Үнді әдебиетінің көрнекті тұлғасы Манохар Шьям Джоши
Manohar Shyam Joshi
Манохар Шьям Джоши – үнді жазушысы, журналист, «Касап», «Кьяп» романдарының авторы, алғашқы үнді телесериалының сценарийшісі. Сахитья Академи сыйлығының иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манохар Шям Жоши (9 тамыз 1933 – 30 наурыз 2006) – үнді тілінде жазған жазушы, журналист және сценарийші, ең белгілісі – үнді теледидарының алғашқы теленовелласының авторы, сондай-ақ «Касап» және «Кьяп» сияқты тәжірибелік романдарының авторы, осы еңбектері үшін ол Сахитья Академи сыйлығына ие болды.
Manohar Shyam Joshi (9 August 1933 – 30 March 2006) was a Hindi writer, journalist and scriptwriter, most well known as the writer of Indian television's first soap opera, and many experimental novels including Kasap and Kyap, which won him the Sahitya Akademi Award.
Өмірбаян
Манохар Шьям Жоши 1933 жылғы 9 тамызда Раджастан штатындағы Аджмер қаласында дүниеге келді. Ол белгілі педагог және музыка зерттеушісінің ұлы, Кумаони брахман отбасынан, Алмора қаласынан (бұрынғы Уттар-Прадеш штаты, қазір Уттаракханд штаты). Ол – жетекші кибер қауіпсіздік маманы, профессор Анупам Жошидің әкесі. 2006 жылғы 30 наурызда Үндістанның Нью-Дели қаласында 73 жасында қайтыс болды. Оның күйеуі, доктор Бхагавати Жоши, және ұлдары Анупам Жоши, Анураг Жоши және Ашиш Жоши бар. Оның қазасынан кейін премьер-министр Манмохан Сингх оны "соңғы кездегі хинди тіліндегі ең беделді жазушылар мен сарапшылардың бірі" деп атады. Белгілі автор, редактор және сыншы Құсвант Сингхтің айтуынша, "2006 жылы қайтыс болған кезде ол хинди тілінің алғашқы және ең инновациялық жазушысы ретінде танылды".
Manohar Shyam Joshi was born on 9 August 1933 at Ajmer in Rajasthan, the son of a noted educationist and musicologist belonging to a Kumaoni Brahmin family from Almora, Uttar Pradesh now in the state of Uttarakhand. He is the father of leading cyber security expert Professor Anupam Joshi. He died on 30 March 2006, at the age of 73, in New Delhi, India. He is survived by his wife, Dr. Bhagwati Joshi, and sons, Anupam Joshi, Anurag Joshi and Ashish Joshi. Upon his death, Prime Minister Manmohan Singh called him "one of the most influential writers and commentators in Hindi in recent times". According to Khushwant Singh, the eminent author, editor and critic,"By the time he died in 2006, he was recognised as the first and the most innovative writer of Hindi."
Теледидар
Ол Үндістанның алғашқы телесериалы "Хум Логтың" авторы болғандықтан, оны "Үнді теледрамаларының әкесі" деп атайды. 1982 жылы, телевизия көбінесе үндістер үшін үлкен мүмкіндік болған кезде, бұл сериал Үндістанның орта таптарының күнделікті қиындықтарын көрсететін болды, соның арқасында ол бірден танымал болды, себебі әрбір үнді адам өзін оның ішінде көре алатын. Тағы бір танымал туындысы – Рамеш Сиппи режиссерлік еткен "Бунияд" (1987–1988) сериалы, ол 1947 жылы Үндістанның бөлінуі салдарынан қоныс аударған отбасының өміріне арналған; екеуі де үндістердің бірнеше буынына және Үндістанның телеарналар индустриясына зор әсер етті. Одан кейін ол "Мунгери Лал Ке Хасин Сапней", "Какаджи Кахин", "Хумрахи", "Замин Асман" және "Гата" сияқты көптеген ұзаққа созылған сериалдар жазды.
He is often called "the Father of Indian Soap Operas" being the writer of India's first television soap opera, Hum Log. Made in 1982, when television was still a luxury item for the majority of Indians, the serial dealt with the everyday struggles of the middle class India, making it an instant hit, especially because every Indian could identify with it. Another popular creation was Buniyaad (1987–1988), directed by Ramesh Sippy, a serial based around the life a family displaced by the Partition of India in 1947; both went on to deeply influence an entire generation of Indians as well as the Indian television industry. In the following years he wrote many more long running serials like Mungeri Lal Ke Hasin Sapney, Kakaji Kahin, Humrahi, Zameen Aasman and Gatha.
Романдар
Манохар Шьям Жоши өзінің романдарымен де танымал, олар махаббаттан бастап, хинди тіліндегі ең ұлы махаббат оқиғаларының бірі деп сипатталатын "Касап" романындағыдай, саяси сатираға дейін, "Нетажи Кахин" сияқты туындыларында қамтылған. Ол қазіргі хинди әдебиетіндегі көрнекті постмодернист авторлардың бірі болды, бұл оның культты романы "Куру куру Свааха" және повесі "Хария Геркулес ки Хайрани" арқылы нақтырақ көрінді. Ол 2005 жылы туған штаты Уттаракхандтың Кумаони дәстүрін нәзік бейнелейтін, қазіргі Үндістанның аллегориясы болған "Кяп" романы үшін Хинди тіліндегі беделді Сахитя Академия сыйлығымен марапатталды.
Manohar Shyam Joshi is also known for his novels which have dealt with topics ranging from love, in Kasap, described as one of the greatest love stories in Hindi, to devastating political satire like Netaji Kahin. He was a prominent post modernist authors in modern Hindi literature, as amiably demonstrated by his cult novel Kuru kuru Swaahaa and his novella Hariya Hercules ki Hairaani. He was awarded the prestigious Sahitya Akademi Award in 2005 for Hindi, for his novel Kyap, an allegory of modern India, known for its sensitive portrayal of the Kumaoni traditions of his home state of Uttarakhand.
Фильмдер
Оның романтикаға, нәзік комедияға және сатираға бейімділігі болған. Осының арқасында ол "Хей Рам", "Аппу Раджа", "Папа Кахте Хайн" және "Браштачар" сияқты түрлі тақырыптарда киноға сценарий жазуға мүмкіндік алды. Ол сондай-ақ шебер дубляж жасаушы еді және "Аппу Раджа" мен "Хей Рам" фильмдерін дубляждаған.
He had a penchant for romance, subtle comedy and satire alike. This allowed him to write for cinema on a variety of subjects, like Hey Ram, Appu Raja, Papa Kahte Hain and Brashtachar. He was a dubbing expert of much ability and dubbed for films like Appu Raja and Hey Ram.
Журналистика
Ол телерадио және баспа құралдарында ұзақ жылдар бойы журналист болып жұмыс істеді. Алдымен Нью-Делидегі «Всеиндийское радио» хинди тіліндегі жаңалықтар бөлімінде, содан кейін Мумбайдағы Үндістанның «Фильмдер бөлімінде» жұмыс істеді, онда ол көптеген деректі фильмдерге сценарийлер жазды. Осы кезде ол қарапайым адамдармен жасаған әйгілі сұхбаттарын жаза бастады, олар «Сарика» журналында жарияланды. Көп ұзамай, Саччидананда Хирананда Ватсайан Агьея оны «Таймс оф Индия» тобы шығарған «Динаман» жаңа хинди жаңалық журналына шақырды. Агьея редактор, ал Жоши көмекші редактор болды. Кейін ол «Saptahik Hindustan» үнді тіліндегі жетекші журналын, сонымен қатар «English Weekend Review» журналын басқарды, ал 1970-ші жылдардың соңында «Hindustan Times» баспасынан шыққан «Morning Echo» апталық журналын да басқарды. Оның журналистік жазбалары ғылымнан, қызықты саяхаттардан бастап, саяси талдауларға дейін кең ауқымды тақырыптарды қамтиды. Өмірінің соңына дейін «Outlook India» баспасының хинди тіліндегі «Outlook Saptahik» журналында пікірлер айтушы рубрикасын жазды.
He had a long stint as a journalist in broadcast and the print media. He worked first with All India Radio, New Delhi, in the Hindi news section and then with the Films Division of India in Mumbai, where he wrote the scripts for many documentaries. This is when he started writing his famous landmark interviews with ordinary folks, which were serialised in the Sarika magazine. It was not long before he was handpicked by Sachchidananda Hirananda Vatsyayan Agyeya for a new Hindi news magazine Dinaman, being brought out by the Times of India group. Agyeya was to be the editor and Joshi the assistant editor. Later, he edited the leading Hindi magazine Saptahik Hindustan, concurrently with the English Weekend Review and, in late 70s, the Morning Echo weekly all brought out by the Hindustan Times. His journalistic writings have covered a wide range of topics from popular science and scintillating travelogues to astute political analyses. Until his death, he wrote an opinion column for Outlook Saptahik, Hindi magazine from Outlook India.