Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аморбах аббаттығы (Kloster Amorbach) – Аморбахта орналасқан қасиетті Рим империясының императорлық бенедикт аббаттығы. Кейін ол, қысқа ғұмырлы Лейнинген княздығының билеушілерінің резиденциясы болды, ал бұл княздық Бавария Корольдігінің құрамына кірген соң, аббаттың тарихи ғимараттары әлі күнге дейін княздық отбасының меншігінде. Аббаттық қазір Германияның Бавария жеріндегі Төменгі Франкония аймағындағы Милтенберг ауданында орналасқан.
Amorbach Abbey (Kloster Amorbach) was a Benedictine imperial abbey of the Holy Roman Empire located at Amorbach. It was later the residence of the rulers of the short lived Principality of Leiningen, before that became part of the Kingdom of Bavaria, and its historic buildings still belong to the princely family. The abbey is now in the district of Miltenberg in Lower Franconia, Bavaria, Germany.
Тарих
Аббатхана Одвенвальд аймағында христиан дінін орнатуға арналған төрт каролингтік негіздің бірі болды, қалғандары Лорш, Фулда және Мосбах монастырлары еді. Аңыз бойынша, Рутард есімді Гауграф франк епископы Санкт-Пирминды осы аймаққа шақырып, қазіргі қаланың батысында, Оттербахталдың кіреберісінде монастырлық елді мекен құруға шақырды. Пирминнің шәкірті, аквитандық "Амор" 734 жылы монастырды қазіргі орнына көшіргені хабарланады. Қамқоршылары - Құдай ана, әулиелер Симплиций, Фаустин және Беатрикс. 800 жылға қарай ол Рейхсабтейге айналды, абаты тікелей Карл Ұлыға есеп беретін. Пипин оны Вюрцбург епископтығына қосты, бірақ оны басқару құқығы үшін Майнц епископтарымен көптеген даулар болды. Аббатхана орманды кең аумақтарды тазалау және қоныстандыруда, сондай-ақ басқа аймақтарды, әсіресе Саксонияны дінге келтіруде маңызды рөл атқарды: Вердендегі миссионерлік орталықтың көптеген аббаттары, кейін Верден епископтары болған, бұрын Аморбахта монах болған. 10 ғасырда венгрлердің шапқындары кезінде ол қатты зақымдалды. 1446 жылы діни қызметкер Йоханнес Кек Маастрихт маңындағы Мюнстербильсеннен "Әулие Амор" және "Әулие Ландрада" реликвияларын Аморбрунн шіркеуіне әкелді, бұл паломниктерді тарта бастады. Әсіресе 1648 жылы Отыз жылдық соғыс аяқталғаннан кейін, баласыздықтан көмек іздеп келгендер көп болды. 1806 жылға дейін Аморбахта Мосбах, Бухен, Остбуркен, Кенигсхайм және Грунфельд әмірліктерімен бірге Лейнген княздығы (Fürstentum Leiningen) орналасқан. Князьдер аббат шіркеуін (протестанттық) приходқа қалдырып, қалған монастырлық ғимараттарды Резиденцияға айналдырды. 1816 жылы аббатхана мен оның аумақтарына билік Бавария Корольдігінің үкіметіне өтті.
The abbey was one of four Carolingian foundations intended to establish Christianity in the region of the Odenwald, the others being the monasteries of Lorsch, Fulda, and Mosbach). According to legend, a Gaugraf named Ruthard called the Frankish bishop Saint Pirmin to the area to set up a monastic settlement west of today's town, at the entrance to the Otterbachtal. A disciple of Pirmin, an Aquitanian called "Amor" is reported to have moved the monastery to its current location in 734. The patrons were the Virgin Mary, with Saints Simplicius, Faustinus and Beatrix. By 800 it had become a Reichsabtei, the abbot being directly answerable to Charlemagne. Pepin united it to the Bishopric of Würzburg, although control of it was much disputed by the Bishops of Mainz. The abbey played an important role in the clearing and settlement of the vast tracts of forest in which it was located, and in the evangelisation of other areas, notably Saxony: many of the abbots of the missionary centre of Verden an der Aller later to become the Bishops of Verden had previously been monks at Amorbach. It was severely damaged by the invasions of the Hungarians in the 10th century. In 1446, the priest Johannes Keck brought reliquaries of a "Saint Amor" and a "Saint Landrada" from Münsterbilsen near Maastricht to the church Amorbrunn, which started to attract pilgrims. In particular after the end of the Thirty Years' War in 1648, people came in search of help for childlessness. Until 1806, a separate Principality of Leiningen (Fürstentum Leiningen) with the Ämter of Mosbach, Buchen, Ostburken, Königsheim, and Grünfeld, was based on Amorbach. The princes left the abbey church to the (Protestant) parish and converted the other monastic buildings into a Residenz. Jurisdiction over the abbey and its territories passed to the government of the Kingdom of Bavaria in 1816.
Аббат шіркеуі
Велш роман стиліндегі мұнаралардың алдына Бунтсандштейннен жасалған үлкен қасбет орнатты, ал фронтонға ол әулие Бенедикт мүсінін қойды. Биік орналасқан басты порталға Иса, Мариям, Зәкәрия, Елизавета, Иоахим және Анна мүсіндерімен әшекейленген қоршаулары бар екі үлкен баспалдақпен жетуге болады. Қабырғадағы нишада әулие Беатрикс бейнесі орналасқан. Ішкі кеңістікте Вессобруннер мектебінің мүшелері жасаған кешкі барокко/ерте рококо стиліндегі штукатурка және фрескалар бар. Басты суретші – Маттеус Гюнтер. Фрескаларда әулие Бенедикттің тарихы басты орынды иеленеді. Бүйірлік бөлімдерде әулие Жозеф, Магдалина, Агнес және басқаларға арналған алтарьлар орналасқан. Олардың бірі Верден епископтары Суитберт, Патто және Иссингерге арналған, Верден жылнамаларында айтылғандай, олар Аморбахтан келген монахтар болған. Бас алтарьда алты қызыл мәрмәр бағана қара сәулелерді тіреп тұр, олардың үстінде Әулие Үштік бейнеленген. Гюнтердің бас алтарьдағы суреті Мариямның жұмаққа көтерілуін бейнелейді, оның екі жағында оның ата-анасы Иоахим мен Аннаның тірідей мүсіндері тұр. 1747 жылы төбе жұмыстарын жасаған штукатуршылар солтүстік және оңтүстік трансепттердегі алтарьларды да қосты. 1748-1750 жылдары Вюрцбургтен келген Маркс Гаттингер жасаған темірден жасалған хор экраны, Вюрцбург резиденциясының алдындағы қоршауды жасауда Оггпен бірге жұмыс істеген. 1749 жылы Иоганн Вольфганг ван дер Аувера жасаған алтын жалатылған мінбар бароккодан гөрі рококо стиліне жақын.
Welsch put a massive façade made from Buntsandstein before the Romanesque towers, on the pediment he placed a statue of Saint Benedict. The elevated main portal is reached by two large stairs with railings ornamented with statues of Jesus, Mary, Zechariah, Elisabeth, Joachim and Anne. A niche in the wall holds a figure of Saint Beatrix. The interior features stucco work and frescoes in late Baroque/early Rococo style by members of the Wessobrunner School. The main painter was Matthäus Günther. The story of Saint Benedict features prominently in the frescoes. The side aisles contain altars dedicated to Saint Joseph, Magdalena, Agnes and others. One of them is dedicated to the Bishops of Verden Suitbert, Patto and Issinger, who were monks from Amorbach according to the Verden chronicles. The high altar has six red marble columns supporting black beams topped by a Holy Trinity. Günther's main altar picture shows the arrival of Mary in Heaven, flanked by life sized statues of her parents, Joachim and Anne. The stucco workers who made the ceiling above also added the altars in the northern and southern transept in 1747. The choir screen from wrought iron was made in 1748 50 by Marx Gattinger from Würzburg, who had also worked with Oegg on the fence in front of the Würzburg Residence. The gold covered pulpit, by Johann Wolfgang van der Auvera, from 1749 is already more Rococo than Baroque.
Ағза
Шіркеудің маңызды ерекшелігі – оның Stumm органы. Ол 1776–82 жылдары орган салушы Штумм отбасының өкілдері Иоганн Филипп Штумм (1705–1776) және Иоганн Генрих Штумм (1715–1788) салып шыққан. Аморбахтағы жұмыстарында осы стиль және «дыбыс идеалы» (Klangideal) – Оңтүстік неміс және француз орган құрылысының синтезі толыққанды жүзеге асырылды. Бұл туындының бастапқы дыбыс шығару механизмі екі ғасырдан астам уақыт бойы өзгеріссіз сақталды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында сол заманғы талғамға сәйкес бірнеше қосымша орган тізілімі (стоп) қосылды. Органның 16 бөліктен тұратын, 124 дыбыс шығаратын және жеті метрге дейін биіктігі бар фасадының артында бастапқы құрамындағы бірнеше құбыр қатарлары және 1982 жылы қайта жаңартылған слайдерлік сандықтағы құбырлар орналасқан. Оның артында барлық 14 педальдік тізілім (ранг) жеке тұр. Сонымен қатар, үш деңгейлі, 1982 жылы қосылған және оған байланысты механизмдерімен бірге, үрлемелі қорап (swell box) орналасқан. Оның құрамында 1868 жылдан кейін қосылған тізілімдер жинағы бар, олардың бірі француз романтикалық орган музыкасының дыбысын беруге арналған. Орган 5116 құбырдан, 30 соққы құрылғысынан тұрады және 66 тізілімге (стоп) бөлінеді, оны төрт мануал мен бір педаль тақтасы арқылы ойнауға болады.
An important feature of the church is its Stumm organ. It was built in 1776–82, by Johann Philipp Stumm (1705–1776) and Johann Heinrich Stumm (1715–1788) of the organ building Stumm family. In their work at Amorbach, this style and Klangideal ("sound ideal"), a synthesis of Southern German and French organ building, could be thoroughly realized. The work's original sound producing hardware remained unchanged for more than two centuries. In the final years of the 19th century and on into the early 20th century, a number of further organ stops were added according to the preferences of the time. Behind the organ's 16 field façade with its 124 sounding and up to seven metre tall organ pipes are found several ranks of pipes in their original configuration and piping on the slider chest, reconstructed in 1982. All 14 pedal ranks are freestanding behind it. Furthermore, also standing there, in three levels, is the swell box, added in 1982, along with its attendant works. It contains an assembly of ranks added after 1868, with one dedicated to the sound of French Romantic organ music. The organ has 5,116 pipes and 30 percussion devices shared across 66 stops, and is played from four manuals and one pedalboard.
Тұрғын үй ғимараттары
Тұрғын үйдің бөлмелеріне неоклассикалық стильдегі Жасыл зал кіреді, ол концерт залы ретінде қолданылады. Кітапхана – галереясы бар екі қабатты бөлме. Онда 1790 жылғы аббат кітапханасымен қатар Лейнинген князьдерінің кітап жинағы да бар. Ж. Б. Берг 1797/98 жылдары сатыбалды және галерея қоршауларын жасаған. Конрад Губердің (1798) төбе фрескасында даналық, жақсылық және ғылымның аллегориялары бейнеленген.
Rooms in the residence include the Green Hall, in Neoclassical style, which is used as a concert hall. The library is a two storied room with a gallery. It contains the abbey library from 1790 in addition to the collection of the Princes of Leiningen. The stairway and gallery railings were made by J. B. Berg in 1797/8. The ceiling fresco by Conrad Huber (1798) shows allegories of wisdom, virtue and science.