Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік францискан монах және католик шейіті (шамамен 1530 – 1598)
Welsh Franciscan friar and Catholic martyr (c. 1530 – 1598)
Джон Джонс (шамамен 1530 12 шілде 1598), сондай-ақ Джон Бакли, Джон Гриффит, Годфри Морис (дінде) немесе Гриффит Джонс – францискан монах, рим-католик діни қызметкері және шейіт. Ол Уэльстегі Клинног-Фавр қаласында (Кернарфоншир (Гвинедд) облысында) дүниеге келді және 1598 жылғы 12 шілдеде Англияның Саутварк қаласында өлімге кесілді. Ол Англия мен Уэльстің қырық шейітінің бірі.
John Jones (c. 1530 12 July 1598), also known as John Buckley, John Griffith, Godfrey Maurice (in religion), or Griffith Jones was a Franciscan friar, Roman Catholic priest, and martyr. He was born at Clynnog Fawr, Caernarfonshire (Gwynedd), Wales, and was executed 12 July 1598 at Southwark, England. He is one of the Forty Martyrs of England and Wales.
Өмір
Джон Джонс Уэльстің Клинног-Фawr, Кернарфоншир (Гвинедд) қаласында дүниеге келді. Ол протестанттық реформация кезінде Рим-католик дінінде берік болған, қалыс қалған уэльс отбасынан шыққан. Ол епархиялық діни қызметкер болып тағайындалды және 1582 жылдан 1585 жылға дейін Роберт Бакли деген атпен Маршалсиа түрмесіне қамалды. 1586 жылдың жазында ол кепілмен босатылды, бірақ 1587 жылы Висбех қамалына қайта қамалды. 1590 жылы ол Англиядан қашып кетті немесе жер аударылды, ал алпыс жасында Понтуаздағы Конвентуал францискандар қауымына қосылды. Кейін ол Римге барып, Ара Коэлидегі бақылаушы францискан монахтарының арасында өмір сүрді. Бір уақыттан соң жоғары жағынан ағылшын миссиясына жіберілді. Римнен кетер алдында VIII Климент папасымен кездесіп, оның құшағына ілініп, бата алды. Джонс 1592 жылдың соңында Лондонға келді және Джон Джерардтың миссионерлік діни қызметкерлерге берген үйінде уақытша тұрды, осы үйді Анна Лина басқарды. 1596 жылы қамауға алынғанға дейін Джонс Англияның ауылдық жерлерінде католиктерге қызмет етті. 1596 жылы «пастырды ұстаушы» Ричард Топклифке бір тыңшы Джонстың екі католикке барып, олардың үйінде мисса оқығанын хабарлады. Кейіннен сол екі католик айыпталып, қылмыс жасаған кезде түрмеде болғаны анықталды. Дегенмен Джонс тұтқындалды, қатты азапталды және қамшымен сауатталды. Топклифф одан әрі азаптау үшін Джонсты өз үйіне алып барды, «Оған (Топклиффке) Англия заңдарында немесе, мүмкін, кез келген елде бірегей құқық берілді – тұтқындарды тексеру үшін өз үйінде жеке азаптау құрылғысын ұстауға». Азапталғаннан кейін Джонс екі жылға жуық түрмеде отырды. Осы уақыт ішінде Джонс Джон Ригбидің сенімін нығайтуға көмектесті, ол да кейіннен Англия мен Уэльстің Қырқ Мучениктерінің бірі болды. Оның аяғындағы жарасын 1595 жылдың желтоқсанында түрмеде болған Джейн Вайзман жазды. 1598 жылдың 3 шілдесінде Джонс «Оның мәртебелігі билік құрған алғашқы жылы (1558) теңізден өтіп, Рим билігімен діни қызметкер болып дайындалды, содан кейін заңға қайшы Англияға оралды» деген айыппен сотталды. Ол мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп танылды және асылып, сүйреп, төрт бөлікке бөлінетін жазаға кесілді. Джон Бодей мен Джон Слэйдтің 1583 жылы аталған жазаға кесілуі туралы жазбада «R. Б.» деген әріптер болды. Тарихшы Джон Хангерфорд Полен бұл жазбаны католик жазғанын айтады және «R. Б.» Роберт Барнс болуы мүмкін деп болжайды, ол Джон Джонсты жасырғаны үшін он бес жылдан кейін сотталып, асылды. Сондай-ақ, діни қызметкерлерді баспанаға бергені үшін Джейн Вайзман да тұтқындалды, оның екі ұлы иезуиттер болды. Маргарет Клитероу сияқты Вайзман да айыпталудан бас тартты, сондықтан ол кешірілсе де, peine forte et dure жазасына кесілді.
John Jones was born at Clynnog Fawr, Caernarfonshire (Gwynedd), Wales. He came from a recusant Welsh family, who had remained faithful Roman Catholics throughout the Protestant Reformation. He was ordained a diocesan priest and was imprisoned in the Marshalsea under the name Robert Buckley from 1582 to about 1585 for administering the sacraments. By summer 1586 he was out on bond, but in 1587 confined at Wisbech Castle. He left England, either escaped or exiled, in 1590 and at the age of sixty joined the Conventual Franciscans at Pontoise. Afterwards he went to Rome, where he lived among the Observant Friars of the Ara Coeli. After a time he was sent back by his superiors to the English mission; and before leaving Rome he had an audience of Pope Clement VIII who embraced him and gave him his blessing. Jones reached London about the end of 1592, and stayed temporarily at the house which John Gerard, had provided for missionary priests, which house was managed by Anne Line. Jones ministered to Catholics in the English countryside until his arrest in 1596. In 1596 the 'priest catcher' Richard Topcliffe was informed by a spy that Jones had visited two Catholics and had said Mass in their home. It was later shown that the two Catholics were actually in prison when the alleged offense took place. Regardless, Jones was arrested, severely tortured and scourged. Topcliffe then took Jones to his house where he was further tortured, "To him (Topcliffe) was granted the privilege, unique in the laws of England, or, perhaps, of any country, of maintaining a private rack in his own home for the more convenient examination of prisoners." Following his torture, Jones was imprisoned for nearly two years. During this time Jones helped sustain John Rigby in his faith, who later also became one of the Forty Martyrs of England and Wales. His own leg injury was healed by Jane Wiseman, who was also a prisoner, in December 1595. On 3 July 1598 Jones was tried on the charge of "going over the seas in the first year of Her majesty's reign (1558) and there being made a priest by the authority from Rome and then returning to England contrary to statute". He was convicted of high treason and sentenced to be hanged, drawn and quartered. A not entirely unsympathetic account of the executions of John Bodey and John Slade in 1583 was written by someone with the initials "R. B.". Historian John Hungerford Pollen suggests that it was written by a Catholic and further suggests that "R. B" could be Robert Barnes, who was convicted and hung fifteen years later for harboring John Jones. Also arrested for allegedly sheltering priests was Mrs. Jane Wiseman, who had two sons who were Jesuits. Like Margaret Clitherow, Wiseman refused to enter a plea and was therefore condemned to the peine forte et dure, although she was eventually pardoned.
Атқару
Халық осы қанішерліктерден жалыққандықтан, жазалау таңертең ерте сағатқа белгіленді. Бұл орын – Сент-Томас суаруы, Некингер арнасынан өтетін және Ескі Кент жолымен қиылысатын, Лондонға дейінгі ескі римдік жол мен Уотлинг көшесінің басты бағытының қосылған жері. Бұл Лондон қаласының билігінің шекарасын көрсететін және дарға асу орындарымен белгілі болған жер еді. Ату жазасы бір сағатқа кешіктірілді, себебі дарға асушы арқанды әкеп ұмытып қалған. Джонс бұл уақытты адамдарға уағыз айтуға және олардың сұрақтарына жауап беруге пайдаланды. Арабаны жылжытуға уақыт келгенде, дарға асушы жылқыны қамшылады, бірақ үш-төрт адам Джонс сөзін аяқтағанша оларды тоқтатты. Джон Джонстың денесінің бөліктері Ньюингтон және Ламбетке (қазір Табард көшесі және Ламбет жолы) апаратын жолдарға тігіліп қойылды. Кейіннен оның денесін кем дегенде екі католик ағылшын алып кеткен, олардың бірі осы ісі үшін ұзақ уақыт түрмеде отырды. Оның бір бөлігі Джонс діни уада берген Понтуаз қаласына жетті.
As by this time the people had grown tired of these butcheries, the execution was arranged for an early hour in the morning. The place was St. Thomas's Watering, a small bridge over the Neckinger crossing the Old Kent Road, at the site of the junction of the old Roman road to London with the main line of Watling Street. This marked the boundary of the City of London's authority; it was also a place of gibbets. The execution was delayed by about an hour because the hangman forgot to bring a rope. Jones used the time to preach to the people and answer their questions. When the time came to draw away the cart, the hangman whipped the horses; but they were held back by three or four fellows till Jones had finished what he was saying. John Jones' dismembered remains were fixed atop poles on roads leading to Newington and Lambeth (now represented by Tabard Street and Lambeth Road respectively). His remains were later reputedly removed by at least two Catholic Englishmen, one of whom suffered a long imprisonment for this offense. One of the relics eventually reached Pontoise, where Jones had taken his religious vows.
Құрмет
Джон Джонс Папа Лео XIII-тің құрметті деп мойындаған және 1929 жылы Папа Пий XI оны мақұлданған, мерекесі 12 шілде күні. Ол 1970 жылы 25 қазанда Папа Павел VI-тар Англия мен Уэльстің қырық шейітінің бірі ретінде қасиетті деп жарияланды, олар сол күні еске алынады.
John Jones was named Venerable by Pope Leo XIII and beatified in 1929 by Pope Pius XI with a feast day of 12 July. He was canonized on 25 October 1970 by Pope Paul VI as one of the Forty Martyrs of England and Wales, who are commemorated on that date.