1962 ж. Португалиядағы «Академиялық дағдарыс» – студенттік ұйымдарды жабылуы, оппозициялықтарды қуғындау, наразылықтар мен студенттер ереуілі. Салазарға қарсы күрес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Академиялық дағдарыс (Crise académica) – 1962 жылы Estado Novo режимі бастаған Португалия үкіметі саясатының атауы. Бұл саясат бірнеше студенттік бірлестіктер мен ұйымдарды, соның ішінде Португалия студенттерінің ұлттық хатшылығын бойкоттау және жабуға бағытталды. Бұл ұйымның көптеген мүшелері оппозициялық белсенділер, олардың ішінде көптеген коммунистер болды. Салазарға қарсы саяси белсенділерді PIDE DGS, құпия полициясы тергеп, қудалайтын. Қылмыстың ауырлығына қарай, олар түрмеге қамалды немесе оппозициялық желілерді және оның иерархиялық құрылымын тұрақсыздандыру мақсатымен бір университеттен екіншісіне ауыстырылды. Студенттер бұған наразылық ретінде 24 наурызда Лиссабонда үлкен демонстрация ұйымдастырды, бірақ тәртіпсіздік полициясы оны күшпен таратып, жүздеген студенттерді жарақаттады. Осыдан кейін студенттер дереу ереуілге шықты. Осы оқиғалар 1962 жылғы академиялық дағдарыс деп танылды. Португалияның екінші республикасының көрнекті мүшесі және Лиссабон университетінің құқық факультетінің беделді профессоры Марсело Каэтано 1959 жылдан бастап Лиссабон университетінің 9-шы ректоры болды. Бірақ 1962 жылғы академиялық дағдарыс, университет кампусында студенттер мен тәртіпсіздік полициясының қақтығысынан кейін, оны наразылық білдіріп отставкаға кетуге мәжбүр етті. 1968 жылы Каэтано Estado Novo-ның идеологы және көшбасшысы Антониу де Оливейра Салазардың орнына тағайындалды. Дегенмен, 1945 және 1974 жылдар аралығында Коимбра университеті мен басқа да университеттерде радикалды оңшылдардың үш буыны өмір сүрді, олар еуропалық неофашизмнің саяси субмәдениетінің ықпалымен революциялық ұлтшылдыққа ұмтылды. Бұл радикалды студенттердің күресінің негізгі мақсаты Португалия империясын қорғау болды. 1974 жылғы Гвоздика революциясынан кейін 24 наурыз – Ұлттық студенттер күні болып белгіленді.
The Academic Crisis (Crise académica) is the name given to a Portuguese governmental policy instigated in 1962 by the Estado Novo entailing the boycott and closure of several student associations and organizations, including the National Secretariat of Portuguese Students. Most members of this organization were opposition militants, among them many communists. The political activists who were anti Salazar used to be investigated and persecuted by PIDE DGS, the secret police, and according to the gravity of the offence, were usually sent to jail or transferred from one university to another in order to destabilize oppositionist networks and its hierarchical organization. The students responded with demonstrations that culminated on March 24 with a huge student demonstration in Lisbon that was vigorously suppressed by the riot police, which led to hundreds of student injuries. Immediately thereafter, the students began a strike. These events were what became known as the Academic Crisis of 1962. Marcelo Caetano, distinguished member of the Second Portuguese Republic and a reputed professor at the University of Lisbon Law School, was the 9th Rector of the University of Lisbon from 1959 on, but the Academic Crisis of 1962 led him to resign after protesting students clashed with riot police in the university's campus. Caetano would be appointed the successor of António de Oliveira Salazar, the mentor and leader of Estado Novo, in 1968. However, between 1945 and 1974, there were three generations of militants of the radical right at the University of Coimbra and other universities, guided by a revolutionary nationalism partly influenced by the political sub culture of European neofascism. The core of these radical students' struggle lay in a stalwart defence of the Portuguese Empire. After the Carnation Revolution of 1974, 24 March would become the National Day of the Students.