Джон Вуд Кэмпбелл: Ғылыми-фантастиканың алтын ғасырының редакторы және жазушысы

Кіріспе

Американдық ғылыми фантастика жазушысы және редакторы (1910–1971)

Джон Вуд Кэмпбелл-младший (8 маусым 1910 – 11 шілде 1971) – американдық ғылыми фантастика жазушысы және редакторы. Ол 1937 жылдың соңынан өліміне дейін «Astounding Science Fiction» (кейін «Analog Science Fiction and Fact» деп аталды) журналының редакторы болды және ғылыми фантастиканың алтын ғасырының бір бөлігі болды. Кэмпбелл жеке атымен суперғылыми ғарыш операларын және «Дон А. Стюарт» псевдонимімен әңгімелер жазды. Ол сонымен қатар «Карл Ван Кампен» және «Артур Маккан» аттарымен жарияланды. Оның «Кім келді?» атты повесі «Жерден келген нәрсе» (1951), «Нәрсе» (1982) және «Нәрсе» (2011) фильмдеріне негіз болды. Кэмпбелл 18 жасында МИТ-де оқып жүргенде ғылыми фантастика жазуды бастады. 1930–1931 жылдары «Amazing Stories» ғылыми-фантастикалық журналында оның алты әңгімесі, бір романы және сегіз хаты жарияланды. Бұл жұмыс Кэмпбеллдің ғарыш әуезінің авторы ретінде беделін қалыптастырды. 1934 жылы ол басқа стильдегі әңгімелер жаза бастағанда «Дон А. Стюарт» деген атпен жазды. 1930 жылдан 1937 жылға дейін Кэмпбелл екі атымен де жемісті және табысты болды; ол 1937 жылы «Astounding» журналының редакторы болғаннан кейін көп ұзамай көркем әдебиет жазуды тоқтатты. Кэмпбелл 1937 жылдың соңынан өліміне дейін «Astounding Science Fiction» журналының редакторы ретінде есімдері танылды. 1939 жылы Кэмпбелл «Unknown» фэнтези журналын іске қосты, ол төрт жылдан кейін жабылды. Оның редакторлық қызметі туралы «Ғылыми фантастика энциклопедиясында» былай делінген: «Ол қазіргі заманғы ғылыми фантастиканың қалыптасуына ең көп үлес қосты». Айзек Азимов Кэмпбеллді «ғылыми фантастикадағы ең күшті күш» деп атады және оның «редакторлық қызметінің алғашқы он жылында ол осы салаға толығымен үстемдік етті» деді. Редактор ретінде Кэмпбелл алғашқы жұмыстарының бір бөлігін жариялады және 1938 мен 1946 жылдар аралығында дебют жасаған әрбір маңызды ғылыми фантастика жазушысының мансабын қалыптастыруға көмектесті, соның ішінде Азимов, Роберт А. Хайнлайн, Теодор Стерджон және Артур Кларк. Кейіннен псевдоғылымға деген қызығушылығы Кэмпбеллді Азимовтан алшақтатты. 1960 жылдары Кэмпбеллдің сегрегацияны қолдаған даулы мақалалары, құлдық және нәсілге қатысты басқа да пікірлері мен жазбалары оны көптеген ғылыми фантастика қауымдастығынан шеттетуге себеп болды. Ол 1910 жылы дүниеге келді. Оның әкесі Джон Вуд Кэмпбелл-аға – электр инженері болған. Оның анасы Дороти (Штрахерн) – Джонға ұнамайтын, жиі келіп тұратын егіз әпкесі бар еді. Джон оларды ажырата алмады және анасы деп ойлаған адамнан жиі бас тартқандығын айтты. Ол сондай-ақ Массачусетс технология институтында (МИТ) оқыды, бірақ бітірмеді, онда математик Норберт Винермен (кибернетика терминін жасаған) дос болды, бірақ неміс тілінен емтиханды тапса алмады және 1931 жылы МИТ оны кіші курс студенті ретінде шығарып жіберді. Дьюк университетінде екі жыл оқығаннан кейін 1934 жылы физика ғылымдарының бакалавры дәрежесін алды. Кэмпбелл 18 жасында МИТ-де оқып жүргенде ғылыми фантастика жазуды бастады және алғашқы әңгімелерін тез сатты. 1930 жылдың қаңтарынан 1931 жылдың маусымына дейін «Amazing Stories» журналы оның алты әңгімесін, бір романын және алты хатын жариялады. Кэмпбелл мен Доня Стюарт 1931 жылы үйленді. Олар 1949 жылы ажырасып, 1950 жылы Маргарет (Пэг) Винтерге үйленді. Ол өмірінің көп бөлігін Нью-Джерси штатында өткізді және Нью-Джерси штатының Маунтайнсайд қаласындағы үйінде жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол дінсіз болған.

John Wood Campbell Jr. (June 8, 1910 – July 11, 1971) was an American science fiction writer and editor. He was editor of Astounding Science Fiction (later called Analog Science Fiction and Fact) from late 1937 until his death and was part of the Golden Age of Science Fiction. Campbell wrote super science space opera under his own name and stories under his primary pseudonym, Don A. Stuart. Campbell also used the pen names Karl Van Kampen and Arthur McCann. His novella Who Goes There? was adapted as the films The Thing from Another World (1951), The Thing (1982), and The Thing (2011). Campbell began writing science fiction at age 18 while attending MIT. He published six short stories, one novel, and eight letters in the science fiction magazine Amazing Stories from 1930 to 1931. This work established Campbell's reputation as a writer of space adventure. When in 1934 he began to write stories with a different tone, he wrote as Don A. Stuart. From 1930 until 1937, Campbell was prolific and successful under both names; he stopped writing fiction shortly after he became editor of Astounding in 1937. It is as editor of Astounding Science Fiction from late 1937 until his death for which Campbell is primarily remembered today. In 1939, Campbell started the fantasy magazine Unknown, which was canceled after only four years. Referring to his time spent as an editor, The Encyclopedia of Science Fiction states: "More than any other individual, he helped to shape modern sf." Isaac Asimov called Campbell "the most powerful force in science fiction ever" and said the "first ten years of his editorship he dominated the field completely." In his capacity as an editor, Campbell published some of the very earliest work, and helped shape the careers of virtually every important science fiction author to debut between 1938 and 1946, including Asimov, Robert A. Heinlein, Theodore Sturgeon, and Arthur C. Clarke. An increasingly strong interest in pseudoscience later alienated Campbell from Asimov. In the 1960s, Campbell's controversial essays supporting segregation, and other remarks and writings surrounding slavery and race, served to distance him from many in the science fiction community. in 1910. His father, John Wood Campbell Sr., was an electrical engineer. His mother, Dorothy (née Strahern) had an identical twin who visited them often and who disliked John. John was unable to tell them apart and says he was frequently rebuffed by the person he took to be his mother. He also attended, without graduating, the Massachusetts Institute of Technology (MIT), where he was befriended by the mathematician Norbert Wiener (who coined the term cybernetics) – but he failed German, and MIT dismissed him in his junior year in 1931. After two years at Duke University, he graduated with a Bachelor of Science in physics in 1934. Campbell began writing science fiction at age 18 while attending MIT and sold his first stories quickly. From January 1930 to June 1931, Amazing Stories published six of his short stories, one novel, and six letters. Campbell and Doña Stewart married in 1931. They divorced in 1949, and he married Margaret (Peg) Winter in 1950. He spent most of his life in New Jersey and died of heart failure at his home in Mountainside, New Jersey. He was an atheist.

Жазушылық мансап

Редактор Т. О'Конор Слоун Кэмпбеллдің "Үздіксіздің басқыншылары" атты Amazing Stories журналы үшін қабылдаған алғашқы қолжазбасын жоғалтты. "Атомдар сәтсіздікке ұшырағанда" 1930 жылдың қаңтарында жарияланды, одан кейін 1930 жылы тағы бес туынды жарық көрді. Олардың үшеуі Аркот, Мори және Уэйд кейіпкерлерін енгізетін ғарыш операсы сериясының бөлігі болды. Серияның толық романы – "Ғарыш аралдары" 1931 жылдың көктемгі тоқсандық басылымының мұқабасында жарияланды. 1930 жылдан бастап сол онжылдықтың соңына дейін Кэмпбелл екі есіммен де өнімді және табысты болды. Псевдониммен жарияланған үш маңызды туынды: "Сумерек" (Astounding, 1934 жылғы қараша), "Түн" (Astounding, 1935 жылғы қазан) және "Кім келді?" (Astounding, 1938 жылғы тамыз). Антарктида зерттеушілерінің тобы бұрын қатыгез форма өзгертетін жаратылыс мекендеген құлаған ғарыш кемесін тапқандары туралы "Кім келді?" туындысы Кэмпбелл редактор болғаннан кейін шамамен бір жыл өткен соң "Astounding" журналында жарияланды және ол 28 жасындағы соңғы маңызды көркем туындысы болды. Осы туынды "Басқа әлемнен келген нәрсе" (1951), "Нәрсе" (1982) және тағы да "Нәрсе" (2011) атты фильмдерге негіз болды. Кэмпбелл W2ZGU әуесқой радио шақыру белгісіне ие болды және электроника мен радио туралы көптеген мақалалар жазды.

Редакторлық мансап

Трэймен Кэмпбеллді 1937 жылдың қазан айындағы санынан бастап «Астаундингтің» редакторы етіп тағайындады. Кэмпбеллге 1938 жылдың мамырына дейін «Астаундингке» толық құқық берілмеген, бірақ ол әңгімелер сатып алу үшін одан бұрын жауапты болған. refn |group="note" | 1938 жылдың сәуір айындағы редакциялық хабарламада Кэмпбеллдің ақпан айындағы оқиғаларға жауапты екені нақты айтылған. Редакциялық жазбаға қол қойылмаған, бірақ ол соңғы үш саны үшін сатып алынған әңгімелерге сілтеме жасайды, олардың бірі (Лестер дель Рейдің «Иманды») Кэмпбелл сатып алғаны белгілі. Ол бірден өзгерістер енгізе бастады, ерекше әңгімелерге «мутант» белгісін қойды және 1938 жылдың наурыз айында атауын «Таңғажайып оқиғалар» дегеннен «Таңғажайып ғылыми-фантастикалық оқиғалар» деп өзгертті. Лестер дель Рейдің 1938 жылдың наурыз айындағы алғашқы әңгімесі Кэмпбелл үшін ерте кездегі табыс болды, ал 1939 жылы ол алғаш рет жаңа жазушылардың осындай ерекше тобын жариялады, бұл кезең әдетте «Ғылыми фантастиканың алтын ғасыры» басталуы деп саналады, әсіресе 1939 жылдың шілде айындағы саны. Шілде айындағы санында А. Э. ван Вогттің «Қара жойғыш» атты алғашқы әңгімесі және Азимовтың «Үрдістер» атты алғашқы әңгімесі жарияланды; тамыз айында Роберт А. Хайнлайнның «Өмір сызығы» атты алғашқы әңгімесі, ал келесі айда Теодор Стердженнің алғашқы әңгімесі пайда болды. Сондай-ақ 1939 жылы Кэмпбелл «Белгісіз» (кейін «Белгісіз әлемдер») фэнтези журналын іске қосты. «Белгісіз» төрт жылдан кейін тоқтатылғанымен, соғыс кезіндегі қағаз тапшылығының салдарынан, журналдың редакциялық бағыты қазіргі заманғы фантастиканың дамуында маңызды рөл атқарды. Кэмпбелл 1971 жылы 61 жасында Нью-Джерси штатының Маунтинсайд қаласында қайтыс болды. «Аналог» журналының 34 жылдық редакторы болғаннан кейін кенеттен қайтыс болған кезде, Кэмпбеллдің ерекше мінезі мен эксцентрикалық редакциялық талаптары оның ең көрнекті жазушыларын одан шеттетуге жеткізді, олар оған енді еңбектерін жібермейтін болды.

Ықпал

"Ғылыми фантастика энциклопедиясы" былай деп жазды: "Ол басқа ешкімнен гөрі қазіргі заманғы ғылыми фантастиканы қалыптастыруға көбірек көмектесті", ал Даррел Швайцер оны "ғылыми фантастика жазушыларын лайдан шығарып, ересектерге арналған ақылды туындылар жазуға мәжбүрледі" деп есептейді. 1950 жылдан кейін Galaxy Science Fiction және The Magazine of Fantasy & Science Fiction сияқты жаңа журналдар басқа бағытта дамып, оның тікелей ықпалына түспеген жаңа талантты жазушыларды өркендетті. Кемпбелл көбінесе жазушыларға әңгіме идеяларын ұсынды (соның ішінде "Маған адам сияқты, немесе одан да жақсы ойлайтын, бірақ адам емес нәрсе жазыңыз" дегенді де қоса алғанда) және кейде ол бұрын сатып алған мұқаба суреттеріне сәйкес әңгімелер сұрады. Кемпбелл Азимовқа зор әсер етіп, ақырында досы болды. Асимов Кемпбеллдің салаға тигізген әсері туралы былай деді:

The Encyclopedia of Science Fiction wrote: "More than any other individual, he helped to shape modern sf", and Darrell Schweitzer credits him with having "decreed that SF writers should pull themselves up out of the pulp mire and start writing intelligently, for adults". After 1950, new magazines such as Galaxy Science Fiction and The Magazine of Fantasy & Science Fiction moved in different directions and developed talented new writers who were not directly influenced by him. Campbell often suggested story ideas to writers (including "Write me a creature that thinks as well as a man, or better than a man, but not like a man" ), and sometimes asked for stories to match cover paintings he had already bought. Campbell had a strong formative influence on Asimov and eventually became a friend. Asimov said of Campbell's influence on the field:

By his own example and by his instruction and by his undeviating and persisting insistence, he forced first Astounding and then all science fiction into his mold. He abandoned the earlier orientation of the field. He demolished the stock characters who had filled it; eradicated the penny dreadful plots; extirpated the Sunday supplement science. In a phrase, he blotted out the purple of pulp. Instead, he demanded that science fiction writers understand science and understand people, a hard requirement that many of the established writers of the 1930s could not meet. Campbell did not compromise because of that: those who could not meet his requirements could not sell to him, and the carnage was as great as it had been in Hollywood a decade before, while silent movies had given way to the talkies. One example of the type of speculative but plausible science fiction that Campbell demanded from his writers is "Deadline", a short story by Cleve Cartmill that appeared during the wartime year of 1944, a year before the detonation of the first atomic bomb. As Ben Bova, Campbell's successor as editor at Analog, wrote, it "described the basic facts of how to build an atomic bomb. Cartmill and Campbell worked together on the story, drawing their scientific information from papers published in the technical journals before the war. To them, the mechanics of constructing a uranium fission bomb seemed perfectly obvious." The FBI descended on Campbell's office after the story appeared in print and demanded that the issue be removed from the newsstands. Campbell convinced them that by removing the magazine "the FBI would be advertising to everyone that such a project existed and was aimed at developing nuclear weapons" and the demand was dropped. Campbell was also responsible for the grim and controversial ending of Tom Godwin's short story "The Cold Equations". Writer Joe Green recounted that Campbell had

three times sent 'Cold Equations' back to Godwin, before he got the version he wanted Godwin kept coming up with ingenious ways to save the girl! Since the strength of this deservedly classic story lies in the fact that the life of one young woman must be sacrificed to save the lives of many, it simply would not have the same impact if she had lived. Between December 11, 1957, and June 13, 1958, Campbell hosted a weekly science fiction radio program called Exploring Tomorrow.

Өзінің мысалымен, нұсқауларымен және табандылығымен ол ең алдымен Astounding, содан кейін барлық ғылыми фантастиканы өзінің қалыпына келтірді. Ол саланың бұрынғы бағытын тастады. Оны толтырған стереотиптік кейіпкерлерді жойды, арзан әңгімелерді құртты, сенбілік қосымшадағы ғылымды жойды. Бір сөзбен айтқанда, ол пульптың жарқырағын өшірді. Оның орнына, ол ғылыми фантастика жазушыларынан ғылымды және адамдарды түсінуді талап етті, бұл 1930 жылдардың көптеген белгілі жазушыларына оңай болмаған қиын талап. Кемпбелл осыдан бас тартпады: оның талаптарын орындай алмағандар оған ештеңе сата алмады, ал бұл құрбандық Голливудта он жыл бұрын болғандай болды, ақ-қара фильмдер үнді фильмдерге жол бергенде. Кемпбелл өз жазушыларынан талап еткен болжамды, бірақ ықтимал ғылыми фантастиканың бір мысалы – Клив Картмиллдің 1944 жылы, бірінші атом бомбасының сынағынан бір жыл бұрын жазылған "Deadline" атты қысқа әңгімесі. Кемпбеллдің "Analog" журналындағы ізбасары Бен Бова бұл туралы былай жазды: "Ол атом бомбасын қалай жасау керектігінің негізгі фактілерін сипаттады. Картмилл мен Кемпбелл осы әңгіме бойынша бірге жұмыс істеді, ғылыми ақпаратты соғыстан бұрын жарияланған техникалық мақалалардан алды. Олар үшін уранды бөлу арқылы бомба жасаудың механизмі өте түсінікті болды". Әңгіме жарық көргеннен кейін ФБР Кемпбеллдің кеңсесіне басып кіріп, осы мәселені дүкендерден алып тастауды талап етті. Кемпбелл оларды журналды алып тастау арқылы "ФБР осындай жобаның бар екенін және ядролық қару жасауға бағытталғанын баршаға жариялайтынын" сендірді, содан кейін талап алынып тасталды. Кемпбелл Том Годвиннің "Салқын теңдеулер" атты қысқа әңгімесінің аяқталуына да жауапты болды. Жазушы Джо Грин Кемпбеллдің Годвинге "Салқын теңдеулерді" үш рет қайтарғанын, ал ол қалаған нұсқаны алғанға дейін Годвин қызды құтқарудың әртүрлі жолдарын ойлап тапқандығын айтты! Осы классикалық әңгіменің күші бір жас әйелдің өмірі көптеген адамдардың өмірін құтқару үшін құрбан болуы керек екендігінде, егер ол тірі қалғанда, әсері мұндай болмас еді. 1957 жылдың 11 желтоқсаны мен 1958 жылдың 13 маусымы аралығында Кемпбелл "Exploring Tomorrow" атты апталық ғылыми фантастика радио бағдарламасын жүргізді.

Құлдық, нәсіл және сегрегация

Гриннің айтуынша, Кэмпбелл "көптеген мәселелерде "әулеттің адвокаты" рөлін ойнаудан ләззат алып, тіпті келіспеген пікірлерді де қорғауға дайын болған, егер ол көбірек пікір алмасуға әкелсе". Мысал ретінде, ол былай деп жазды: [Кэмпбелл] Американың Оңтүстігіндегі құлдықтың көп сынға ұшыраған "ерекше институты" шын мәнінде, Африкадағы қара нәсілділерге қарағанда сол жерге әкелінген қара нәсілділерге жоғары тұрмыс деңгейін ұсынғандығын айтты. Мен Азимовтың және басқалардың пікірлерінен – сондай-ақ оқыған бірнеше "Analog" редакторының мақалаларынан – Джонның кемінде қара нәсілділерге қатысты кейбір нәсілшіл көзқарастары бар екенін күдіктендім. Ақырында, Грин Кэмпбеллпен келісіп, "1850 жылдан кейін механикаландырудың жылдам өсуі құлдықты бәрібір ескірген болар еді. АҚШ құлдықты тағы бірнеше жыл көтеруі, Азамат соғысының қорқынышты шығындарына ұшырағаннан гөрі жақсы болар еді". 1961 жылдың маусым айында "Азамат соғысының жүз жылдығы" атты редакторында Кэмпбелл құлдықтың адамзат қарым-қатынастарының көп бөлігі болғанын және қазіргі заманның құлдыққа қарсы мәдениеттердің планетаны басып алғандығымен ерекшеленетінін айтты. Ол былай деп жазды: "Менің ойымша, Оңтүстік 1910 жылға қарай интеграцияланатын болар еді. Жұмыс бітірілер еді – және дұрыс бітірілер еді – жарты ғасыр бұрын, адамдардың азабын азайтып, қан төгілмей. Құлдықты тоқтатудың жалғыз жолы – кез келген жерде – өнеркәсіпті енгізу. Егер адам білікті және тәжірибелі машина жасаушы болса – егер токарлық станок оның қолында жақсы жұмыс істесе – өнеркәсіптік басқару, бизнес жүргізу үшін, адамның терісінің түсіне қарамастан, осы фактіні қабылдауға мәжбүр болады. Майкл Муркокқа сәйкес, Кэмпбелл кейбір адамдардың құлдықты ұнататынын айтты. Ол сондай-ақ, 60-жылдардың ортасында Уоттс көтерілісіне тап болғанда, "табиғи" құлдар бар екенін және олар босатылса бақытсыз боларын айтты. 1965 жылы мен онымен бірге панельде отырдым, ол жұмыс істей алмайтын жұмысшы арасының қайғыдан өлетінін, босатылған шаруалар өздерінің иелеріне қайтадан құлдыққа түсуді өтінгенін, Азамат соғысында күрескен құлдыққа қарсылардың идеалдары жеке мүдделерінің көрінісі ғана екенін және қара нәсілділер "азат етуге қарсы" болды, сондықтан олар Лос-Анджелес маңындағы "басшысыз" тәртіпсіздіктерге батты. 1965 жылы ол сегрегацияны және оған байланысты практикаларды қорғауын жалғастырды, "көптеген негрлік" азаматтық құқық" топтарының заңға қарсылық көрсетуінің "әрекетсіздігін" сынады. 1967 жылдың 10 ақпанында Кэмпбелл Сэмюэл Р. Деланидің "Nova" романын жариялануға бір ай қалғанда қабылдамады, агентіне оның оқырмандарының "қара басты кейіпкермен байланыса алмайтынын" түсіндіріп, хат және телефон арқылы хабарлады.

Green wrote that Campbell "enjoyed taking the 'devil's advocate' position in almost any area, willing to defend even viewpoints with which he disagreed if that led to a livelier debate". As an example, he wrote:

[Campbell] pointed out that the much maligned 'peculiar institution' of slavery in the American South had in fact provided the blacks brought there with a higher standard of living than they had in Africa I suspected, from comments by Asimov, among others – and some Analog editorials I had read – that John held some racist views, at least in regard to blacks. Finally, however, Green agreed with Campbell that "rapidly increasing mechanization after 1850 would have soon rendered slavery obsolete anyhow. It would have been better for the USA to endure it a few more years than suffer the truly horrendous costs of the Civil War." In a June 1961 editorial called "Civil War Centennial", Campbell argued that slavery had been a dominant form of human relationships for most of history and that the present was unusual in that anti slavery cultures dominated the planet. He wrote

It's my bet that the South would have been integrated by 1910. The job would have been done – and done right – half a century sooner, with vastly less human misery, and with almost no bloodshed The only way slavery has ever been ended, anywhere, is by introducing industry If a man is a skilled and competent machinist – if the lathes work well under his hands – the industrial management will be forced, to remain in business, to accept that fact, whether the man be black, white, purple, or polka dotted. According to Michael Moorcock, Campbell suggested that some people preferred slavery. <blockquote>He also, when faced with the Watts riots of the mid sixties, seriously proposed and went on to proposing that there were 'natural' slaves who were unhappy if freed. I sat on a panel with him in 1965, as he pointed out that the worker bee when unable to work dies of misery, that the moujiks when freed went to their masters and begged to be enslaved again, that the ideals of the anti slavers who fought in the Civil War were merely expressions of self interest and that the blacks were 'against' emancipation, which was fundamentally why they were indulging in 'leaderless' riots in the suburbs of Los Angeles. In 1965, he continued his defense of segregation and related practices, critiquing "the arrogant defiance of law by many of the Negro 'Civil Rights' groups". On February 10, 1967, Campbell rejected Samuel R. Delany's Nova a month before it was ultimately published, with a note and phone call to his agent explaining that he did not feel his readership "would be able to relate to a black main character".

Медицина және денсаулық сақтау

Кемпбелл денсаулық сақтау және қауіпсіздікті мемлекеттік реттеуді сынап, көптеген қоғамдық денсаулық сақтау бастамалары мен ережелерін жазғырды. Кемпбелл өмірі бойы темекі шегіп, оны әдеттегі темекі ұстағышысыз көру сирек болды. 1964 жылдың қыркүйек айындағы "Аналог" журналында, бас дәрігердің темекі шегудің қауіптілігі туралы алғашқы ескертуінен тоғыз ай өткен соң (1964 жылдың 11 қаңтары) Кемпбелл "Темәкіге қарсы қарсылық" атты редакциялық мақала жариялады. Онда ол өкпе қатерлі ісігімен байланысты "сырлы" дей отырып, "темекі шегу мен қатерлі ісіктің арасындағы байланысты анықтау өте қиын" деп атап өтті. Оның пікірінше, темекінің тыныштандыру әсері тиімді ойлауға көмектеседі. 1967 жылдың мамырындағы "Аналог" журналындағы автокөлік қауіпсіздігі туралы бір беттік мақаласында Кемпбелл "адамдар көліктердің темекіден гөрі көбірек адамды өлтіретінін сезіне бастады, тіпті темекіге қарсы ескертулер толығымен дұрыс болса да" деп жазды. 1963 жылы Кемпбелл Фрэнсис Олдхэм Келси туралы ашулы редакциялық мақала жариялады, ол FDA-да болған кезде Талидомидтің АҚШ-та сатылуына рұқсат беруден бас тартқан. Басқа эсселерінде Кемпбелл дәстүрсіз медицинаны қолдап, мемлекеттік реттеудің зиянды екенін және шарлатандыққа қарсы реттеудің көптеген пайдалы дәрілерді (мысалы, кребиозен) қолдануға кедергі келтіретінін айтты.

Псевдонаука, парапсихология және саясат

1930 жылдары Кэмпбелл Джозеф Райннің ЭСП теорияларына қызығушылық танытты (Райн Кэмпбелл студент болып оқыған кезде Дьюк университетінде Парапсихология зертханасын құрған еді), ал келесі жылдары парапсихологияға деген қызығушылығы артып, ол жазған әңгімелерінде осы тақырыптарды жазушыларға қосуға шақырды, нәтижесінде телепатия және басқа да "псионикалық" қабілеттер туралы көптеген еңбектер жарық көрді. Ғылыми фантастика зерттеушілері бұл соғыстан кейінгі "пси-бумды" шамамен 1950 жылдардың ортасынан 1960 жылдардың басына дейін дамыған деп санайды, және ол әлі де көптеген мәдениеттік үлгілер мен мотивтерге әсер етеді. Кэмпбелл автордың жер астындағы үңгірлерде керемет технология сақтаған зұлым ежелгі өркениетпен жеке тәжірибеде болғанын айтқан "Шейвер Мистериясын" қабылдамады. Оның жалған ғылымға деген сенімі күшейе келе, кейбір жазушыларынан оқшауланып, алыстады. Ол Ньютонның үшінші заңына қайшы келетін "Дин драйвы" және пси-қуаттарды күшейтуге арналған "Иероним машинасы" сияқты нәрселер туралы жақсы пікір білдірді. Л. Рон Хаббардтың "Таңғажайып" журналындағы алғашқы мақаласы туралы ол: "[М]ен сізге толық және шын ниетпен сендіремін, бұл ең маңызды мақалалардың бірі" деп жазды. Кэмпбелл 1952 жылға дейін Хаббардтың теорияларын насихаттауды жалғастырды, содан кейін қозғалыстың бағыты бойынша дауласып, ажырасып кетті. Азимов: "Көптеген жазушылар Кэмпбеллге сатуды қамтамасыз ету үшін жалған ғылыми материалдар жазды, бірақ ең жақсы жазушылар, мен де солардың бірімін, шегінді". Басқа жерде Азимов Кэмпбеллдің алысқа кеткен идеяларды қолдағанын түсіндірді. Ол осылай істеген кезде өзі оқытқан көптеген адамдарды (мен де солардың бірімін) ренжітті, бірақ оқырмандарының санасын оятып, қызығушылықты шекараға дейін жеткізуді өзінің міндеті деп санады. Ол кейде өте оңшыл деп сипатталатын әлеуметтік көзқарасты жақтаған редакциялық мақалалар сериясын бастады (мысалы, ол 1968 жылғы президент сайлауында Джордж Уоллеске қолдау көрсетті). Көптеген адамдар (мен де солардың бірімін) бұған қатты қарсылық білдірді – Кэмпбеллдің редакциялық мақаласын оқығанда ашуымды баса алмайтын едім.

In the 1930s, Campbell became interested in Joseph Rhine's theories about ESP (Rhine had already founded the Parapsychology Laboratory at Duke University when Campbell was a student there), and over the following years his growing interest in parapsychology would be reflected in the stories he published when he encouraged the writers to include these topics in their tales, leading to the publication of numerous works about telepathy and other "psionic" abilities. This post war "psi boom" has been dated by science fiction scholars to roughly the mid 1950s to the early 1960s, and continues to influence many popular culture tropes and motifs. Campbell rejected the Shaver Mystery in which the author claimed to have had a personal experience with a sinister ancient civilization that harbored fantastic technology in caverns under the earth. His increasing beliefs in pseudoscience would eventually start to isolate and alienate him from some of his writers. He wrote favorably about such things as the "Dean drive", a device that supposedly produced thrust in violation of Newton's third law, and the "Hieronymus machine", which could supposedly amplify psi powers. He wrote of L. Ron Hubbard's initial article in Astounding that "[i]t is, I assure you in full and absolute sincerity, one of the most important articles ever published." Campbell continued to promote Hubbard's theories until 1952, when the pair split acrimoniously over the direction of the movement. Asimov wrote: "A number of writers wrote pseudoscientific stuff to ensure sales to Campbell, but the best writers retreated, I among them. " Elsewhere Asimov went on to further explain

Campbell championed far out ideas He pained very many of the men he had trained (including me) in doing so, but felt it was his duty to stir up the minds of his readers and force curiosity right out to the border lines. He began a series of editorials in which he championed a social point of view that could sometimes be described as far right (he expressed sympathy for George Wallace in the 1968 national election, for instance). There was bitter opposition to this from many (including me – I could hardly ever read a Campbell editorial and keep my temper).

Теңдестердің бағалауы

Деймон Найт Кемпбеллді "семіз, қалың сақалды, жарқын шашты, қарсыласа қарап тұратын ер адам" деп сипаттады. "Бойы алты фут бір дюйм, бүркіт сияқты мүсінді, қаһарлы келбеті бар еді", - деді Сэм Московиц. "Ол бойы биік, денесі алып, шашы ашық, мұрны ұзын, беті кең, еріні жұқа, тістерінің арасында тағылған темекі мұндздығымен әрқашан көзге түсетін еді", - деп жазды Асимов. Алгис Будрис: "Джон В. Кэмпбелл – ғылыми-фантастика көрген немесе көретін ең ұлы редактор, және ХХ ғасырдың орта шеніндегі ағылшын тіліндегі әдебиеттегі маңызды редакторлардың бірі. Сіздердің барлықтарыңыз оның салған мұрагерлерісіздер", - деді. Асимов Кэмпбеллдің "әңгімеге құмар, пікір білдіруге бейім, жылдам ойлы, биікпарсыз" екенін айтты. "Оның әңгімесі монологқа ұласатын еді", - деп келісті Найт: "Кэмпбеллдің лекция залындағы мінезі маған соншалықты жағымсыз болды, оған қарсы тұруға батылым жетпеді. Кэмпбелл тыңдағаннан гөрі көп сөйлейтін, сондай-ақ, ашықтан ашық әңгіме айтуды ұнататын". Британдық романист және сыншы Кингсли Амис Кэмпбеллді тікелей сынады: "Социологиялық тұрғыдан айтсам, "Таңғажайыптың" редакторы, өзінің ерекше қатыгездігімен көзге түсетін адам, ол пси-машинаны өзі ойлап тапқандай көрінеді". Бірнеше ғылыми-фантастика жазушылары Кэмпбеллді жақсы көретін емес – Сэмюэл Р. Делани Кэмпбеллдің қара түсті басты кейіпкері болғандықтан романды қабылдамағаны үшін сынға алды.

Асимов Кэмпбеллдің ерте кездегі достығы мен қолдауы үшін мәңгілік риза болды. Ол "Тұңғыш Асимовты" (1972) оған арнап, оны былай деп аяқтады: "Оның маған қаншалықты маңызды болғанын және мен үшін қаншалықты көп істегенін жеткізудің жолы жоқ, мүмкін, осы кітапты жазып, бір кездері, ширек ғасыр бұрынғы сол күндерді еске түсіруге тырыссам болар". Кэмпбелл туралы оның соңғы сөзі: "өмірінің соңғы жиырма жылында ол бұрынғыдай болмай, тек көлеңкесі ғана болды". Тіпті Кэмпбеллдің ең маңызды жаңалығы және "жақын досы" болған Хайнлайн да одан шаршады. Poul Anderson Кэмпбелл "Астаундингті" басқарған кезде "хак-жазушылардың өніміне" айналған ғылыми-фантастиканы сақтап, жаңғыртқанын" жазды. "Ол редакциялық саясатымен және жазушыларына (әрқашан көзден жасырып) көрсеткен көмегі мен ынтасымен әдеби және интеллектуалды деңгейді қайта көтерді. Қол жеткізілген кез келген прогресс осы қайта жаралудан басталады".

Марапаттар мен құрметтер

Кемпбелл қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Канзас университетінің ғылыми фантастика бағдарламасы (қазіргі Ғылыми фантастиканы зерттеу орталығы) ең үздік ғылыми фантастика романы үшін жыл сайынғы Джон В. Кемпбелл естелік сыйлығын тағайындады және жыл сайынғы Кемпбелл конференциясына оның есімін берді. Дүниежүзілік ғылыми-фантастика қоғамы ең үздік жаңа жазушы үшін Джон В. Кемпбелл сыйлығын белгіледі. Бұл үш естелік 1973 жылы қолданысқа енді. Алайда, Жаннет Нг 2019 жылдың тамызында Worldcon 77-де ең үздік жаңа жазушы сыйлығын қабылдаған сөйлесінде Кемпбеллдің саясатын сынап, оны фашист деп атағаннан кейін, Analog журналының баспагерлері ең үздік жаңа жазушы үшін Джон В. Кемпбелл сыйлығының атауын дереу "Ең таңғажайып жазушы сыйлығы" деп өзгертетінін жариялады. Ғылыми фантастика және фантастикалық әдебиеттер залы 1996 жылы Кемпбеллді алғашқы қатысушылардың арасындағы екі қайтыс болған және екі тірі адам ретінде қабылдады. Кемпбелл мен "Astounding" 1953 жылғы Дүниежүзілік ғылыми фантастика конвенциясында Х. Л. Голд пен "Galaxy" журналымен бірге алғашқы Hugo сыйлығының бірін бөлісті. Содан кейін ол 1965 жылға дейін үздік кәсіби журнал үшін жеті рет Hugo сыйлығын жеңіп алды. Марстағы Кемпбелл кратеріне оның есімі қойылған.

Шығармалары

Бұл қысқартылған библиографияда әр атау бір рет келтірілген. Кейбір қайталаған атаулар – әртүрлі нұсқалар, ал Кемпбеллдің басқа атауларымен шыққан басылымдары басқа еңбектерден жасалған таңдаулар немесе қайта аталғандары болғандықтан, олар тізімнен шығарылды. Негізгі библиографиялық дереккөздер осы абзацтың астындағы түсіндірмелерде көрсетілген және келесі бөлімдердегі көптеген ақпаратты ұсынды.

Аудио

Джон В. Кэмпбелл Mutual Broadcasting System радиосының "Ертеңді зерттеу" бағдарламасын жүргізген (1957–58)
Джон В. Кэмпбелл Фред Лернермен 1962 жылы сұхбаттасқан.