Кіріспе
Швеция тарихындағы ең ірі сиқыршылық сот процестері 1675 жылы Швецияның Торсакер приходында өтті және Швеция тарихындағы ең ірі сот процестері болып есептеледі. Бір күн ішінде 71 адам (65 әйел және 6 ер адам) басы кесіліп, содан кейін өртеліп жіберілді.
The Torsåker witch trials took place in 1675 in Torsåker parish in Sweden and were the largest witch trials in Swedish history. In a single day 71 people (65 women and 6 men) were beheaded and then burned.
Өмірбаян
Сиқырлыларға қарсы сот Торсакерге 1668 жылы Даларнада Гертруд Свенсдоттердің Марет Йонсдоттерге қарсы өткен сотынан кейін Швецияда кеңінен тараған Stora oväsendet деп аталатын сиқыршылық гистериясының нәтижесінде және салдарынан жетті. Швецияда шіркеу мен мемлекет бөлінбегендіктен, мемлекеттік қызметкерлерге жататын лютеран дін қызметкерлері үкіметтік нұсқауларды орындауға міндетті болды. Лютеран дінбасыларына уағыздарында жасалған қылмыстар туралы қауымдастықтарына хабарлау тапсырылды. Осылайша, бұрын сиқыршылықты іздеу сирек болған елде сиқыршылар туралы қауесет тарады. Хорнеусқа кенеттен туындаған сиқыршылық паникасын зерттеуді арнайы комиссия тапсырды. Сот процесі Торсакер приходының Иоганнес Ваттрангиус Иттерлэннес приходының Лоренций Кристофори Хорнеуске өз приходындағы сиқыршылықты тергеп қарауды тапсырғаннан кейін басталды. Сот процесі туралы ең толық мәліметтерді дін қызметкерінің немересі Йонс Хорнеус 1735 жылы, яғни оқиғадан алпыс жыл өткен соң, әжесі – дін қызметкерінің әйелі Бритта Руфинаның айтуы бойынша жазған есептері құрайды. Бритта Руфина сот процесінің куәсі болған және өзі де айыпталуға жақын болған. Шамамен жүз адам айыпталды, бірақ қаншасы сотталғаны және өлім жазасына кесілгені белгісіз. Йонс Хорнеус сотталғандардың көптегені қашып кеткенін, ал кейбір әйелдер жүкті болғандықтан өлім жазасынан құтылғанын мәлімдейді. Тұтқындар ауылдың әртүрлі жерлерінде сақталды. Оларға аз ғана тамақ берілді, бірақ туыстарынан тамақ алуға рұқсат етілді.
Атқару
Тоссокер шіркеуіндегі соңғы уағыздан кейін тұтқындар, 71 адам (65 әйел және 6 ер адам) атқарылатын жерге жеткізілді. Йонс Хорней өз кітабында оқиғаны сипаттап, куәгер әжесі Бритта Руфинаның сөздерін дәл жазған, ол шіркеудегі сөзден кейін былай деді: Содан кейін олар не боларын түсінді. Әділетсіз өлімдеріне кінәлілерге қарсы аспанға шақырулар көтерілді, бірақ ешқандай жылау мен жас көмектеспеді. Әкелер, ерлер мен бауырлар найзалармен қоршап тұрды. (Осы сөздермен ол ауыл еркектері, тұтқындардың отбасы мүшелері тұтқындарды қарумен қоршап алғанын білдірді) Олардың саны жетпіс біреу болды, олардың ішінде тек екеуі ғана псалм айта алды, оларды әр аяқтаған сайын қайталап жатты. Көптеген адамдар әлсіздік пен өлім тілегінен құлап, отбасылары оларды атқарылатын жерге дейін көтеріп әкелді, ол приходтың ортасында, үш шіркеуден жарты миль қашықтықта орналасқан және "Қазық тауы" деп аталды. Тауда тұтқындардың бастары қазықтардан алыс кесілді, себебі ағашқа қан құйылып, от жағу қиын болмас үшін. Олар өлгеннен кейін, отбасы мүшелері киімдерін шешіп, денелерін қазықтарға тігіп, от жақты, ол өздігінен сөнгенше жанып тұрды. Бритта Руфинаның айтуынша, жазаланғандардың отбасылары ешқандай эмоция көрсетпей, толыққанды сезімсізденгендей үйлеріне қайтты.
Then they began to understand what would happen. Cries to heaven rose of vengeance over those who caused their innocent deaths, but no cries and no tears would help. Parents, men and brothers held a fence of pikes. (By which she meant that the men of the village, the family members of the prisoners, surrounded the prisoners with weapons) They were driven, seventy one of them, of which only two could sing a psalm, which they repeated when they walked as soon as it ended. Many fainted on the way out of weakness and death wish, and those were carried by their families up until the place of execution, which was in the middle in the parish, half a mile from all the three churches, and called "The Mountain of the Stake." On the mountain, the prisoners were decapitated away from the stakes, so as not to drown the wood in blood and make it hard to light, and when they were dead, their families took off their clothes and lifted their bodies on the stakes, which were lit and burned until they went out by themselves. The families of the executed then went home, according to Britta Rufina, without showing any emotions, as if they were completely numbed.
Салдары
Торсакердегі өлім жазалары, тіпті олар орын алған кезде де, күмәнді заңдылыққа ие болды. Комиссияның да, жергілікті соттардың да өлім жазасын орындауға құқығы болмады. Олар өз үкімдерін жоғары сотқа хабарлап, сот орындалуына дейін оның растауын алуға тиіс болды. Жоғары сот әдетте өлім жазасының аз ғана бөлігін бекітетін. Торсакер жағдайында жергілікті сот комиссиясы үкімдерді жоғары сотқа жібермеді, керісінше, жоғары жақтан растама алмай-ақ тұтқындарды тікелей өлім жазасына тартты, демек, бұл өлім жазасы заңсыз болды. Комиссия өз әрекеттері үшін жауап беру үшін Торсакерден астанаға шақырылды. Оларды Торсакердегі жергілікті билік қорғады, бірақ Торсакерде енді өлім жазасы орындалмауы керек еді. Елдегі колдовшылық аулауы жалғасты; Торсакердегі колдовшылық сотынан кейін ол астанаға жетті, ол 1676 жылға дейін созылды және Стокгольмдегі Катарина колдовшылық соты кезінде Малин Матсдоттердің өлімімен аяқталды, содан кейін билік бала куәгерлердің жалған куәлік бергенін және бұл қателік болғанын дәлелдеді. 1677 жылы елдегі барлық дін қызметкерлеріне шіркеудегі қауымдарына колдовшылар елден мәңгілікке қуылғанын айтуға бұйрық берілді, осылайша болашақ колдовшылық соттарының алдын алуға болады. Торсакерде әйелдерді көрсеткен "visgossarna" (ертегі айтушы жігіттер) деп аталатын жігіттердің мойындары кесілген күйде табылды.
Ескерткіш тас
1975 жылы Торсёкерде Торсёкер сиқыршылық соттарының құрбандарына арналған ескерткіш тас орнатылды.