1968-69 жылғы НБА маусымы: «Бостон Селтикс» жеңісі және жаңа командалар

Кіріспе

NBA-ның 23-ші маусымы

1968–69 жылғы NBA маусымы – Ұлттық баскетбол қауымдастығының 23-ші маусымы болды. Маусым Бостон Селтикс командасының НБА финалдық сериясында Лос-Анджелес Лейкерсті 4:3 есебімен жеңіп, НБА чемпионатында жеңіске жетуімен аяқталды.

Ерекше оқиғалар

Феникс Санс және Милуоки Бакс лига 14 командаға дейін кеңейтілді. «Хоукс» командасы Сент-Луис қаласынан Атлантаға көшірілді. 1969 жылғы NBA All-Star ойыны Балтимордағы Балтимор азаматтық орталығында өтті, онда шығыс конференциясы батыс конференциясын 123–112 есебімен ұтты. Ойынның ең құнды ойыншысы (MVP) атағын Цинциннати Роялс командасынан Оскар Робертсон жеңіп алды. Алғашқы NBA финалдарының ең құнды ойыншысы (MVP) атағын Лос-Анджелес Лейкерс командасының ойыншысы Джерри Уэст жеңіп алды, бірақ оның командасы Бостон Селтикс командасына жеті ойындық серияда есе жіберді. НБА-ның үздік қорғаныс командасы алғаш рет анықталды және НБА маусымының жүлделерінің бір бөлігіне айналды. Уилт Чемберлен ойын сайын 21.14 ребаундпен 11 ребаунд титулының 8-ін жеңіп алды. Бұл НБА-дағы бұрынғы рекорд болып табылады; қазіргі кезде Денис Родман 7 ребаунд титулымен екінші орында тұр. Сонымен қатар, бұл кезге дейін НБА-дағы кез келген ойыншының ойын сайын 20-дан астам ребаунд жинаған соңғы маусымы болды. +Жаттықтырушылардың ауысуыМаусым аяқталысымен Команда 1967–68 жылғы жаттықтырушысы 1968–69 жылғы жаттықтырушысы Чикаго Буллс Джонни «Ред» Керр Дик Мотта Милуоки Бакс Жаңа команда Ларри Костелло Филадельфия 76ers Алекс Ханнум Джек Рамзи Феникс Санс Жаңа команда Джонни «Ред» Керр Сан-Франциско Уорриорс Билл Шарман Джордж С. ЛиМаусым ішінде Команда Қайтып кеткен жаттықтырушы Келген жаттықтырушы Детройт Пистонс Донни Батчер Пол Сеймур

Маусымның қорытындысы

Филадельфия 76ers командасы екі маусым бұрын чемпион атанған және өткен жылы фаворит саналған, маусым басталар алдында екі маңызды көшбасшысынан айырылды. Бапкер Алекс Ханнум көбірек ақша табу үшін ABA лигасына өтті. Өткен жылы Бостонға жеңілгеннен кейін сынға ұшыраған, ал кейін корольдік қасіреттен кейін бірнеше күн өткен соң туған қаласынан ауысуды талап еткен Уилт Чемберлен, лигада үлкен сенсация тудырып, Лос-Анджелес Лейкерс клубымен келісім жасасты. Бұл Чемберленнің командасын үшінші жыл қатарынан фаворитке айналдырды. Биылғы жылы төрт NBA командасы 50 және одан көп ойын жеңді. Расселл мен Чемберлен талқылау ортасында болғанмен, жылдың командасы Балтимор Буллетс атанды. Бір жыл бұрын 36–46 көрсеткішінде болған Буллетс, 6 фут 7 дюйм, 250 фунт салмақтағы жаңадан келген Вес Анселдтің шабыттандыруымен лигадағы ең көп – 57 ойынды жеңіп алды. Анселд лигада ребоунд бойынша бесінші орынды иеленді және қоршау астында керемет күш көрсетті. Мексика қаласындағы Олимпиада ойындарын бойкоттаған Анселд Балтиморда жаңа өмір мен жанкүйерлер тапты. Шабуылдық тәсілдерімен жанкүйерлерді қызықтырған қорғаушы Эрл Монро, өткен жылы алған «Жылдың жаңашылы» сыйлығынан кейін НБА-да екінші орынды иеленді. Командаласы Кевин Лаухери де 22.6 ұпай қосты. Бапкер Джин Шудың сегіз ойыншыдан тұратын құрамы қарсыластардан көбірек гол соқты. Бірақ Гас Джонсонның тізе жарақаты алдағы плей-офф үшін қиындық тудырды. NBA-ның Шығыс дивизионында Буллетс командасынан кейін қайта жанданған 76ers командасы тұрды. Жергілікті тумасы, легендарлық Джек Рамзи бапкерлік қызметке тағайындалды. Уилт кеткеннен кейін Рамзи команданың көшбасшысы ретінде Билли Каннингхэмге жүгінді. Каннингхэм НБА-да ұпай жинауда үшінші, ал ребоунд бойынша оныншы орынды иеленді. Агрессивті қорғаушы Каннингхэм жеке қателер бойынша да лигада көшбасшы болды. Күзетші Хэл Грир де өз үлесін қосты. 32 жастағы жылдамдықшы ойынға 23.1 ұпай және бес нәтижелі пас беріп, НБА-ның ең көп ұпай жинаған командасына көмектесті. Команда Уилтты Лейкерске сатқаннан кейін құрамының тереңдігін арттырды, бірақ 25 ойыннан кейін Люк Джексон жарақат алып, сапынан шықты. Буллетс сияқты, олар да плей-офф кезінде қиындыққа тап болар еді. Лос-Анджелес Лейкерс та 55 ойын жеңіп, НБА-ның Батыс дивизионында жеңіске жетті. Өткен жылы күміс жүлдегерлердің бапкері Буч Ван Бреда Колфтың Уилттың жанкүйері болғаны рас емес. Бірақ тіпті ол 20.6 ұпай жинап, көптеген мүмкіндіктерден бас тартып, ойынға 20-дан астам ребоунд алып, 58.3% ақпайлық дәлдік көрсеткен және 4.5 нәтижелі пас берген ойыншыны кінәлауға болмайтын еді. Доп Уилттің қолында бұрынғыдай көп болмады, бірақ алып әлі де баскетболдағы ең үздік орталық саналды. Уилт тағы да лигадағы ең көп – 857 еркін лақтыруды орындап, өзінің қателік көрсеткішін жақсартуға тырысты. Лига логотипіне айналған Джерри Уэст қайтадан жарақаттармен күресіп, ойынға 26 ұпай және жеті нәтижелі пас берді. 34 жастағы Элгин Бейлор Лос-Анджелестің үшінші 20 ұпай жинаған ойыншысы болды, сонымен қатар ойынға 10 ребоунд пен 5.4 нәтижелі пас қосты. Легенда енді Уэстпен бірге он жыл бойы іздеген титулға қол жеткізе алатынын сезінді. Филадельфияға жасалған саудадан кейін резервтік ойыншылардың бір бөлігі кетіп қалғанмен, Лейкерс плей-оффта бәсекелесу үшін жеткілікті күшке ие болды. Нью-Йорк Никс та сол жылы 54 ойын жеңіп, Шығыстағы үшінші орынды иеленді. Бұл клубқа да маңызды сауда көмектесті. Детройттегі мықты қорғаушы және ребоундер Дейв ДеБусшер, ол туған қаласының командасының тұрақты жұлдызы және тіпті бапкері болған, бапкер Ред Холцманмен бірге жұлдызды орталық Уолт Беллами мен ойыншы Хоуи Комивске алмастырылды, сол кезде бұл баға тым жоғары деп есептелді. Бірақ ДеБусшер орталық Уиллис Ридті толықтырды. Уолт Фрейзердің жетекшілігімен күшті қорғаушы ойын және мықты құрам Никс командасын бәсекеге айналдырды. Сонымен қатар, олардың қорғанысы лигада ең жоғары бағаланған. Радардан тыс қалған екі команда – Бостон Селтикс және жаңа Атланта Хокс 48 ойын жеңді. 34 жастағы ойыншы-бапкер Билл Расселл тізе жарақатымен күресіп жатты, ал бір жыл бұрын чемпион атанған командасы сенімді чемпион сияқты көрінбеді. Алты «Селтик» ойынның орташа көрсеткіші бойынша оннан астам ұпай жинады, бірақ Рассел олардың қатарында болмады. Ол қайтадан ребоунд бойынша үшінші орынды иеленді және әлі де тиімді соққы блогы болды. Джон Хавличек пен Бейли Хауэлл екеуі де клуб үшін үлкен рөлдерді атқарды, олар әлі де қорғаныста мықты және доппен өзімшіл емес. Атланта Хокс бұрынғы Сент-Луис Хокс болды. Рич Герин әлі де бапкерлік қызмет атқарып, құрам да көбінесе бірдей болды, оны гол соғушы Зельмо Бити мен Лу Хадсон жетекшілік етті. Ойынға оннан астам ұпай жинаған алты гол соғушы және мықты құрам Хокс командасының плей-оффтағы сәтсіздігін жақсартуға тырысып жатқанын көрсетті. NBA-ның он төрт командасының сегізі сол жылы .500 көрсеткішін немесе одан да жақсы нәтижелерді көрсетті, бұл соңғы жылдары кеңейтілген командалардың арқасында Батыс дивизионындағы көптеген командалардың нәтижесіне байланысты болды. Әр дивизионнан төрт команда плей-оффқа өтті. Тағы да, NBA дивизион жеңімпаздары үшінші орын алған командалармен ойнады, ал екінші орын алған командалар бірінші раундтағы қарсыластары ретінде төртінші орын алған командалармен ойнады. Бүкіл онжылдық бойында күшті Шығыс дивизионының құрбаны болған Цинциннати Роялс командасы биылғы жылы жарық көріп, Оскар Робертсон мен Джерри Лукастың керемет ойынының арқасында жартылай финалға өтті. Бірақ 37–45 көрсеткішінде болған Сан-Диего Рокетс, супер жаңашыл Элвин Хейс пен Дон Кожис жетекшілігімен плей-оффқа өтті, ал Роялс үйде қалды. Шығыстағы басқа клубтардың өркендеуі және иеліктің екі жұлдызына көмектесуге қабілетсіздігінен, Роялс жаңа бағытты табуы керек екені анық болды. Балтимор командасы төрт ойында жеңіліске ұшырады. Анселд пен күзетшілері жақсы ойнады, бірақ Джонсонның жоқтығы мен нашар құрам тепе-тең, ұйымдасқан Нью-Йорк командасына жеңілуге себеп болды. Филадельфия – Бостон сериясында да жарақаттар әсер етті. Дарралл Имхофф бастапқы орталыққа қосылды және 76ers үшін жақсы ойнады. Бірақ Бостон жеті ойыншысы он ұпайдан жоғары жинап, Филадельфияның мықты бастапқы құрамын жеңіп, серияны жеңді. Шығыстағы ең үздік екі команда плей-оффтың бірінші раундында-ақ шығып қалды. Лейкерс Калифорниядағы қарсыласы Сан-Франциско Уорриорс командасын төрт ойында екі ойынмен жеңді. Сан-Франциско орталық Нейт Термондтан тағы да үлкен үлес алды, сонымен қатар Руди ЛаРуссо мен Джефф Маллинс көмектесті, олардың барлығы 20 ұпайдан жоғары жинады. Бірақ Уорриорс командасының ұпай жинауы осы серияда азайды, ал лигадағы ең көп ребоунд алған команда Чемберленге қарсы тұрды. 0–2 есебімен жеңілгеннен кейін Лейкерс Буч Ван Бреда Колфтың ынталы бапкерлігінің арқасында төрт ойынды қатарынан жеңіп алды. Аймақ тұрғындары Рик Барридің Окленд командасын, бапкер Алекс Ханнуммен бірге ABA титулы үшін күресіп жатқанын көріп қызығушылық танытты. Атланта Хокс та Сан-Диегоны 4–2 есебімен жеңіп, алтыншы ойында тек бір ұпаймен жеңіске жетті. Сан-Диегоның Джон Блок білезігі сынғандықтан ойынға қатыса алмады, бұл шешуші фактор болды. Екінші раундта Бостон Нью-Йоркпен ветерандар мен жас ойыншылардың арасындағы шайқаста фаворит саналды. Никс алғашқы екі ойында жеңіліске ұшырады, тіпті Мэдисон Сквер Гардендегі бірінші ойында жеңіліске ұшырады, бірақ үшінші ойында өз алаңында жеңіске жетті. Көп көрермендердің алдында Бостон төртінші ойында 97–96 есебімен жеңіп, үш ойынмен көшбасшылыққа шықты. Нью-Йорк бесінші ойында жеңіске жетті, бірақ Ред Ауэрбах пен Билл Расселл Бостон Гардендегі алтыншы ойынға көз тігіп отырды. Тағы да қиын ойында Нью-Йорк 106–105 есебімен жеңіліске ұшырады, ал Бостон, Шығыстағы төртінші үздік көрсеткішпен, NBA финалдарына өтті. Батыста Лейкерс алғашқы екі ойындағы екі ұпай айырмасымен Хокс командасын жеңіп алды. Хокс тағы да негізінен бастапқы құрамымен ойнады, ал Лейкерс төрт шабуылшысын ауыстырды. Атлантадан алынған үлкен жеңіс Лейкерске 4–1 есебімен жеңіске жеткізді. Олар Бостонның Нью-Йорктың қиын жеңісін күтіп отырды. Лейкерс тағы да фаворит сияқты көрінді, кезекті Бостон – Лос-Анджелес сериясы басталды. Лейкерс серияны бастапқыда екі ойынды жеңіп, үлкен үміттерге ие болды. Лос-Анджелес жанкүйерлері жылдар бойы көтерген көңілінің орнына ие болды. Бірақ Бостон өз алаңында екі ойынды жеңіп алды...

The Philadelphia 76ers, champions two seasons ago and the favorites last year, lost two key leaders before the season. Coach Alex Hannum jumped to the ABA for more money. Wilt Chamberlain, who absorbed criticism after their loss to Boston last year just days after the King murder, demanded a trade out of his hometown. So he made major waves in the league by signing with the Los Angeles Lakers. It put Chamberlain's team in the favorite role for the third straight year. Four NBA teams won 50 or more games this year. While Russell and Chamberlain remained the subject of much discussion, the team of the year was the Baltimore Bullets. Just 36–46 a year ago, the Bullets rallied around 6' 7 250 pound rookie Wes Unseld and won a league high 57 of 82 NBA games. Unseld was fifth in the league in rebounds and showed remarkable strength under the boards. A boycotter of the Mexico City Olympics, Unseld found new life and fans in Baltimore. Guard Earl Monroe, himself a major fan draw with his collection of offensive moves, followed up on his Rookie of the Year trophy from a year ago to finish second in the NBA in scoring. Teammate Kevin Loughery added 22.6 games as well. Coach Gene Shue's eight man rotation sank more field goals than any other team. But Gus Johnson's knee injury was an issue for the coming playoffs. Right behind the Bullets in the NBA's East Division were the resurgent 76ers. Jack Ramsay, a legendary local product, was now the coach. With Wilt gone, Ramsay turned to Billy Cunningham as a team leader. Cunningham was third in the NBA in scoring and tenth in rebounds. An aggressive defender, Cunningham also led the NBA in personal fouls. Guard Hal Greer also picked up some of the slack. The 32 year old speedster added 23.1 points per game and five assists to help the NBA's highest scoring offense. The team had gained some bench depth with the Wilt trade from the Lakers, but also lost big man Luke Jackson to injury after 25 games. Like the Bullets, they would be hampered at playoff time. The Los Angeles Lakers also won 55 games and the NBA's West Division. Coach Butch Van Breda Kolff, who led the runners up a year ago, was admittedly not a Wilt fan. But even he could not fault a player who scored 20.6 points per game while passing up numerous shots, led the NBA in rebounds at over 20 a game, led the league in shooting accuracy at 58.3% and added 4.5 assists per game. The ball was not in Wilt's hands as much, but the giant was still the best center in basketball. Wilt again used a league high 857 free throw tries to help offset his foul line percentage. Jerry West, whose silhouette was now the league logo, battled injuries again while averaging 26 points and seven assists per game. Elgin Baylor would pick up some of the slack at LA's third 20 point scorer while adding ten rebounds per game and 5.4 assists at age 34. The legend knew he now had a chance at the elusive title he and West had chased all decade. Despite the trade to Philadelphia that had sent away some key reserves, the Lakers had enough on the bench to surely contend in the playoffs. The New York Knicks also made waves that year by winning 54 games to be a strong third in the East. A major trade had boosted this club as well. Dave DeBusschere, the tough defender and rebounder in Detroit who had been a steady star and even the coach there for his hometown team, was brought over by coach Red Holzman in trade for star center Walt Bellamy and point guard Howie Komives, which some felt was a steep price at the time. But DeBusschere complemented center Willis Reed perfectly. Strong guard play, led by Walt Frazier, and a solid bench made the Knicks a contender. They also had the top rated defense in the league. Just off the radar were two 48 game winners, the Boston Celtics and the new Atlanta Hawks. 34 year old player/coach Bill Russell was fighting through a knee injury, and the club he led to a title a year ago did not appear to be a convincing champion. Six Celtics did average over ten points a game, but Russell was not one of them. He was again third in rebounds and was still an effective shot blocker. John Havlicek and Bailey Howell both took on bigger roles for the club, which was still strong defensively and unselfish with the ball. The Atlanta Hawks were still the former St. Louis Hawks. Rich Guerin was still the coach and the roster was still largely the same, led by scorers Zelmo Beaty and Lou Hudson. Six scorers over ten points per game and a strong bench showed that Hawks were looking to improve on their fold in the playoffs a year ago. Eight of the NBA's then fourteen teams finished .500 or better that year, a fact helped very much by the expansion teams in recent years that made up the bulk of the West Division. Four teams in each division made the playoffs. Once again, the NBA had the division winners play the third place teams, while the second place clubs got the easier fourth place teams as first round opponents. The Cincinnati Royals, victims of the strong East Division all decade long, won half their games this year, again behind the stellar play of Oscar Robertson and Jerry Lucas. But the 37–45 San Diego Rockets, led by super rookie Elvin Hayes and Don Kojis, were going to the playoffs while the Royals stayed home. With the rise of other clubs in the East, and ownership's inability to build around their two stars, it was now apparent that the Royals would have to go a whole new direction to build a winner. Baltimore were swept in four games. Unseld and his guards played well, but the loss of Johnson and a poor bench were no match for the balanced, well organized New Yorkers. Injury also affected the Philadelphia – Boston series. Darrall Imhoff was thrust into the starting center spot and played well for the 76ers. But Boston won the first three straight behind seven ten point scorers to beat Philadelphia's strong starting five and win the series. The top two teams in the East were now gone in the very first round of the playoffs. The Lakers beat their California rival, the San Francisco Warriors, four games to two. San Francisco had gotten another huge year from center Nate Thurmond, which much help from Rudy LaRusso and Jeff Mullins, all 20 point scorers. But Warriors scoring was much quieter in this series, and the league's top rebounding club was up against Chamberlain. After going down 0–2, the Lakers won four straight keyed by Van Breda Kolff's fiery coaching. Bay Area fans could only wonder about their team as Rick Barry was leading Oakland, coached by Alex Hannum, to the ABA title across the Bay. The Atlanta Hawks also beat San Diego 4–2, winning Game Six by only a basket. San Diego's John Block missed that game with a broken wrist, likely a deciding factor. In round two, Boston was favored over New York in a battle of veterans against rising younger players. The Knicks lost the first two, including the opener in Madison Square Garden, before winning at home in Game Three. Before a large television audience, Boston won at home in Game Four 97–96 to go up three games to one. New York won Game Five, but Red Auerbach and Bill Russell were looking ahead to Game Six in Boston Garden. In another nail biter that foreshadowed future matchups, New York again lost 106–105 to the wily veterans. Boston, with the fourth best East record, was in the NBA Finals. In the West, the Lakers were edging the Hawks by just two points in each of the first two games, both in Los Angeles. The Hawks again were primarily playing their starters, while the Lakers rotated their four forwards. A big win in Atlanta behind Jerry West led to a 4–1 series win. They confidently waited while Boston barely survived New York. The Lakers certainly looked like favorites as another Boston LA series started. The Lakers got a big start by winning two close games at home to start the series. Los Angeles fans sensed their victory coming after years of frustration. But Boston won their two home games next, including an 89–88 nail biter in Game Four, keyed by a last second basket by Sam Jones, before a strong television audience. The two teams then exchanged home wins again to force Game Seven in Los Angeles, where a Laker victory was eagerly expected by fans. Five of Boston's top players in minutes played were over age 30, but they ran hard to pull out to a 17 point fourth quarter lead. With just over five minutes to play, and the Lakers down by 9, the 32 year old Chamberlain came down awkwardly after a rebound try and limped to the bench in pain. Replaced by seven foot back up Mel Counts, the Lakers cut the margin to one, but stalled despite having several chances to take the lead. In the final minutes, Chamberlain had recovered enough to return and signaled to Van Breda Kolff to put him back in. But the Laker coach ignored him, thinking Counts could outlast the Celtic charge. He was wrong, and the Celtics reasserted command following a key shot by Don Nelson with a minute to play. Boston, winner of eleven out of the last thirteen NBA titles, gave Bill Russell his eleventh championship ring while Wilt watched from the bench, 108–106. Van Breda Kolff's blunder also meant a whole new round of criticism for Chamberlain, who was also blasted in the press by Russell, who retired after the series. Chamberlain had chosen not to shoot in the playoffs, averaging just 14 points per game, while concentrating on defense and rebounding. The quiet, well mannered West was also outraged with his coach, his outstanding 31 points and 7.5 assist averages in the playoffs again good only for second place. The Celtics were again paced by the outstanding all around game of John Havlicek, just as they had been a year ago. But it was Russell, the retiring player/coach, who commanded center stage, retiring as the NBA winner.

Статистика жетекшілері

+ Категория Ойыншы Команда Статистикасы Ұпайлар Элвин Хейс Сан-Диего Рокетс 2,327 Қайтарымдар Уилт Чемберлен Лос-Анджелес Лейкерс 1,712 Пастар Оскар Робертсон Цинциннати Роялз 772 FG% Уилт Чемберлен Лос-Анджелес Лейкерс .583 FT% Ларри Зигфрид Бостон Селтикс .864 Ескерту: 1969–70 маусымға дейін лигадағы көшбасшылар ұпай, қайтарымдар және пастар бойынша орташа есеп емес, жалпы санымен анықталды.