Кіріспе
Аугуст Франц Антон Ханс Фрицше (21 сәуір 1900 жыл – 27 қыркүйек 1953 жыл) – нацистік Германияның Пропаганда министрлігіндегі Министрлік директоры. Ол өз заманының ең танымал неміс радиохабаршысы болды, нацистік режимнің көрінеу тартымды және ойын-сауықты жағын көрсету мақсатындағы күш-жігердің бір бөлігі ретінде, және оның дауысын немістердің көпшілігі таныды. Фландрияда қызмет еткен. Соғыстан кейін Грайфсвальд және Берлин университеттерінде оқыды, бірақ емтиханды тапса алмады. 1923 жылы Альфред Гугенберг басқарған консервативті Германия Ұлттық Халық партиясына қосылды және нацистерден көп ерекшеленбеген ұлтшыл көзқарастарды жариялаған Гугенберг Пресс газетінде журналист болып жұмыс істеді. Нацистер билікті басып алғаннан кейін, 1933 жылдың 1 мамырында Фрицше басқарған Wireless News қызметі Йозеф Геббельстің Ұғыт-насихат министрлігіне біріктірілді. Сол күні Фрицше нацистік партияға мүше болды. 1938 жылы Фрицше Баспасөз бөлімінің басшысы болды. 1942 жылдың қарашасында Радио бөлімінің басшысы болды. Фрицше саясатты қалыптастыруға қатыспаған. 1945 жылдың сәуір айында ол Адольф Гитлер мен Геббельстің соңғы күндері Берлин Фюрербункерінде болды. 1945 жылдың 30 сәуірінде Гитлер өзіне-өзі қол жұмсағаннан кейін Геббельс Гитлердің канцлерлік лауазымын қабылдады. 1 мамырда Геббельс канцлер ретіндегі жалғыз ресми әрекетін аяқтады. Ол Кеңес Армиясының генералы Василий Чуйковқа уақытша атысты тоқтатуды сұрап хат жазып, оны жеткізуді неміс генералы Ханс Кребске тапсырды. Чуйков Берлиннің орталық бөлігіндегі Кеңес күштеріне басшылық етті. Бұл ұсыныстан бас тартқаннан кейін Геббельс одан әрі күш салудың мәні жоқ деп шешті. Содан кейін Геббельс генералдарды қатты сөккен, оларға Гитлердің берілуге тыйым салғанын еске салған. Фрицше мәселені өз қолына алуға тырысып, бөлмеден шықты. Ол Вильгельмплацтағы кеңсесіне барып, Кеңес маршалы Георгий Жуковқа арналған берілу туралы хат жазды. Ашулы, мас генерал Вильгельм Бургдорф Фрицшеге ілесіп, кеңсесіне барды. Ол Фрицшеден Берлинге берілуді жоспарлап отыр ма деп сұрады. Фрицше оның солай екенін айтты. Бургдорф Гитлердің берілуге тыйым салғанын және азаматтық адам ретінде оның мұндай шешім қабылдауға құқығы жоқ екенін айқайлады. Содан кейін Бургдорф Фрицшені ату үшін тапаншасын шығарды, бірақ радиотехник тапаншаны түсіріп алды, нәтижесінде оқ төбеге тиді. Бірнеше адам Бургдорфты кеңседен шығарып, ол бункерге қайтып келді. Фрицше кеңсесінен шығып, Кеңес шебіне барып, қаланы берілуге ұсынды. Кейіннен ол Нюрнбергтегі сот процесінде Кеңес түрмесіндегі өмірі туралы естеліктерін жазып, Швейцарияда жариялады. IMT айыптаушыларының пікірінше, ол "неміс халқының зұлымдықтар жасауына итермелеген құмарлықтарын ояту үшін жаңалықтарды әдейі бұрмалап, соғыс қылмыстарын жасауға ынталандырған". Фрицше соттан босатылды, өйткені сот "оның хабарлары неміс халқын жаулап алынған халықтарға қатыгездік жасауға итермелеу мақсатында жасалған деп есептеуге дайын емес" еді. Ол Нюрнбергте ақталған үш айыпталушының бірі болды (Хяльмар Шахт пен Франц фон Папенмен бірге). Нюрнберг прокуроры Александр Харди кейіннен Фрицше еуропалық еврейлерді жою туралы білгенін ғана емес, сонымен қатар "нацистік қылмыстарды жасауда маңызды рөл атқарғанын" дәлелдейтін жаңа мәліметтер табылып, оның сотталып, өлім жазасына кесілуіне себеп болар едіін айтты. Кейіннен Фрицше денацификациялау соттарында І топқа (ірі қылмыскерлер) жатқызылды және еңбекпен түзету лагерінде тоғыз жылға сотталды. 1950 жылдың қыркүйегінде ол рақымшылықпен босатылды. 1950 жылы екінші әйелі Хильдегард Спрингерге үйленді. Британдық барлау қызметінің мәліметінше, Фрицше 1950-ші жылдардың басында Науманн шеңберіне кірген, бұл топ бұрынғы нацистерден құралған, еркін демократиялық партияға еніп, соңынан нацистік мемлекетті қайта құруды мақсат еткен.
August Franz Anton Hans Fritzsche (21 April 1900 – 27 September 1953) was the Ministerialdirektor at the Propagandaministerium (Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda) of Nazi Germany. He was the preeminent German broadcaster of his time, as part of efforts to present a more popular and entertaining side of the Nazi regime, and his voice was recognised by the majority of Germans. and served in Flanders. After the war, he studied at the universities of Greifswald and Berlin, but did not pass his examinations. In 1923 he joined the conservative German National People's Party headed by Alfred Hugenberg and also became a journalist for the Hugenberg Press, which promoted nationalistic opinions not very different from the Nazis. Following the Nazi seizure of power, the Wireless News service with Fritzsche as its head, was incorporated into Joseph Goebbels' Propaganda Ministry on 1 May 1933. Fritzsche joined the Nazi Party that same day. In 1938, Fritzsche became head of the Press Division. In November 1942, he became head of the Radio Division. Fritzsche had no involvement in creating policy. In April 1945, he was present in the Berlin Führerbunker during the last days of Adolf Hitler and Goebbels. After Hitler's suicide on 30 April 1945, Goebbels assumed Hitler's role as chancellor. On 1 May, Goebbels completed his sole official act as chancellor. He dictated a letter to Soviet Army General Vasily Chuikov, requesting a temporary ceasefire and ordered German General Hans Krebs to deliver it. Chuikov commanded the Soviet forces in central Berlin. After this was rejected, Goebbels decided that further efforts were futile. Goebbels then launched into a tirade berating the generals, reminding them Hitler forbade them to surrender. Fritzsche left the room to try to take matters into his own hands. He went to his nearby office on Wilhelmplatz and wrote a surrender letter addressed to Soviet Marshall Georgy Zhukov. An angry and drunk General Wilhelm Burgdorf followed Fritzsche to his office. There he asked Fritzsche if he intended to surrender Berlin. Fritzsche replied that he was going to do just that. Burgdorf shouted that Hitler had forbidden surrender and as a civilian he had no authority to do so. Burgdorf then pulled his pistol to shoot Fritzsche, but a radio technician knocked the gun and the bullet fired hit the ceiling. Several men then hustled Burgdorf out of the office and he returned to the bunker. Fritzsche then left his office and went over to the Soviet lines and offered to surrender the city. Later, he wrote his account of Soviet prison while on trial at Nuremberg, which was published in Switzerland. According to the IMT prosecution, he "incited and encouraged the commission of War Crimes by deliberately falsifying news to arouse in the German People those passions which led them to the commission of atrocities". Fritzsche was acquitted because the court was "not prepared to hold that [his broadcasts] were intended to incite the German people to commit atrocities on conquered peoples". He was one of only three defendants to be acquitted at Nuremberg (along with Hjalmar Schacht and Franz von Papen). Nuremberg prosecutor Alexander Hardy later said that evidence not available to the prosecution at the time proved Fritzsche not only knew of the extermination of European Jews but also "played an important part in bringing [Nazi crimes] about," and would have resulted in his conviction and execution. Fritzsche was later classified as Group I (Major Offenders) by a denazification court, which sentenced him nine years of hard labor in a labor camp. He was released under an amnesty in September 1950. He married his second wife, Hildegard Springer, in 1950. According to British intelligence, Fritzsche was part of the Naumann Circle in the early 1950s, a group of ex Nazis who aimed to infiltrate the Free Democratic Party and eventually restore the Nazi state.
Жарияланымдар
Нюрнбергтік сот процестерінің тарихы.