Лурдес Портильо: Мексикалық режиссердің өмірі мен шығармашылығы
Lourdes Portillo
Лурдес Портильо (1943-2024) – мексикалық кинорежиссер, продюсер, жазушы. Саяси көзқарастары, Лесбиян және Чикана әйел ретіндегі тәжірибесі, фильмдерінің талдауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық кинорежиссер (1943–2024)
Mexican film director (1943–2024)
Лурдес Портильо (11 қараша 1943 – 20 сәуір 2024) – мексикалық кинорежиссер, продюсер және жазушы. Портильоның фильмдерінің саяси көзқарастары "нақты" деп сипатталған, және ол лесбиянка және чикана әйел ретіндегі өзінің тәжірибесімен салмақталған көзқарасқа ие. Портильо фильмдері, әсіресе чикано зерттеулері саласындағы ғалымдар тарапынан кеңінен зерттелді және талданды. Портильо кино жасау тәжірибесін жиырма бір жасында, Голливудтағы досынан деректі фильмге көмектесуді сұрағанда алды. Портильоның формалды білімі бірнеше жылдан кейін басталды. Осылайша ол латын америкалық, мексикалық және чикано/а халқының өмірі мен әлеуметтік әділдік мәселелері туралы режиссер және сценарист ретінде қырық жыл бойы жүлделі фильмдер түсірді. 1979 жылы Портильоның алғашқы фильмінен бастап, "Жер сілкінісінен кейін" (Después del Terremoto) ол 12-ден астам жұмыс жасады, олар оның режиссерлік қызметін ғана емес, сонымен қатар белсенді, суретші және журналист ретіндегі қызметін де көрсетеді. Оның көптеген жұмыстары деректі фильмдер жанрында болғанымен, ол видео инсталляциялар мен сценарийлер де жазды.
Lourdes Portillo (11 November 1943 – 20 April 2024) was a Mexican film director, producer, and writer. The political perspectives of Portillo's films have been described as "nuanced" and versed with a point of view balanced by her experience as a lesbian and Chicana woman. Portillo films have been widely studied and analyzed, particularly by scholars in the field of Chicano studies. Portillo got her first filmmaking experience at the age of twenty one when a friend in Hollywood asked her to help out on a documentary. Portillo formal training began several years later. She had thus been making award winning films about Latin American, Mexican, and Chicano/a experiences and social justice issues both as a director and screenwriter for about forty years. Since Portillo first film in 1979, After the Earthquake (Después del Terremoto), she produced over 12 works that demonstrate her work as not only a director, but also an activist, artist, and journalist. While the majority of her work is in the documentary film genre, she also created video installations and screen writings.
Жеке өмір
1943 жылы 11 қарашада Мексиканың Чиуауа қаласында туған Портильоның әкесінің Мексикадағы газеттің әкімшісі қызметі және АҚШ-тағы баспа жобаларындағы жұмысы Портильоның әңгімелерге деген қызығушылығын оятты. Портильо жиырма жасқа толғанда, ол Лос-Анджелестегі білім беру фильмі компаниясында жұмыс істеді, бұл оны болашақ кәсібі – деректі фильмдер түсіруге баулыды. Көбірек жанды өнер фильмдері қауымдастығында жұмыс істегісі келген Портильо 1970-ші жылдардың басында Сан-Францискоға көшуді шешті. Ол Стивен Лайтхиллдің «Over Under, Sideways Down» (1972) толық метражды фильмінде көмекшісі ретінде жұмыс істей бастады.
Born on 11 November 1943 in Chihuahua, Mexico, Portillo's father's job as an administrator of a newspaper in Mexico and his work on printing projects in the U. S. were among the things that kindled Portillo's keen interest in stories. By the time she was in Portillo twenties, she had gotten a job working for an educational film company in Los Angeles, exposing her to her future career in documentary filmmaking. Wanting to work in a more livelier art film community, Portillo decided to move to San Francisco in the early 1970s. She began working as Stephen Lighthill's assistant in the collective's feature, Over Under, Sideways Down (1972).
Мансап
Портильоның фильмдері көбінесе Латын Америкасына және Америка Құрама Штаттарында туған латын американдық иммигранттардың өміріне арналған. Сан-Франциско өнер институтында оқып жүрген кезінде ол 1979 жылы Нина Серраномен бірге «Después del Terremoto» фильмімен режиссерлік дебютін жасады, бұл фильм 1972 жылғы Манагуа жер сілкінісінен Сан-Францискоға келген никарагуалық босқынның тағдырына арналған. Портильоның фильмдерін көретін көрермендер қатары АҚШ-тан тысқары елдерде де кеңейді, сондай-ақ аналар мен жоғалған балалардың қиын жағдайларын халықаралық деңгейде жариялауға үлкен үлес қосты. Портильо өзінің сүйікті туысы Оскар Руис Алмейданың қайтысына байланысты ашылмаған сырды зерттегенде, оның өмірі мен өліміне байланысты туыстары арасында айтылған көптеген оқиғалар мен әңгімелерді қарастырды.
Portillo's films generally focus on Latin America and the experience of Latin American–born immigrants in the United States. During her studies at the San Francisco Art Institute, she made her film debut Después del Terremoto in 1979 alongside codirector Nina Serrano, focusing on the experience of a Nicaraguan refugee of the 1972 Managua earthquake in San Francisco. Portillo's film audience greatly expanded beyond the U. S. and played a major role in publicizing internationally the plight of the mothers and missing children. Covering the mystery surrounding the death of her favorite uncle Oscar Ruiz Almeida, Portillo explored the countless dramas and rumors shared by her family members surrounding her uncle's life and death.