyes and average height. Luís Alves's unremarkable features were compensated by his bearing. Historian Thomas Whigham described him as someone who "learned the art of giving orders early in life. Immaculate in his dress, he was soft spoken, polite, and smoothly in control of himself. He seemed to radiate calm composure and authority."
Бразилияның тәуелсіздігі
Луис Альвес әдетте 1822 жылдың наурыз айында Корольдік әскери академияның төртінші курсын бастаған болар еді. Бірақ, ол 1821 жылдың желтоқсан айында оқуды тастап, 1-ші фузилерлік батальонына қатарына қосылды. Король Жоан VI-ның ұлы және мұрагері, принц Дом Педро 1822 жылдың 7 қыркүйегінде Бразилияның тәуелсіздігіне жол ашатын Португалияға қарсы күреске кірісті. Кейіннен, 12 қазанда ханзада Бразилияның бірінші императоры Дом Педро I деп жарияланды. Португалияға адал болған бразилиялық және португалиялық әскерлер бұл нәтижені қабылдамады, бұл Бразилияның әртүрлі майдандарында соғысқа әкелді. 1823 жылдың 18 қаңтарында Педро I Император батальонын құрды – бұл Луис Альвестің де арасында болған, таңдаулы элиталық жаяу әскер бөлімі. Ол батальон командирінің, өзінің інісі полковник Хосе Хоаким де Лима и Сильваның адъютанты болып тағайындалды. Император батальоны 28 қаңтарда солтүстік-шығыстағы Баия провинциясына жіберілді және басқа әскерлермен бірге француз бригадасының командирі Пьер Лабатуттың басқаруына берілді. Бразилияның императорлық әскерлері португалдықтар бақылауындағы Баияның астанасы Сальвадорды қоршап алды. Қоршау кезінде Луис Альвес Сальвадор маңындағы португалдық бекіністеріне қарсы кем дегенде үш шабуылға (28 наурыз, 3 мамыр және 3 маусым) қатысты, барлығы да сәтті аяқталды. 28 наурыздағы шайқаста ол жаудың бекінісіне шабуыл жасады. Баия кампаниясы кезінде жоғары шенді офицерлер Лабатутқа қарсы бүлік көтерді, ол тұтқынға алынып, Рио-де-Жанейроға қайтарылды. Луис Альвестің осы оқиғаға қатысы болмаған болуы мүмкін, бірақ оның інісі Хоаким де Лима сөзсіз қастандыққа қатысқан және офицерлер Лабатутты алмастыру үшін оны таңдады. Кампания қайта басталды, португалдықтар Сальвадордан шығып, Португалияға қайтып кетті. 2 шілдеде жеңіске жеткен бразилиялықтар қалаға кірді. Император батальоны Рио-де-Жанейроға оралды, ал Луис Альвес кейіннен 1824 жылдың 22 қаңтарында капитан шеніне көтерілді.
Luís Alves would normally have begun the fourth year classes at the Royal Military Academy in March 1822. Instead, he dropped out in December 1821 and enlisted in the 1st Fusilier Battalion. Prince Dom Pedro, son and heir of King João VI, had just embarked upon the struggle against Portugal that would lead to the independence of Brazil on 7 September 1822. The prince was later acclaimed Dom Pedro I, the first Brazilian emperor, on 12 October. Those Brazilian and Portuguese forces who remained loyal to Portugal refused to accept this outcome, which led to a war fought on several fronts across Brazil. On 18 January 1823, Pedro I created the Emperor's Battalion, a handpicked elite infantry unit that included Luís Alves, who was named as adjutant to the company's commander, his uncle, Colonel José Joaquim de Lima e Silva. The Emperor's Battalion was sent to the province of Bahia in the northeast on 28 January and placed, along with other troops, under the command of French Brigadier Pierre Labatut. The Brazilian imperial forces besieged Bahia's capital, Salvador, which was held by the Portuguese. During the siege, Luís Alves fought in at least three attacks (on 28 March, 3 May and 3 June) against Portuguese positions around Salvador, all successful. In the engagement on 28 March, he led a charge on an enemy bunker. During the Bahia campaign, high ranking officers mutinied against Labatut, who was taken prisoner and sent back to Rio de Janeiro. It is unlikely that Luís Alves was involved, but his uncle, Joaquim de Lima, was almost certainly part of the conspiracy and was chosen by the officers to replace Labatut. The campaign resumed, and the Portuguese withdrew from Salvador and set sail back to Portugal. On 2 July, the victorious Brazilians entered the city. The Emperor's Battalion returned to Rio de Janeiro, and Luís Alves was later promoted to captain on 22 January 1824.
Цисплатин соғысы және абдикация дағдарысы
Португалияның Монтевидеодағы гарнизоны, Цисплатинаның (сол кезде Бразилияның ең оңтүстік провинциясы) астанасы, соңғы болып капитуляциялады. 1825 жылы провинциядағы тәуелсіздік жақтастары көтеріліс ұйымдастырды. Рио-де-ла-Платаның Біріккен провинциялары (кейін Аргентина) Цисплатинаны аннексиялауға тырысты. Бразилия соғыс жариялап, Цисплатина соғысын бастарды. Луис Алвестің қатысқан Император батальоны Монтевидеоны қорғауға жіберілді, кейін ол көтерілісшілермен қоршалды. Луис Алвес 1827 жылы көтерілісшілерге қарсы шайқастарға қатысты (7 ақпан, 5 шілде, 7 шілде, 14 шілде, 5 тамыз және 7 тамыз). 1828 жылы Бразилия Цисплатинадан бас тартып, соғыс апатты аяқталды, ол тәуелсіз Уругвай мемлекетіне айналды. Дегенмен, Луис Алвес 1828 жылдың 2 желтоқсанында майор шеніне көтеріліп, 1829 жылдың басында Император батальонының орынбасары болды. Монтевидеода болғанда ол Мария Анхела Фурриол Гонсалес Лунамен танысты. Олардың қарым-қатынасы қаншалықты дамығанын білуге болмайды, бірақ бұрынғы келісім болған болуы мүмкін. Ол Рио-де-Жанейроға оралып, Император Педро I-нің саяси жағдайының нашарлап бара жатқанын көрді. Педро I-нің саясатына наразылық күшейіп, 1831 жылдың 6 сәуірінде Рио-де-Жанейроның орталықтағы Сантана алаңында жаппай наразылықтар өтті. Луис Алвестің әкесі мен ағалары басқаратын бірнеше әскери бөлімдер наразылыққа қосылғанда жағдай одан да нашарлады. Император Луис Алвесті Император батальонына қолбасшы етіп тағайындауды жоспарлап, одан қай жаққа қосылатынын сұрады. Тарихшы Франсиско Доратиотоның сөзіне сүйенсек, Луис Алвес: «Әкесіне деген махаббаты мен тәжге деген парызы арасында ол соңғысына адал болады» деді. Педро I оның адалдығы үшін алғыс айтты, бірақ оның орнына Император батальонын Сантана алаңына алып, көтерілісшілерге қосылуға бұйырды, қан төгуден гөрі тақтан бас тартуды жөн көрді. Он жылдардан кейін Луис Алвес Бразилия Сенатында былай деді: «Мен Император батальонымен Сантана алаңына [Педро I-нің] құзыретті бұйрықтарымен адалдықпен барып, қатыстым. Мен революционер емеспін. Мен бас тартуды құрметтеймін. Мен мұның Бразилияға пайдалы болады деп ойладым, бірақ мен оны тікелей немесе жанама түрде қолдамадым».
The Portuguese garrison in Montevideo, the capital of Cisplatina (then Brazil's southernmost province), was the last to surrender. In 1825, secessionists in the province rebelled. The United Provinces of the Río de la Plata (later Argentina) attempted to annex Cisplatina. Brazil declared war, triggering the Cisplatine War. The Emperor's Battalion, to which Luís Alves was attached, was sent to guard Montevideo, then besieged by rebel forces. Luís Alves fought in engagements against the insurgents during 1827 (7 February, 5 July, 7 July, 14 July, 5 August and 7 August). The war came to a disastrous end in 1828, as Brazil relinquished Cisplatina, which became the independent nation of Uruguay. Nonetheless, Luís Alves was promoted to the rank of major on 2 December 1828 and made second in command of the Emperor's Battalion in early 1829. During his stay in Montevideo, he met María Ángela Furriol González Luna. How far their relationship progressed is unknown, but there may have been a failed engagement. He returned to Rio de Janeiro and witnessed the increasing deterioration in Emperor Pedro I's political position. A growing opposition to Pedro I's policies eventually erupted into mass protests at the Field of Santana in downtown Rio de Janeiro on 6 April 1831. The situation became more ominous when several military units, led by Luís Alves's father and uncles, joined the protests. The Emperor considered appointing Luís Alves to command the Emperor's Battalion and asked him which side he would choose. According to historian Francisco Doratioto, Luís Alves answered that "between the love of his father and his duty to the crown, he would stay with the latter." Pedro I expressed gratitude for his loyalty, but instead ordered him to take the Emperor's Battalion to the Field of Santana and join the rebels, preferring abdication to bloodshedding. Decades later, Luís Alves said in the Brazilian Senate: "I marched along with the Emperor's Battalion to the Field of Santana, out of devotion to competent orders [from Pedro I]. I was not a revolutionary. I esteemed the Abdication. I judged that it would be of advantage to Brazil, but I did not concur directly or indirectly with it."
Қиындықтар дәуірі
Үш регенттік сайланды, бес жасар Педро II есейгенге дейін және өз билігімен басқаруға қабілетті болғанға дейін билік ету үшін. Таңдалған регенттердің бірі Луис Альвестің әкесі болды. Регенттіктің тиімді билігі шамалы болды, нәтижесінде тоғыз жыл бойы елде саяси фракциялардың бастауымен көтерілістер мен төңкеріс әрекеттері болды. Тарихшы К. Х. Харинг былай деді: "Армия, сәуір революциясында [яғни Педро I-нің тақтан басқарылуы] өзінің үлгілі болмаған рөлінен моральдық жағдайы құлдырап, ол кез келген халық агитаторының немесе демагогтың дайын құралына айналды және көбінесе тәртіпсіздік пен бүліктердің бастауы болды". Үкімет тұрақты армияның санын күрт қысқартты және оны жаңадан құрылған Ұлттық гвардиямен, әскери жасақпен алмастырды. 1831 жылдың шілдесінде, әскерге басшылық етуге мүмкіндік болмағандықтан, Луис Альвес және басқа офицерлер ерікті сарбаз офицерлер батальонына сарбаз ретінде қосылды. Осы бөлімнің екінші басшысы ретінде ол 7 қазан күні Мигель де Фриас е Васкончелос басқарған теңіз артиллериясының көтерілісін тоқтатты. Бір жыл өткен соң, 18 қазан 1832 жылы, ол Рио-де-Жанейро қаласындағы полиция күшінің тұрақты муниципалды күзет корпусының командирі болып тағайындалды. 1833 жылдың 6 қаңтарында, 29 жасында, ол Рио-де-Жанейроның аристократиялық отбасының мүшесі, әскер офицері досының он алты жасар кіші қарындасы Ана Луиза де Лорето Карнейро Вианаға үйленді. Бұл ода келіншектің анасының тілегіне қайшы келді, ол Луис Альвестің және оның отбасының жаңадан келгендер деп есептеді. Оның отбасының саяси жауына байланысты газеттер бұл келіспеушілікті пайдаланып, оған қарсы ауыр, бірақ негізсіз айыптаулар жасады, оның ішінде ол Ана Луизаны ұрлап кеткен деген айыптау да болды. Айыптауларға қарамастан, олардың некелері бақытты болды және үш бала дүниеге келді: Луиза де Лорето Виана де Лима, Ана де Лорето Виана де Лима және Луис Альвес де Лима е Сильва, тиісінше 1833, 1836 және 1847 жылдары туған. 1830-шы жылдардың соңында Луис Альвес жас Педро II-ге қылыш пен ат спорты бойынша нұсқаушы болып тағайындалды. Екі адамды міндеттілік байланыстырды, бірақ ұзақ жылдарға созылған достық және жеке адалдық сезімі де қалыптасты. Педро II көп жылдардан кейін Луис Альвесті "адал досым" деп санайтынын айтты. Тарихшы Гейтор Лираның сөзіне сүйенсек, Луис Альвес "монархияға шынайы сенген, императордың және Браганца әулетінің сирек кездесетін адал достарының бірі болды. Ол өзінің қылышын біртілді және күшті Бразилияға ғана емес, сонымен қатар лайықты және құрметке лайық монархқа да қызмет етуге берді".
A regency of three was elected to rule until the five year old Dom Pedro II reached the age of majority and the ability to rule in his own right. One of the regents chosen was Luís Alves's father. The regency had little effective authority, resulting in nine years of chaos, during which the country was plagued by rebellions and coup attempts initiated by unruly political factions. The army, "demoralized by the far from exemplary part it had played in the April Revolution [i. e. Pedro I's abdication]," said historian C. H. Haring, "became the ready tool of any popular agitator or demagogue, and often the source of riot and sedition." The government severely reduced the size of the standing army and effectively replaced it with the newly created National Guard, a militia force. In July 1831, without troops to command, Luís Alves and other officers joined the Volunteer Soldier Officers Battalion as soldiers. As second in command of that unit, he put down a mutiny of navy artillerymen led by Miguel de Frias e Vasconcelos in the Ilha das Cobras on 7 October. A year later, on 18 October 1832, he was appointed commander of the Permanent Municipal Guard Corps, a police force in the city of Rio de Janeiro. On 6 January 1833, at age 29, he married Ana Luísa de Loreto Carneiro Viana, the sixteen year old younger sister of an army officer friend, and a member of an aristocratic family of Rio de Janeiro. The union was contrary to the wishes of the bride's mother, who saw Luís Alves and his family as upstarts. Newspapers connected to political enemies of his family took advantage of this disagreement to level serious, but unfounded, accusations against him, including that he had kidnapped Ana Luísa. Despite the invective, their marriage was a happy one and three children resulted: Luísa de Loreto Viana de Lima, Ana de Loreto Viana de Lima and Luís Alves de Lima e Silva, born in 1833, 1836 and 1847, respectively. In the late 1830s, Luís Alves was appointed instructor in swordsmanship and horsemanship to the young Pedro II. Ties of duty had drawn the two men together, but a long lasting friendship and personal devotion also developed. Pedro II said many years later that he regarded Luís Alves as "loyal and my friend". According to historian Heitor Lira, Luís Alves was "one of the rare, sincere and profoundly convicted monarchists and friends of the King [i. e., the Emperor] and of the Dynasty [the House of Braganza]. He placed his sword not only in service to a united and strong Brazil, but also to a worthy and respected Monarch".
Балайда
Тұрақты қалалық күзет корпусының командирі ретінде Луис Альвес Рио-де-Жанейро көшелеріне тәртіп орнатты, өзінің шеберлігі арқылы және қаланың полиция бастығы Эузебио де Квейроспен ынтымақтастық арқылы. Луис Альвес 1837 жылдың 12 қыркүйегінде майор шенінен подполковник шеніне көтерілді. Эузебио де Квейрос сол жылы билікке келген Partido Regressista (Реакциялық партия) мүшесі болды. Бернардо Перейра де Васкончелос, реакционерлердің бірі және үкімет министрі, Луис Альвесті өз партиясына өткізуге тырысты. 1839 жылдың 2 желтоқсанында полковник шеніне жеткеннен кейін Луис Альвес Балаиада деп аталған көтерілісті басу үшін Реакциялық кабинет тарапынан Мараньяо провинциясына жіберілді. Ол провинцияның жоғары азаматтық және әскери лауазымдарына тағайындалды: президент (президент немесе губернатор) және *команданте-дас-армаc* (әскери қолбасшы), осылайша провинциядағы Ұлттық гвардия мен армия (Реакциялық әкімшілік толық күшке келтірген) бөлімшелеріне билік берілді. Луис Альвес 1840 жылдың 4 ақпанында Мараньяоның астанасы Сан-Луиске келді. Бірнеше шайқас пен ұсақ шайқастардан кейін ол көтерілісшілерді жеңді. Осы жетістігі үшін Луис Альвес 1841 жылдың 18 шілдесінде бригадир (қазіргі бригада генералы) шеніне көтерілді және Педро II оны Барон де Кашиас (Кашиас бароны) атағына ие етті. Оған өзінің атағын таңдау құқығы берілді; ол көтерілісшілердің қолына түскен Мараньяоның екінші ең бай қаласы Кашиасты қайтарып алғанын еске алуды шешті. Франсиско де Лима ұлына либералдардың Педро II көпшілікке жариялануын талап етуі туралы жаңалықты хабарлады. Осы уақытта, Хонорио Гермето Карнейро Леао (кейін Парана графы, Кашиас әйелінің алыс туысы және Реакциялық партияның жетекшісі) Луис Альвеске Франсиско де Лиманың оған тигізген ықпалын азайту және императордың жасқа толғанын жариялау туралы конституциялық емес ұсынысты қолдамауға көндіру үшін хаттар жіберді.
As the commander of the Permanent Municipal Guard Corps, Luís Alves brought order to the streets of Rio de Janeiro, through his own skill and through partnership with the city's chief of police, Eusébio de Queirós. Luís Alves was promoted from major to lieutenant colonel on 12 September 1837. Eusébio de Queirós was a member of the Partido Regressista (Reactionary Party), which had come to power that year. Bernardo Pereira de Vasconcelos, one of the leading Reactionaries and a government minister, attempted to attract Luís Alves to his party. After being promoted to colonel on 2 December 1839, Luís Alves was sent by the Reactionary cabinet to the province of Maranhão to quell a rebellion which became known as the Balaiada. He was appointed to the highest civilian and military positions in the province: presidente (president or governor) and comandante das armas (military commander), thus giving him authority over the National Guard and army (brought back to full strength by the Reactionary administration) units in the province, respectively. Luís Alves arrived in São Luís, Maranhão's capital, on 4 February 1840. After several battles and skirmishes, he defeated the rebels. For his achievement, Luís Alves was promoted to brigadier (present day brigadier general) on 18 July 1841 and raised by Pedro II to the titled nobility as Barão de Caxias (Baron of Caxias). He was given the rare honor of choosing his title; he decided to commemorate his recapture of Caxias, Maranhão's second richest town, which had fallen into rebel hands. Francisco de Lima wrote to his son with news of the Liberals' demand that Pedro II's majority be immediately declared. Meanwhile, Honório Hermeto Carneiro Leão (later Marquis of Paraná, a distant cousin of Caxias's wife and a leader of the Reactionary Party) sent letters to Luís Alves attempting to undermine the influence Francisco de Lima had on him and to dissuade him from supporting the unconstitutional proposal to declare the Emperor of age.
1842 жылғы либералды көтерілістер
Мараньяодан оралғаннан кейін Каксиас саяси жағдайдың өзгергенін байқады. Франсиско де Лиманың Либералдық партиясы императордың көпшілігін мерзімінен бұрын жариялауды 1840 жылдың 23 шілдесінде іске қосты. 1842 жылдың мамыр айында либералдар Рио-де-Жанейро, Сан-Паулу және Минас-Жерайс провинцияларында бүлік көтерді, себебі император Реакционерлер басымдығы бар Мемлекеттік кеңестің кеңесімен жаңа сайлаулар өткізуге шешім қабылдады, бұл Либералдық партия тарапынан жасалған кең ауқымды әртүрлі бұрмалауларға ұшыраған бұрынғы сайлауды жойды. Провинцияның вице-президенті және әскери қолбасшысы ретінде тағайындалған Каксиас 1842 жылдың 21 мамырында Сан-Паулуға келді. Ол ондағы бүлікшілерді жеңгеннен кейін Минас-Жерайс әскери қолбасшысы болып тағайындалды және сол провинцияға аттанды. Рио-де-Жанейродан келген Ұлттық гвардия бөлімдерінің, оның президенті Хонорио Эрмето басшылығымен, көмегімен Каксиас қайтадан сәттілікке жетті және тамыздың соңына қарай бүлік толыққанды басылды. Педро II Каксиасты құрметтеп, оны 1842 жылдың 23 шілдесінде өзінің лагерь көмекшісі етіп тағайындады. Екі күннен кейін Каксиас фельдмаршал (қазіргі дивизиялық генерал) шеніне көтерілді. Реакционерлер өздерін "ретсіз" либералдардан ажырату үшін шамамен 1843 жылы (немесе 1844 жылға қарай) Реакциялық партияны Partido da Ordem (Тәртіп партиясы) деп атады, ал оның мүшелерін saquaremas деп атады. Каксиас өзін сакварема идеологиясымен көбірек байланыстырды: либерализм, мемлекеттік билікті сақтау және конституциялық парламенттік монархияны қолдау. Оның 1839 жылы Мараньяодағы бүліктерді басуға тағайындалған кезде сакварема лагеріне қарай бет бұрғаны сол кезде айқын болмаса да, 1842 жылы либералды бүлікшілерді жеңгені Тәртіп партиясына деген адалдығын одан да нығайтты.
Upon his return from Maranhão, Caxias saw that the political climate had changed. Francisco de Lima's Liberal Party had pushed through the premature declaration of the Emperor's majority on 23 July 1840. In May 1842, the Liberals rebelled in the provinces of Rio de Janeiro, São Paulo and Minas Gerais in retaliation for the Emperor's decision—on the advice of a Council of State dominated by Reactionaries—to call for new elections, annulling the previous election tainted by widespread fraud by the Liberal Party. Named as the province's vice president and military commander, Caxias arrived in São Paulo on 21 May 1842. After he defeated the rebels there, he was appointed military commander of Minas Gerais and marched to that province. With the aid of National Guard units from Rio de Janeiro under its president, Honório Hermeto, Caxias was once again successful, and by late August, the rebellion was crushed. Caxias was honored by Pedro II, who made him his aide de camp on 23 July 1842. Two days later, Caxias was promoted to brevet (acting) field marshal (present day divisional general). To distinguish itself from what the Reactionaries perceived as the "unruly" Liberals, sometime around 1843 (and certainly by 1844), the Reactionary Party became known as the Partido da Ordem (Party of Order) and its members as saquaremas. Caxias increasingly identified himself with the saquarema ideology: liberalism, preservation of the authority of the state, and support for representative parliamentary monarchy. Although his move toward the saquarema camp was not clear at the time he accepted the appointment to put down the rebellion in Maranhão in 1839, his victory over the Liberal rebels in 1842 further solidified his allegiance to the Party of Order.
Рагамуффиндер соғысы
1835 жылы Рио-Гранде-ду-Сулде Рагамуффин соғысы деп аталатын республикалық сепаратистік көтеріліс басталғанда, Каксиастың ағасы Жоао Мануэль де Лима-э-Силва көтерілісшілерге қосылды. Оның әкесі Франсиско де Лима, және мүмкін тағы бір ағасы (сол кездегі соғыс министрі) де көтерілісті жасырын түрде қолдады. 1842 жылдың 28 қыркүйегінде Каксиас Рио-Гранде-ду-Сул провинциясының президенті және әскери қолбасшысы болып тағайындалды. 16 жасар Педро II Каксиасқа әкесі мен ағаларынан өзгеше екенін тағы бір рет дәлелдеу мүмкіндігін берді және оған қысқа да нақты бұйрық берді: "Бұл төңкерісті, басқаларын аяқтағандай, аяқтаңыз". Каксиас өзімен бірге басқа сакварема және белгілі ақын Домингос Гонсалвес де Магалхаесті (кейін Арагуая виконты) хатшылыққа алды, бұрынғы Мараньяодағыдай. Каксиас 1839 жылы Рагамуффиндермен шайқасқан әскерді тексеру үшін Рио-Гранде-ду-Сулға қысқа сапар жасаған еді. 1842 жылдың қараша айында провинцияға оралғанда, ол жылдар бойы соғысқаннан кейін қатты әлсіреген көтерілісшілердің партизандық тактикаға көшкенін көрді. Қауіп сезгенде, көтерілісшілер жақын орналасқан Уругвайға (бұрынғы Сисплатина) қашып құтылған. Мараньяо, Сан-Паулу және Минас-Жерайс сияқты, Каксиас жаудың қатарына тыңшыларды орналастырып, ақпарат жинады және араздасуды қоздырды. Тарихшы Родерик Барман оның "қазіргі кезде "контрөңкеріс" деп аталатын соғыс үшін қажетті әскери, ұйымдастыру және саяси қабілеттерін көрсеткенін" айтты. 1843 жылдың басында Хонарио Гермето кабинет басшысы болды, және сакваремалар билікте болғанша Каксиас лауазымында сенімді болды. Бір жылдан кейін Хонарио Гермето Педро II-мен келіспей, ол және сакваремалар отставкаға кетті. Либералдар сакваремаларды үкіметте алмастырды, бірақ Каксиас қолбасшылық лауазымында қалды. Рагамуффин соғысын басу бұрынғы көтерілістерге қарағанда ұзаққа созылды, бірақ сақтықпен келіссөздер жүргізу және әскери жеңістер арқасында Каксиас провинцияны ақыры тыныштандыра алды. Қарулы қақтығыс аяқталғаны 1845 жылдың 1 наурызында жарияланды. 25 наурызда ол тұрақты фельдмаршал болып тағайындалды, ал 2 сәуірде граф титулы берілді. Каксиас Сенатқа үміткер болып түсті, және ең көп дауыс жинаған үш үміткердің бірі болғандықтан, 1845 жылдың соңында император оны Рио-Гранде-ду-Сул штатының сенаторы етіп таңдады. Ол Сенаттағы өзінің орнын 1846 жылдың 11 мамырында иеленді.
When the republican secessionist rebellion known as the Ragamuffin War began in Rio Grande do Sul in 1835, João Manuel de Lima e Silva, one of Caxias's uncles, joined the rebels. His father, Francisco de Lima, and possibly another uncle (the Minister of War at the time), also secretly supported the rebellion. On 28 September 1842, Caxias was appointed president and military commander of the province of Rio Grande do Sul. The 16 year old Pedro II allowed Caxias to prove once more that he was unlike his father and uncles and gave him a short and direct order: "End this revolution, as you have ended the others." Caxias brought with him a fellow saquarema and a famous poet, Domingos Gonçalves de Magalhães (later Viscount of Araguaia), to serve as his secretary, as he had previously in Maranhão. Caxias had made a short trip to Rio Grande do Sul in 1839 to inspect the troops fighting the Ragamuffins. Upon his return to the province in November 1842, he found that the rebels, severely weakened after years of struggle, had been forced to resort to guerrilla warfare. When threatened, the rebels escaped to safety in nearby Uruguay (formerly Cisplatina). As in Maranhão, São Paulo and Minas Gerais, Caxias planted spies within the enemy's ranks to gather information and to foment dissension. Historian Roderick J. Barman said that he "displayed military, organizational, and political talents essential to what is now termed 'counterinsurgency'." In early 1843, Honório Hermeto became the head of the cabinet, and so long as the saquaremas remained in power, Caxias was secure in his position. After Honório Hermeto quarreled with Pedro II a year later, he and the saquaremas resigned. The Liberals replaced the saquaremas in government, but Caxias was retained in his command. The War of the Ragamuffins took far longer to put down than had previous rebellions, but through careful negotiation and military victories, Caxias finally managed to pacify the province. The end of the armed conflict was declared on 1 March 1845. He was made a permanent field marshal on 25 March, and raised to the rank of count on 2 April. Caxias ran for a Senate seat, and being among the three candidates with the most votes, he was selected by the Emperor in late 1845 as the senator representing Rio Grande do Sul. He took his Senate seat on 11 May 1846.
Платина соғысы
Парламентте бірнеше жыл оппозицияда болғаннан кейін, 1848 жылдың қыркүйегінде Педро II Порт партиясын жаңа кабинет құруға шақырды. Сакварема кабинеті Каксиаспен жақын қарым-қатынаста болған адамдардан құралды, олардың ішінде 1830-шы жылдардың соңында Рио-де-Жанейро көшелеріне тәртіп орнатуға көмектескен Эузебио де Кейрос та бар. Каксиас құл иеленуші, бай плантатор болды және Порт партиясының негізін құрайтын жер иеленуші аристократияның бір бөлігі еді. 1838 жылы ол бай қайын анасының көмегімен алғашқы мүлкін – кофе шаруашылығын сатып алды. 1849 жылы ол тағы да жер сатып алып, плантациясын кеңейтті. Халықаралық сұраныстың өсуіне байланысты кофе Бразилияның ең бағалы экспорттық тауарына айналды. 1851 жылы Аргентина Конфедерациясының диктаторы Хуан Мануэль де Росас Бразилияға соғыс жариялады. Каксиас Бразилия құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Сыртқы істер министрі Паулино Соарес де Соуза (кейін Уругвай виконты) Бразилия, Уругвай және Аргентинаның бүлікші провинциялары арасында Росасқа қарсы одақ құрды. Паулино Соарес одақтас күштер арасында Бразилия өкілі ретінде кімді тағайындау керектігін сұрағанда, Каксиас Хонорио Герметоны ұсынды. 1844 жылы құлағаннан кейін әріптестерінен шеттетілген Хонорио Гермето Каксиасқа ең жақын сакварема болды. 1851 жылдың қыркүйегінде Каксиас басқарған әскер Уругвайға енді. Одақтастар күштерін екі армияға бөлуге шешім қабылдады: Бразилия дивизиясын қамтитын халықаралық күш және Каксиас басшылығымен толығымен бразилиялықтардан құралған екінші армия. Онорио Герметоның қарсылығына қарамастан, Каксиас бұрынғы күшті басқару үшін Мануэль Маркес де Соузаны (кейін Порто-Алегри графы) таңдады. Каксиас 1839 жылы Рио-Гранде-ду-Сулға сапары барысында Рагамуффиндер соғысында өзінің қолбасшылығында қызмет еткен Маркес де Соузамен танысып, дос болды. Маркес де Соуза басқаратын бразилиялық дивизия, уругвайлық және аргентиналық бүлікшілер әскерімен бірге Аргентинаға басып кірді. 1852 жылдың 3 ақпанында Казерос шайқасында одақтастар Росас басқарған армияны жеңіп, ол Ұлыбританияға қашып кетті, осылайша соғыс аяқталды. 17 қаңтарда Каксиас Джон Паско Гренфеллмен бірге "Дом Афонсо" фрегатында Аргентинаның астанасы Буэнос-Айрес портын қарап, амфибиялық шабуылға ең қолайлы жерді іздеді. Казеростағы жеңіс туралы хабар келгеннен кейін оның жоспары тоқтатылды. Жеңіске қосқан үлесі үшін 3 наурызда Каксиас генерал-лейтенант, ал 26 маусымда маркиз атағына ие болды.
After years in opposition in the parliament, in September 1848, the Party of Order was called upon by Pedro II to form a new cabinet. The saquarema cabinet was composed of men with whom Caxias had close relationships, among them Eusébio de Queirós, who had helped him bring order to the streets of Rio de Janeiro in the late 1830s. Caxias was now a wealthy planter who owned slaves and was very much a part of the landed aristocracy that formed the backbone of the Party of Order. With the help of his wealthy mother in law, he purchased his first property—a coffee farm—in 1838. He acquired more lands in 1849, further expanding his plantation. Due to growing international demand, coffee had become the most valuable export commodity for Brazil. In 1851, Juan Manuel de Rosas, dictator of the Argentine Confederation, declared war on Brazil. Caxias was appointed commander in chief of the Brazilian land forces. The Minister of Foreign Affairs, Paulino Soares de Sousa (later Viscount of Uruguai), forged an anti Rosas alliance between Brazil, Uruguay and rebel Argentine provinces. When Paulino Soares asked who should be appointed as Brazil's representative among the allied forces, Caxias suggested Honório Hermeto. Honório Hermeto, who had been ostracized by his peers after his fall in 1844, was the saquarema closest to Caxias. An army commanded by Caxias crossed into Uruguay in September 1851. The allies decided to divide their forces into two armies: a multinational force that included a single Brazilian division, and a second army composed entirely of Brazilians under Caxias. Against the wishes of Honório Hermeto, Caxias chose Manuel Marques de Sousa (later Count of Porto Alegre) to lead the former force. Caxias met and befriended Marques de Sousa, who had served under his command in the War of the Ragamuffins, during his trip to Rio Grande do Sul in 1839. The Brazilian division, led by Marques de Sousa, along with Uruguayan and Argentine rebel troops, invaded Argentina. On 3 February 1852, in the Battle of Caseros, the allies defeated an army led by Rosas, who fled to the United Kingdom, thus ending the war. Caxias spent 17 January aboard the frigate Dom Afonso alongside John Pascoe Grenfell, taking stock of the port area of Buenos Aires, the Argentine capital, selecting the best place to launch an amphibious attack. His plan was aborted once the news of the victory at Caseros arrived. As a reward for his role in the victory, Caxias was promoted to lieutenant general on 3 March, and raised to marquis on 26 June.
Бітімгершілік кабинет
1853 жылдың желтоқсан айында Каксиастың әкесі қайтыс болды. Әкесі мен ұлы көп жылдар бойы қарама-қарсы пікірде болды. Маркиз соңында жеңіске жетті, атасы Хосе Хоаким де Лиманың Таққа берілгендігі мен заңға құрметтеуіне қатаң орайласқан еді. Франсиско де Лима қайтыс болған кезде, өзінің бұрынғы беделін жоғалтқан және көп жылдар бойы маңызды лауазымды иеленбеген еді. Дегенмен, Каксиас пен Франсиско де Лима өмірінің соңына дейін махаббат пен құрметке толы қарым-қатынасты сақтап, оны олардың арасындағы сақталған хаттарынан көруге болады. Алайда, оның басқа отбасы мүшелерімен қарым-қатынасы наразылыққа толы болды, ол жылдар өткен соң әйеліне былай деді: "Біз қоғамда алдыңғы қатарда тұрамыз, тіпті сіздің және менің туыстарымыздың қызғанышын тудырамыз". Шамамен 1853 жылы (әрине, 1855 жылы) ескі Тәртіп партиясы Консервативтік партия ретінде кеңінен танылды. 1855 жылдың 14 маусымында маркиз Соғыс министрі лауазымын қабылдап, Хонорио Гермето (қазіргі Парана маркизі) басқаратын "Келісім кабинетіне" қосылды. Каксиас пен Парана 1831 жылдан бері бір-бірін біліп, өзара сенім мен ортақ көзқарасқа негізделген терең достық пен мықты байланыс орнатқан еді. Парана парламентте өзінің және Каксиас партиясының мүшелерінен күшті қарсылыққа тап болды. Сайлаудағы кемшіліктерді түзету сылтауымен, барлық партиялар парламенттегі өкілдікке заңды түрде қол жеткізе алуы үшін Парана сайлау реформаларын қабылдауға тырысты, бұл кабинеттерге сайлауға әсер ету үшін мәжбүрлеу және қамқорлық арқылы одан да көп мүмкіндік беретін еді. Сакуаремалар бұл қауіпті түсінді: бұл заң шығарушы билікті күшейте отырып, олардың өз партиясын (немесе кез келген партияны) әлсірететін еді. Көбірек қолдау табу үшін Парана сакуаремалармен байланысы жоқ немесе аз саясаткерлерді министрлерге тағайындады. Каксиас өзі сакуарема болған, бірақ Ниделлдің сөзіне сүйенсек, ол "бірінші кезекте әскери адам болған. Империяға деген жеке адалдығы басқа нәрселерден жоғары тұрды. Көптеген адамдар сияқты, ол осы адалдықты абстракциядағы Таққа және жеке Дом Педроға деген адалдықпен байланыстырды". Ол барлық тарапты қуантуға болатын таңдау болды. Ниделлдің айтуынша, Каксиас "көбінесе саяси адам емес, Консервативтік партиямен байланысты Монархияға берілген адам болды. Осылайша, Парана, Парананың тәуелсіз саяси ұстанымын қауіпсіздендіре отырып, дәстүрлі консерваторларды сендіру үшін Каксиасты тағайындаған болуы мүмкін".
Caxias's father died in December 1853. For years, father and son had clashed, taking opposite sides. The marquis ultimately prevailed, adhering closely to his grandfather José Joaquim de Lima's steadfast loyalty to the Crown and respect for the law. By the time of his death, Francisco de Lima, a senator in his own right, had long since lost his former influence and had not held any office of importance for years. Nevertheless, Caxias and Francisco de Lima maintained a loving and respectful relationship to the very end, as may be seen in the few surviving letters between them. His relationship with other family members, however, was marred by resentment, as he told his wife years later: "We are placed in the foreground of our society, causing even envy to your relatives and to mine as well." Around 1853 (and certainly by 1855), the old Party of Order had become more widely known as the Conservative Party. On 14 June 1855, the marquis accepted the portfolio of Minister of War and joined the "Conciliation Cabinet" headed by Honório Hermeto (now Marquis of Paraná). Caxias and Paraná had known each other since 1831 and had formed a deep friendship and strong bond based on trust and views in common. Paraná had been facing overwhelming opposition in parliament from members of his, and Caxias's, own party. Under the guise of correcting flaws in elections so that all parties would have legitimate access to representation in parliament, Paraná attempted to pass electoral reforms that would, in practice, allot cabinets even more influence to meddle in elections through coercion and patronage. The saquaremas understood the threat: it would undermine their own party (or in fact any party) by strengthening the executive branch to the detriment of the legislative. In search of broader support, Paraná appointed as ministers politicians who had few, or no, links to the saquaremas. Caxias himself was a saquarema, but according to Needell, he "was first and foremost a military man. Personal fealty to the Empire came before any other. As so many did, he identified this loyalty with fealty to the Crown in abstraction and to Dom Pedro personally." He was a choice that could please all sides. Caxias, said Needell, "was not so much a political man as a man profoundly loyal to the Monarchy with which he had come to identify with the Conservative Party. Thus, Paraná may have appointed Caxias to reassure traditional Conservatives without endangering the more independent political position Paraná was taking."
Министрлер Кеңесінің төрағалық етуі
Парана сайлау реформасын қабылдады, ол Lei dos Círculos (Айналар заңы) деп аталды. Күтілгендей және қорқынышты болғандай, ол Министрлер Кеңесінің президентіне (премьер-министріне) сайлауға араласуға үлкен мүмкіндік берді. Күтпеген жағдайда Парана 1856 жылдың 3 қыркүйегінде ауырып қайтыс болды. Каксиас оны алмастырды, бірақ келесі жылы шақырылатын, сайлау реформасы бойынша сайланған заң шығарушы органмен бетпе-бет келуге құлшынбады. Ол 1857 жылдың 4 мамырында басқа министрлермен бірге отставкаға кетті. Айналар заңы және оған байланысты дау-дамай Консервативтік партияны екіге бөлді: бір фракция – сакварема ультраконсервативті (немесе дәстүршіл) қанаты, кейін Эузебиу де Кейрос, Уругвай және Итабораи виконты Хоаким Родригес Торрес басқаратын vermelhos (қызылдар) немесе puritanos (пуритандар) деп аталды. Екінші топ – консерватор модерадо (орталық консерваторлар) қанатынан құралды, олардың көпшілігі сайлау реформасының арқасында өзінің лауазымдарын иеленген жас саясаткерлерден тұрды. Орталық консерваторлар тек аты жөнінен ғана консерваторлар еді және сакварема идеологиясы мен басшылығын қолдамады. 1857 жылдан кейінгі жылдары екі консервативтік қанаттың бір-бірімен күресінен және үстемдік үшін таластан депутаттар палатасында көпшілікті жинау мүмкін болмағандықтан, бірден-бір кабинеттер жылдам құлап жатты. Император 1861 жылдың 2 наурызында Каксиастан жаңа кабинетке жетекшілік етуді сұрады. Оның министрлерінің арасында Хосе Мария да Силва Паранос (кейін Рио-Бранко виконты) болды, Каксиас оны Платина соғысы кезінде, Парананың хатшысы болып қызмет еткенде кездесіп, дос болған еді. Каксиас дәстүрлі сакварема басшылығының қолдауын алуға тырысты. Алайда олар оны өздерінің мақсаттарына жету үшін, құрылыс құралы ретінде пайдалануға тырысты. Ол Параносқа: «Мен осы мырзалардың ерекше мінез-құлқы туралы сіздің айтқандарыңызды енді түсінемін, олар елді басқаруға шақырылғанда, оны қаламайды, себебі олар Үкіметті басқаруды жөн көреді. Олар мені қате түсінеді, өйткені мен оларға құмарлықпен қызмет етуге дайын емеспін» деді. Парламентте қолдау таппай, Каксиас кабинеті 1862 жылдың 24 мамырында депутаттар палатасындағы (ұлттық заң шығарушы органның төменгі палатасы) көпшілігін жоғалтқаннан кейін отставкаға кетті. Педро II Лига Прогрессистаның (Прогрессивтік лига) мүшелерін – орталық консерваторлар мен либералдардан тұратын жаңа партияны – жаңа кабинет құруға шақырды. Бір айдан кейін Каксиастың жалғыз ұлы 14 жасында белгісіз себептермен қайтыс болды. 1862 жылдың соңында, 2 желтоқсанда, ол Бразилия армиясының ең жоғары атағы – brevet marechal de exército (армия маршалы) атағын алғанда, сәл де болса көңіл көтерілді.
Paraná succeeded in passing electoral reform, which was called the Lei dos Círculos (Law of the Circles). As predicted, and feared, it gave greater powers to the president (prime minister) of the Council of Ministers to meddle in elections. Unexpectedly, Paraná fell ill and died on 3 September 1856. Caxias replaced him, but was reluctant to face the legislature, elected under the electoral reform, that was slated to convene the next year. He resigned, along with the other cabinet ministers, on 4 May 1857. The Law of the Circles and the controversy surrounding it split the Conservative Party: one faction was the saquarema ultraconservative (or traditionalist) wing, then called the vermelhos (reds) or puritanos (puritans), led by Eusébio de Queirós, Uruguai and Joaquim Rodrigues Torres, Viscount of Itaboraí. The second bloc comprised the conservador moderado (moderate Conservative) wing, composed mostly of younger politicians who owed their positions to electoral reform. The moderate Conservatives were Conservatives in name only, and did not support the saquarema ideology and leadership. During the years following 1857, successive cabinets quickly collapsed, unable to muster a majority in the Chamber of Deputies, as the two Conservative wings undercut each other in a fight for dominance. The Emperor asked Caxias to head a new cabinet on 2 March 1861. Among his ministers were José Maria da Silva Paranhos (later Viscount of Rio Branco), whom Caxias had met and befriended during the Platine War while serving as secretary to Paraná. Caxias tried to secure support from the traditional saquarema leadership. They attempted, however, to use him as a figurehead and to further their own agendas. He commented to Paranhos: "I see what you meant, with respect to the bizarre behavior of these gentlemen, who do not wish to govern the country, when they are invited to do so, because they prefer to govern the Government. They are completely mistaken about me, since I am not disposed to serve them as a hobbyhorse." Lacking support in parliament, Caxias's cabinet resigned on 24 May 1862 after losing its majority in the Chamber of Deputies (the national legislature's lower house). Pedro II asked members of the Liga Progressista (Progressive League)—a new party consisting of moderate Conservatives and Liberals—to form a new cabinet. Barely a month later, Caxias's only son died at age 14 of unknown causes. There was a small consolation at the end of 1862 when, on 2 December, he was made brevet marechal de exército (army marshal), the highest rank in the Brazilian army.
Уругвайның қоршауы
1864 жылдың желтоқсан айында Парагвайдың диктаторы Франсиско Солано Лопес Бразилияның Уругвайға әскери араласуынан пайдаланып, өз елін аймақтық держава ретінде бекітті. Парагвай армиясы Бразилияның Мату-Гросу провинциясына (қазіргі Мату-Гросу-ду-Сул штаты) басып кірді, бұл Парагвай соғысын бастады. Төрт айдан кейін парагвайлық әскерлер Аргентина аумағына Рио-Гранде-ду-Сулға шабуыл жасауға дайындалып кірді. Рио-Гранде-ду-Сулдағы жағдай хаостық еді, ал жергілікті әскери қолбасшылар парагвай армиясына тиімді қарсылық көрсете алмады. Қауіпті сезінген Педро II операцияларды нығайту үшін майданға баруға шешім қабылдады. Императордың әскери көмекшісі Каксиас онымен бірге соғыс аймағына ілесіп келді. Маркиз прогрессивті кабинетті Бразилияның Уругвайға араласуға дайын еместігін, тіпті шетелдік басқыншылыққа қарсы тұруға одан да дайын еместігін ескерткен. Оның ескертулеріне құлақ аспады, ол өзінің досы Жоао Маурисио Вандерлейге, Котехипе баронына, Келісім кабинетіндегі бұрынғы әріптесіне аздап ирониямен шағымданып: "Мен көріп отырған қателіктерге ашуланып тұрмын, бірақ мен қызыл [ультраконсервативті немесе дәстүрлі сакварема] болғандықтан, мені тыңдамайды, өйткені елімізде бәрі прогреске ұмтылады", – деді. Императорлық сарай 1865 жылдың шілдесінде Рио-Гранде-ду-Сулдың астанасы Порту-Алегреге келді. Одан кейін олар қыркүйек айында Уругвайанаға жеткенше ішкі аймаққа сапарлады. Бұл бразилиялық қала парагвай армиясымен басылып алынған еді. Каксиас пен оның серіктері келген кезде қала бразилиялық, аргентиналық және уругвайлық бөлімшелердің біріккен күштерімен қоршауда болды. Парагвайлықтар одан әрі қан төгілмей капитуляциялады, император мен Каксиасқа императорлық астанаға оралуға мүмкіндік берді.
In December 1864, the dictator of Paraguay, Francisco Solano López, took advantage of Brazil's military intervention in Uruguay to establish his country as a regional power. The Paraguayan army invaded the Brazilian province of Mato Grosso (currently the state of Mato Grosso do Sul), triggering the Paraguayan War. Four months later, Paraguayan troops invaded Argentine territory in preparation for an attack on Rio Grande do Sul. The situation in Rio Grande do Sul was chaotic, and the local military commanders were incapable of mounting an effective resistance to the Paraguayan army. Pedro II, aware of the danger, decided to go to the front to shore up operations. As the Emperor's military aide de camp, Caxias followed him into the combat zone. The marquis had warned the Progressive cabinet that Brazil was unprepared to intervene in Uruguay and even less prepared to resist a foreign invasion. His warnings were ignored, and he complained, with a bit of irony, to his friend João Maurício Vanderlei, Baron of Cotejipe, a former colleague in the Conciliation cabinet: "I am almost mad with the mistakes that I am seeing being made, but since I am a red [ultraconservative or traditional saquarema] I am not listened to, since everything is progress in our country." The imperial party arrived in Rio Grande do Sul's capital, Porto Alegre, in July 1865. From there, they traveled inland until they reached Uruguaiana in September. This Brazilian town was occupied by a Paraguayan army. By the time Caxias and his party arrived, the town was under siege by a combined force of Brazilian, Argentine and Uruguayan units. The Paraguayans surrendered without further bloodshed, freeing the Emperor and Caxias to return to the imperial capital.
Бас қолбасшы
1866 жылы сәуірде одақтастар Парагвайға шабуыл жасады, бірақ бастапқы табысқа жеткеннен кейін, олардың ілгерілеуі Хумаитадағы бекіністермен құрлықта және Парагвай өзені бойында тоқтатылды. Прогрессивті кабинет Парагвайдағы бразилиялық күштердің біртұтас басқаруын құруға шешім қабылдады және 1866 жылдың 10 қазанында 63 жастағы Каксиасты (13 қаңтарда тұрақты армия маршалы атанған) жаңа басшы етіп тағайындады. Ол әйеліне соғыстың "императордан бастап, ең бақытсыз құлға дейін барлығына дерлік тиген жамандық" болғандықтан бұл қызметке келіскенін айтты. Каксиас 18 қарашада Парагвайға келді және соғыстағы құрлық және теңіз күштерінің жоғарғы қолбасшылығын қабылдады. Оның бірінші қадамы – вице-адмирал Хоаким Маркес Лисбоаның (кейіннен Тамандаре маркизі және Прогрессивті лиганың мүшесі) үкімет тарапынан босатылуын ұйымдастыру және консервативті вице-адмирал Хоаким Хосе Инасиоға (кейіннен Инхаума виконты) теңіз күштерін басқаруды тапсыру болды. 1866 жылдың қазан айынан 1867 жылдың шілдесіне дейін барлық шабуылдық операциялар тоқтатылды. Осы кезеңде Каксиас әскерлерді оқытты, армияны жаңа қарулармен жарақтандырды, офицерлер корпусының сапасын арттырды, әскерлердің денсаулық сақтау қызметін және жалпы гигиенасын жақсартты, эпидемиялардың алдын алды. Соғыста қатысқан Альфредо д'Эскрагнолле Таунай (кейіннен Таунай виконты) Каксиастың "адамгершілікпен қараушы әскери басшы, ұсақ қателерді кешіретін, бірақ ауыр қылмыс жасағандарға немесе оның сенімін бұзғандарға қатал болған" адам екенін еске алады. Бразилия армиясы шайқасқа дайын болғаннан кейін, Каксиас Хумаитаны қоршауға алып, қоршау арқылы капитуляцияға мәжбүр етуді көздеді. Операцияға көмектесу үшін ол жаудың орналасқан жерлері туралы ақпарат жинау үшін бақылау шарларын пайдаланды. Біріккен бразилиялық-аргентиналық-уругвайлық армия Хумаитаны қоршау үшін жау территориясынан өтті. 2 қарашада Хумаита Парагвай күштерінен құрлықтағы күшейте беруден толығымен үзіліп қалды. 1868 жылдың 19 ақпанында бразилиялық броненосцы Парагвай өзенімен күшті атыс астында жоғары қарай сәтті өтіп, өзенді толық бақылауға алды және Хумаитаны сумен жабдықтаудан оқшаулады.
The allies invaded Paraguay in April 1866, but after initial success, their advance was blocked by fortifications at Humaitá by land and along the Paraguay River. The Progressive cabinet decided to create a unified command over Brazilian forces operating in Paraguay, and it turned to the 63 year old Caxias (made permanent army marshal on 13 January) as the new leader on 10 October 1866. He told his wife that the reason he had accepted the post was because the war "was an evil that has reached more or less all, from the Emperor to the most unfortunate slave." Caxias arrived in Paraguay on 18 November, and assumed the supreme command of land and naval forces in the war. His first measure was to arrange the dismissal of Vice Admiral Joaquim Marques Lisboa (later the Marquis of Tamandaré and also a member of the Progressive League) by the government, and appoint fellow Conservative Vice Admiral Joaquim José Inácio (later the Viscount of Inhaúma) to lead the navy. From October 1866 until July 1867, all offensive operations were suspended. During this period, Caxias trained his soldiers, re equipped the army with newer guns, improved the quality of the officer corps, and upgraded the health corps and overall hygiene of the troops, putting an end to epidemics. Alfredo d'Escragnolle Taunay (later the Viscount of Taunay), who fought in the war, remembered that Caxias was a "generous military chief, who forgave small errors, but was implacable with those who committed grave misdeeds, or, then, who betrayed his confidence." As the Brazilian army was ready for combat, Caxias sought to encircle Humaitá and force its capitulation by siege. To aid the operation, he used observation balloons to gather information of the enemy lines. The combined Brazilian–Argentine–Uruguayan army advanced through hostile territory to surround Humaitá. By 2 November, Humaitá was completely cut off from land reinforcement by Paraguayan forces. On 19 February 1868, Brazilian ironclads successfully made a passage up the Paraguay River under heavy fire, gaining full control of the river and isolating Humaitá from resupply by water.
Қазандалған
Маркиз Каксиас, қазір одақтас бас қолбасшы, пен биліктегі прогрессивтер арасындағы қарым-қатынас нашарлап, саяси дағдарысқа ұласқаннан кейін үкімет отставкаға кетті. Император 1868 жылдың 16 шілдесінде Итабораи басшылығымен консервативтерді қайта билікке шақырды, ал Прогрессивтік лига Либералдық партия болып қайта құрылды. Осы уақытта одақтастар 25 шілдеде Лопестің барлық парагвай әскерін бекінісінен сәтті шығарып жіберуіне байланысты Умаитаны басып алды. Артықшылығын пайдаланып, маркиз Лопестің Асунсьонның (Парагвай астанасы) оңтүстігінде Пикисыри бойында салған жаңа парагвай қорғанысына шабуыл ұйымдастыруға кірісті. Бұл өзен Парагвай өзенімен және Чако аймағының батпақты ормандарымен бекітілген берік қорғаныс позициясын құрады, олардың екеуі де үлкен күштер үшін өтпес деп есептелді. Каксиас Лопестің қатарларына тікелей шабуыл жасамай, Чако арқылы жол салды. Жол желтоқсан айының басында аяқталып, одақтас күштерге парагвайлық қатарларды айналып өтіп, арттан шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Үш тізбектей шайқаста (Итороро, Авай және Ломас Валентинас), «Желтақсан ісі» деп аталған одақтас күштер парагвай армиясын талқандады. Лопес аз ғана серіктерімен қашып құтыла алды, ал 1869 жылдың 1 қаңтарында бразилиялықтар Асунсьонды басып алды. Тарихшы Роналдо Вайнфас айтқандай, Каксиас «одақтас күштер алдындағы өнері жаудың үлкен жеңіске жетуіне күмәнсіз үлес қосты». Маркиз осы жеңістерді жеңу үшін үлкен тәуекелге баруға мәжбүр болды. 5 желтоқсанда болған Итороро шайқасында одақтастардың мақсаты Итороро өзені арқылы көпірді басып алу болды. Көптеген әрекеттер жасалды, бірақ парагвайлық позициялардан келген қарқынды атыс олардың барлығын тойтарды. Соңғы әрекетте бразилиялық сарбаздар үрейленіп, тәртіпсіздікке ұшырап қаша бастады. Каксиас апаттың өршуін көріп, қылышын суырып алып, атпен көпірге қарай шабуыл жасады, оның штабы оны ілесіп келді. Ол қашқан әскерлердің арасынан өтіп, «Патшаға сәлем!», «Бразилияға сәлем!» деп айқайлады, соңында «Sigam me os que forem brasileiros!» («Нағыз бразилиялықтар, маған еріңдер!») деді. Оның батылдығы бірден кері шегінуді тоқтатты; бөлімдер қайта құрылды, ал Каксиас жеке басқарған күшті шабуыл парагвайлық позицияны басып алды. Шабуыл кезінде оның жанында болған бірнеше адам, сондай-ақ оның аты қаза тапты.
The relationship between the Marquis of Caxias, now the allied Commander in Chief, and the governing Progressives worsened until it became a political crisis that led to the cabinet's resignation. The Emperor called Conservatives, under Itaboraí's leadership, back into power on 16 July 1868, while the Progressive League was rechristened as the Liberal Party. Meanwhile, the allies occupied Humaitá on 25 July after López managed to engineer a successful withdrawal of all Paraguayan troops from its fortress. Pressing his advantage, the marquis began organizing an assault on the new Paraguayan defenses which López had thrown up along the Pikysyry, south of Asunción (Paraguay's capital). This stream afforded a strong defensive position which was anchored by the Paraguay River and by the swampy jungle of the Chaco region, both considered to be nearly impassable by a large force. Rather than making a frontal attack on López's line, Caxias had a road cut through the Chaco. The road was finished by early December, allowing the allied forces to outflank the Paraguayan lines and attack from the rear. In three successive battles (Ytororó, Avay and Lomas Valentinas) which became known as Dezembrada (Deed of December), the combined allied forces annihilated the Paraguayan army. López barely managed to escape with a few followers, and on 1 January 1869, the Brazilians occupied Asunción. According to historian Ronaldo Vainfas, Caxias's "performance ahead of the allied forces contributed in an unquestionable way to the final triumph over the enemy." The marquis had to take great risks to win these victories. In the Ytororó engagement, which occurred on 5 December, the allied objective was to take a bridge over the Ytororó River. Several attempts were made to cross the bridge, but each was repelled by intense fire from the Paraguayan positions. In the final attempt, the Brazilian soldiers panicked and began to flee in disorder. Caxias, witnessing the unfolding disaster, unsheathed his sword and charged on horseback toward the bridge, followed by his staff. He passed through the fleeing troops, shouting "Hail to His Majesty", "Hail to Brazil" and finally, "Sigam me os que forem brasileiros!" ("Those who are true Brazilians, follow me!") His display of courage stopped the retreat immediately; the units regrouped, and a vigorous attack led personally by Caxias overwhelmed the Paraguayan positions. Several men who were next to him during the attack were killed, as was his horse.
Салдары
Каксиас Асунсьонға жеткен кезде қарттап, ауырып, шаршаған еді. Ол Лопесті Парагвайдың ішкі аймағына қууға күші жетпейтінін сезіне, қызметтен босатуды немесе қысқа мерзімді демалыс беруді сұрады. Оның өтініші қабылданбағанымен, ол штабының аға мүшесін уақытша командир етіп тағайындап, 19 қаңтарда Бразилияға кетті. Император маркиздің рұқсатсыз қызметін тастап кеткеніне ашуланды, әсіресе Каксиас соғыс жеңілгенін жариялағанда, Лопес әлі де қашып жүрген және азын-малын қайта жинақтаған болатын. Каксиас жасаған дұрыс емес шешім, өткен айларда қиындықпен қол жеткізген үлкен жетістіктерге қауіп төндірді, тіпті Лопесті жою мақсаты қол жетімді болып тұрды. Ақпан айының басында маркиз Рио-де-Жанейродағы үйіне ешкімге хабарсыз келді, бұл оның әйеліне үлкен күдік тудырды. Инхаума виконты да көп ұзамай үйіне оралды, бірақ денсаулығы нашарлап, бірнеше аптадан кейін қайтыс болды. Инхауманың қазасын естіген Каксиас: «Егер мен сол тозақтан шығуға шешім қабылдамасам, мен де осылай болар едім», – деді. Педро II Каксиасқа қатты ренжіді, бірақ соғыстағы үлкен жетістіктерге, жылдар бойы құрбандық пен жеке батылдықпен келген жетістіктерге ең жауапты адам маркиз екенін де жақсы білді. Император маркизді 21 ақпан 1869 жылы Император сарайына, Пасо-де-Сан-Кристоваоға келісімге шақырды. Бірнеше күннен кейін император Каксиасқа Педро I орденін беріп, оны маркизден герцог дәрежесіне көтерді, бұл Бразилия аристократиясының ең жоғары атағы және Педро II-нің 58 жылдық билігіндегі ерекше құрметтің белгісі болды. 1870 жылдың қазанында император оны Мемлекеттік кеңеске мүше етіп тағайындады. Бірақ бұл шабуылдар мен айыптаулардан, тіпті парламентте рұқсатсыз қызметін тастап кеткеніне қатысты сындардан сақтамады. Көңілі қалған герцог өзінің досы, Эрваль маркизі Мануэль Луис Озориоға былай деп жазды: «Жас кезімде қарттардың өзімшіл болуын түсіндіре алмадым, бірақ қазір қартайғаннан кейін олардың осындай болуын көремін, өйткені өмір бойында кешіріп, мойындалмаған жағдайларға ұшырайды. Кемінде менің жағдайым осылай».
Caxias was growing old, and was ill and exhausted by the time he reached Asunción. As he did not feel up to the task of pursuing López into the Paraguayan hinterland, he asked to be either relieved of his post or given a short leave. Although his request was denied, he appointed a senior member of his staff as acting commander, and left for Brazil on 19 January 1869. The Emperor was angered that the marquis had left his post without permission, and especially that Caxias had declared the war to have been already won—even though López was still at large and regrouping his few remaining military assets. Caxias's ill conceived decision seriously endangered the hard won achievements of the past months, even as the objective of eliminating López as a threat remained tantalizingly within reach. In early February the marquis arrived back unannounced at his house in Rio de Janeiro, much to the surprise of his wife. The Viscount of Inhaúma also returned home shortly afterwards, but with his health so compromised that he died a few weeks later. Upon learning of Inhaúma's death, Caxias said: "and the same would have had happened to me, had I not resolved to get out of that hell." Pedro II was greatly disappointed in Caxias, but he was also very aware that the marquis was the person most responsible for the great successes during the war, accomplishments that had come at the cost of years of sacrifice and personal bravery. The Emperor called the marquis to the Imperial Palace, the Paço de São Cristóvão, on 21 February 1869 for a reconciliation. A few days later the Emperor awarded Caxias the Order of Pedro I and raised him from marquis to duke, the highest rank of Brazilian nobility, and a unique distinction during Pedro II's 58 year reign. The Emperor also appointed him to the Council of State in October 1870. But none of this prevented Caxias from attacks and accusations—some petty—in the parliament, including having left his post without permission. The embittered duke wrote to his friend Manuel Luís Osório, Marquis of Erval: "When I was young, my friend, I did not know how to explain why the elderly were selfish, but now that I am old, I see that they are like that because of the disappointments and ingratitudes they suffer during their lives. At least this is what happens to me".
Өлім
1877 жылдың соңында Педро II Каксиасқа сапар шегіп, ол енді лауазымында қала алмайтынын анықтады. 1878 жылдың 1 қаңтарында бүкіл министрлер кабинеті отставкаға кетті. Оның денсаулығы нашарлағандықтан, 1876 жылдың басынан бері бірнеше рет отставкаға беруді сұраған. Каксиас денсаулығының нашарлауына байланысты алаңдағаннан бөлек, өзін уақтап-соққандай сезіне бастады. Ол саясатта маңызды рөл атқара алмайтынына сенімді болмады. Ол императорды (демек, монархияны) ұлтты біріктіру үшін қажет деп санайтын ескі буынға жатты. Үкіметке ықпал ете бастаған жаңа саясаткерлер 1840 жылы Педро II билікке келмес бұрынғы заманды жақсы білмеді. Олардың бұрынғыларынан айырмашылығы, Педро II билігінің алғашқы жылдарындағы сыртқы және ішкі қауіптер ұлттың өмір сүруіне төнетін регенттік дәуірі мен жылдарды бастан өткерген жоқ; олар тек тұрақты басқару мен гүлденуді ғана көрді. Жастар саясаткерлер императорлық билікті ұлтты біріктіретін күш ретінде сақтап, қорғауға ешқандай себеп таппады. Заман жылдам өзгеріп жатты, Каксиас жағдайды сезінді. Ол бұрынғы консерваторлық партиялас достарымен өткізген күндерді сағынып, болашақ саяси перспективаларға пессимистікпен қарады. 1830 жылдары мансапты бастаған консерваторлық көшбасшылардың соңғы тірі қалғанының бірі 1872 жылы қайтыс болғанда, герцог досына: "Оның орнын кім басады? Мен білмеймін, көре алмаймын. Ол қалдырған бос орын толтырылмайды, Еузебио, Парана, Уругвай, Мануэль Фелизардо және бізге осы шағын шіркеуді [яғни монархия, оның 'екінші иымы'] сақтап тұруға көмектескен көптеген басқалармен толтырылмағандай, ол 1831 жылдың 7 сәуірінде құлап немесе құлауға жақын болды." Денсаулығы нашарлап, коляскаға таңылған герцог Каксиас өмірінің соңғы күндерін Рио-де-Жанейро провинциясының ауылдық аймағындағы Валенса қаласының жанындағы Санта-Моника шаруашылығында өткізді. 1880 жылдың 7 мамырында сағат 23:00-де ол отбасы мүшелерінің арасында тыныш қайтыс болды. Педро II (оның ұзақ ауруы кезінде Каксиасқа бірнеше рет барған) өзінің "жарты ғасырға жуық досы" туралы: "Мен оны 1832 жылдан бері білдім және құрметтедім. Ол 76 жаста, шамамен 77 жасқа толуға жақын еді. Міне, біз осы дүниеде қаламыз." деді. Каксиас қарапайым жерлеу рәсімін өткізуді өтінді, ешқандай әсемдік, құрмет көрсетілмесін, шақырулар да болмасын, тек жақсы мінез-құлқымен көзге түскен алты сарбаз табынын көтеріп әкелсін деді. Оның соңғы тілегі толығымен орындалмады: Педро II императорлық отбасы мүшелерінің жерлеу рәсіміне пайдаланатын күймесін жіберді, соңынан императорлық үйдің он алты қызметшісі, бір капрал және алты емес, он үш жақсы мінез-құлқымен көзге түскен сарбаз табыны оның сүйегін алып жүрді. Зор шеруден кейін жерлеу рәсімі өтті (Педро II қатысты) және оның денесі Рио-де-Жанейро қаласындағы Сан-Франциско-де-Паула зиратына жерленді.
At the end of 1877, Pedro II paid a visit to Caxias and ascertained that he could no longer remain in office. The entire cabinet resigned on 1 January 1878. His health problems had become so troubling that he had been asking repeatedly to resign since early 1876. Caxias was not only afflicted by concerns over his declining health, but increasingly felt a sense of alienation. He did not feel he could play a relevant role in politics. He belonged to an older generation who perceived the Emperor (and consequently, the monarchy) as essential for holding the nation together. The new politicians who had begun to dominate the government had little memory of the times before Pedro II assumed control in 1840. Unlike their predecessors, they had no experience of the regency and the early years of Pedro II's reign, when external and internal dangers threatened the nation's existence; they had only known a stable administration and prosperity. The young politicians saw no reason to uphold and defend the imperial office as a unifying force beneficial to the nation. Times were changing fast, and Caxias was aware of the situation. He became increasingly nostalgic for the former times he had spent with his now dead Conservative Party colleagues and held a pessimistic view of future political prospects. When Itaboraí—one of the last survivors of those Conservative leaders who had begun their careers during the 1830s—died in 1872, the duke wrote to a friend: "Who will replace him? I don't know, I cannot see The vacuum he left will not be filled, as it was not with Eusébio, Paraná, Uruguai, Manuel Felizardo and many others who helped us sustain this little church [i. e., the monarchy, his 'second faith'], which collapsed or almost collapsed on 7 April 1831." Confined to a wheelchair as his health slowly declined, the Duke of Caxias lived his remaining days at Santa Mônica farm, located near the town of Valença, in the countryside of Rio de Janeiro province. On 7 May 1880 at 11 pm he quietly died, attended by members of his family. A saddened Pedro II (who visited Caxias several times during his long illness) remarked about his "friend of almost a half century", that he had "known him, and esteemed him since 1832. He was 76, almost 77 years old. And so we remain in this world." Caxias asked for a simple funeral, with no pomp, no honors, no invitations, and only six soldiers of good conduct to carry his coffin. His last wish was not entirely respected: Pedro II sent a carriage used for funerals of members of the imperial family only, to be followed by sixteen servants of the imperial household, and one corporal and thirteen, not six, soldiers of good conduct to carry his remains. A huge procession was followed by a funeral (attended by Pedro II) and his body was laid to rest in the São Francisco de Paula cemetery in the city of Rio de Janeiro.
Мұра
1880 жылы қайтыс болғаннан бастап 1920 жылдарға дейін Каксиас герцогы бразилия тарихындағы ең маңызды әскери тұлға ретінде қарастырылмады. Бұл құрмет Эрваль маркизі Мануэль Луис Озориоға тиесілі болды. Каксиас Эрвалмен салыстырғанда маңызды емес тұлға саналды. Оның беделі біртіндеп өсіп, 1923 жылы Армия министрлігі оның құрметіне жыл сайынғы мереке ұйымдастырды. 1925 жылы оның туған күні ресми түрде бразилия армиясын еске алатын «Әскер күні» болып жарияланды. 1949 жылдың 25 тамызында оның денесі, әйелінің денесімен бірге, эксгумацияланып, Рио-де-Жанейро қаласындағы Каксиас герцогы пантеонында қайта жерленді. 1962 жылдың 13 наурызында Каксиас армияның патроны (қорғаушысы) атанды, осылайша оны армия дәстүріндегі ең маңызды тұлға етті. Адриана Баррето де Соуза, Франсиско Доратиото және Сельсо Кастроның айтуынша, Каксиас Озорионы басып озды, себебі ол 1889 жылы құрылғаннан бері әскери бағынбаушылық, көтерілістер мен төңкерістерге ұшыраған бразилия республикасында үлгі бола алатын адал және міндетті офицер ретінде көрінді. Тарихшы Томас Уигамның айтуынша, «оның есімі заңды ешқашан бұзбайтын адал офицер мен азаматтың синониміне айналды, сондықтан «caxias» деген кең таралған термин пайда болды, ол сенімсіздік, күмән және жалғандықсыз ережелерді орындайтын адамдарды білдіреді». Тарихнама көбінесе Каксиасқа жағымды баға береді және көптеген тарихшылар оны бразилияның ең ұлы әскери офицері деп санайды. Тарихшы Нельсон Вернек Содре үшін ол «өз заманында континентіндегі [Оңтүстік Америкадағы] ең ұлы әскери қолбасшы ғана емес, сонымен қатар ұлы саясаткер де болды». Одан әрі, Каксиас «Д. Педро II-ден де артық империяның өкілі болды». Франсиско Доратиото герцогтың «Парагвайда күмән, мақтаныш, реніш болды және қателіктер жіберді; қысқасы, ол шынайы тұлға болды. Алайда Каксиас өзіне салған шектеулерден жоғары көтеріліп, өзіне үлкен жеке құрбандықтар жасады және мақсатқа жету жауапкершілігін қабылдады. Осы тұрғыда Каксиас, шын мәнінде, батыр болды; ол өз заманының әлеуметтік және саяси көзқарастарын өзімен бірге алып жүрді, бірақ өткеннен қазіргі заманның құндылықтарын сақтауды талап ете алмайсыз». Родерик Барман Каксиас «консервативті партияда өте күшті» ғана емес, сонымен қатар «режимге қарсы көтерілістерді жеңіп, өзінің қабілеті мен адалдығын дәлелдеген» «елдің ең көрнекті» және «ең табысты әскері» екенін мәлімдеді. С.Х.Харинг оның «тамаша әскери офицер», сондай-ақ «Бразилияның ең әйгілі әскери қайраткері» және «таққа шын берілген» адам екенін айтты. Уигамның пікірінше, герцог «Бразилияның ұлттық мифологиясында жоғары орын алуға тағдырланған. Ол көбінесе әскери адам ғана емес, мемлекет қайраткері ретінде де әрекет етуге тиіс болды» және «екі рөлде де шебер және тиімді болды». Хелио Виана Каксиасты «Бразилияның ең ұлы әскері» деп санады, бұл пікірді Евгений Вильхена де Мораис, Педро Калмон, Октавио Таркинио де Соуза, Антонио да Роша Алмейда және Густаво Баррозу бөлісті.
From his death in 1880 until the 1920s, the Duke of Caxias was not regarded as the most important military figure in Brazilian history. This honor belonged to Manuel Luís Osório, Marquis of Erval. Caxias was held to be a minor figure in comparison to Erval. His reputation slowly grew, and in 1923, the Ministry of the Army created an annual celebration in his honor. In 1925, his birthday officially became the "Day of the Soldier", which commemorates the Brazilian army. On 25 August 1949, his remains, along with those of his wife, were exhumed and reinterred in Rio de Janeiro's Duke of Caxias Pantheon. On 13 March 1962, Caxias became patrono (protector) of the army, making him the most important figure in its tradition. According to Adriana Barreto de Souza, Francisco Doratioto and Celso Castro, Caxias supplanted Osório because he was seen as a loyal and dutiful officer who could serve as a role model in a Brazilian republic plagued since its birth in 1889 by military insubordination, rebellions and coups. "His name", said the historian Thomas Whigham, "has become synonymous with the upright officer and citizen who never breaks the law—hence the popular term caxias, which refers to individuals who follow regulations without mistrust, doubt and evasion." The historiography is often positive toward Caxias and several historians have ranked him as the greatest Brazilian military officer. To historian Nelson Werneck Sodré, he was "not only the greatest military commander of his continent [South America], in his time, but [also] a great politician". Moreover, Caxias was "—more than D. Pedro II—the Empire." Francisco Doratioto said that the duke "in Paraguay had doubts, pride, resentment, and made mistakes; in short, he was a real character Caxias, however, was able to rise above his limitations, imposed on himself great personal sacrifices and incorporated the responsibility of accomplishing the objective In this context, Caxias was, indeed, a hero; he carried with him, it is true, social and political prejudices of his time, but one can not demand from the past the observance of present day values." Roderick J. Barman affirmed that Caxias was not only "extremely powerful in the Conservative party", but also "the country's most distinguished" and "most successful soldier", who had "proved his capacity and his loyalty by defeating revolts against the regime". C. H. Haring said that he was "a brilliant army officer", also "Brazil's most famous military figure" and a man "who was genuinely loyal to the throne". To Whigham, the duke was "destined to occupy a lofty spot in Brazil's national mythology. He often had to act as a statesman as much as military man" and was "[s]hrewdly competent in both roles". Hélio Viana regarded Caxias as "the greatest soldier of Brazil", a view shared by Eugênio Vilhena de Morais, Pedro Calmon, Octávio Tarquínio de Sousa, Antônio da Rocha Almeida and Gustavo Barroso.
Асыл атақтар
18 шілдеде 1841 жылы Каксиас бароны (Ұлылықсыз). 25 наурызда 1845 жылы Каксиас графы. 26 маусымда 1852 жылы Каксиас маркізі. 23 наурызда 1869 жылы Каксиас герцогы.
Baron of Caxias (without Greatness) on 18 July 1841. Count of Caxias on 25 March 1845. Marquis of Caxias on 26 June 1852. Duke of Caxias on 23 March 1869.
Басқа атаулар
Бразилия Мемлекеттік кеңесінің мүшесі. Бразилияның тарихи-географиялық институтының мүшесі. Жоғарғы әскери және сот кеңесінің мүшесі. Императордың жеке көмекшісі. Императордың веадоры (сарай күзетшісі).
Member of the Brazilian Council of State. Member of the Brazilian Historic and Geographic Institute. Member of the Supreme Military and Justice Council. Emperor's aide de camp. Emperor's Veador (gentleman usher).
Құрметтер
Бразилияның Оңтүстік Крест орденінің Ұлы кресті. Бразилияның Роза орденінің Ұлы кресті. Бразилияның Педро I орденінің Ұлы кресті. Бразилияның Авиз әулие Бенедикт орденінің Ұлы кресті. Вила-Вичозаның Пәк Тұжырым орденінің Португалиялық Ұлы кресті.
Grand Cross of the Brazilian Order of the Southern Cross. Grand Cross of the Brazilian Order of the Rose. Grand Cross of the Brazilian Order of Pedro I. Grand Cross of the Brazilian Order of Saint Benedict of Aviz. Grand Cross of the Portuguese Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa.
Әскери құрметтер
Тәуелсіздік соғысының медалі (овал) (Баия). 1852 жылы Уругвайдың Шығыс штаты әскерінің медалі. Парагвай армиясының Уругвайана ауылын басып алған дивизиясының тапсыруын еске алу медалі. "Ең батылдарға" батылдық медалі (овал) (1867). Парагвай соғысының (1870) операцияларындағы әскер, флот және мемлекеттік қызметкерлерге берілген медаль.
Medal (oval) of the Independence War (Bahia). Medal of the army in the Oriental State of Uruguay in 1852. Commemorative medal of the surrender of the division of the army of Paraguay that occupied the village of Uruguaiana. Medal (oval) of bravery "to the bravest ones" (1867). Medal awarded to the army, armada and to civil servants in operations in the Paraguayan War (1870).