Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2010 жылдың қаңтар айында Берри ботаникалық бағының директорлар кеңесі қаржыландыру мәселелеріне байланысты мүлікті сату және бақты жабу жоспарларын жариялады. Мүлікті 2011 жылдың ақпанында сатылды, ал 2011 жылдың қарашасында BBG консервациялық бағдарламасы мен тұқым банкі, қазір Rae Selling Berry Seed Bank & Plant Conservation Program деп белгілі, Портленд мемлекеттік университетінің қоршаған ортаны зерттеу және басқару бағдарламасына табысталды.
In January 2010, The Berry Botanic Garden Board of Directors announced plans to sell the property and close the garden because of funding problems. The property was sold in February 2011, and in November 2011 the BBG conservation program and seed bank, now known as the Rae Selling Berry Seed Bank & Plant Conservation Program, completed the transfer to the Environmental Science and Management Program at Portland State University.
Тарих
Бақ 1930 жылдары Рае Селинг Берридің (1881–1976) жеке коллекциясы ретінде басталды, ол тұқымдарды өсімдіктерді зерттеушілерден, соның ішінде Фрэнк Кингдон Уордтан, Фрэнсис Лудлоу мен Джордж Шерифтен және Джозеф Роктан алды. Ол сондай-ақ АҚШ-тың батыс бөлігіндегі, Британдық Колумбия мен Аляскадағы таулардан альпілік өсімдіктерді өзі жинады. 1938 жылы ол бақтың қазіргі орнын құрды, ал бақ 1978 жылы қоғамдық, коммерциялық емес ұйымға айналды. 1939 жылы ол жерде екі қабатты бунгало стиліндегі үй салдырды, оны Рубен Т. Синекс жобалаған. Бен Селинг пен Матильда Хесс қызы Берри Портлендте өсіп, Портленд халықаралық әуежайының бастығы болған мердігер Альфред Берриге үйленді. 30 жылдан астам уақыт бойы олар үш баласымен Портлендтің солтүстік-шығысындағы Ирвингтон ауданында тұрды, онда Берри өсімдіктерге қызығушылық танытты. Еуропа мен Азияға өсімдіктерді зерттеу экспедициялары туралы оқып, ол экспедицияларды қаржылай қолдауға кірісіп, олар арқылы тұқымдар алды. 1930 жылдардың ортасына қарай Берридің Ирвингтондағы өсімдіктеріне орын жетпей қалды, сондықтан олар "төбесіне жақын, шұңқыр тәрізді жерге" көшіп барды. Бақ пен бақтағы үй 2002 жылдың желтоқсан айында "Рэй Селинг Берри бағы мен үйі" ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 2010 жылдың қаңтар айында "Достар" қаржылық қиындықтарды айта отырып, бақты сатуға шешім қабылдады, бірақ Портленд мемлекеттік университетінің (PSU) көмегімен сақтау бағдарламасын сақтап қалуды көздеді.
The garden began in the 1930s as the personal collection of Rae Selling Berry (1881–1976), who obtained seeds from plant explorers including Frank Kingdon Ward, Francis Ludlow and George Sherriff, and Joseph Rock. She also collected alpine plants herself from the mountains of the Western United States, British Columbia, and Alaska. In 1938 she established the garden's current site, and the garden became a public, nonprofit organization in 1978. She had a two story Bungalow style home built at the location in 1939, which was designed by Reuben T. Sinex. Berry, the daughter of Ben Selling and Mathilda Hess, grew up in Portland and married Alfred Berry, a contractor who became the superintendent of Portland International Airport. For more than 30 years, the couple and their three children lived in northeast Portland's Irvington neighborhood, where Berry developed an interest in plants. Reading about plant expeditions to Europe and Asia, she began to provide financial support for the expeditions and through them to obtain seeds. By the mid 1930s, Berry had run out of room for her plants in Irvington, and the couple moved to "a bowl shaped site nestled near the top of a hill". The garden and home at the garden were added to the National Register of Historic Places in December 2002 as the Rae Selling Berry Garden and House. In January 2010, The Friends, citing financial problems, decided to sell the garden but to preserve the conservation program with help from Portland State University (PSU).
Жинақтар
Бақ коммерциялық емес ұйымға айналғаннан кейін де дамуын жалғастырды. Оның негізгі жинақтарына примулалар (көбінесе примулалар деп аталады) кірді, олардың көпшілігі Азия өсімдіктерден алынған тұқымдардан басталып, халықаралық тұқым алмасу арқылы толықтырылды. Примулалар негізінен Солтүстік жарты шардың таулы аймақтарында кездеседі. Берри өзінің бірнеше сорттарын шығарды, оның ішінде "Қар ханым" және "Көк мөлдір" сорттары бар. Тағы бір маңызды жинақ – биік таулық альпілік және субальпілік өсімдіктерден тұрды. Ең нәзік үлгілерді суық жақтауларда немесе үйдің артындағы бөлшектерде сақтап, Берри коллекциясын басқа бағбандармен, өзінің экспедицияларымен және Азиядағы өсімдіктерді зерттеушілермен алмасу арқылы кеңейтті. Бақтың бөлшектер бөлігі 1980 жылдан кейін альпілік батпақты тасты баққа айналды. "Портлендке саяхатшының жол сілтеуіші" оны "Батыс жағалаудағы ең ірі қоғамдық тасты бақша" деп сипаттайды. Рододендрондар үшінші маңызды жинақты құрады. Азиядағы өсімдіктерді зерттеушілерден алынған тұқымдардың көпшілігі Берри отбасының бұрынғы Ирвингтон үйінде өмір сүре бастап, кейін баққа отырғызылды. Берридің коллекциясы 160 түрді қамтитын 2000-нан астам данаға жетті. Тасты бақта шағын түрлер өсті, ал екі түрі – R. decorum және R. calophytum 150-ден астам толыққанды өсімдіктерден тұратын орманды құрады. Тынық мұхитының солтүстік-батысының жергілікті өсімдіктері төртінші маңызды жинақты құрады, оған аймақтағы шамамен 5000 жергілікті өсімдіктің 200-і кірді. Бұл өсімдіктер бақтың барлық бөлімінде, әсіресе жергілікті өсімдіктер жолында, тасты бақта және су бақта кездесті. Лилиялар бесінші маңызды жинақты 1979 жылы құрады, ол кезде бақтың директорлар кеңесі Солтүстік-Батыс және Батыс жағалауда табиғатта кездесетін Lilium туысының көптеген түрлеріне пана беру туралы шешім қабылдады. Лилиялар тұқым ретінде сақталып, бақтың қолайлы жерлеріне отырғызылды.
The garden continued to develop after it became a nonprofit organization. Its major collections included primulas (commonly called primroses), many of which started from seeds from Asian plant expeditions augmented by international seed exchanges. Primroses are found mainly in mountainous parts of the Northern Hemisphere. Berry produced several varieties of her own including "Snow Lady" and "Purple Spark". Another major collection consisted of high mountain alpine and subalpine plants. Keeping the most delicate specimens in cold frames or in log beds behind the house, Berry expanded her collection through exchanges with other gardeners, her own expeditions, and from plant explorers in Asia. The log bed section of the garden gave way after 1980 to a rock garden with an alpine bog. Insiders' Guide to Portland calls it "the largest public rock garden on the West Coast". Rhododendrons made up a third major collection. Many of the seeds, acquired from plant explorers in Asia, began their lives on the Berry family's prior home in Irvington and were transplanted to the garden. Berry's collection grew to include more than 2,000 specimens representing 160 species. Dwarf species grew in the rock garden, and two species, R. decorum and R. calophytum, formed a forest of more than 150 mature plants. Native plants from the Pacific Northwest comprised a fourth major collection, which included about 200 of the roughly 5,000 native plants in the region. These plants were found in all parts of the garden, especially along a native plant trail, in the rock garden, and in the water garden. Lilies made up a fifth major collection started in 1979 when the garden's board of directors decided to provide sanctuary for many species of the genus Lilium found in the wild in the Northwest and along the West Coast. The lilies were stored as seed or planted in suitable locations throughout the garden.