1466 жылғы шебер E.S.: Немец гравері және зергерінің өнері
Master E. S.
Негізгі нәрсе: 1466 ж. шебері – қалыптасу кезеңіндегі неміс суретшісі, гравер және зергер. Оның туындылары көптеп көшірілген. Ең алғашқы суретшілердің бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гравер, зергер, суретші (1420–1467)
Printmaker, goldsmith, artist (1420–1467)
Е. С. (шамамен 1420 – шамамен 1468; бұрын 1466 жылғы шебер деп белгілі болған) – кейінгі готика дәуіріндегі белгісіз неміс гравері, зергері және гравюра шебері. Ол ескі шеберлік гравюраларының алғашқы маңызды неміс суретшісі болды және оның туындылары көп көшіріліп, еліктелді. Өнер тарихшылары оған Master E. S. деген атты берді, бұл ат оның он сегіз гравюрасында (басқаларында түрленген нұсқалары бар) кездесетін E. S. монограммасынан шығарылған. "Мастер" аталымы жеке жұмыс істеген белгісіз суретшілерге қолданылады. Ол туындыларына өзінің әріптерін қойған алғашқы гравюра шебері болғандықтан саналады. Е. С.-тің қол қойылған туындылары оның 1450 жылдан 1467 жылға дейін гравюрамен айналысқанын көрсетеді, осы мерзім оның бір гравюрасындағы соңғы жазба. Осы уақыттан кейін ол қайтыс болды деп есептеледі. Мартин Шонгауэрге дейін ол ең көрнекті неміс гравюрашысы болды.
Master E. S. (c. 1420 – c. 1468; previously known as the Master of 1466) is an unidentified German engraver, goldsmith, and printmaker of the late Gothic period. He was the first major German artist of old master prints and was greatly copied and imitated. The name assigned to him by art historians, Master E. S., is derived from the monogram, E. S., which appears on eighteen of his prints (variants appear on others). The title, Master, is used for unidentified artists who operated independently. He was probably the first printmaker to place his initials on his work. Remaining signed works by E. S. indicate that he was active in printmaking from 1450 to 1467, the latest date to appear on one of his prints. After this date, he is presumed to have died. He was the most distinguished German engraver before Martin Schongauer.
Өмір
Е. С. шебері, әлде Германияның оңтүстік-батысынан немесе Швейцариядан шыққан болуы мүмкін, сондай-ақ «Карттар шебері» деп аталған гравер де осы аймақтан тегін алған. Бұл пікір негізінен сол өңірдегі замандас суретшілердің туындыларымен стильдік салыстыруларға негізделген. Дәлелдер оның Жоғарғы Рейн аймағында ең көп жұмыс істегенін көрсетсе де, Рейн өзенінің оңтүстігінде, Висбаден қаласының қарсы жағында орналасқан, ірі экономикалық және мәдени орталық – Майнц қаласына да барғандығы туралы мәліметтер бар. Оның әріптерін анықтап, құжатталған тұлғалармен сәйкестіруге жасалған барлық әрекеттер жалпы қабылдауға ие болған жоқ. «Шебер» термині – өнеркәсібін аяқтаған және жеке шеберханасын басқарған адамды білдіреді, Е. С. осы талаптарға толыққандай сәйкес келген. Неке және шеберлік білімді меңгеру үшін шәкірттерді жұмысқа алу да қажеттіліктердің бірі болуы мүмкін. Е. С. суретші емес, алтын шеберлігінде тәрбиеленген болуы ықтимал. Ол кейде өз баспаларында алтын шеберлерінің мөрлерін пайдаланған (мысалы, жоғарыдағы Делила баспасында киімдердің жиегіндегі шеңберлерді жасау үшін), ал кейбір туындылары металл бұйымдарының эскиздері болып табылады. Ол баспаларына оюлы монограммамен қол қойған алғашқы гравер болды, бұл маңызды металл бұйымдарында қолданылатын стандартты тәжірибе еді. Ол алтын шеберлердің қасиеттісі – әулие Елигийдің екі суретін жасаған. Ол гравюраларын әсемдемелермен толтыруды ұнататын, кейде композицияны ауырлататын, ал оның туындыларында көлем мен тереңдік сезімі тек бірте-бірте дамитын. Оның ең алғашқы баспаларында буринді тиімді пайдаланғаны байқалады, сондықтан ол баспа өнеріне кіріспес бұрын бірнеше жыл алтын шебер ретінде жұмыс істеген деп есептеледі. Осыған сүйене отырып, оның туған күні шамамен анықталады. Оның шығарған баспаларының саны оның осы саламен соңғы жылдары ғана айналысқанын көрсетеді. Тағы бір маңызды гравер және алтын шебер, Исраэль ван Меккенем, оның мансабының соңында оның бас көмекшісі болған, соның салдарынан оның қырық бір тақтасы ван Меккенемге өтіп, қайта өңделген.
Master E. S. probably came from southwestern Germany or Switzerland, as did the engraver called the Master of the Playing Cards. This view rests mainly on stylistic comparisons with the contemporary painting of that region. Although evidence indicates that he was most active in the Upper Rhine region, there also is evidence that he visited Mainz, to the south on the Rhine at the confluence of the Main River opposite Wiesbaden, a major economic and cultural centre. None of the attempts to match documented persons with his initials have met with general acceptance. The term master meant someone who had completed an apprenticeship and ran his own workshop, as E. S. clearly did. Marriage and employing apprentices to learn the skills could sometimes also be requirements. E. S. probably came from a background and training as a goldsmith, rather than as a painter. He sometimes used goldsmith punches in his prints (for example, to make the circles on the borders of the clothes in the Delilah print above) and some works are clearly designs for metalwork. He was the first printmaker to sign his prints with an engraved monogram, which was standard practice on significant pieces of metalwork. He engraved two images of Saint Eligius, the patron saint of goldsmiths. He liked to fill his engravings with decorative detail, sometimes overloading the composition, and only slowly does a sense of volume or recession develop in his work. Since his earliest prints show a practiced use of the burin, he is presumed to have worked as a goldsmith for some years before beginning printmaking. His date of birth is estimated on this basis. His level of production of prints probably means that he worked on these only during his later years. Another important printmaker and goldsmith, Israhel van Meckenem, was probably his leading assistant at the end of his career and forty one of his plates passed to him, being reworked by van Meckenem.
Жұмыс
Шестак Е. С. гравюраларын үш стильдік кезеңге бөледі: шамамен 1450 жыл, 1460 жылға дейін және 1460 жылдан кейін. Екінші кезеңде ол маңызды техникалық жетістіктерге қол жеткізді. Біріншіден, әр табақтан көбірек басылым алуға мүмкіндік беретін, бірақ олардың саны әлі де алпысқа дейін шектелген болуы мүмкін, себебі табақтағы тозу көріне бастады және оны қайта пайдалану үшін жөндеу қажет болды. Оның көлеңке және көлемді көрсету үшін штриховка (паралель сызықтар) және қиылыс қолдануы біртіндеп жетілді, ал оның фигуралық суреті сенімді, кейде тіпті артық сенімді болды. Осы кезеңдегі көптеген кейіпкерлер тіпті тыныш тұрғанда да қиысқан позалармен бейнеленген. Үшінші кезеңдегі жұмыстарында оның фигуралары көбірек босаңсыған, ал композицияларда жазық беттерге басымдық берілген. Оның көптеген суреттерінің жүздері құрғақ қамыр сияқты көрінеді және денелеріне қарағанда тым үлкен, бұл әдеттегі жақсы жұмыстардың сапасын төмендетеді. Оның көптеген жұмыстары әлі де қызығушылық тудырады, ал ол гравюралаған діни емес және комедиялық сюжеттер сол кезеңнің сақталған суреттерінде сирек кездеседі. Лерс Е. С.-тің үш жүз он сегіз гравюрасын тізімдеді, олардың тоқсан бесеуі бірегей, ал елуінің тек екі данасы ғана бар. Оның ықтимал көмекшісі Исраэль ван Меккенемге жатқызылатын тағы отыз сегіз гравюра бар, олар Е. С. гравюраларының жоғалған көшірмелері саналады. Шестак болжамы бойынша, барлығы шамамен бес жүздей Е. С. гравюрасы болған.
Shestack divides the engravings of E. S. into three stylistic periods: around 1450, up to 1460, and after 1460. During the second period he made significant technical developments. Firstly, deeper incisions with the burin, which allowed more impressions to be taken from each plate, although the number still may have been limited to about sixty or so, before wear on the plate began to show and reworking was necessary for it to be used again. His use of hatching (parallel lines) and cross hatching to depict shading and volume, steadily grew more sophisticated and his figure drawing became more confident, sometimes overconfident. Many figures of this period have contorted poses even when at rest. In works from the third period, his figures are more relaxed and flat surfaces are given prominence in the compositions. Many faces of his subjects have a rather pudding like appearance, and are overly large for their bodies, which diminishes the quality of otherwise, fine works Much of his work still has great charm, and the secular and comic subjects he engraved are rarely found in the surviving painting of the period. Lehrs catalogues three hundred and eighteen engravings by E. S. and of these, ninety five are unique, and fifty exist in only two impressions (copies). There are a further thirty eight engravings by his probable assistant, Israhel van Meckenem, which are considered to be copies of engravings by E. S. which have not survived. In total, Shestack estimates, there may have been about five hundred engravings by E. S.
Hind, Ойын карталарының шеберінің Е. С. шеберінің жұмысына тигізген әсерін атап көрсетеді. Ол былай дейді: "Е. С. өнерші ретінде жоғары бағаланбайды, бірақ техникалық жағынан гравюра өнерінің дамуына үлкен үлес қосып, маңызды ықпал еткендердің бірі болды".
Hind notes the influence of the Master of the Playing Cards on the work of Master E. S. He adds that "E. S. does not rank high as an artist, but on the technical side he was one of the greatest influences in the progress of the art of engraving."
Сұлбалар
Е. С. шығармалары ретінде баршаға мәлім екі өте сапалы сурет Берлин мен Луврде сақталады, бірақ одан басқа да даулы туындылары бар. Луврдегі Мәсіхтің шомылдырылуының композициясы (оңдағы сурет) Е. С. екі гравюраға айналдырылған, осы процесте ол композицияны күрделілендіріп, бос кеңістіктерді жаңа бөлшектермен толтырған. Шестак бұл оның композиция жасау әдісінің, осы және, мүмкін, көбінесе, басқа суретшінің немесе өнер туындысының нақты көшірмесінен басталатынын көрсетеді деп есептейді. Кейін ол гравюра жұмысында алтыншының стилінде қосымша бөлшектер қосып өңдеген.
Two very fine drawings, universally accepted as works by E. S., are in Berlin and the Louvre, but there are others which are disputed. The composition of the Baptism of Christ (picture at right), which is in the Louvre, was turned into two engravings by E. S., in doing which he complicated the compositions, filling empty spaces with new detail. Shestack considers that this reveals that his compositional method, here and perhaps commonly, was to begin by copying accurately a painting or other work by someone else. He then, in working on the engraving, introduced extra detail in a goldsmith's style.
Арс Мориенди
Ол өте танымал ғибадатханалық шығарма "Арс мориенди" (Өлу өнері) үшін он бір гравюрадан тұратын серия жасады. Бұл гравюралар кітаптың қолжазба нұсқасына қосылуы тиіс болған. Бұл гравюралардың ағаш кескілерінен жасалған көшірмелер ме деген даулы мәселе 1942 жылы Фриц Саксл Велком институтының Лондон кітапханасында осы композицияларды қолдана отырып жасалған қолжазба безендірілімдерін жариялағанда шешілді. Бұл безендірілімдер барлық басылған нұсқалардан бұрын жасалған, ал барлық басылған нұсқалар осы дәстүрдегі қолжазба суреттерінің басқа нұсқаларынан алынған екені анықталды. Сонымен қатар, Э. С. кейіннен блокноттардың ең ерте нұсқалары үшін ағаш кескіндерін жасаған болуы мүмкін, ал бұл блокноттар қазір оның гравюраларынан кейін жасалған деп есептеледі.
He produced a series of eleven engravings for the Ars moriendi (The Art of Dying), a very popular devotional work. These were no doubt intended to be inserted into a manuscript copy of the book. The very controversial question of whether these were copies of woodcut versions of the same compositions in blockbooks was effectively solved in 1942, when Fritz Saxl published a set of manuscript illuminations using the same compositions found in the London library of the Wellcome Institute. These clearly predated all printed versions, all of which now can be seen to be derived from no doubt different versions of manuscript drawings in the same tradition. It has also been suggested that E. S. later designed the woodcuts for the earliest of the blockbooks, which are now seen as being created later than his engravings.