Кіріспе

Британдық Колумбиядағы шығанақ, Канада

Нанаимодағы шығанақ және көршілес аудан. Кету шығанағы – Ванкувер аралының шығыс жағалауындағы Британдық Колумбияның Нанаимо қаласының орталық бөлігінде орналасқан шығанақ. Айналасындағы аудан да "Кету шығанағы" деп аталады. Бұл жер бұрын жеке қоныс болған, бірақ 1970 жылдары Нанаимо қаласымен біріктірілді. TOC

География

Шығанақтың батысын Ванкувер аралы, оңтүстік-шығысын Сэйсутшун (бұрынғы Ньюкасл аралы) – тау-кен өндіру, карьерлер, шаян тұздауыштары және туризмнің ұзақ тарихы бар провинциялық теңіз паркі шектейді. Джесси аралы және кішірек Брэндон аралдары шығанақтың солтүстік жағалауының жанында орналасқан. Екі арал да өте кішкентай болғанымен, әртүрлі тарихқа ие; Брэндон аралы жапондық балық консервілеу және тұздау өнеркәсібінің тарихымен ерекшеленеді. 1853 жылы екі аралға да HMS Virago кемесінің теңізшілерінің есімдері берілді. Жылан аралы шығанақтың аузынан сыртта орналасқан. "Қоштасу шығанағы" ауданы шығанақтың көп бөлігін қоршап тұрады; алайда солтүстік-шығыс жағалауы бас констебль Дональд Стивенсонның құрметіне аталған Стивенсон нүктесі деп аталады. BC Ferry терминалы (өзі "Қоштасу шығанағы" деп аталады) шығанақтың оңтүстік жағалауында орналасқан.

Аймақтың тарихы

Бұл аймақтағы ең алғашқы адамдар Snuneymuxw тайпасы болды. 1970 жылы зерттеулер көрсеткендей, аймақ соңғы 2000 жыл бойында үзіліссіз қоныстанған. Аймақты алғаш рет 1770-1790 жылдар аралығында испандықтар зерттеді. 1791 жылы испандық теңіз офицері Франсиско де Элиза бүкіл айматты, соның ішінде Нортумберленд арнасын, Нанаимо портын және Кету шығанағын "Bocas de Winthuysen" деп атады. Дегенмен, жергілікті халық бұл аймақты "Stil'ilup" деп атаған. Шығанақ пен оның төңірегіндегі аймақ шамамен 1852 жылы қазіргі ағылшынша атауына жақындады: "Departure Harbour" ("Қоштасу шығанағы"); осы атауды Гудзон Бэй компаниясының өкілдері берді. Кейін, шамамен 1855 жылы, қазіргі "Departure Bay" ("Қоштасу шығанағы") карталары жарияланды. Шамамен 1861 жылы еуропалықтардан шыққан алғашқы қоныс салушылар Departure Bay-ді өз үйі етіп алды; олар Уильям Джозеф Хьюз, Сэмюэл Харрис және Джон мен Барбара Кристи еді. Жерді алу үшін олар "pre-emption" ("алдын алу құқығы") деп аталатын әдісті пайдаланды, бұл Таж бұрын зерттелмеген жерді жылдам сату үшін қолданған тарихи тәсіл. 1860 жылдардың соңында Веллингтон аймағында көмір табылғаннан кейін Departure Bay теміржол жүйесінің шахталардан көмірді тасымалдаудың соңғы нүктесіне айналды. Көп ұзамай аймақта қосымша кеңселер мен кемежайлар пайда болды. Кейін, 1870 жылдары, көмір шығанақтың өзіне жақын жерде табылғаннан кейін Vancouver Coal Company аймақта қосымша операциялар жүргізді. Бұл аймақтың және оның коммерциялық операцияларының маңыздылығын көрсететін мысал ретінде Британдық Колумбиядағы алғашқы телефон Departure Bay-дегі көмір кемежайын жақын маңдағы Веллингтондағы кен өндіру операцияларымен байланыстырды. Departure Bay-ді дамыту кезінде Departure Bay Mining Company, Harewood Coal Company және Vancouver Coal Company сияқты көптеген кен компаниялары аймақта белсенді болды. Гудзон Бэй компаниясы да аймақта шахталар иеленді. Departure Bay-дің қазіргі тарихының басында, 1860 жылдардағы алғашқы қоныстардан кейінгі онжылдықтарда, аймақтағы халық саны салыстырмалы түрде көп болды, бұл айналадағы кен өндіру операцияларының нәтижесінде болды. Бірақ кен өндіру тоқтатылғаннан кейін (Extension-ға көшкеннен кейін), бұрынғы "өркендеген шағын порт" "ішінде адам қалмаған" жерге айналды. Нанаймодан төрт шақырым жердегі Нортфилдте 156 акр жер ұнтақ өндіру үшін сатып алынды. Зауыт Нортфилд ұнтақ зауыты деп аталды. 1892 жылы сұраныс артып, Hamilton Powder Company 100 акр жерде екінші жарылғыш заттарды (негізінен нитроглицерин, қара ұнтақ, динамит және ағаш бұрғылауға арналған ұнтақ) өндіру зауытын салды. Қара ұнтақ өндірісі салыстырмалы түрде қауіпті болды және қызметкерлердің өлімі көбінесе жазатайым оқиғалардың салдары болды. Екі зауыттың арасындағы жол "Қара ұнтақ жолы" деп аталды және қауіпті жүктер вагонмен жол бойымен үнемі тасымалданды. 1896 жылы нитроглицерин мен басқа да жарылғыш заттарды тасымалдап бара жатқан вагон жарылып, жүргізуші мен жылқылар қаза тапты. Апаттар мен адам өлімі жиі кездесетін жағдайға айналды. 1910 жылы Hamilton Powder Company алты басқа компаниямен бірігіп Canadian Explosives Limited (CXL) компаниясын құрды. 1913 жылдың қысында тағы бір үлкен жарылыс болды. 14 қаңтарда SS Oscar кемесі динамит, қара ұнтақ және көмірмен Хау сағатына жүктелді. Кеме Нанаймо портының шетіндегі Кіру аралына жеткенде капитан Александр Макдональд ауа райының тым нашар екенін және кеменің қазандықтарының жанында өрт болғанын түсінді. Капитан кемені кері бұрып, жағаға тастау үшін Дуглас аралына бет алды. Ол кемені Execution Point-ке (1960 жылы Gallows Point деп аталды) сүйреп жіберді және ол мен оның экипажы кемеден қашып, шахтаға жасыру үшін баспалдақтан түсті. Жарылыс кен орнының жер үсті жұмыстарын қиратты және шахтада жұмыс істеп жатқан кеншілерге дейін тасты сызып, шахтаның сумен толуына себеп болды. Жарылыс соншалықты күшті болды, Нанаймодағы барлық терезелер сынып, қалаға қирандылар ұшырылды және пошта кеңсесінің сағаты 1:55-те тоқтады. Нанаймо тұрғындары Нанаймодағы ұнтақ өндіру, сақтау және тасымалдау мәселесін тексеруді талап етті. 1913 жылдың көктемінде CXL операцияларын Departure Bay-ден көшіру жоспарымен Харо боғазындағы Джеймс аралын сатып алды. Бұл екі жылға созылуы керек еді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты Departure Bay-дегі операциялар 1919 жылдың мамырына дейін тоқтатылмады. 1927 жылы Canadian Explosives Limited компаниясы Canadian Industries Limited (CIL) деп аталды. Cilaire атауы осыдан шыққан.

Құрастыру

1974 және 1975 жылдар аралығында Департ-Бей қауымдастығы Нанаймо қаласымен біріктірілді, бұл үшін халықтың тек 52 пайызы ғана қолдау көрсетті. Шындығында, Департ-Бей тұрғындарының 61 пайызы өзгеріске қарсы дауыс берді; алайда, Нанаймо халқының көпшілігінің дауысы (олардың жеке салықтары төмендеді, ал Департ-Бейдегі салықтар сол сияқты көтерілді) қарсылықты басып озды.

Тынық мұхит биологиялық станциясы

Тынық мұхит биологиялық станциясы 1908 жылы Хэммонд Бей жолындағы Депарджер шығанағының солтүстік жағалауында құрылған. Оның алғашқы директоры және жалғыз қызметкері Джордж Уильям Тейлор болды. Бұл Тынық мұхитының жағалауындағы ең көне балық шаруашылығы зерттеу орталығы. Балық шаруашылығы және мұхиттар Канадасы басқаратын станция, сегіз басқа ғылыми мекеменің құрамында желі құрайды.

Паромдық қызмет

Портты пайдалану үшін ең алғашқы паромдар жергілікті кемелер болды, олар Нанаймо, Кету шығанағы және Ньюкасл аралы сияқты аймақтағы орналасқан жерлер арасында қысқа қашықтықтармен қатынайтын. Аймақтағы алғашқы ірі паром операциясы – 1893 және 1901 жылдар аралығында Ванкувер аралы мен Төменгі материк арасында бағыт ұстаған Канадалық Тынық мұхиты кеме компаниясы. 1901 жылы Канадалық Тынық мұхиты кеме компаниясы Канадалық Тынық мұхиты темір жолына сатылды. Бұл бағыт 1950 жылдарға дейін жалғыз қызмет ретінде жұмыс істеді, сол кезде капитан Александр М. Пибодидің Пьюгет Саунд навигациялық компаниясының Black Ball Ferries компаниясы Кахлоке және Чинук кемелерімен Департир Бэй мен Атқосы шығанағы арасындағы аймаққа қызмет көрсетуді бастады. 1950 жылдардың соңында, салалық еңбек дағдарысы кезінде, премьер-министр Беннетт үкіметтік паром қызметін іске қосты, ол Британдық Колумбия жол ақы бойынша паром жүйесі деп аталды. Департ-Бейді Black Ball Line компаниясы 1961 жылдың 30 қарашасында үкіметтік паром корпорациясы сатып алғанға дейін қызмет етіп келді.

Кету шығанағы паром терминалы

Еуропалық қоныстардың алғашқы кезеңдерінен бері бұл аймақ өзінің және төңіректегі елді мекендер үшін салыстырмалы түрде қызығушылық тудыратын порты болып келді. Ванкувер аралындағы Трансканада тас жолы солтүстікте Кету шығанағында аяқталады, онда Британдық Колумбия паром терминалы орналасқан. Кету шығанағынан шығатын паромдар Трансканада тас жолын Хорсшу шығанағы арқылы Төменгі материкке жалғайды. Ванкуверге маңызды байланыс құралы ретінде, Департ-Бей Сварц-Бейден солтүстікке қарайғы ең көп қолданылатын аралдық терминал болып табылады. Қажет болған жағдайда, Кету шығанағы Габриола аралына қатынайтын паром үшін қосалқы тұрақ ретінде де қызмет ете алады. 1990 және 1997 жылдар аралығында Департ-Бей "Mid Island Express" бағытының Савассенге дейінгі аралдық соңғы станциясы болды, бірақ кейін оның орнын жаңа Дьюк Пойнт терминалы басты.