Кіріспе
1966 жылы Американың көлік қызметкерлері одағы (TWU) және Біріккен көлік одағы (ATU) Нью-Йорк қалалық көлік басқармасымен (TA) жасасқан келісімдерінің мерзімі біткен соң ереуіл шақыруға көшті. Бұл TA-ға қарсы өткізілген алғашқы ереуіл болды; 1905, 1910, 1916 және 1919 жылдары TWU құрылғанға дейін жеке көлік компанияларына қарсы өткізілген ереуілдердің бәрі сәтсіз аяқталды. 1930 жылдары TWU-дың ішінара ереуілдері болған, бірақ қала көлеміндегі шаралар өткізілген жоқ. Осы ереуілдің нәтижесінде Нью-Йорктегі мемлекеттік қызметкерлердің кәсіподақтарының құқықтары мен шектеулерін қайта қарастырған Тейлор заңы қабылданды. Ереуілге бастапқыда TWU-дың негізін қалаушы, оның құрылғаннан бері президенті болған ирланд туған Майк Куилл жетекшілік етті. Ереуіл қалалық метро және автобустардың толық тоқтауына әкеліп, миллиондаған жолаушыға қиындық туғызды. Бұл Джон В. Линдсейдің қала басшылығы үшін жаман бастама болды, бірақ бұл оқиға Квиллдің түрмеге қамалуы және одан кейін бірнеше апта ішінде қайтыс болуымен есте қалады.
In 1966, the Transport Workers Union of America (TWU) and Amalgamated Transit Union (ATU) called a strike action in New York City after the expiration of their contract with the New York City Transit Authority (TA). It was the first strike against the TA; pre TWU transit strikes in 1905, 1910, 1916, and 1919 against the then private transit companies had all failed. There had also been some partial TWU strikes in the 1930s but no citywide actions. The strike led to the passage of the Taylor Law, which redefined the rights and limitations of unions for public employees in New York. The strikers were led initially by the Irish born Mike Quill, the TWU's founder, who had been the union's president since its founding. The strike effectively ended all service on the subway and buses in the city, affecting millions of commuters. It was an ominous beginning for the mayoralty of John V. Lindsay, but is perhaps better remembered for the jailing of Quill and for his death only weeks afterwards.
Хронологиясы
Он екі күндік ереуіл Жаңа жыл күні басталды; соңғы пойыздар сағат 8:02-де келіп тоқтады. Сол күні кешірек 1947 жылғы Кондон-Уадлин заңы бойынша ереуілді тоқтатуға қатысты шешім шығарылды.
Контекст
Демократиялық партияның Нью-Йорк қаласының мэрі Роберт Ф. Вагнер 1958 жылы қалалық қызметкерлерге ұжымдық келісімдер жасау құқығын берді. Бұл кәсіподақтардың Тамани Холлды қаланың ең ықпалды саяси күші ретінде ығыстыруына әкелді. Вагнер мемлекеттік сектордағы кәсіподақтармен жақын одақ құрды. Республикалық партияның реформашысы Джон Линдсей 1965 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрі сайлауында қаланың көбінесе сыбайлас жемқорлыққа бой алған саяси машиналарына қарсы күресте жеңіске жетті. Линдсей билікке келген күні аяқталуға тиіс көлік келісімшарты жағдай жасады. Қиль. Нью-Йорктегі нақты билік көздері анық болды, бұл 1967 және 1968 жылдардағы мұғалімдер ереуілі және 1968 жылғы қоқыс жинаушылар ереуілі арқылы одан да айқын болды. Линдсей 1969 жылы Нью-Йорк Либералдық партиясының кандидат ретінде қайта сайлануға түскен кезде мемлекеттік сектордағы кәсіподақтармен келісімге келді және олардың қолдауын алды. Бірақ, ішінен шыққан нәтиже ретінде, қаланың әлеуметтік және экономикалық құлдырауы қарқынды күшейді.