Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірқатар суреттер кейде итальян суретшісі Микеланджело Меризи да Караваджоға (1571–1610) жатқызылып келді, бірақ қазіргі таңда олардың түпнұсқа екені жалпы қабылданбайды. Өмірінде зор құрметке ие болса да, ол қайтысымен бірден ұмытқа болып, нәтижесінде қазір, төрт жүз жыл өткен соң, шебердің туындыларын көшірмелерден немесе оның ең талантты шәкірттерінің түпнұсқа жұмыстарынан ажырату өте қиын.
A number of paintings have been attributed from time to time to the Italian artist Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571–1610), but are no longer generally accepted as genuine. Immensely popular in his own lifetime, he fell into neglect almost immediately upon his death, with the result that now, four hundred years later, it is often extremely difficult to distinguish works by the master from copies or from original creations by his most gifted followers.
Тіс сығушы
"Тіс сығушыны" тану туралы алғашқы аргументтерді 1992 жылы ғалым Мина Грегори жариялады, ал 1998 жылы Джон Гаш "Мелита Историка" журналындағы мақаласында оны талқылады. Туындының түпнұсқалығын қолдайтын аргументтерге келсек, суреттегі дерлік әрбір тұлға Каравагжионың басқа, түпнұсқа туындыларындағы тұлғаларға негізделген, және осы тұлғалардың көздері мен қалалары соншалықты көп түрлі, тіпті Каравагжионың ізбасарларының олардың бәрін көргенін елестетуге болмайды; стильі Каравагжионың кейінгі стиліне тән, атап айтқанда 1607/1608 жылдардағы Мальтадағы тұру кезеңіне; және ол Римдегі карьерасын ұқсас жанрлық туындылармен бастаған. Дегенмен, 1600 жылдан кейін Каравагжионың жанрлық суретінің басқа сақталған мысалдары жоқ, сондай-ақ, сурет туралы немесе оның кейінгі кезеңіндегі жанрлық суреттері туралы Джованни Беллори сияқты, Каравагжионың туындыларын іздеуде мұқият болған авторлардың еңбектерінде де еске алынбаған.
The case in favor of recognizing The Tooth Puller as was first advanced by the scholar Mina Gregori in 1992, and discussed by John Gash in an article in Melita Historica in 1998. On the side of arguments for genuineness, almost every figure in the painting is based on figures in other, genuine, works by Caravaggio, and from such a variety of sources and cities that it is almost inconceivable that any Caravaggisti could have seen them all; the style is typical of Caravaggio's late style, specifically his Maltese stay in 1607/1608; and he had begun his career in Rome with broadly similar genre works. On the other hand, there is no other surviving example of a genre painting by Caravaggio after about 1600, and, of course, there is no mention of the painting – or of any late period genre painting – in sources such as Giovanni Bellori, who otherwise seems to have been thorough in seeking out Caravaggio's works.
Гүлдер мен жемістермен бірге өлі жандар
Дәстүрге сәйкес, Караваджо Римге алғаш келген кезде гүлдер мен жемістерді суреттеген. "Гүлдер мен жемістермен өлі табиғат" атты суреттің жекелеген бөліктері керемет жақсы боялған және Караваджоның "Жемістер себетімен жігіт" сияқты ерте туындыларында көрсеткен осындай тақырыптардағы шеберлігін еске түсіреді, сондай-ақ ол гүлді суреттеу үшін адамды суреттеудей көп еңбек жұмсағанын айтқан. Дегенмен, суреттің жалпы композициясы сәл өзгеше және оның түпнұсқа екені қабылданбайды. Сурет "Уодсворт Атеней өлі табиғатының" суретшісі ретінде танымал суретшіге жатқызылады, оның туындысы Уодсворт Атенейде, Хартфорд, Коннектикут штатында сақталуда.
According to tradition, Caravaggio painted flowers and fruit when he first came to Rome. Individual pieces of this Still Life with Flowers and Fruit are brilliantly painted and call to mind the mastery of such subjects that Caravaggio showed in early works such as Boy with a Basket of Fruit, as well as his reported comment that it took as much trouble to paint a flower as it did to paint a man. Nevertheless, the overall composition is awkward and it is not accepted as genuine. The painting is ascribed to an artist known as the Painter of the Wadsworth Atheneum Still Life, after a work in the Wadsworth Atheneum, Hartford, Connecticut.
Шомылдыру рәсімін жасаған Иоанн (Basel Öffentliche Kunstsammlung)
Базельдегі Иоанн Крестительдің көптеген стильдік ерекшеліктері Караваджиоға тән – терең көлеңкелерді пайдалану, оқшауланған жас Баптист – бірақ оның түпнұсқа екені кеңінен мойындалмайды. Карло Селлиттомен салыстырғанда, Караваджионың ең талантты шәкірттері стильдің сыртқы тәсілдерін ғана емес, сонымен қатар негізгі философиясын да бойына сіңіріп, шебердің туындыларынан ажырату қиын болған деңгейге жеткенін көруге болады. Базельдегі Баптист, өзінің әдемілігімен көзге түсетін сурет болғанымен, Контрреформация иконографиясының айқын және дәстүрлі үлгісі болып табылады (Баптист Мәсіхтің болашақ құрбаны ретінде бейнеленген қойлардың алдында құмарлықтың символы – раушандарды ұстап тұр) және Караваджионың Иоанн Баптист туралы терең ойларынан туған терең қайғы мен сезімталдық пен руханилықтың араласуынан мүлдем құрысқан.
The John the Baptist from Basel has many of the stylistic marks of Caravaggio – the use of deep shadows, the isolated youthful Baptist – but is not widely accepted as genuine. A comparison with Carlo Sellitto shows how well the more gifted of Caravaggio's followers absorbed not only the superficial tricks of style but the underlying ethos as well, to the point of becoming virtually indistinguishable from the work of the master. The Basel Baptist, despite being a very attractive painting in its own right, is a quite forthright and traditional piece of Counter Reformation iconography (the Baptist is holding out roses, symbol of the Passion, before the sheep, representing Christ's future sacrifice), and has none of the deep pathos and ambiguously mingled sensuality and spirituality that Caravaggio brought to his long contemplation of John the Baptist.