Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сквиллаче (label=Калабрий грегі; Σκυλλήτιον;) — Италияның оңтүстігіндегі Калабрия аймағының Катанзаро провинциясындағы ежелгі қала және коммуна. Сквиллаче Калабрияның шығыс жағалауында, сол аттас Сквиллаче шығанағына қарап орналасқан. Бұл шығанақ Калабрия жағалауына батыстағы Сент-Эвфемия шығанағымен салыстырылатын тереңдікте кіріп жатыр, олардың арасында салыстырмалы түрде тар мойын бар.
Squillace (label=Calabrian Greek; Σκυλλήτιον; ) is an ancient town and comune in the Province of Catanzaro, part of Calabria, Southern Italy. Squillace is situated near the east coast of Calabria, facing the shores of the eponymous Gulf of Squillace , which indents the coast of Calabria on the east as deeply as that of the Gulf of Saint Euphemia does on the west, with a comparatively narrow isthmus between them facing the eponymous gulf.
Тарих
Сквиллаче бүгінде Италияның ең маңызды археологиялық орындарының бірі және танымал демалыс орны ретінде белгілі. Атауы ежелгі Скиллетий қаласынан шыққан, оның ең маңызды қираған қалдықтары жақын орналасқан Боргия коммунасында сақталған. Римдік мемлекет қайраткері және жазушы Кассиодор 6-шы ғасырда Иони теңізінің жағасындағы өз отбасылық иеліктерінде Вивариум атты монастырь құрды. Бұл монастырь қазіргі Сквиллаче маңындағы Санта-Мария-де-Ветере орнында орналасқан.
Squillace is known today as one of Italy's most important archaeological sites as well as a popular resort. The name derives from the ancient city of Scylletium, the principal ruins of which are located in the nearby comune of Borgia. The Roman statesman and writer Cassiodorus founded a monastery called Vivarium on his family estates on the shores of the Ionian Sea in the 6th century AD. This monastery was on the site of the modern Santa Maria de Vetere near Squillace.
Ортағасыр және ерте заманауи тарих
Қазіргі қала Византияның Италияны қайта басып алу кезінде (6-8 ғасырлар) византиялық бекініс ретінде негірленді. Орта ғасырларда сарациндердің жиі шабуылдарына ұшырады, олар оны қысқа мерзімге күшті әскери базаға айналдырды. Араб үстемдігінің қысқа кезеңінен кейін, қала 1044 жылы қамал салып, елді мекенді графтыққа айналдырған нормандардың билігіне көшті. Сицилия Королдығы тұсында, Роджер Лаурияның билігімен, Сквиллаче алдымен Роберт Анжулыққа, содан кейін Монфорт графтарына, ал кейін жүз елу жыл бойы Марцано графтары билік етті. 1445 жылы қала Неапольдің арагондық патшаларына қайта оралды, бірақ неке арқылы 1494-1735 жылдар аралығында қаланы Сквиллаче князьдары ретінде басқарған әйгілі Борджиа әулетіне өтті. Борджиалардың өзі Неапольде немесе Испанияда тұрды, ал Сквиллачеде оларды губернаторлар өкілдік етті. Джоффре Борджия (1482–1516), Папа Александр VI-ның ұлы және Чезаре Борджия мен Лукреция Борджияның кіші інісі, Арагонның Сансиясымен (Санча), Неапольдің Альфонсо II-нің қызымен үйленді. Осылайша Джоффре әйелінің құдайы ретінде Сквиллаче княздығын (1494) және Альвито герцогтығын (1497) алды. Сансияның 1506 жылы қайтыс болуынан кейін ол Альвитоны жоғалтты, бірақ Сквиллашені сақтап қалды. Кейін ол Мария де Милаға үйленді, ал олардың ұлы Франческо Борджия княздықты мұраға алды. Франческодан кейін Сквиллашеде тағы үш Борджиа билік етті: Джованни, Пьетро және, соңында Анна. Аннаның қайтысынан кейін княздық Франсиско де Борья и Арагонға, содан кейін оның інісі Фернандо де Борья и Арагонға өтті. Бурбондар тұсында Сквиллаше маркизатқа дейін төмендетілді және 1755 жылы Сквиллашенің соңғы феодалдық иесі болған Мессиналық ақсүйек маркиз Леопольдо де Грегориоға берілді.
The modern town was founded as a Byzantine fortress during the Byzantine reconquest of Italy (6th–8th century). During the Middle Ages it was subject to frequent raids by Saracens, who made it for a short time a strong military base. After this brief Arab rule the city fell under the hegemony of the Normans, who in 1044 built a castle and transformed the settlement into a county. During the Kingdom of Sicily, with the lordship of Roger of Lauria, Squillace passed first to Robert of Anjou and to the counts of Monfort, then for one hundred and fifty years the city was ruled by the counts of Marzano. In 1445, it reverted to the Aragonese Kings of Naples but passed by marriage to the infamous House of Borgia, who ruled the city as Princes of Squillace from 1494 to 1735. The Borgias themselves lived either in Naples or in Spain, being represented in Squillace by governors. Gioffre Borgia (1482–1516), son of Pope Alexander VI and younger brother of Cesare Borgia and Lucrezia Borgia, married Sancia (Sancha) of Aragon, daughter of Alfonso II of Naples. Gioffre thereby obtained both the Principality of Squillace (1494) and the Duchy of Alvito (1497) as his wife's dowry. He lost Alvito after the death of Sancia in 1506, but managed to retain Squillace. Subsequently he married Maria de Mila, and their son Francesco Borgia inherited the Principality. Three more Borgias ruled Squillace after Francesco: Giovanni, Pietro and, finally, Anna, after whose death the Principality passed to Francisco de Borja y Aragón and thence to his brother Fernando de Borja y Aragón. Under the Bourbons, Squillace was downgraded to a Marquisate and granted in 1755 to the Marquis Leopoldo de Gregorio, a nobleman from Messina who was to be the last feudal lord of Squillace.
Керамика
Өте бағалы терракота өндірісі ғасырлар бойы жергілікті экономиканың маңызды бөлігі болды; Кассиодор өзінің жазбаларында осы туралы бірнеше рет айтады. Сквилласе қаласы пигнатари стиліндегі керамика өнерінің отаны. Бұл атау итальян тіліндегі "пиньята" сөзінен шыққан, ол ашық отта бұршақ пісіруге арналған топырақ ыдыс.
Production of highly prized terra cotta has been an important part the local economy for centuries; Cassiodorus makes several mentions of it in his writings. Squillace is the home of the pignatari style of ceramic artistry. The name is derived from the Italian word pignata, an earthenware container used for cooking beans over an open fire.