Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жол көрсеткіштері – моторлы көліктің корпусынан шығып, көрсеткіш бағытта бұрылу ниетін білдіретін семафорлық сигналдар. Жол көрсеткіштері көбінесе есік тірегінде орналасқан.
Trafficators are semaphore signals which, when operated, protrude from the bodywork of a motor vehicle to indicate its intention to turn in the direction indicated by the pointing signal. Trafficators are often located at the door pillar.
Тарих
Олар алғаш рет 1900 жылдары пайда болды, онда олар механикалық немесе пневматикалық түрде жұмыс істеді. 1908 жылы Римде Альфредо Барачини қолдардың ішіне электр шамдарын қосты, олар созылғанда жанып тұратын, бірақ жұмыс істеу әлі де кабельдік жүйе арқылы жүзеге асырылды. Электрмен жұмыс істеу 1918 жылы Бостон қаласындағы Naillik Motor Signal компаниясы электр қозғалтқышын қосып, қолданысқа енді. Бұл жүйені екі француз өнертапқышы – Гюстав Денеф және Морис Бойсон 1923 жылы сызықтық соленоидты пайдаланып жаңартып, алмастырды. 1927 жылы Берлиндегі Макс Рулл мен Эрнст Ньюман ішкі жарықтандыруды және соленоидты басқаруды біріктіргенде толыққанды жүйе құрылды: (бірақ Гладстон Адамсқа да қараңыз). Трафикатордың қол пішіні 1890 жылдан бастап Бавария Корольдік темір жолы қолданған семафор сигналының қол пішініне ұқсас. Темір жолдың қолынан айырмашылығы, оның темір жол сигналының соңғы «ұшы» бар, сондықтан кері тартылған трафикатор көліктің сыртқы бөлігімен тегіс деңгейде орналасады. Олар көлік құралдарында көліктің бұрыштарында немесе жанында (көбінесе қабырғаларында да) жыпылықтайтын сары, қызыл немесе ақ индикаторлар енгізілгенге дейін кеңінен қолданылды. 1950 жылдан бері олардың саны азайып барады, себебі қатаң заңнамалар қазіргі заманғы жыпылықтайтын сигналдардың қажеттілігін бекітті. Бүгінгі таңда жолдарда пайдаланылатын көптеген тарихи көліктер (мысалы, 1960 жылға дейінгі Volkswagen Beetle) көрінуді жақсарту және заңнамалық талаптарды орындау үшін трафикаторлары толықтырылды немесе жаңартылды. Кейбір елдерде трафикаторларға жыпылықтайтын шамдар қосылып жатыр.
They first appeared in the 1900s, when they were actuated either mechanically or pneumatically. In 1908, Alfredo Barrachini in Rome added electric lights inside the arms that turned on as they extended, but operation was still by a cable system. Electric operation came in 1918 when the Naillik Motor Signal Company of Boston added electric motor drive. This system was superseded by two French inventors, Gustave Deneef and Maurice Boisson, who used a linear solenoid in 1923. The final complete system came in 1927 when Berlin based Max Ruhl and Ernst Neuman combined internal illumination and solenoid operation: (but see Gladstone Adams). The shape of the trafficator arm is closely based upon the shape of the semaphore signal arm used by the Royal Bavarian Railway beginning in 1890. The only difference from the railway arm is that it has only one 'blade' of the rail signal's terminal 'arrowhead', so that the retracted trafficator sits flush with the vehicle's exterior. They were common on vehicles until the introduction of the flashing amber, red or white indicators at or near the corners of the vehicle (and often along the sides as well). They have been increasingly rare since the 1950s, as ever stricter legislation has prescribed the need for the modern type of flashing signal. Many historic vehicles (e. g. pre 1960 Volkswagen Beetle) that are used on today's roads have had their trafficators supplemented or replaced with modern indicators to aid visibility and to meet legislative requirements. In some countries trafficators may now be retro fitted with flashing lights.